What's up




    Quick Message
รวมข้อความจากเพื่อนๆที่ส่งถึงเราบนหน้าเวบ
ข้อความ
11

 C O M M E N T    B o X

อยากบอกว่า :

ลงชื่อ:
พิมพ์ตัวเลข :

ทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ใช้ Qmsg ในการส่งลิงก์หรือฉากที่ไม่เหมาะสม (NC)
(หากตรวจพบนิยายเรื่องนั้นจะถูกแบนถาวร ในกรณีกระทำผิดซ้ำจะถูกแบน ID ทันที)


3 พ.ค. 61 / 17:28   [49.49.249.145]
兔子 บอกว่า :
สวัสดีค่ะ ทู่จื่อเอง ผู้แต่งเรื่องเหมันต์นิรันดร์กาลนะคะ
หายไปนานเลย ขอโทษนักอ่านทุกท่านจากใจจริงค่ะ 
ตอนนี้เราเรียนจบแล้ว เลยคิดว่าจะกลับมาเขียนนิยายค่ะ แม้ไม่แน่ใจว่ายังมีคนอยากอ่านอยู่หรือเปล่า แฮะๆ
และก็เนื่องจากห่างหายไปนาน ก็เลยต้องรื้อฟื้นเนื้อหามาเขียนใหม่ คิดว่าจำเป็นต้องรีไรท์เนื้อหาทั้งหมดค่ะ 

สุดท้ายนี้ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ยังติดตามนะคะ มีบางคนผ่านไป 3 ปีแล้วยังมาเม้นท์ทวงนิยายอยู่เลย 
รู้สึกมีไฟเขียนขึ้นมาเลย ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

อื้ม กำลังคิดว่าจะทำช่องทางติดตามทาง facebook
เผื่อคนที่ไม่ได้เข้ามาเด็กดีบ่อยๆดีไหมน้า คิดว่ายังไงกันคะ

23 พ.ย. 60 / 03:30   [76.217.144.187]
KORN_13 บอกว่า :

สวัสดีค่า >< 

Bride of The Vampire #หลินโฮ เปิดพรีออเดอร์แล้วนะคะ เย้ !!

1 set จะประกอบไปด้วย 
 
1) หนังสือ (ปกใช้กระดาษมุก จะมีประกายวิ้งๆ ถ้าสะท้อนกับไฟ เนื้อในใช้กระดาษถนอมสายตา ค่ะ *-*)
หนังสือจะมีภาพประกอบทั้งหมดสามภาพ และมีแผนผังลำดับญาติอยู่ในหน้าแรกๆ ค่ะ
2) แผนที่ขนาดโปสการ์ด (เป็นกระดาษArt)
3) ที่คั่นหนังสือ (กระดาษ Art)
4) ตอนพิเศษ 4 ตอน (มีตอนลับอยู่ในบล็อกซึ่งใส่รหัสไว้ รหัสเข้าบล็อกจะอยู่ในหนังสือค่ะ)
 
► ราคา 550 บาท ◄
 
ตั้งแต่วันนี้ (20/11/17) จนถึง 19 / 2 / 18
 
 
 
 
 
ขอบคุณที่อ่านนิยายเรานะคะ ><

 
 
หากมีความจำเป็นต้องการยกเลิกการสั่งจองจริง ๆ สามารถติดต่อเราได้ทางอีเมล korn.kk412@gmail.com หรือ ทวิตเตอร์ @korn_412 นะคะ  > v <


 

20 พ.ค. 60 / 21:10   [180.183.234.3]
SweetPotato บอกว่า :
กราบสามรอบแบบสวยๆ มาเปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว -_-" (เรื่องเก่ายังไม่จบเลย)
มาคราวนี้ขอเป็นราบินนะเป็นSFเหมือนเดิม 
มาในตรีมมาเฟียฮ่องกง (หูยยย ตื่นเต้น)
ตรีมอลังอีกแล้ว จะรอดไหมเนี่ย 
หลายคนอาจจะคิดว่าเป็นแนวพรีเรียสแต่โน้ววว จ้า
อ้าว? แล้วเอาดอกไม้มาทำไม? 
แน่นอนว่าไม่ได้เกี่ยวข้ออะไรใดกับดอกไม้เลย
นอกจากมันตรงกับวันเดือนเกิดของหลี่หงบิน
และเพราะเป็นแนวจีนจึงขอใช้ชื่อแบบจีนๆนะจ๊ะ
เมาท์มอยสนุกเลย ยังไงก็ขอฝาก
#ฟิคแอปเปิ้ลฮงบิน ด้วยนะคะ


10 พ.ค. 60 / 20:20   [124.121.169.240]
LesMars77 บอกว่า :

ความรู้สึกต่างดึงรั้งไม่ให้เราออกห่าง จูบแล้วจูบเล่าที่เคยขมปร่ากับหวานร้อนขึ้นหลายเท่า หล่อนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก นั่นซานะ หรือโมโมะ?


เราจะจูบกันในฐานะอะไรอย่างนั้นเหรอ?


แม้จะมีคำถามแต่ไร้ซึ่งคนตอบ เราต่างไร้คำพูดเมื่อนั่งอยู่บนเตียงหลังเดิมในห้องที่เกือบจะมืดสนิท แสงสีส้มหรือเหลืองเข้มสาดเข้ามากระทบผิวกายที่เกือบจะเปลือยเปล่า เมื่อเสื้อคอเต่าสีชมพูอ่อนถูกถอดออกไปพ้นศีรษะ ฮิราอิไม่ได้สนใจมันนักในเมื่อหล่อนพอใจที่จะได้เห็นเนื้อกายขาวสะอาดจองคนตรงหน้า

เราโผเข้าหากันราวกับคนที่หนาวเหน็บ ดึงดูเหมือนกับแม่เหล็กที่ไม่อาจแยกจากกันได้ คำตอบของคำถามทั้งหมดถูกเอื้อนเอ่ยผ่านการกระทำโดยที่ไม่ได้เปล่งเสียงตอบ เมื่อเราสัมผัสไปทั่วร่างกายของคนตรงหน้า ซานะส่งเสียงฮือในลำคอเมื่อฮิราอิย้ายจูบลงมาที่ลำคอ และต่ำลงไปบนเนินอก

โมโมะที่เหมือนกับสีขาว บริสุทธิ์ และซื่อตรงกับความรู้สึก ทั้งสายตากับการกระทำของหล่อนไม่เคยโกหก   เธอจูบลงบนสีชมพูของเนื้อไม่ใช่ผ้า ทว่าคนถูกกระทำไม่ได้เอ่ยท้วง ที่จริงแล้วเราไม่เคยท้วงถามซึ่งการก้าวล้ำของอีกฝ่าย เพียงแค่ก้าวเดียว หรือมากกว่านั้นเราต่างก็รู้ว่าได้ทำมันลงไปแล้ว เส้นแบ่งบางๆของเพื่อนกับคนรักนั่นน่ะ ไม่มีใครสนใจมันอีกในเวลานี้

แสงสีส้มหรือเหลืองเข้ม โมโมะก็ยังแยกมันไม่ออก เธอเพียงแต่จ้องมองซานะ คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามหล่อนก็ทำอย่างนั้น ทอดสายตาและจ้องมองร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของฮิราอิ มือข้างหนึ่งของซานะแตะลงบนอกด้านซ้าย เธอสัมผัสผิวกายอุ่นจัด ที่ใต้นั้นเต้นโครมครามไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง

หล่อนฝังจูบลงบนเนินเนื้อนั่น กดจูบให้แน่นขึ้นยิ่งขบกัดลงไปบนเนื้อนั่น หล่อนก็ยิ่งจะเกิดรอยแดงที่ไล่ความรู้สึกสับสนอยากปฏิเสธให้กระเจิดกระเจิง ฮิราอิประคองใบหน้าของเพื่อนสนิท ดึงรั้งหล่อนขึ้นมาเพื่อมอบจูบแสนหวานให้อีกระรอก

ไม่ใช่จูบแรก

ไม่ใช่จูบแบบ เพื่อน อย่างที่ปากว่าเลยสักนิด

คำว่าเพื่อนของเราช่างซับซ้อนเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากว่า ‘รัก’ อย่างจริงจัง ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นโดยไม่จำกัดความรู้สึก ที่ในตอนแรกเริ่มช่างอ่อนหวานน่าหลงไหลเหมือนกับจุมพิตที่แตะค้างอยู่บนริมฝีปาก กลีบนุ่มขยับเพียงเล็กน้อยคล้ายกับคนไม่กล้า แต่กว่าจะรู้ตัวเราก็ต่างแลกรสความรู้สึกซาบซ่านในโพรงปากกันอย่างไม่หยุดหย่อน ฉกฉวย ไขว่คว้า แลกเอาทุกอย่างที่อยากได้จากคนตรงหน้าโดยลืมคำนึงคิดถึงความสัมพันธ์ที่จะต้องแหลกสลายหลังจากนี้

เราต่างรู้สึกมึนเมาจากแอลกอฮอล์ หรือพิษจากจูบไม่มีใครแยกออก เมื่อคนตรงหน้าโน้มเข้ามาใกล้ ซานะเริ่มก่อน ราวกับหล่อนไม่สามารถควบคุมความรู้สึกใดได้อีก

ไม่มีใครสามารถมอบจูบที่เหมือนกับโมโมะได้ ฮิราอิ โมโมะ เพื่อนสนิทของเธอ หล่อนช่างน่ารัก และซื่อตรง ยิ่งได้จูบกันอีกทุกอย่างก็ยิ่งย้ำให้ชัดเจนในความรู้สึก เสียงในอกกระทบเป็นจังหวะ ตึกตักดังลั่นอยู่ในกาย หล่อนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจของตนเอง เคล้าคลอกับเสียงจากจูบของเรา

ริมฝีปากสร้างคำถามมากมายบนเรือนร่างแม้ว่าเราจะไม่ได้เปล่งเสียงเพื่อถาม ยิ่งจูบลงบนเนื้อกายอุ่นร้อนก็ยิ่งเกิดรอยแดงไปทั่ว แม้ในหัวจะมีแต่คำถาม ทว่าเราไม่อาจจะห้ามใจได้อีกเมื่อจูบแล้วจูบเล่าถูกส่งต่อเพื่อปรนเปรอความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อน พึงพอใจ เมื่อซานะเคลื่อนมือบางลงไปตามหน้าท้อง ฮิราอิแทบหยุดหายใจ ทว่าไม่นานนักหล่อนก็ทำอย่างนั้นบ้าง

ชั้นในที่เป็นปราการสุดท้ายถูกถอดออก เราต่างไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยบนร่างกาย ยกเว้นแต่คำถามเหล่านั้น รอยแดงจ้ำกระจายไปทั่ว ทว่าไร้ซึ่งคำตอบ

ดวงตากลมใสฉายแววหวานจ้องมองเธอย่างไม่ละสายตาในขณะที่ปลายนิ้วลากไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ หล่อนเปียกชื้นไม่ต่างกัน ฮิราอิเห็นดวงตาของหล่อนไหวระริกเมื่อเธอแตะโดนมันเข้า กดสัมผัสให้รู้สึกขึ้นไปอีกเมื่อซานะก็ทำอย่างนั้น น่าแปลกที่เราต่างไม่ละสายตาออกจากกัน ไม่มีความเขินอายใดๆอีก ไม่มีเลย ก็คงจะเพราะเจ้าพวกนั้นที่กองอยู่บนพื้นพร้อมกับเสื้อผ้า

แม้ว่าเราจะเริ่มมีสติขึ้นมานิดหน่อย แต่ทุกอย่างไม่อาจะหยุดได้โดยง่าย จูบอีกครั้งเป็นคำตอบ เราต่างสัมผัสร่างกายของอีกฝ่าย โอบกอดความรู้สึก ขยับเข้าหาให้ร่างกายแนบชิด ซานะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ เธอซ้อนร่างกายลงกับร่างของโมโมะ ยกเรียวขาข้างหนึ่งพาดลงบนเรียวขาของฝ่ายตรงข้าม โมโมะก็ทำอย่างนั้น เธอทำแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน จนกระทั่งสองร่างแนบชิดไร้ช่องว่าง

เราใกล้เสียจนรู้สึกถึงอุณหภูมิอุ่นร้อนของอีกฝ่าย เรือนผมสีน้ำตาลถูกดัดเป็นลอนอ่อนสยายยาวเกือบถึงสะโพกกำลังพริ้วไหวเพราะหล่อนขยับโยกเสียดสีร่างกายนั้นเข้ากับเพื่อนสนิทที่ยิ่งกว่าเพื่อนสนิท

แนบชิดเสียจนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เราต่างกอดรัดและขยับกายเพื่อให้ได้เข้าใกล้กันมากกว่านี้ เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นในลำคอ ไม่มีใครแยกออกว่านั่นคือใครกันนะ ทั้งจูบและจังหวะการเคลื่อนไหวต่างดึงดันผลักเราให้ตกลงไป ทั้งมืดและหนาว ทว่าร่างกายกับรุ่มร้อน

ฮิราอิโอบเอวบางของคนตรงหน้าเอาไว้ คนในอ้อมกอดกอดเกี่ยวเธอเอาไว้แน่น ฮือ เสียงของหล่อนว่าอย่างนั้นเมื่อถูกกระแทกกระทั้งขยับเข้าใกล้ เสียงกดลงและขยับถอยออก บางครั้งเชื่องช้าคล้ายกับจำแกล้งกดเพื่อดูสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็เปล่า ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความรู้สึกไร้เหตุผล

ซานะกดกายลงอีก เธอขยับเร็วขึ้นเมื่อได้รู้สึกถึงอีกฝ่าย เป็นอีกครั้งที่อยากใกล้โมโมะให้มากกว่านี้ เธอไม่เคยโกหกหล่อนเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งหวงแหนทั้งรัก ทว่าความเปลี่ยนแปลงจะนำพาเราไปในทางไหนก็ไม่อาจรู้ได้

ริมฝีปากบางเชิดขึ้นอย่างเป็นเอกลักษณ์ เธอเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทอย่างลืมตัว

“โมโมะริง..”

น้ำเสียงของหล่อนสั่นพร่าไหวสะท้านไปด้วยปลายทางที่ใกล้เข้ามา ทว่ายิ่งไขว่คว้าก็ยิ่งเหนื่อยหอบ ราวกับคนที่วิ่งมาอย่างหนัก ลมหายใจร้อนเป่ารดลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย ฮิราอิเรียกหล่อนไม่ต่างกัน “ซาตัง” เธอนึกชอบชื่อนี้ขึ้นมาหลายเท่าเลยทีเดียว

ยิ่งเข้าใกล้เราก็ยิ่งไขว่คว้าหาอากาศ ที่พึ่งเดียวคืออ้อมกอดแสนแน่นหนา ทั้งที่กอดกันแน่นอย่างนั้น น่าแปลกที่การขยับของเราต่างแรงขึ้น หล่อนทั้งอ่อนนุ่มและเปียกปอนไม่ต่างกันเลยซักนิด เสียงน่าอายพวกนั้นไม่ได้ทำให้เราหยุดเหวี่ยงความรู้สึกให้กระจัดกระจายไปรอบๆ

เหมือนปลายเท้าไม่ได้แตะอยู่บนที่นอนอีก ราวกับไร้ร่างกายและถูกยกให้ลอยขึ้น พุ่งทยานขึ้นไปจากที่มืดสู่ที่สว่าง ค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้อย่างเชื่องช้าในตอนแรก และกระแทกกระทั้งเพื่อพาขึ้นไปอีกใครคราวที่สอง สว่างไสวไร้สิ่งใดฉุดรั้งไว้ได้อีก ร่างกายสีชมพูสั่นสะท้ายกระตุกถี่ด้วยสิ่งที่หล่อนมอบให้

หน้าท้องชื้นชุ่มไปด้วยเหงื่อของฮิราอีกขยับอีกเพียงไม่กี่ครั้งหล่อนก็ตามมาถึง เรียวแขนแข็งแรงกว่าดึงรั้งร่างนั้นเข้ามาใกล้ ขบริมฝีปากลงบนหัวไหล่อย่างเก็บกั้นความรู้สึก หล่อนกดฟันลงบนเนื้ออย่างลืมตัว ลืมไปเสียสิ้นว่าเป็นหล่อนเองที่ได้สร้างคำถามที่ยากจะตอบ

กระทั่งเราเอาแต่หอบหายใจเมื่อทุกอย่างหยุดลง ทุกอย่างเงียบสนิทเหนือเพียงแค่เราในอ้อมกอด เมื่อได้จูบลงบนร่างกายตรงหน้าฮิราอิถึงได้รู้ว่าตนไม่ได้ฝัน เธอกับซานะ นั่นน่ะ ทั้งหมดคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ทั้งเรื่องก่อนหน้านี้ก็ด้วย

แม้ว่าหลังจากนี้เราคงจะต้องเหมือนเดิมอย่างนั้นหรือ เธอไม่คิดจะหาคำตอบในตอนนี้ เราต่างล้มลงในอ้อมกอดของกันและกัน ทิ้งให้ร่างกายเปลือยเปล่าโอบกอดความต้องการเพียงชั่วครู่แล้วหลับตา กอบเกี่ยวความรู้สึกแสนสุขเอาไว้เพียงชั่วครู่

แม้ว่าพรุ่งนี้จะต้องบุบสลายไปก็ตามที ทว่าถึงรู้อย่างนั้นเราก็ไม่อาจห้ามได้ ความรู้สึกที่แท้จริงน่ะ ยากที่จะควบคุม


แล้วก็จริงอย่างที่คิด เราต้องกลับมาทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ แม้ว่าจะตื่นมาในอ้อมกอดของกันและกันเหมือนเมื่อวันก่อนๆ จูบทักทายอย่างไม่คิดอะไร อ้อมกอดที่มอบให้ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา แม้ร่างกายของเราจะเปลือยเปล่า


“เราจะอยู่ด้วยกันในฐานะอะไรอย่างนั้นเหรอ?”


โมโมะยืนนิ่งหลังจากที่เธอโผล่พูดความในใจออกมา ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าหล่อนจะไม่รู้ แต่ซานะบ่ายเบี่ยงเลี่ยงที่จะไม่ตอบเหมือนอย่างเคย แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้นไปแล้วทว่าทุกอย่างก็คงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนอย่างทีเ่กิดขึ้นก่อนหน้า


“เพื่อน…”


เสียงของหล่อนเบาหวิวเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก ทว่าคนพูดกลับก้มหน้า เธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะเป็นไปมากกว่านั้น เพราะคำว่าเพื่อนคำนั้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้โดยง่าย ทั้งความสัมพันธ์และความรู้สึก ฮิราอิเข่นหัวเราะในลำคอ เธอรู้สึกสมเพชทั้งตัวเองเสียเหลือเกิน ทั้งที่เราต่างก็รู้ว่าอีกฝ่ายรัก


เพื่อน? เธอคิดว่าเพื่อนกันจะเลิกกันไม่ได้?”


หล่อนคิดว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อความรู้สึกบางอย่าง ฮิราอิตัดสินใจลุกขึ้น เธอไม่อยากจะเป็นเพียงเพื่อนอีกแล้ว หรือบางทีการเป็นเพียงแคคนรู้จัก หรือคนแปลกหน้าก็ยังจะดีกว่า

คำว่าเพื่อนของเราช่างซับซ้อนเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากว่า ‘รัก’ อย่างจริงจัง ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นโดยไม่จำกัดความรู้สึก ในตอนแรกเริ่มช่างอ่อนหวานน่าหลงไหลเหมือนกับจุมพิตที่แตะค้างอยู่บนริมฝีปากนี่ ทว่าตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นรสขมปร่าไปด้วยหยดน้ำตา

แม้ร่างกายของเราจะเต็มไปด้วยคำถามจากกันและกัน ทว่าเธอไม่ได้สนใจมันอีก หล่อนหยิบของใช้ส่วนตัวในขณะที่อีกคนเอาแต่ยืนนิ่ง ซานะไม่ได้งี่เง่าดื้อรั้นที่จะห้ามปราบเหมือนกับทุกครั้ง จนกระทั่งเธออกมาจากห้องนั่นแหละ ยืนนิ่งอยู่ที่ด้านหน้า ทว่าภายในห้องกลับไร้ความเคลื่อนไหว น้ำตาของหล่อนถึงได้หยดออกมาจนได้

สนุกสนานเพียงชั่ววูบ ฉกฉวย ไขว่คว้า แลกเอาทุกอย่างที่อยากได้จากคนตรงหน้าโดยลืมคำนึงคิดถึงความสัมพันธ์ที่จะต้องพังทลาย


เซ็กส์ กับซานะน่ะ มันคงจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ที่มอบให้เพื่อนอย่างเธอก็ได้ น่าหัวเราะ


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับไปกรี๊ดได้ที่หน้าฟิค ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

https://writer.dek-d.com/043annamado/story/viewlongc.php?id=1601370&chapter=12

10 พ.ค. 60 / 20:15   [124.121.169.240]
LesMars77 บอกว่า :

ความรู้สึกต่างดึงรั้งไม่ให้เราออกห่าง จูบแล้วจูบเล่าที่เคยขมปร่ากับหวานร้อนขึ้นหลายเท่า หล่อนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก นั่นซานะ หรือโมโมะ?


เราจะจูบกันในฐานะอะไรอย่างนั้นเหรอ?


แม้จะมีคำถามแต่ไร้ซึ่งคนตอบ เราต่างไร้คำพูดเมื่อนั่งอยู่บนเตียงหลังเดิมในห้องที่เกือบจะมืดสนิท แสงสีส้มหรือเหลืองเข้มสาดเข้ามากระทบผิวกายที่เกือบจะเปลือยเปล่า เมื่อเสื้อคอเต่าสีชมพูอ่อนถูกถอดออกไปพ้นศีรษะ ฮิราอิไม่ได้สนใจมันนักในเมื่อหล่อนพอใจที่จะได้เห็นเนื้อกายขาวสะอาดจองคนตรงหน้า

เราโผเข้าหากันราวกับคนที่หนาวเหน็บ ดึงดูเหมือนกับแม่เหล็กที่ไม่อาจแยกจากกันได้ คำตอบของคำถามทั้งหมดถูกเอื้อนเอ่ยผ่านการกระทำโดยที่ไม่ได้เปล่งเสียงตอบ เมื่อเราสัมผัสไปทั่วร่างกายของคนตรงหน้า ซานะส่งเสียงฮือในลำคอเมื่อฮิราอิย้ายจูบลงมาที่ลำคอ และต่ำลงไปบนเนินอก

โมโมะที่เหมือนกับสีขาว บริสุทธิ์ และซื่อตรงกับความรู้สึก ทั้งสายตากับการกระทำของหล่อนไม่เคยโกหก   เธอจูบลงบนสีชมพูของเนื้อไม่ใช่ผ้า ทว่าคนถูกกระทำไม่ได้เอ่ยท้วง ที่จริงแล้วเราไม่เคยท้วงถามซึ่งการก้าวล้ำของอีกฝ่าย เพียงแค่ก้าวเดียว หรือมากกว่านั้นเราต่างก็รู้ว่าได้ทำมันลงไปแล้ว เส้นแบ่งบางๆของเพื่อนกับคนรักนั่นน่ะ ไม่มีใครสนใจมันอีกในเวลานี้

แสงสีส้มหรือเหลืองเข้ม โมโมะก็ยังแยกมันไม่ออก เธอเพียงแต่จ้องมองซานะ คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามหล่อนก็ทำอย่างนั้น ทอดสายตาและจ้องมองร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของฮิราอิ มือข้างหนึ่งของซานะแตะลงบนอกด้านซ้าย เธอสัมผัสผิวกายอุ่นจัด ที่ใต้นั้นเต้นโครมครามไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง

หล่อนฝังจูบลงบนเนินเนื้อนั่น กดจูบให้แน่นขึ้นยิ่งขบกัดลงไปบนเนื้อนั่น หล่อนก็ยิ่งจะเกิดรอยแดงที่ไล่ความรู้สึกสับสนอยากปฏิเสธให้กระเจิดกระเจิง ฮิราอิประคองใบหน้าของเพื่อนสนิท ดึงรั้งหล่อนขึ้นมาเพื่อมอบจูบแสนหวานให้อีกระรอก

ไม่ใช่จูบแรก

ไม่ใช่จูบแบบ เพื่อน อย่างที่ปากว่าเลยสักนิด

คำว่าเพื่อนของเราช่างซับซ้อนเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากว่า ‘รัก’ อย่างจริงจัง ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นโดยไม่จำกัดความรู้สึก ที่ในตอนแรกเริ่มช่างอ่อนหวานน่าหลงไหลเหมือนกับจุมพิตที่แตะค้างอยู่บนริมฝีปาก กลีบนุ่มขยับเพียงเล็กน้อยคล้ายกับคนไม่กล้า แต่กว่าจะรู้ตัวเราก็ต่างแลกรสความรู้สึกซาบซ่านในโพรงปากกันอย่างไม่หยุดหย่อน ฉกฉวย ไขว่คว้า แลกเอาทุกอย่างที่อยากได้จากคนตรงหน้าโดยลืมคำนึงคิดถึงความสัมพันธ์ที่จะต้องแหลกสลายหลังจากนี้

เราต่างรู้สึกมึนเมาจากแอลกอฮอล์ หรือพิษจากจูบไม่มีใครแยกออก เมื่อคนตรงหน้าโน้มเข้ามาใกล้ ซานะเริ่มก่อน ราวกับหล่อนไม่สามารถควบคุมความรู้สึกใดได้อีก

ไม่มีใครสามารถมอบจูบที่เหมือนกับโมโมะได้ ฮิราอิ โมโมะ เพื่อนสนิทของเธอ หล่อนช่างน่ารัก และซื่อตรง ยิ่งได้จูบกันอีกทุกอย่างก็ยิ่งย้ำให้ชัดเจนในความรู้สึก เสียงในอกกระทบเป็นจังหวะ ตึกตักดังลั่นอยู่ในกาย หล่อนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมหายใจของตนเอง เคล้าคลอกับเสียงจากจูบของเรา

ริมฝีปากสร้างคำถามมากมายบนเรือนร่างแม้ว่าเราจะไม่ได้เปล่งเสียงเพื่อถาม ยิ่งจูบลงบนเนื้อกายอุ่นร้อนก็ยิ่งเกิดรอยแดงไปทั่ว แม้ในหัวจะมีแต่คำถาม ทว่าเราไม่อาจจะห้ามใจได้อีกเมื่อจูบแล้วจูบเล่าถูกส่งต่อเพื่อปรนเปรอความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อน พึงพอใจ เมื่อซานะเคลื่อนมือบางลงไปตามหน้าท้อง ฮิราอิแทบหยุดหายใจ ทว่าไม่นานนักหล่อนก็ทำอย่างนั้นบ้าง

ชั้นในที่เป็นปราการสุดท้ายถูกถอดออก เราต่างไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยบนร่างกาย ยกเว้นแต่คำถามเหล่านั้น รอยแดงจ้ำกระจายไปทั่ว ทว่าไร้ซึ่งคำตอบ

ดวงตากลมใสฉายแววหวานจ้องมองเธอย่างไม่ละสายตาในขณะที่ปลายนิ้วลากไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ หล่อนเปียกชื้นไม่ต่างกัน ฮิราอิเห็นดวงตาของหล่อนไหวระริกเมื่อเธอแตะโดนมันเข้า กดสัมผัสให้รู้สึกขึ้นไปอีกเมื่อซานะก็ทำอย่างนั้น น่าแปลกที่เราต่างไม่ละสายตาออกจากกัน ไม่มีความเขินอายใดๆอีก ไม่มีเลย ก็คงจะเพราะเจ้าพวกนั้นที่กองอยู่บนพื้นพร้อมกับเสื้อผ้า

แม้ว่าเราจะเริ่มมีสติขึ้นมานิดหน่อย แต่ทุกอย่างไม่อาจะหยุดได้โดยง่าย จูบอีกครั้งเป็นคำตอบ เราต่างสัมผัสร่างกายของอีกฝ่าย โอบกอดความรู้สึก ขยับเข้าหาให้ร่างกายแนบชิด ซานะเคลื่อนกายเข้าไปใกล้ เธอซ้อนร่างกายลงกับร่างของโมโมะ ยกเรียวขาข้างหนึ่งพาดลงบนเรียวขาของฝ่ายตรงข้าม โมโมะก็ทำอย่างนั้น เธอทำแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน จนกระทั่งสองร่างแนบชิดไร้ช่องว่าง

เราใกล้เสียจนรู้สึกถึงอุณหภูมิอุ่นร้อนของอีกฝ่าย เรือนผมสีน้ำตาลถูกดัดเป็นลอนอ่อนสยายยาวเกือบถึงสะโพกกำลังพริ้วไหวเพราะหล่อนขยับโยกเสียดสีร่างกายนั้นเข้ากับเพื่อนสนิทที่ยิ่งกว่าเพื่อนสนิท

แนบชิดเสียจนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เราต่างกอดรัดและขยับกายเพื่อให้ได้เข้าใกล้กันมากกว่านี้ เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นในลำคอ ไม่มีใครแยกออกว่านั่นคือใครกันนะ ทั้งจูบและจังหวะการเคลื่อนไหวต่างดึงดันผลักเราให้ตกลงไป ทั้งมืดและหนาว ทว่าร่างกายกับรุ่มร้อน

ฮิราอิโอบเอวบางของคนตรงหน้าเอาไว้ คนในอ้อมกอดกอดเกี่ยวเธอเอาไว้แน่น ฮือ เสียงของหล่อนว่าอย่างนั้นเมื่อถูกกระแทกกระทั้งขยับเข้าใกล้ เสียงกดลงและขยับถอยออก บางครั้งเชื่องช้าคล้ายกับจำแกล้งกดเพื่อดูสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็เปล่า ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความรู้สึกไร้เหตุผล

ซานะกดกายลงอีก เธอขยับเร็วขึ้นเมื่อได้รู้สึกถึงอีกฝ่าย เป็นอีกครั้งที่อยากใกล้โมโมะให้มากกว่านี้ เธอไม่เคยโกหกหล่อนเลย ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งหวงแหนทั้งรัก ทว่าความเปลี่ยนแปลงจะนำพาเราไปในทางไหนก็ไม่อาจรู้ได้

ริมฝีปากบางเชิดขึ้นอย่างเป็นเอกลักษณ์ เธอเอ่ยเรียกเพื่อนสนิทอย่างลืมตัว

“โมโมะริง..”

น้ำเสียงของหล่อนสั่นพร่าไหวสะท้านไปด้วยปลายทางที่ใกล้เข้ามา ทว่ายิ่งไขว่คว้าก็ยิ่งเหนื่อยหอบ ราวกับคนที่วิ่งมาอย่างหนัก ลมหายใจร้อนเป่ารดลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย ฮิราอิเรียกหล่อนไม่ต่างกัน “ซาตัง” เธอนึกชอบชื่อนี้ขึ้นมาหลายเท่าเลยทีเดียว

ยิ่งเข้าใกล้เราก็ยิ่งไขว่คว้าหาอากาศ ที่พึ่งเดียวคืออ้อมกอดแสนแน่นหนา ทั้งที่กอดกันแน่นอย่างนั้น น่าแปลกที่การขยับของเราต่างแรงขึ้น หล่อนทั้งอ่อนนุ่มและเปียกปอนไม่ต่างกันเลยซักนิด เสียงน่าอายพวกนั้นไม่ได้ทำให้เราหยุดเหวี่ยงความรู้สึกให้กระจัดกระจายไปรอบๆ

เหมือนปลายเท้าไม่ได้แตะอยู่บนที่นอนอีก ราวกับไร้ร่างกายและถูกยกให้ลอยขึ้น พุ่งทยานขึ้นไปจากที่มืดสู่ที่สว่าง ค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้อย่างเชื่องช้าในตอนแรก และกระแทกกระทั้งเพื่อพาขึ้นไปอีกใครคราวที่สอง สว่างไสวไร้สิ่งใดฉุดรั้งไว้ได้อีก ร่างกายสีชมพูสั่นสะท้ายกระตุกถี่ด้วยสิ่งที่หล่อนมอบให้

หน้าท้องชื้นชุ่มไปด้วยเหงื่อของฮิราอีกขยับอีกเพียงไม่กี่ครั้งหล่อนก็ตามมาถึง เรียวแขนแข็งแรงกว่าดึงรั้งร่างนั้นเข้ามาใกล้ ขบริมฝีปากลงบนหัวไหล่อย่างเก็บกั้นความรู้สึก หล่อนกดฟันลงบนเนื้ออย่างลืมตัว ลืมไปเสียสิ้นว่าเป็นหล่อนเองที่ได้สร้างคำถามที่ยากจะตอบ

กระทั่งเราเอาแต่หอบหายใจเมื่อทุกอย่างหยุดลง ทุกอย่างเงียบสนิทเหนือเพียงแค่เราในอ้อมกอด เมื่อได้จูบลงบนร่างกายตรงหน้าฮิราอิถึงได้รู้ว่าตนไม่ได้ฝัน เธอกับซานะ นั่นน่ะ ทั้งหมดคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ทั้งเรื่องก่อนหน้านี้ก็ด้วย

แม้ว่าหลังจากนี้เราคงจะต้องเหมือนเดิมอย่างนั้นหรือ เธอไม่คิดจะหาคำตอบในตอนนี้ เราต่างล้มลงในอ้อมกอดของกันและกัน ทิ้งให้ร่างกายเปลือยเปล่าโอบกอดความต้องการเพียงชั่วครู่แล้วหลับตา กอบเกี่ยวความรู้สึกแสนสุขเอาไว้เพียงชั่วครู่

แม้ว่าพรุ่งนี้จะต้องบุบสลายไปก็ตามที ทว่าถึงรู้อย่างนั้นเราก็ไม่อาจห้ามได้ ความรู้สึกที่แท้จริงน่ะ ยากที่จะควบคุม


แล้วก็จริงอย่างที่คิด เราต้องกลับมาทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ แม้ว่าจะตื่นมาในอ้อมกอดของกันและกันเหมือนเมื่อวันก่อนๆ จูบทักทายอย่างไม่คิดอะไร อ้อมกอดที่มอบให้ด้วยใบหน้าไร้เดียงสา แม้ร่างกายของเราจะเปลือยเปล่า


“เราจะอยู่ด้วยกันในฐานะอะไรอย่างนั้นเหรอ?”


โมโมะยืนนิ่งหลังจากที่เธอโผล่พูดความในใจออกมา ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าหล่อนจะไม่รู้ แต่ซานะบ่ายเบี่ยงเลี่ยงที่จะไม่ตอบเหมือนอย่างเคย แม้ว่าจะเป็นอย่างนั้นไปแล้วทว่าทุกอย่างก็คงจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนอย่างทีเ่กิดขึ้นก่อนหน้า


“เพื่อน…”


เสียงของหล่อนเบาหวิวเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปาก ทว่าคนพูดกลับก้มหน้า เธอไม่มีความกล้ามากพอที่จะเป็นไปมากกว่านั้น เพราะคำว่าเพื่อนคำนั้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้โดยง่าย ทั้งความสัมพันธ์และความรู้สึก ฮิราอิเข่นหัวเราะในลำคอ เธอรู้สึกสมเพชทั้งตัวเองเสียเหลือเกิน ทั้งที่เราต่างก็รู้ว่าอีกฝ่ายรัก


เพื่อน? เธอคิดว่าเพื่อนกันจะเลิกกันไม่ได้?”


หล่อนคิดว่าจะต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อความรู้สึกบางอย่าง ฮิราอิตัดสินใจลุกขึ้น เธอไม่อยากจะเป็นเพียงเพื่อนอีกแล้ว หรือบางทีการเป็นเพียงแคคนรู้จัก หรือคนแปลกหน้าก็ยังจะดีกว่า

คำว่าเพื่อนของเราช่างซับซ้อนเมื่อไม่มีใครเอ่ยปากว่า ‘รัก’ อย่างจริงจัง ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างนั้นโดยไม่จำกัดความรู้สึก ในตอนแรกเริ่มช่างอ่อนหวานน่าหลงไหลเหมือนกับจุมพิตที่แตะค้างอยู่บนริมฝีปากนี่ ทว่าตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นรสขมปร่าไปด้วยหยดน้ำตา

แม้ร่างกายของเราจะเต็มไปด้วยคำถามจากกันและกัน ทว่าเธอไม่ได้สนใจมันอีก หล่อนหยิบของใช้ส่วนตัวในขณะที่อีกคนเอาแต่ยืนนิ่ง ซานะไม่ได้งี่เง่าดื้อรั้นที่จะห้ามปราบเหมือนกับทุกครั้ง จนกระทั่งเธออกมาจากห้องนั่นแหละ ยืนนิ่งอยู่ที่ด้านหน้า ทว่าภายในห้องกลับไร้ความเคลื่อนไหว น้ำตาของหล่อนถึงได้หยดออกมาจนได้

สนุกสนานเพียงชั่ววูบ ฉกฉวย ไขว่คว้า แลกเอาทุกอย่างที่อยากได้จากคนตรงหน้าโดยลืมคำนึงคิดถึงความสัมพันธ์ที่จะต้องพังทลาย


เซ็กส์ กับซานะน่ะ มันคงจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ ที่มอบให้เพื่อนอย่างเธอก็ได้ น่าหัวเราะ


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กลับไปกรี๊ดได้ที่หน้าฟิค ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

https://writer.dek-d.com/043annamado/story/viewlongc.php?id=1601370&chapter=12

25 เม.ย. 59 / 20:10   [125.26.110.236]
Kwhan0304 บอกว่า :
อัพตอน 1 แล้วข่ะ ดองซะจนวานผมไม่แดงแล้ว 5555555

[Short-Fic] Perfect Crimson {WENRENE} | INTRO + CHAPTER 1 http://my.dek-d.com/kwhan0304/writer/viewlongc.php?id=1337282&chapter=6




8 พ.ย. 58 / 23:20   [202.28.119.79]
magizp [coolprince] บอกว่า :


สวัสดีผู้อ่านทุกคนค่ะ ^____^

ห่างหายไปนานเลย วันนี้เรามีข่าวเล็กๆมาประชาสัมพันธ์

เกี่ยวกับแฟนฟิค Hormones the series เรื่อง Please stay with me นะคะ <3




หลังจากมีผู้อ่านติดต่อเข้ามาเรื่อยๆเกี่ยวกับหนังสือ

เราจึงตัดสินใจที่จะ Re-print ฟิคเรื่องนี้ค่ะ ^O^

เป็นฉบับตีพิมพ์ครั้งที่สอง

ซึ่งเนื้อเรื่องหลักจะเหมือนเดิมรวมทั้งมีตอนเสริมเดิมของฉบับเก่าครบถ้วน




แต่ก็จะมีความแตกต่างเป็นของขวัญเล็กๆให้หายคิดถึงกันในฉบับใหม่ด้วยค่ะ นั่นคือ....

ตอนพิเศษใหม่ของคู่พี่วินกับน้องต้านั่นเอง!!

เป็นเรื่องราวอ้างอิงจาก Hormones The Final season

เป็นเรื่องราวหลังจากวินได้พบเจนอีกครั้งที่ผับในประเทศไทยนะคะ ^___^

ส่วนเนื้อหาจะมาในรูปแบบไหนคงต้องติดตามกันต่อไปค่ะ อิอิ



สำหรับผู้อ่านท่านใดที่สนใจแฟนฟิคฉบับ Re-print สามารถเข้ามาอ่านรายละเอียด

การจองได้ใหม่ในบทความเดิมนะคะ

>> จิ้ม <<

อยู่ในบทซุ้มขายหนังสือค่ะ ^3^



และสำหรับผู้อ่านที่อยากสอบถามเพิ่มเติมหรือเข้ามาเม้าท์มอยกัน

สามารถติดต่อเราได้ทางทวิตเตอร์ @magizp น้าาา พร้อมตอบตลอดเวลา 55555



ขอบคุณทุกคนอีกครั้งค่ะ และรบกวนฝากประชาสัมพันธ์การรีปริ้นท์ด้วยนะคะ

เพราะเราไม่อยากให้มีผู้อ่านที่อยากได้หนังสือแต่พลาดรอบนี้ไป

การจะได้รีปริ้นท์อีกครั้งหลังจากนี้โอกาสจะยิ่งน้อยลงไปมากๆ  T^T


ติดต่อจองและโอนได้ตั้งแต่วันนี้ ถึง  12 ธันวาคม 2558 เท่านั้นนะคะ





 
รักและคิดถึงที่สุด

Magizp (Coolprince)



 


 

4 ต.ค. 58 / 02:50   [155.94.207.116]
ศศิวิมาน บอกว่า :


สวัสดีค่ะ ขออนุญาตแจ้งข่าวให้ทราบนะคะ "กลิ่นแก้วพี่เอย"
เปิดโอนรีปริ้นค่ะ รายละเอียดตามรูปที่แนบมา สงสัยเพิ่มเติมแอดไลน์มาถามหมิงได้ค่ะ Line id: ming_yaoi

ปล.ขออภัยหากเป็นการรบกวนค่ะ





ด้วยรัก...แก้วกังสดาล

24 ส.ค. 58 / 22:56   [110.168.231.161]
QniinQx บอกว่า :
สวัสดีค่าา คุณปลาไหลล ^_^
จะมาบอกว่า เก๊าอัพ lollicon mode ตอนจบแย้วน้าาา 
อย่าด่าเก๊าเยยนะที่เก๊าอัพช้า เก๊าผิดไปแย้ววววว

http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=841932&chapter=6

12 พ.ค. 58 / 19:06   [171.97.180.114]
ศศิวิมาน บอกว่า :
สวัสดีค่ะ ^^ หมิงอนุญาตมาฝากนิยายเรื่องใหม่ค่ะ

เรื่อง "มยุรตี" เป็นนิยายรักผสมจินตนิยายแบบไทยๆค่ะ

เรื่องราวเกี่ยวกับ 'มณีนาฏ' กินรีน้อยนางหนึ่งที่ออกตามหาพี่สาวจนกระทั่งหลงภพเข้าไปในภพของมนุษย์
และได้เจอกับ 'สุดไผท' ที่เป็นเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ เรื่องวุ่นๆป้ำๆเป๋อๆจึงตามมา ^^


http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=1351077


ใครจะคิดว่าอยู่ๆ 'สุดไผท' จะมีกินรีน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังมาทวงพี่สาวถึงเตียง

เฮ้ยเดี๋ยว..กินรีนะไม่ใช่กินฟรี มาทวงทำไม??

"เจ้ามนุษย์เอาพี่หญิงมโนราห์ของข้าพเจ้าคืนมา"


 
ด้วยรัก...หมิง(ศศิวิมาน/แก้วกังสดาล)



    Writer
งานเขียนที่อยากแนะนำ



Upd : -
Rating
0%
View :
Post :
Fanclub :

งานเขียนล่าสุดของฉัน



    Board


    Voice - ป่าวประกาศสถานะ
ยังไม่มี Voice


   Friends
มาทำความรู้จักเพื่อนๆของเรากันเถอะ
เพื่อนทั้งหมด
5

baiiferrnn
Panita Thaweerat
Hinamori Momo
Rukiaa
Tomkm98137



    Gift Box
ส่งของขวัญหากันบ้างนะ
ของขวัญที่ได้
0 ชิ้น

ตอนนี้ edelweiss_13
ยังไม่ได้รับของขวัญจากใคร

คลิก! ที่นี่เพื่อให้ของขวัญเป็นคนแรก

  


    Link

เว็บนี้ที่อยากแนะนำให้ลอง!

Link ที่แนะนำ
0


ดู Link ทั้งหมด