ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 เชื่อนาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 390 ครั้ง
    12 ม.ค. 64

พออยู่กันตามลำพังอีกครั้ง หลี่ถิงก็ยื่นกุญแจให้หยางหลิงเฟิงดูใกล้ ๆ ทำให้เขารู้ว่ากุญแจนี่เป็นของปลอม

“ชีวิตก่อน หลังจากหม่อมฉันถูกใส่ความจนถูกจับ องค์ชายใหญ่ก็ถือโอกาสนี้พาคนเข้ามาค้นทุกซอกทุกมุมในห้องนี้ อ้างว่าหายาพิษที่หม่อมฉันใช้ จนพบกุญแจคลังสมบัติของพระองค์เพคะ หม่อมฉันพอจะจำรูปลักษณ์ภายนอกได้คร่าว ๆ ก็เลยทำเลียนแบบมา” นางพูดจบก็ก้มลงไปใต้เตียงกระแทกพื้นไม้ทุกแผ่นไปสี่ห้าครั้ง จนกระทั่งมาถึงแผ่นหนึ่ง สลักที่ถูกซ่อนอยู่คลายออก จากนั้นพื้นไม้นั้นก็ดีดขึ้นมาเผยให้เห็นกล่องเหล็กใบเล็ก ๆ นางจึงหยิบมันขึ้นมา

หยางหลิงเฟิงตกใจมาก ไม่คิดมาก่อนว่านางจะรู้ที่ซ่อนกล่องเก็บกุญแจคลังสมบัติของเขาด้วย

“ชีวิตก่อน องค์ชายใหญ่ใช้วิธีทุบทำลายสลัก เพราะไม่รู้รหัสปลดสลัก จากนั้นก็เอากุญแจไปเปิดคลังสมบัติ แต่แล้วก็พบว่า... แม้จะผ่านประตูชั้นที่หนึ่งเข้าไปได้ แต่ระหว่างประตูชั้นที่หนึ่งกับชั้นที่สองมีกับดักอยู่ องค์ชายเสียสละคนไปนับสิบคน จนได้รู้ว่าต้องเดินบนแผ่นหินลายก้อนเมฆจนกระทั่งก้าวสุดท้าย ให้เดินบนแผ่นหินลายจันทร์เสี้ยว ส่วนประตูชั้นที่สองเป็นประตูที่เปิดด้วยสลัก ไม่ว่าอย่างไรก็ใส่รหัสไม่ถูก จึงลากตัวหม่อมฉันมาทรมานต่อหน้าพระองค์ ตอนนั้นหม่อมฉันยังไม่แท้ง องค์ชายใหญ่ข่มขู่ว่าถ้าไม่บอกรหัสจะฆ่าลูกในท้อง พระองค์จึงยอมตอบตกลงด้วยการกะพริบตาหลายครั้ง จากนั้นองค์ชายใหญ่ก็เขียนอักษรเลข ให้พระองค์กะพริบตาบอก จนได้รหัส หนึ่ง เจ็ด หนึ่ง ศูนย์ ศูนย์ เก้า เจ็ด” เพราะตั้งใจฟังคำพูดของนางทุกคำ หยางหลิงเฟิงจึงตกใจเป็นอย่างยิ่ง ที่นางรู้วิธีการเปิดคลังสมบัติของเขาทุกขั้นตอน โดยเฉพาะรหัสสลักประตูชั้นสุดท้าย ขั้นตอนการตั้งรหัสนายช่างใหญ่ให้เขาเข้าไปตั้งเอง ฉะนั้นมีเขาคนเดียวที่รู้รหัส และยังไม่เคยบอกใครมาก่อนเลยสักครั้ง

“พระองค์อาจไม่เชื่อว่าหม่อมฉันย้อนอดีตชาติกลับมาจริง ๆ แต่หม่อมฉันจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าที่หม่อมฉันพูดออกมาทุกอย่างเป็นความจริง” หลี่ถิงพูดด้วยแววตาจริงจัง ในขณะที่ใจของหยางหลิงเฟิงเริ่มสั่นรัว ถามตนเองซ้ำไปซ้ำมาว่านางย้อนกลับมาจริง ๆ หรือ

“จากนั้นแทนที่องค์ชายใหญ่จะรักษาคำพูด พอรู้ว่ารหัสสลักประตูชั้นสองถูกต้อง เขาก็สั่งให้โบยหม่อมฉันทันทีเพคะ อ้างว่าเป็นการสำเร็จโทษที่หม่อมฉันวางยาพระองค์ แต่ยามที่หม่อมฉันกำลังจะตายพระองค์กลับพุ่งเข้ามาช่วยด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ความรู้สึกที่ได้รับการปกป้องมันอบอุ่นใจเหลือเกินเพคะ อบอุ่นจนหม่อมฉันไม่เคยลืมเลย” หลี่ถิงจับมือผอมแห้งขึ้นมาแนบแก้ม ในขณะที่ใจของหยางหลิงเฟิงบีบรัดไปด้วยความเจ็บปวด นางบอกว่าอบอุ่นใจ แต่เขาคิดว่าหากทุกอย่างเป็นเรื่องจริง ชะตากรรมของเขากับนางล้วนน่าเวทนาด้วยกันทั้งคู่

“พระองค์อาจจะไม่แน่ใจในความบริสุทธิ์ใจของหม่อมฉัน แต่เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์เพคะ ว่าหม่อมฉันมาที่นี่ก็เพื่อพระองค์” จริงอย่างที่นางกล่าว ลึก ๆ แล้วเขาก็รู้สึกเกิดคำถามในใจ แต่หากนางมีจุดมุ่งหมายที่คลังสมบัติ คงไม่ทำทุกอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ฉะนั้นเขาจะลองเชื่อใจนางต่อไป

ฝ่ายหลี่ถิงพอเห็นว่าหยางหลิงเฟิงมองมาด้วยแววตาอ่อนลง นางก็คลี่ยิ้มกว้างเหมือนเด็ก ๆ ที่ได้รับการยอมรับจากคนที่โตกว่า

“ขอบพระทัยเพคะ ที่ยอมให้โอกาสหม่อมฉัน เอ่อ... มากล่าวเรื่องแผนการหนีของเราดีกว่าเพคะ ที่หม่อมฉันให้ขายสินเดิมส่วนใหญ่ไป ไม่ใช่เพราะจะบริจาคทานทั้งหมด แต่เพื่อเป็นทุนในการหนี ถึงได้ให้จ่ายมาเป็นตั๋วเงิน ส่วนที่บริจาคไปส่วนหนึ่งก็เพื่อเป็นการซื้อใจราษฎรเพคะ พวกเขาจะได้สรรเสริญว่าเราเป็นคนดี เพราะในอนาคตเราอาจจะต้องใช้พลังราษฎรกดดันฝ่ายตรงข้ามเรา”

“ส่วนโอกาสเหมาะที่เราจะหนี ก็คือตอนที่เฉิงอ๋องส่งนักฆ่ามาฆ่าเรา ในอีกสามเดือนข้างหน้าเพคะ” ดวงตาของหยางหลิงเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็เบิกกว้างขึ้นทันที หลี่ถิงลูบมือของเขาปลอบประโลมแล้วพูดต่อว่า

“เพราะเฉิงอ๋องไม่ต้องการให้พระองค์มีทายาทเพคะ มิฉะนั้นฮ่องเต้แห่งต้าจินจะยิ่งมีเยื่อใยกับพระองค์ จึงคิดตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แต่ในชีวิตก่อนองค์ชายรองปกป้องเราเต็มที่ เราจึงรอดจากเหตุการณ์นี้ ส่วนชีวิตนี้ไม่ต้องกังวลนะเพคะ หม่อมฉันเตรียมทางหนีทีไล่เอาไว้แล้วเพคะ” นางพูดจบก็มองหยางหลิงเฟิงด้วยแววตาเว้าวอน

“ทุกอย่างที่หม่อมฉันทำไป มิใช่ว่าทำได้ในทันทีทันใด แต่หม่อมฉันฝึกคิดฝึกวางแผนมาเป็นเวลาสองปีกว่าจะทำได้ พระองค์อย่ามองหม่อมฉันเจ้าแผนการเลยนะเพคะ” นางพูดจบก็ขยับลงมานอนซุกอกของสวามีเป็นเชิงออดอ้อน ทำเอาหยางหลิงเฟิงใจอ่อนลง ไม่ว่าครั้งนี้จะเป็นกับดักหรือไม่ก็ตาม เขายินดีที่จะกระโจนลงไปแล้ว 

 

ในวันถัดมาหลี่ถิงก็ปลดสลักกล่องเก็บกุญแจ จากการกะพริบตาบอกของหยางหลิงเฟิง

นางเอาสินเดิมที่เป็นเงินตำลึงทองและทองคำ เข้าไปเก็บในคลังสมบัติได้อย่างราบรื่น หนำซ้ำยังส่งกุญแจปลอมไปให้เฉิงอ๋องตบตาทุกคนอีกด้วย คนต้าเหลียงจะมีใครกล้าไปถามเรื่องนี้กับเฉิงอ๋องบ้างเล่า ตัวเฉิงอ๋องเองก็คงไม่ใส่ใจอะไร เพราะกุญแจซุกอยู่ก้นกล่องของขวัญ

“พระชายา กุญแจคลังนั่น...” โจวกงกงถามขึ้น หลี่ถิงที่กำลังยกแขนยกขาออกกำลังให้หยางหลิงเฟิงที่เก๋งริมสระบัวถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“ส่งคืนเฉิงอ๋องไปแล้ว”

“ตั้งแต่เมื่อใดกันพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็เมื่อเช้านี้ไงเล่า เปิ่นหวางเฟยซุกไปกับกล่องของขวัญ เหมือนกับที่เฉิงอ๋องซุกมานั่นแหละ ผู้ใดจะให้กันตรง ๆ ออกหน้าออกตาเล่า”

“เป็นความจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงย้อนถาม หลี่ถิงหันกลับไปจ้องแววตาดุดัน

“เจ้าส่งคนไปสอบสวนเฉิงอ๋องดูสิ หรือถ้าเจ้ายังไม่พอใจ ก็ไปค้นตำหนักของเปิ่นหวางเฟยกับองค์ชายดูว่าจะเจอกุญแจหรือไม่”

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงรีบคุกเข่าลงทันที หลี่ถิงมองเมินใส่ แล้วหันมาเอาอกเอาใจหยางหลิงเฟิงต่อ

“บรรยากาศดียิ่งเพคะ คิก...พระองค์กะพริบตาสองทีแสดงว่าเห็นด้วย เอาไว้หม่อมฉันจะพาพระองค์ออกมาข้างนอกบ่อย ๆ นะเพคะ” นางพูดฉอเลาะเอาอกเอาใจ

ด้านโจวกงกงคุกเข่าจนขาชา ก็เริ่มหาทางออกจากสถานการณ์นี้ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วพูดเรื่องมื้อกลางวันขึ้นมา

“ได้เวลารับมื้อกลางวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“วันนี้มีอะไรบ้าง”

“ของพระชายาก็มี...”

“เปิ่นหวางเฟยหมายถึงขององค์ชาย ของเปิ่นหวางเฟยไม่จำเป็นต้องใส่ใจ อะไรเปิ่นหวางเฟยก็กินได้ทั้งนั้นแหละ”

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ อาหารขององค์ชายมื้อนี้มีโจ๊กธัญพืชกับนมพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงบอกรายการอาหารมา หลี่ถิงก็ใจกระตุก เข้าใจทันทีว่าถึงเวลาที่สวามีของนางต้องดื่มยาพิษแล้ว

“เช่นนั้นกงกงก็ไปจัดเตรียมมาเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงรีบลุกขึ้นแล้วออกไปจัดเตรียมสำรับมาถวาย หลี่ถิงใช้ช่วงเวลาที่เหล่าข้ารับใช้เผลอ เอายาต้านที่แอบพกติดตัวไว้ออกมาเทใส่ถ้วยชา

“ริมฝีปากของพระองค์แห้งแล้ว ดื่มน้ำชาหน่อยเถิดเพคะ” เมื่อนางทำทีเป็นป้อนน้ำชาให้ หยางหลิงเฟิงก็ยอมดื่มเข้าไปทันที

ไม่นานโจวกงกงก็กลับมาพร้อมข้าหลวงที่ยกสำรับอาหารเข้ามา หลี่ถิงไม่สนใจกินของตัวเอง นางป้อนโจ๊กให้คนป่วยก่อน

“อีกคำนะเพคะ หม่อมฉันรู้ว่าพระองค์ไม่อยากอาหาร แต่ฝืนใจหน่อยเถิดเพคะ ร่างกายจะได้แข็งแรงขึ้น” พอนางกล่อมองค์ชายก็ยอมกินต่ออีกคำแต่โดยดี

“เหลือนมที่องค์ชายต้องเสวยอีกพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงยื่นถ้วยน้ำนมวัวให้ เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย หลี่ถิงจึงรับมาป้อนหยางหลิงเฟิงอย่างไม่มีอิดออด

ส่วนโจวกงกงพอเห็นว่าหยางหลิงเฟิงยอมดื่มเข้าไป ไม่พ่นออกมาจนเลอะเหมือนตอนที่ตนป้อน ก็นึกดูแคลนว่าหยางหลิงเฟิงหลงหญิงมากมารยาเอาตอนใกล้ตาย

ฝ่ายหยางหลิงเฟิงคิดว่ามาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีสิ่งใดให้เสียอีก จึงเลือกเชื่อใจหลี่ถิง ยอมดื่มทุกคำที่นางป้อน

“เมื่อครู่องค์ชายเสวยโจ๊กไปเยอะแล้ว นมแค่ครึ่งถ้วยก็พอ” นางส่งครึ่งถ้วยที่เหลือคืน

“พ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงไม่คัดค้านอันใด เพราะวันนี้องค์ชายสามดื่มไปได้ครึ่งถ้วย ก็ถือว่ามากกว่าครั้งก่อน ๆ ที่กลืนบ้างพ่นทิ้งบ้าง เขามองพระชายาผู้นี้ด้วยแววตาพึงพอใจ ที่แท้นางก็ไม่ได้ฉลาดเหนือคน เขาไม่จำเป็นต้องระแวงนางเลย

“พระชายาเพคะ ท่านหมอมาตรวจองค์ชายแล้วเพคะ” พอได้ยินเช่นนี้ หยางหลิงเฟิงก็แสดงความกังวลผ่านแววตาออกมา หมอหลวงพวกนี้ไม่มีใครอยู่ฝ่ายเขาเลยสักคน ทำให้เขานึกกลัวขึ้นมาว่าหากยาต้านได้ผล ร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้นมา พวกมันจะจับได้และรายงานให้เบื้องบนรู้  

“ให้เข้ามาเถิด” หลี่ถิงไม่แสดงท่าทางกังวลอันใดออกมาเลย โจวกงกงได้เห็นก็ยิ่งตายใจ

ไม่กี่อึดใจเหล่าหมอหลวงก็พากันเดินเข้ามา โดยมีหมอหลวงของต้าเหลียงสองคน และหมอหลวงของต้าจินตัวปลอมอีกสองคน ทั้งสี่ผลัดกันตรวจชีพจรขององค์ชายแล้วพากันถอนหายใจ

“ยังคงเหมือนเดิม ไม่ดีขึ้น”

“เฮ้อออ... เป็นโชคร้ายขององค์ชายสามแท้ ๆ” หมอหลวงพากันพูดขึ้น หลี่ถิงแสร้งทำเป็นโศกเศร้าผิดหวัง

“ไม่มีทางเลยหรือ”

“ตอนนี้พวกกระหม่อมยังหาหนทางไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่แน่ว่าองค์ชายอาจจะต้องเป็นเช่นนี้ตลอดไป อย่างไรพระชายาก็ทำใจไว้บ้างเถิด” หนึ่งในหมอหลวงพูดขึ้น หลี่ถิงแสร้งเป็นถอนหายใจ

“ถ้าช่วยให้พระองค์ออกกำลังเล่า จะมีโอกาสบ้างหรือไม่”

“เอ่อ... พระชายาจะลองดูก็ได้ แต่พวกกระหม่อมเคยลองทำกับองค์ชายแล้ว ไม่ได้ผลพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่เป็นไร ขอเปิ่นหวางเฟยลองให้เห็นกับตาก่อนเถิด”

“เช่นนั้นก็ตามพระทัยพระชายาเถิด พวกกระหม่อมขอตัวก่อน”

“อืม เชิญพวกท่านเถิด โจวกงกงส่งท่านหมอด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงรับคำ ในเก๋งริมสระบัวจึงเหลือแค่หลี่ถิงกับหยางหลิงเฟิงอยู่ด้วยกันเพียงลำพังเท่านั้น

“ไม่ต้องกังวลไปเพคะ ยาต้านมีผลข้างเคียงทำให้ชีพจรสับสน หมอที่มาตรวจจะเข้าใจว่าร่างกายอ่อนแอ แต่ความจริงแล้วไม่มีผลอันใดกับการฟื้นฟูร่างกายเพคะ จากนี้ไปถ้าพระองค์มีเนื้อมีหนังขึ้น หมอพวกนั้นก็จะเข้าใจว่าพระองค์อ้วนขึ้นเท่านั้นเพคะ” หลี่ถิงกระซิบบอกตาเป็นประกาย ทำให้หยางหลิงเฟิงเบาใจลง

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 390 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,608 ความคิดเห็น

  1. #5543 1988yongsi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:10
    น้องฉลาด
    #5,543
    0
  2. #5383 pa kae (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 21:37

    อ่านอีกรอบก้อน่าติดตามเช่นเดิม5555

    #5,383
    0
  3. #5382 bluesky10400 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 12:41
    ตอนกลับมาอ่านใหม่ เพิ่งเข้าใจว่าทำไมองค์ชายใหญ่ถึงถูกจัดหนักสุด ทำไว้เยอะนี่
    #5,382
    0
  4. #5381 chayen1243 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2564 / 12:27
    อ่านอักรอบสนุกเหมือนเดิม
    #5,381
    0
  5. #91 Princess Pugad (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:55
    น้องปั่นเก่งงงงงงงง
    555555
    #91
    0
  6. #90 PuiPui--r (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:55
    องค์ชายสามมมมม ถ้าท่านไม่รักไม่หลงเมียคนนี้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ววว
    #90
    0
  7. #89 jess007 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:54
    น้องหลอกแน่เลย
    #89
    0
  8. #88 Rt.aom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 19:54
    น้องฉลาดมากกก นิยายของคุณ นางเอกฉลาด เราชอบบบ
    #88
    0