ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 42 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 350 ครั้ง
    16 มี.ค. 64

 

 เรื่องที่หลี่จู้เหมยตามมาตอแยหลี่ถิงที่กองเรือไปถึงหูของหยางหลิงเฟิงแล้ว เจ้าตัวใบหน้ามืดครึ้มรู้สึกไม่พอใจที่หลี่จู้เหมยไม่รู้จักเจียมตนและอยู่อย่างสงบ

“ขุนนางหลี่สั่งสอนบุตรสาวได้ดีเสียจริง” หยางหลิงเฟิงพูดขึ้นในท้องพระโรง อดีตเสนาบดีหลี่ทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา

“พระชายาเป็นบุตรสาวที่ดีเสมอมาพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นหวางมิได้หมายถึงหลี่ถิง” ทำให้อีกฝ่ายทำหน้าฉงน เส่าโปส่ายหัวกับเรื่องงามหน้าในครอบครัวอีกฝ่าย ก่อนจะพูดว่า

“หลี่จู้เหมยไปตามตอแยพระชายาให้ช่วยองค์ชายใหญ่” อย่าว่าแต่อดีตเสนาบดีหลี่ตกใจ ขุนนางคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ความผิดขององค์ชายใหญ่นั้นมิใช่ธรรมดา ไม่เพียงลอบทำร้าย ลอบสังหารองค์ชายสาม กระทั่งฮ่องเต้ก็ยังไม่ละเว้น คุณหนูสกุลหลี่ผู้นั้นไปกินดีหมีหัวใจเสือมาหรือไร นางถึงได้กระทำการเย้ยฟ้าท้าดินเช่นนี้

“กระหม่อมสอนบุตรสาวผู้นี้ไม่ดีเอง ขอพระองค์โปรดเมตตาด้วย” ขุนนางหลี่คุกเข่าลงทันที หยางหลิงเฟิงหันไปสบตากับเส่าโปและติงหรง ก่อนจะตัดสินใจไล่ต้อนขุนนางหลี่

“การกระทำของบุตรสาวท่าน ทำให้เปิ่นหวางรู้สึกไม่วางใจ ไม่รู้ว่าครอบครัวของท่านกับองค์ชายใหญ่ มีความสัมพันธ์กันตื้นลึกเพียงใด”

“องค์ชายมอบความเป็นธรรมให้กระหม่อมด้วย กระหม่อมกับองค์ชายใหญ่ มิได้ทำการใดร่วมกันเลยพ่ะย่ะค่ะ ที่เหมยเอ๋อร์ไปขอร้องพระชายาก็เป็นเพราะนางถูกองค์ชายใหญ่ลวงให้รักให้ลุ่มหลง กระหม่อมและครอบครัวมิได้มีใจคิดเป็นกบฏแต่อย่างใดพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางหลี่พยายามอธิบาย

“แต่ไม่ว่าอย่างไร หลี่จู้เหมยพยายามช่วยเหลือกบฏนับว่าเป็นเรื่องจริงที่มิอาจหลีกเลี่ยงได้”

“องค์ชายเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางหลี่โขกหัว แต่แววตาของหยางหลิงเฟิงยังคงเย็นชา

“เห็นแก่ที่หลี่ถิงแสดงความจริงใจมาโดยตลอด เปิ่นหวางจะยังไม่ปักใจเชื่อว่าตระกูลหลี่เป็นพรรคพวกของกบฏ”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางหลี่โขกหัวกล่าวขอบคุณ

“องค์ชาย เรื่องนี้เกรงว่ากระหม่อมจะไม่เห็นด้วยที่จะปล่อยตามเลย เพราะไม่ว่าอย่างไร การกระทำของหลี่จู้เหมยก็แสดงให้เห็นว่านางเกี่ยวข้องลึกซึ้งกับองค์ชายใหญ่ เป็นไปได้หรือที่ตระกูลหลี่จะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางกับการก่อกบฏขององค์ชายใหญ่” อัครเสนาบดีไป๋ค้านขึ้นมา

“อัครเสนาบดีไป๋ ข้ามิได้เกี่ยวข้องจริง ๆ ข้ามีบุตรสาวที่แต่งเป็นชายาขององค์ชายสาม องค์ชายใหญ่จะไว้วางใจข้าได้อย่างไร” เหตุผลของขุนนางหลี่ทำให้เหล่าขุนนางแตกเป็นสองเสียง

“ถึงท่านจะอ้างเช่นนั้น แต่ก็ไม่อาจพ้นมลทินได้ทั้งหมด เพราะถ้าหากท่านมีความเกี่ยวข้องกับการกบฏอาจจะหาทางช่วยองค์ชายใหญ่ให้พ้นผิด และเมื่อเป็นเช่นนั้นอาจมีการนองเลือดอีกครา” เห็นได้ชัดว่าอัครเสนาบดีไป๋ไม่สบายใจที่ขุนนางหลี่ยังคงมีอำนาจอยู่

“ท่านจะกล่าวหากันแรงเกินไปแล้ว”

“โทษบุตรสาวของท่านที่ทำให้พวกเราวางใจในตัวท่านไม่ลงเถิด”

“ท่าน!” ขุนนางหลี่เถียงไม่ออก วันประหารองค์ชายใหญ่ถูกกำหนดแน่นอนแล้ว ดังนั้นสิ่งที่หลี่จู้เหมยทำนับว่าเป็นการกระทำที่งามหน้าจริง ๆ

“พอได้แล้ว” หยางหลิงเฟิงขัดตาทัพไม่ให้ทั้งสองเถียงกันไปมากกว่านี้

“องค์ชายทรงไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะ” อัครเสนาบดีไป๋คุกเข่าลง ขุนนางอีกหลายคนที่เห็นด้วยกับอัครเสนาบดีต่างคุกเข่าตาม นับว่าเข้าทางหยางหลิงเฟิงที่กำลังคิดจะกำจัดอำนาจของขุนนางหลี่อยู่พอดี

“เช่นนั้นเอาเป็นว่าให้ขุนนางหลี่พักราชการสักสามเดือนก็แล้วกัน” หยางหลิงเฟิงสรุป ที่เขาไม่กำจัดอีกฝ่ายให้พ้นตำแหน่งก็เพราะต้องการให้ชายารักของตนยังเป็นผู้ที่มีพื้นเพจากครอบครัวที่มีตำแหน่งหน้าที่อยู่ ผู้อื่นจะได้ไม่ดูแคลนนางเกี่ยวกับชาติกำเนิดในภายหลัง แม้ในความจริงแล้ว นางจะไม่ได้ผูกพันกับตระกูลหลี่เลยก็ตาม

“องค์ชาย... แต่กระหม่อมไม่...”

“ท่านก็ไม่ได้ถูกปลด แค่พักหน้าที่ชั่วคราวเท่านั้น ให้การประหารองค์ชายใหญ่จบลงด้วยดี ท่านไม่มีท่าทีอันใดน่าสงสัยจริง ๆ ค่อยกลับมาทำหน้าที่ต่อก็ยังไม่สาย หรือว่าท่านเห็นว่าที่เปิ่นหวางตัดสินไปนั้นไม่ยุติธรรม” หยางหลิงเฟิงถามดักคอ ทำให้ขุนนางหลี่ไม่กล้าพูดโต้แย้งอีก

“กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี เช่นนั้นให้เป็นไปตามนี้ วันนี้พอแค่นี้ ทุกคนกลับไปทำหน้าที่ของตนเองเถิด”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ขุนนางในท้องพระโรงขานรับพร้อมกัน หยางหลิงเฟิงพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากบัลลังก์ เหล่าขุนนางจึงกล่าวส่งเสด็จอีกครั้ง

“น้อมส่งเสด็จองค์ชาย” พอหยางหลิงเฟิงไปลับตา ขุนนางหลี่ก็ยืนเคว้งอยู่ที่กลางท้องพระโรง ขุนนางบางคนทนมองไม่ได้ จึงเข้ามาให้คำชี้แนะ

“ขุนนางหลี่อย่าหาว่าข้าก้าวก่ายเลย เรื่องนี้ต้องโทษบุตรสาวผู้นั้นของท่าน ทั้งที่รู้ว่าความผิดขององค์ชายใหญ่ร้ายแรงนางก็ยังอาจหาญ ท่านควรชี้ผิดชี้ถูกให้นางสำนึก และอยู่อย่างสงบจะเป็นการดีที่สุด”

“ใช่ ๆ ข้าก็เห็นด้วย หากนางยังตัดใจจากองค์ชายใหญ่ไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องใช้ไม้แข็ง จัดการส่งนางออกเรือนเห็นจะเป็นการดีที่สุด” คำพูดชี้ทางนี้ทำให้ขุนนางหลี่มีสีหน้าดีขึ้น

“ขอบคุณทุกท่านที่ให้คำชี้แนะ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ขุนนางหลี่กล่าวขอบคุณ ก่อนจะขอตัวกลับ

ด้านหยางหลิงเฟิง หลังออกมาจากท้องพระโรงแล้วก็ยืนมองตำหนักเฉียนชิงด้วยแววตาหม่นหมอง

“องค์ชายถ้าไม่สบายใจไม่ต้องเสด็จไปก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงพูดขึ้น

“อืม ติงเกาสลับตัวกับหมอคนอื่นหรือยัง”

“ตอนนี้คนที่ท่านหมอที่ติงเกาหมายตาเอาไว้กำลังอ่อนเพลียกับการเดินทาง คาดว่าหลังจากสภาพร่างกายฟื้นตัวเต็มที่ ก็คงจะสลับตัวสวมใบหน้าหมอหลวงแทนท่านหมอพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี ใบหน้านั้นเรายังทิ้งไม่ได้ เปิ่นหวางไม่อยากให้มีใครลุกขึ้นมาต่อต้านเพราะเปลี่ยนหมอให้เสด็จพ่อใหม่”

“กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตัวปลอมฝ่ายฮ่องเต้กับองค์ชายรองยังคงอยู่เหมือนเดิมพ่ะย่ะค่ะ” เส่าโปพูดขึ้น

เป็นที่เข้าใจกันดีว่า พวกเขาจำเป็นต้องใช้ใบหน้าคนสำคัญของฝ่ายฮ่องเต้ต่อ เพื่อไม่ให้มีเกิดความเคลือบแคลงสงสัย และจะได้จัดการหลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างได้ง่ายขึ้น

ต่างจากตัวปลอมฝ่ายองค์ชายใหญ่ที่เริ่มให้แกล้งตายทีละคนแล้วกลับมาประจำตำแหน่งในฐานะแท้จริงของตน

“แล้วฮองเฮากับเหล่าสนมของเสด็จพ่อไปถึงอารามหลวงแล้วหรือยัง” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น เพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้มีสนมทะเลาะกันหน้าตำหนักเฉียนชิง เพื่อแย่งกันเข้าไปดูแลฮ่องเต้และองค์ชายรอง หยางหลิงเฟิงจึงสบโอกาสเหมารวมส่งพวกนางไปสำนึกตนและถือศีลสวดมนต์สร้างบุญกุศลถวายแก่ฮ่องเต้และองค์ชายรองกันทุกคน ซึ่งจากนี้ไปพวกนางจะถูกกักตัวอยู่ที่อารามหลวง ไม่มีวันได้กลับมาที่เมืองหลวงอีกต่อไป

“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ กว่าพวกนางจะรู้ตัวว่าถูกหลอกไปกักขังที่อารามหลวง พวกนางก็เป็นนกปีกหัก ไม่มีหลงเหลือขุมอำนาจใดให้พวกนางใช้ประโยชน์อีกแล้ว” เส่าโปเป็นผู้ตอบขึ้น

“ดี”

“เช่นนั้นพระองค์จะเสด็จกลับเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงถามขึ้น แต่หยางหลิงเฟิงส่ายหน้า

“ไม่ เปิ่นหวางอยากจะไปคุกหลวงก่อน”

“คุกหลวงหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่ ตั้งแต่องค์ชายใหญ่อยู่ในนั้น เปิ่นหวางก็ไม่ได้ไปพบเลย นี่ก็น่าจะถึงเวลาอันสมควรแล้ว”

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงก้มหัวลงรับคำ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับองครักษ์ให้เตรียมขบวนเสด็จ

ในคุกหลวงค่อนข้างอับชื้น องค์ชายใหญ่นั่งอยู่ภายในห้องขังด้วยแววตาเลื่อนลอย กระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก จึงกะพริบตาแล้วมองผู้มาเยือน

“เจ้า...”

“ข้ามาเยี่ยมท่าน”

“หึ! จะฆ่าข้าอยู่แล้ว ไยต้องสร้างภาพอันใดให้มากความ”

“กล่าวได้ไม่ผิด ท่านกำลังจะตาย แต่ข้าไม่อยากให้ท่านตายไปอย่างโง่งม จึงหาเวลามาเยี่ยมมาพูดคุยกับท่าน” หยางหลิงเฟิงเข้ามาด้านใน องครักษ์ก็ตามเข้ามาวางโต๊ะ เก้าอี้ อาหาร และสุรา ไม่ต่างอันใดกับการมาพบปะสังสรรค์กับสหาย

“หึ! ข้าน่ะหรือโง่งม ข้าเข้าใจกระจ่างดีทุกอย่างแล้วต่างหากล่ะ เสด็จพ่อช่างน่าเวทนานักที่หลงเอ็นดูหลงไว้ใจเจ้า สุดท้ายเจ้าหาได้ซาบซึ้งใจไม่ เป็นลูกทรพีที่ลงมือแม้กระทั่งบิดาของตน” องค์ชายใหญ่ด่าว่า แต่นอกจากคนของหยางหลิงเฟิงแล้ว ไม่มีผู้อื่นได้ยิน เพราะห้องขังขององค์ชายใหญ่ อยู่ใต้ดินชั้นที่ลึกที่สุด แยกจากนักโทษคนอื่น ๆ

“ท่านพูดว่าตนเองไม่ได้โง่ แต่ดูจากที่ท่านเข้าใจ เกรงว่าจริง ๆ แล้วท่านก็ไม่ได้ฉลาด”

“เช่นนั้นเจ้ากำลังจะพูดว่าเจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้นหรือ อย่ามาโกหกกันให้เสียเวลาเลย นอกจากเจ้าแล้วจะมีผู้ใดได้ประโยชน์อีก”

“ทุกคนก็เห็นว่าเสด็จพ่อรักข้ามากที่สุด ถึงขั้นคิดกันไปว่าข้าจะถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท แล้วท่านคิดบ้างหรือไม่ว่าข้ามีเหตุผลอันใดต้องทำเรื่องโหดร้าย ทั้ง ๆ ที่ชีวิตของข้าก็น่าจะงดงามราบรื่นอยู่แล้ว”

“เรื่องนั้น...” องค์ชายใหญ่นิ่งคิดไป และนึกย้อนไปถึงประเด็นขององค์ชายรอง ทำให้ดวงตาของเจ้าตัวเบิกกว้างขึ้น

“ท่านคิดออกแล้วหรือยัง” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น อีกฝ่ายจึงหันมาด้วยแววตาหดหู่

“เจ้าลงมือกับเสด็จพ่อและน้องรองอย่างไม่มีเยื่อใยเช่นนั้น บางทีที่ผ่านมาคนที่เสด็จพ่อรักและปกป้องจริง ๆ น่าจะเป็นน้องรอง ส่วนเจ้าก็เป็นแค่โล่ ข้าเข้าใจถูกหรือไม่”

“ก็นับว่าฉลาดขึ้นมาบ้าง แต่ไม่รู้ว่าท่านมองออกหรือยังว่าท่านก็เป็นเบี้ยตัวหนึ่งของเสด็จพ่อเช่นกัน”

“เจ้ากำลังหมายความว่าอันใด”

“ท่านคิดจริง ๆ หรือว่าเสด็จพ่อไม่รู้เรื่องที่ท่านทำกับข้า”

“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่า...” องค์ชายใหญ่หน้าถอดสี เมื่อทุกอย่างค่อย ๆ กระจ่างขึ้นในหัว

“ใช่ เสด็จพ่อแค่ยืมมือท่านหักปีกข้า และหากทางต้าจินจับได้ เสด็จพ่อก็ยินดีที่จะสละท่านเช่นกัน พี่ใหญ่... ไม่ว่าท่านจะกำจัดข้าได้หรือไม่ หนทางที่รอท่านอยู่ก็ไม่ใช่ชัยชนะ เพราะท่านถูกกำหนดมาให้แพ้ตั้งแต่แรกแล้ว” พอหยางหลิงเฟิงเฉลยออกมา องค์ชายใหญ่หยางหยุนซีก็นิ่งอึ้ง จากนั้นดวงตาก็แดงก่ำด้วยความสะเทือนใจ

“ข้าก็พอรู้อยู่แล้วว่าเสด็จพ่อไม่เอ็นดูข้า แต่ก็ไม่คิดว่าจะกำหนดชะตาชีวิตของข้าให้ตายเช่นนั้น” หากบิดามีใจเอ็นดูสักนิด เมื่อรู้ว่าเขากระทำผิดจะต้องห้าม และยับยั้ง แม้จะมีการลงโทษ แต่หากความผิดยังไม่ร้ายแรงก็ย่อมไม่ใช่โทษหนัก แต่นี่บิดาทำเป็นนั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกัน ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าบิดาเลือดเย็นเพียงใด ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วในสายตาของบิดาเคยเห็นเขาเป็นลูกบ้างหรือไม่

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 350 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5602 patty (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 08:53

    ขอบคุณมากค่ะนิยายของไรท์สนุกทุกเรื่องค่ะ

    ติดตามให้กำลังใจอยู่นะคะ

    #5,602
    0
  2. #5601 pa kae (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 01:45

    องค์ชายทั้งสองน้าสงสารพอกัน มีพ่อลำเอียง แบะเจ้าเล่ห์มากแผนการจริงๆ

    #5,601
    0
  3. #5599 ลมรัก (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มีนาคม 2564 / 07:48

    ฮ่องเต้แบบนี้ไม่แปลกที่ลูกจะวางแผนให้นอนเป็นผักให้ไม่สามารถใช้อำนาจได้อีก ดีแล้วดียิ่งสะใจเลย ในเมื่อให้ทุกข์แก่ลูกๆก็ให้ทุกข์ตาม

    #5,599
    0
  4. #5596 zezeuiaz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 12:29
    ผู้นำดีๆมันหาได้ยากเย็นแสนเข็ญ แสนนานจะโผล่มาสักคน นอกนั้นมีแต่ทรราช ...
    #5,596
    0
  5. #5595 yona_na (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 11:59
    เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องของนักเขียนที่เราซื้อ ห้ามมือไม่อยู่จริงๆ ตอนพิเศษก็เยอะมาก อ่านจุใจเลย
    #5,595
    0
  6. #3564 passerby (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 21:01

    สุดยอดเลยองค์ชาย โดนกันหมดทุกคน สมควรแล้วให้โดนยาพิษแบบที่เคยทำกับคนอื่น ส่วนตระกูลหลี่น้าน...ยังไม่สำนึก

    #3,564
    0
  7. #3563 A Turtle (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 21:01
    ฉากต่อสู้โคตรมันส์เลย555 สะใจฮ่องเต้เบาๆ55555
    #3,563
    0
  8. #3562 *--*ยินดี (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 21:01
    ล้มทั้งกระดาน ม้วนเดียวจบ เจอพิษแบบเดียวกันไปเลย นินมองหายนะไป
    #3,562
    0
  9. #3561 โบตั๋นสีม่วง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 21:00
    อบอุ่นดีจัง สามีเก่งมาก!!
    #3,561
    0
  10. #3559 pothong1992 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 21:00
    กรี้ดดดดด สามีมีมีมี
    #3,559
    0