ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 40 ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 319 ครั้ง
    23 ก.พ. 64

แม้จะยึดอำนาจมาได้ แต่กว่าจะจัดการทุกอย่างให้ลงตัว สอบสวนขุนนาง และแต่งตั้งคนใหม่ขึ้นมาแทนคนเก่าที่ตายในวันนั้น ก็ใช้เวลาไปนับสิบวัน จนหยางหลิงเฟิงและบรรดาคนสนิทแทบจะไม่ได้พักผ่อนเลย

“เช้าแล้วหรือ” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น หลังจากที่ลืมตาตื่นเพราะคนข้าง ๆ ขยับตัว

“เพคะ พระองค์นอนต่อเถิดเพคะ”

“แต่...” / “ไม่มีแต่เพคะ หลายวันมานี้พระองค์ทรงงานหนักมาก หม่อมฉันไม่อยากเห็นพระองค์ฝืนร่างกายจนเจ็บป่วย พระองค์นอนต่ออีกนิดเถิดนะเพคะ” แววตาของหลี่ถิงดูดุดันขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้หยางหลิงเฟิงต้องยอมตามใจนาง

“ก็ได้ สามีจะยอมนอนต่ออีกนิด”

“ดีเพคะ” หลี่ถิงยิ้ม เมื่อเห็นว่าสวามียอมฟังนาง

หลังจากที่นางกำนัลปรนนิบัติช่วยแต่งเนื้อแต่งตัวจนเสร็จแล้ว หลี่ถิงก็ออกไปไปดูที่ห้องเครื่อง แล้วลงมือต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายให้หยางหลิงเฟิงด้วยตนเอง

“เอ่อ... พระชายาให้กระหม่อมทำให้เถิดพ่ะย่ะค่ะ” พ่อครัวพยายามของานจากนาง

“ไม่เป็นไร เปิ่นหวางเฟยอยากทำเอง”

“จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป นี่เป็นความต้องการของเปิ่นหวางเฟยเอง ไม่มีผู้ใดตำหนิเจ้าหรอก” หลี่ถิงพูดไปมือก็ทำงานไปด้วย เหล่าคนครัว นางกำนัล และองครักษ์ต่างมองนางด้วยแววตาชื่นชม

“โชคดีเหลือเกิน ที่พระชายามิได้เจ็บหนักอย่างที่พวกเราเข้าใจ” พ่อครัวพูดขึ้นด้วยท่าทางเบาใจ

“ในช่วงนั้น พวกเจ้าคงเป็นกังวลกันน่าดูเลยใช่ไหม” หลี่ถิงเองก็รู้สึกเห็นใจทุกคน ข้ารับใช้ที่อยู่ในบ้านที่มีเจ้านายป่วยกันทั้งบ้านย่อมเกิดความรู้สึกไม่มั่นคง

“พ่ะย่ะค่ะ พวกเราคิดถึงรอยยิ้มและบรรยากาศสดใสรอบตัวพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่แล้วเพคะ” ข้ารับใช้พยักหน้าเห็นด้วยกับพ่อครัว หลี่ถิงจึงคลี่ยิ้มออกมาบาง ๆ

“พวกเจ้านี่ผลัดกันประจบพระชายากันใหญ่เชียวนะ”

“ท่านติงหรง” เหล่าข้ารับใช้ ต่างก้มหัวลงให้ติงหรง และพากันถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลีกทางให้เพราะเข้าใจว่าติงหรงต้องมีธุระพูดคุยกับหลี่ถิงแน่นอน

“ท่านติงหรงมาแต่เช้าเชียวนะ”

“พ่ะย่ะค่ะ พอดีว่าคนจากค่ายลับเดินทางมาถึงเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ก็เลยจะมากราบทูลให้องค์ชายทรงทราบน่ะพ่ะย่ะค่ะ”

“คนจากที่ค่ายมาถึงกันแล้วหรือ” หลี่ถิงถามขึ้นอย่างตื่นเต้น เพราะนี่เท่ากับว่าหลัวซือซือก็กลับมาถึงเมืองหลวงแล้วเช่นกัน

“พ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้เรือเข้ามาจอดเทียบท่าที่กองเรือแล้ว กระหม่อมตั้งใจมากราบทูลเรื่องนี้ แต่เห็นว่าองค์ชายยังบรรทมอยู่ ก็เลยมาที่ห้องเครื่องหาของกินรองท้องก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นท่านหาอันใดเบา ๆ รองท้องไปก่อน เอาไว้องค์ชายตื่นแล้ว เรามาร่วมโต๊ะกินมื้อใหญ่ด้วยกันเถิด”

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงรับคำอย่างไม่อิดออด เพราะอาหารฝีมือพ่อครัววังทักษิณก็นับว่าเลิศรสไม่น้อย

ซึ่งนั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง...

ติงหรงเพิ่งมาสำนึกได้ว่าเขาไม่ควรมานั่งอยู่ตรงนี้ การที่ต้องมาทนมองคู่รักเอาอกเอาใจกัน มันทำให้เขารู้สึกเป็นส่วนเกินขึ้นมาจริง ๆ

“น้ำแกงที่ถิงถิงต้มเองยังคงดีที่สุด” หยางหลิงเฟิงเอ่ยขึ้น หลังจากได้ลิ้มรสน้ำแกงล้างคอเป็นการปิดท้ายมื้ออาหาร

“พระองค์รู้ได้อย่างไรเพคะ”

“รสมือของภรรยามีหรือสามีจะจำไม่ได้”

“จำได้ในแง่ดีหรือแง่ไม่ดีเพคะ” หลี่ถิงอดถามไม่ได้ นึกหวั่นเกรงขึ้นมาว่าที่สวามีจำรสมือได้จะไม่ใช่เพราะมันเลิศรส

“ย่อมต้องจำได้เพราะแง่ดีอยู่แล้ว อาหารมื้อนี้ จานที่อร่อยที่สุดก็คือน้ำแกงนี่แหละ ใช่หรือไม่ติงหรง”

“เอ่อ... พ่ะย่ะค่ะ น้ำแกงนี่อร่อยที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงรีบพยักหน้ารับอย่างแข็งขันทันที

แต่ทว่า...

แววตาของหยางหลิงเฟิงยังคงจ้องติงหรงราวกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง ทำเอาติงหรงเกิดอาการร้อนรนขึ้นมา

“ได้กินรสมือของชายาเปิ่นหวางนับว่าเจ้ามีวาสนายิ่ง”

ฟังไปฟังมาเหมือนประชดอย่างไรชอบกล ติงหรงมองหน้านายเหนือหัวของตนเองแล้วมองน้ำแกงในถ้วยของตนสลับไปมา

อย่าบอกนะว่าแม้แต่น้ำแกงรสมือพระชายายังหวง!

ติงหรงกระจ่างแจ้งบางอย่างเข้า ก็รู้สึกว่าน้ำแกงนี่มันฝืดคอเสียเหลือเกิน

“เอ่อ... กระหม่อมอิ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ากินเหลือเช่นนี้คิดดีแล้วหรือ น้ำแกงนี่ชายาของเปิ่นหวางอุตส่าห์เคี่ยวด้วยความเหนื่อยยากเชียวนะ”

“กะ... กระหม่อมจะดื่มให้หมดเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เอ่อ... ท่านติงหรงไม่ต้องฝืนก็ได้ องค์ชาย...อย่าแกล้งท่านติงหรงสิเพคะ” หลี่ถิงช่วยไกล่เกลี่ยทำให้แววตาของหยางหลิงเฟิงอ่อนลง

“สามีไม่ได้แกล้ง สามีก็แค่ไม่เข้าใจว่าไยติงหรงต้องมาขัดช่วงเวลาดี ๆ ของสองเราแต่เช้าก็เท่านั้น”

“องค์ชายอย่าพูดอย่างนั้นสิเพคะ ท่านติงหรงอุตส่าห์มานะเพคะ”

“ทุกวันนี้สามีพูดคุยกับติงหรงนานกว่าถิงถิงอีกนะ เรามีเวลาได้พูดคุยกันก็แค่ช่วงมื้อเช้ากับก่อนนอนเท่านั้นเอง สามีรู้สึกเหมือนกำลังละเลยเจ้าอยู่ แล้วติงหรงก็ยัง...” หยางหลิงเฟิงคว้ามือของหลี่ถิงขึ้นมากุม แล้วพูดระบายด้วยน้ำเสียงหดหู่ ทำเอาหลี่ถิงอดส่ายหัวไม่ได้

“พระองค์ไม่ได้ละเลยหม่อมฉันเลยเพคะ หม่อมฉันเข้าใจว่าช่วงนี้พระองค์ยุ่งอยู่กับการจัดการราชกิจและจัดระเบียบขุนนางในราชสำนัก เป็นหม่อมฉันเสียอีก ที่ช่วยพระองค์ไม่ได้มากนัก”

เรื่องวางระเบียบจัดการขั้วอำนาจ หลี่ถิงแค่เล่าเรื่องที่นางพอรู้มาบ้างจากชาติที่แล้วให้หยางหลิงเฟิงฟัง ที่เหลือก็ปล่อยให้เขาจัดการไปเอง เพราะนางเองก็ไม่ได้แตกฉานเรื่องการปกครอง ยุ่งมากไปเกรงว่าจะเพิ่มงานให้สวามีเสียมากกว่า

ดังนั้นทุกวันนี้นอกจากดูแลหยางหลิงเฟิงในช่วงเช้าและก่อนนอนแล้ว นางก็คอยดูความคืบหน้าการรักษาอาการของเสี่ยวชิง และใช้เวลาว่างกับการฝึกวรยุทธ์กับองครักษ์หญิงไปเสียมากกว่า

“ไยพูดเช่นนั้น ถิงถิงช่วยมาเยอะแล้ว เป็นเพราะถิงถิงช่วยบอกเรื่องพวกนั้น ทำให้สามีแยกแยะเหล่าขุนนางได้ง่ายขึ้น หนำซ้ำยังช่วยสร้างภาพลักษณ์มีเมตตาให้กับสามี ทำให้ราษฎรเชื่อใจสามี ถ้าไม่มีถิงถิงทุกอย่างคงไม่ราบรื่นเหมือนตอนนี้แน่” หยางหลิงเฟิงยังคงกุมมือของหลี่ถิงเอาไว้ ทำเอาหลี่ถิงอบอุ่นใจขึ้นมา ที่ไม่ว่าอย่างไรสวามีก็ให้ความสำคัญกับนางเสมอ ขนาดเรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องยกความดีความชอบให้นาง เขาก็ยังปักใจเชื่อว่าเพราะมีนางเรื่องพวกนั้นจึงทำสำเร็จไปได้ด้วยดี

ด้านติงหรงได้ยินบทสนทนา ก็ไม่กล้ามองทั้งคู่ ไม่กล้าขยับตัว ได้แต่คิดในใจว่าเขาไม่ควรมาแทรกกลางเลยจริง ๆ นั่นแหละ

“พระองค์เยินยอหม่อมฉันเกินไป เอ่อ... จริงด้วยสิเพคะ ท่านติงหรงมาที่นี่ก็เพื่อทูลบอกว่าคนที่ค่ายลับมาถึงแล้วเพคะ” พอหลี่ถิงพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ติงหรงก็แทบอยากจะโขกศีรษะขอบคุณนาง เพราะแววตาขององค์ชายยามมองติงหรงดูอ่อนลงมาเล็กน้อย

“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เอาเถิดถือว่าเจ้ามีกิจธุระจริง ๆ เรื่องที่มาขัดช่วงเวลาดี ๆ ของเปิ่นหวางกับพระชายา เปิ่นหวางจะไม่ถือสาก็แล้วกัน”

“เป็นพระมหากรุณาพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนี้ก็ได้เวลาที่ท่านหมอติงเกาจะกลับมาแล้วใช่ไหมเพคะ” หลี่ถิงถามขึ้น

“ไม่ต้องรีบก็ได้พ่ะย่ะค่ะ พี่ใหญ่อยู่ที่นั่นก็สบายดี” ติงหรงกล่าวถึงพี่ชายที่ยังคงเป็นหมอหลวงใหญ่อยู่จนถึงทุกวันนี้

“ท่านติงหรงสบาย แต่อีกคนคงจะไม่ ให้ท่านติงเกาอยู่ที่นั่นนานเกินไป เกรงว่าจะพรากคู่ยวนยางน่ะสิ” หลี่ถิงพูดขึ้น 

“คู่ยวนยาง... พี่ใหญ่มีคนรักด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ” นี่เป็นสิ่งที่ติงหรงไม่เคยคาดคิดมาก่อน เพราะที่ผ่านมาพี่ชายเอาแต่ศึกษาเรื่องการรักษาคนเท่านั้น

“เป็นหลัวซือซือ บุตรสาวของขุนพลหลัวเทียนเสียง” 

“หลัวซือซือ ไม่คุ้นเลย” ติงหรงขมวดคิ้วเข้าหากัน เขาไม่คุ้นชื่อที่พระชายาบอกเลยแม้แต่น้อย 

“ที่ท่านไม่รู้จักอาจเป็นเพราะนางเป็นบุตรสาวที่เกิดจากอนุ ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้ออกหน้าออกตา”

“แล้วในพระเนตรของพระชายา นางเป็นคนอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“นางเป็นคนที่สดใส ร่าเริง ฉลาด เป็นวรยุทธ์ ในขณะที่พวกเราดำเนินการตามแผน นางเป็นกำลังสำคัญในการช่วยดูแลความเรียบร้อยที่ค่ายลับ”

“ได้ยินพระชายาชื่นชมนางเช่นนี้ กระหม่อมคงไม่มีอันใดต้องเป็นห่วง อีกอย่างพี่ใหญ่ก็ครองตัวโสดมานานเกินไปสมควรต้องมีคู่ครองเสียที” ติงหรงพยักหน้าคล้อยตาม ในขณะที่หยางหลิงเฟิงยกน้ำชาขึ้นดื่มเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า...

“เช่นนั้นก็ให้คนของเราเริ่มถอนตัวกันได้แล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงพยักหน้ารับคำ

“เช่นนั้นวันนี้ขอหม่อมฉันไปดูทุกคนได้ไหมเพคะ เผื่อว่าขาดเหลืออันใด หม่อมฉันจะได้ช่วยพวกเขาได้”

“ได้สิ แต่อย่าลืมพาองครักษ์ไปด้วย”

“รับด้วยเกล้าเพคะ” หลี่ถิงยิ้มรับ

“เอ่อ... ขออนุญาตพ่ะย่ะค่ะ” โม่กงกง ขันทีที่ได้รับเลือกขึ้นเป็นหัวหน้าข้ารับใช้คนใหม่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร 

“โม่กงกงมีอันใดก็กล่าวมาเถิด” หลี่ถิงเป็นผู้อนุญาต

“คือคุณหนูหลี่จู้เหมยมาขอเข้าเฝ้าพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

“นางมาอีกแล้วหรือ” หยางหลิงเฟิงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“หม่อมฉันเองก็แปลกใจเช่นกันเพคะ ไม่คิดเลยว่าคนอย่างนางจะรักองค์ชายใหญ่จริง ๆ” ที่หลี่จู้เหมยพยายามมาขอพบนางก็เพื่อช่วยองค์ชายใหญ่ที่กำลังถูกคุมขังรอวันประหารอยู่

“ถิงถิงจะเห็นแก่ความรักของนางแล้วใจอ่อนงั้นหรือ”

“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเล่าเพคะ ความเมตตาสมควรใช้ให้ถูกคน ไม่ว่าอย่างไร องค์ชายใหญ่ก็ทำกับเราไว้เยอะ ใจอ่อนไปก็เท่ากับปล่อยเสือเข้าป่า หม่อมฉันไม่ได้ความคิดไร้เดียงสาขนาดนั้นหรอกเพคะ”

“ถิงถิงของสามียังคงเป็นคนมีเหตุผล มีความคิดที่หลักแหลมเสมอ” หยางหลิงเฟิงพอใจมาก ที่ชายารักของตนไม่ใช่คนที่มีเมตตากับศัตรูเกินไป

“เช่นนั้นกระหม่อมจะไปแจ้งกับนางว่าพระชายาไม่ว่างพบนะพ่ะย่ะค่ะ” โม่กงกงรู้ทันทีว่าควรทำอย่างไร หยางหลิงเฟิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วโบกมือไล่ให้อีกฝ่ายไปทำหน้าที่

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 319 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5527 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:28
    อาหารหมาเต็มปากไปหมดแล้ว555
    #5,527
    0
  2. #5526 zezeuiaz (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:38
    ให้ปล่อยงูพิษไปเนี่ยนะ มีแต่คนเสียสติเท่านั้นแหละที่จะทำ
    #5,526
    0
  3. #5525 earnsuthita (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:49
    เอ็นดูองค์ชายยย55555
    #5,525
    0
  4. #5524 maruko5555 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:30

    สนุกมากกกก อ่านยาวๆยันตอนล่าสุดเลยค่าา

    #5,524
    0
  5. #5523 pichcha2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:14

    ตัดแขนตัดขาองค์ชายใหญ่แล้วปล่อยให้ไปเป็นขอทานเราแค้น555555556
    #5,523
    0
  6. #3352 manbigbang (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:18
    หายไวๆนะคะ
    #3,352
    0
  7. #3351 Panida Yaithaisong (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:18
    สนุกมากค่ะ หายเร็วๆนะคะ
    #3,351
    0
  8. #3350 แกลลอรี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:17

    ได้เวลาเอาคืนแล้ววว
    #3,350
    0
  9. #3349 Nanowww (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:16
    เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ
    #3,349
    0
  10. #3348 Nack_kim (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2563 / 19:16

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #3,348
    0