ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 36 ใส่ความ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 340 ครั้ง
    16 ก.พ. 64

ในที่สุดวันงานพระราชสมภพของฮ่องเต้หยางซวงอวี่ก็มาถึง จ้าวโม่หานพาอนุไปร่วมงานด้วยทั้งหมดสี่คน หนึ่งในนั้นมีหลี่ถิงที่ปลอมตัวเป็นอนุปะปนอยู่ด้วย

ซึ่งนอกจากนางจะปิดบังใบหน้าเหมือนคนอื่น ๆ แล้ว นางยังแต่งตาให้เข้มขึ้นด้วย นางจึงดูเย้ายวนและโตกว่าวัยยากที่จะมีใครจำได้

“ไยน้องเฟิง จึงต้องใส่หน้ากากเช่นนั้น” จ้าวโม่หานถามขึ้น พลางมองไปยังองค์ชายสามตัวปลอมที่นอนนิ่งอยู่บนตั่งใส่หน้ากากปิดหน้าเอาไว้

“อย่างที่ได้บอกพี่หานไป น้องสามได้รับพิษ ทำให้ใบหน้ามีตุ่มหนอง ข้าจึงให้น้องสามใส่หน้ากากพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นหรือ น้องเฟิงอยากกลับไปต้าจินกับพี่หรือไม่” จ้าวโม่หานถามขึ้น องค์ชายรองเห็นอย่างนั้นก็ขยับตัวเข้ามาแทรก

“น้องสามจงกะพริบตาหนึ่งครั้งหากอยากไปต้าจิน กะพริบตาสองครั้งหากอยู่ที่บ้านเราตามเดิม” พอองค์ชายรองพูดเช่นนั้น องค์ชายสามตัวปลอมก็กะพริบตาสองครั้งทันที

“น้องเฟิง... พี่ว่าเจ้าไปกับพี่ดีกว่า”

“พี่หานอย่าฝืนใจน้องสามเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“แต่...”

“พี่หานมานั่งก่อนเถิดงานใกล้จะเริ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองพาจ้าวโม่หานมานั่งคนละฟากกับตำแหน่งขององค์ชายสามตัวปลอม

“เฮอะ!” จ้าวโม่หานแสร้งแสดงท่าทีขัดใจ รู้ดีว่าองค์ชายรองจงใจกันตนให้ออกห่างตัวปลอมนั่น

ส่วนหลี่ถิงนั้น ในขณะที่เดินตามหลังไปพร้อมกับอนุคนอื่น นางก็สังเกตองค์ชายสามตัวปลอมไปด้วย ชายผู้นี้มีความสูงใกล้เคียงกับหยางหลิงเฟิง แต่ร่างกายกลับดูแข็งแรงมีพละกำลังมากกว่าตอนที่หยางหลิงเฟิงป่วย คาดว่าคงจะทำให้ร่างกายผอมแห้งมากกว่านี้ไม่ทัน

“ขอบคุณ รัชทายาทจ้าวมากที่มาร่วมงานฉลองของเจิ้น” ฮ่องเต้หยางซวงอวี่พูดขึ้น

“ที่จริงเปิ่นไท่จื่อมาเพื่อเยี่ยมเยียนน้องเฟิงและมาดูความคืบหน้าเรื่องทายาทของน้องเฟิงด้วย ว่าตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

“เอ่อ... ชายาของลูกสามได้รับบาดเจ็บจากการถูกลอบฆ่าในครั้งนั้น บัดนี้กำลังรักษาตัวอยู่”

“นางได้รับบาดเจ็บร้ายแรงหรือ”

“ใช่แล้ว กว่าจะหายต้องใช้เวลาอีกสักระยะ แต่ถ้าอาการของนางยังไม่ดีขึ้นจริง ๆ เจิ้นคิดว่าจะหาชายารองให้กับลูกสาม จากนั้นค่อยกลับมาพิจารณาเรื่องทายาทของลูกสามอีกครา” พอฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ เหล่าขุนนางต่างหน้าซีดเป็นกังวล เกรงว่าจะต้องส่งลูกหลานมาเป็นชายารองขององค์ชายสาม

“ชายาน้องสามทั้งงดงามทั้งมีความสามารถ แต่บัดนี้ต้องมาเจ็บหนักเช่นนั้น นี่ไม่เท่ากับว่าดวงน้องสาม... กินภรรยาหรอกหรือ”

“พี่ใหญ่ อย่าได้กล่าวเช่นนี้” องค์ชายรองรีบเอ่ยขัดขึ้น เมื่อองค์ชายใหญ่เริ่มกล่าววาจาไม่น่าฟังขึ้นมา

“ข้าพูดสิ่งใดผิดหรือ จะแต่งชายารองให้น้องสาม เจ้ากับเสด็จพ่อสงสารหญิงเหล่านั้นกับครอบครัวนางบ้างหรือไม่”

“หยางหยุนซี!” ฮ่องเต้ตวาดออกมา แต่องค์ชายใหญ่หยางหยุนซีกลับยิ้มหยัน ไม่หวาดเกรงบิดาเลยแม้แต่น้อย

“ลูกกล่าวสิ่งใดผิดหรือ”

“วันนี้เป็นวันดีนะ พี่ใหญ่อย่าพูดให้เสด็จพ่อเสียพระทัยเช่นนี้เลย”

“หึ! เจ้าก็พูดได้ ตั้งแต่น้องสามเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ขึ้นแท่นคนที่เสด็จพ่อทรงโปรดที่สุดแล้วนี่ เอ๊ะ... หรือว่าคนที่เสด็จพ่อโปรดที่สุดก็คือเจ้า!”

“พี่ใหญ่!”

“ฮ่ะฮ่าฮ่า เปิ่นไท่จื่อมาต้าเหลียงครั้งนี้ ได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่เสียจริง” จ้าวโม่หานปรบมือหัวเราะ ทำเอาฮ่องเต้หยางซวงอวี่กับองค์ชายรองรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง

“ข้าเองก็ต้องขอบคุณรัชทายาทจ้าวเช่นกัน เพราะตัวข้าก็รู้สึกได้เปิดหูเปิดตาหลังจากคุยกับท่านเช่นกัน” พอองค์ชายใหญ่พูดเช่นนี้ สองพ่อลูกที่ใช้ผู้อื่นเป็นเบี้ยมาตลอดก็มองหน้ากันด้วยความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ผิดกับจ้าวโม่หานที่ยิ้มกว้างสำราญใจเป็นที่สุด

“วันก่อนโน้นได้ข่าวมาว่าเจ้าซ้อมรบกับทัพน้องรองของเจ้า ผลเป็นอย่างไรบ้างเล่า เหมือนเช่นที่เจ้าคาดหวังไว้หรือไม่”

“อย่างที่ข้าพูด ข้าได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่เลยทีเดียว” องค์ชายใหญ่ยิ้มเย็น เมื่อนึกถึงผลการซ้อมรบวันก่อน

ซึ่งการซ้อมรบนั้น เกิดจากการที่รองแม่ทัพเจิ้งกับซ่งตงหยางตัวปลอมไปท้าต่อยท้าตี แล้วกลับมาเป่าหูองค์ชายใหญ่ว่าคนขององค์ชายรองล้วนเป็นยอดฝีมือ ในวันถัดมาองค์ชายใหญ่เลยท้าซ้อมรบกับทัพขององค์ชายรอง

ตอนแรกคนขององค์ชายรองต่างแสร้งทำเป็นอ่อนแอ แต่องค์ชายใหญ่ไม่ตกหลุมพราง สั่งให้ทหารของตนเล่นงานฝ่ายตรงข้ามหนักขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อฝ่ายนั้นถูกบีบคั้นหนักเข้าก็โต้กลับมา ทำให้กองกำลังขององค์ชายใหญ่พ่ายกลับมายับเยิน

“พี่ใหญ่... วันนี้เป็นวันดี เราอย่าทะเลาะกันเลย เอาไว้ท่านติดใจสงสัยอันใด เราค่อยมาคุยกันอีกทีเถิด” องค์ชายรองพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ องค์ชายใหญ่สะบัดหน้าไปอีกทาง ซึ่งท่าทางที่แสดงออกถึงความไม่ลงรอยนี้ ตกอยู่ในสายตาของบรรดาเหล่าขุนนาง และคนในครอบครัวที่มาร่วมงานด้วยทั้งหมด

หลี่ถิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังจ้าวโม่หานคลี่ยิ้มออกมา ลงแรงไม่เสียเปล่าจริง ๆ ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าองค์ชายใหญ่กำลังเพ่งเล็งองค์ชายรอง

“เริ่มการแสดงเถิด” ฮ่องเต้สั่ง แววตาที่จ้องมองไปยังองค์ชายใหญ่ แสดงออกถึงความไม่พอใจ แต่องค์ชายใหญ่ไม่ยี่หระอันใด

การแสดงชุดต่าง ๆ ผ่านไปเรื่อย ๆ บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง จ้าวโม่หานหมุนจอกเหล้าในมือ แล้วเพ่งมองไปยังองค์ชายสามตัวปลอม

“เปิ่นไท่จื่ออยากเห็นหน้าน้องเฟิง” พอจ้าวโม่หานพูดขึ้น ฮ่องเต้หยางซวงอวี่กับองค์ชายรองก็สบตากัน

“พี่หานเรื่องนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสม”

“ไม่เหมาะสมอย่างไร”

“เอ่อ... อย่างที่ข้าบอกไปน้องสามต้องพิษทำให้ใบหน้ามีตุ่มหนอง ไม่น่ามองพ่ะย่ะค่ะ”

“แต่เปิ่นไท่จื่ออยากดู เปิ่นไท่จื่อสังเกตน้องเฟิงมานาน รู้สึกตะขิดตะขวงใจเหลือเกิน เพราะคนนี้ดูไม่เหมือนน้องเฟิงที่เปิ่นไท่จื่อรู้จักเลย” จ้าวโม่หานพูดขึ้น จากนั้นเหล่าขุนนางบางคนเริ่มกระซิบกระซาบกัน ทำให้ฮ่องเต้เริ่มนั่งไม่ติด

“ถ้ารัชทายาทจ้าวอยากจะดูก็จงให้ดู ลูกเหลียน... เปิดใบหน้าลูกสามเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองรับคำ แล้วลุกขึ้นไปถอดหน้ากากขององค์ชายสามตัวปลอม และทันใดนั้นเอง ใบหน้าที่เฟะไปด้วยตุ่มหนองก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน

“ไยองค์ชายสามกลายเป็นคนอัปลักษณ์เช่นนี้ไปได้” เหล่าขุนนางต่างพากันตกใจกับใบหน้าขององค์ชายสามตัวปลอม

“นี่เป็นเหตุผลที่เจิ้นไม่อยากให้ลูกสามเปิดเผยใบหน้าให้ผู้อื่นเห็น รัชทายาทจ้าวโปรดเข้าใจด้วย” ฮ่องเต้พูดขึ้นด้วยสีหน้าลำบากใจ

“นั่นน้องเฟิงจริง ๆ หรือ” จ้าวโม่หานถามขึ้น ใบหน้าของเจ้าตัวดูหมองลง ราวกับคนที่ไม่สามารถยอมรับความจริงได้

“จริง” / “ไม่จริง!” น้ำเสียงแข็งกร้าวดุดันดังแทรกคำพูดขององค์ชายรองขึ้น!

“น้องสาม!”

“องค์ชายสาม!”

ทุกคนในงานต่างพากันตกใจ เมื่อเห็นหยางหลิงเฟิงและผู้ติดตามอีกสี่คนปรากฏตัวขึ้นในชุดขันที!

จะมีก็แต่หลี่ถิงก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้เห็นหน้าสวามีในรอบห้าวัน แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดเห็นรอยยิ้มนั้น เพราะใบหน้าของนางถูกปกปิดอยู่

“คุ้มครองฝ่าบาท!” หัวหน้าราชองครักษ์ตัวปลอมสั่งการขึ้น บรรดาองครักษ์ทั้งหมดเรียงแถวเข้ามาล้อมรอบงานเอาไว้ทันที

“ห้ามผู้ใดโจมตีน้องเฟิง! หากไม่ฟัง มันผู้นั้นถือเป็นศัตรูกับต้าจิน!” จ้าวโม่หานลุกขึ้นประกาศกร้าว ทำให้หัวหน้าราชองครักษ์ตัวปลอมหันไปมองหน้า องครักษ์ตำแหน่งรอง ๆ อย่างลำบากใจ

“แค่ตรึงให้ทุกคนอยู่กับที่ ห้ามโจมตีผู้ใดก่อน!” พอหัวหน้าราชองครักษ์ตัวปลอมสั่งการดักทางไว้เช่นนี้ บรรดาองครักษ์วังหลวงทั้งหมดก็ไม่กล้าโจมตีหยางหลิงเฟิง ในขณะเดียวกันฮ่องเต้ที่เพิ่งจะตั้งสติได้ก็ถามเสียงสั่นขึ้นมา

“ลูกสาม เจ้า... เป็นไปได้อย่างไร...”

“เสด็จพ่อ ผู้ที่อยู่ตรงนั้นคือตัวปลอมพ่ะย่ะค่ะ”

“จะ... เจ้าหมายความว่าอย่างไร” ฮ่องเต้หวาดกลัวเหลือเกินว่าโอรสผู้นี้จะเปิดโปงพระองค์ต่อหน้ารัชทายาทแห่งต้าจิน

หยางหลิงเฟิงมีความคิดจะจัดการกับทุกคนแน่ ๆ เพียงแต่คนที่ต้องโดนเป็นคนแรก ณ ที่ตรงนี้ก็คือองค์ชายใหญ่หยางหยุนซี!

“เสด็จพ่อ ที่ลูกกลายเป็นคนพิการมาหลายปี ก็เพราะพี่ใหญ่เป็นผู้วางยาพิษลูก”

“หยางหลิงเฟิงเจ้ากำลังพูดจาเลอะเทอะอันใด” องค์ชายใหญ่ไม่ยอมรับ รีบลุกขึ้นพรวดเข้ามา เกือบจะพุ่งตรงเข้าใส่หยางหลิงเฟิง แต่จ้าวโม่หานหันไปคว้าจอกเหล้าแล้วปามันลงพื้น

เพล้ง!

เสียงจอกเหล้าแตกกระจาย ทุกคนก็ชะงัก แล้วหันไปมองหน้าจ้าวโม่หานอย่างกริ่งเกรง

“หุบปากกันให้หมด! เปิ่นไท่จื่อต้องการให้น้องเฟิงพูดเพียงผู้เดียว น้องเฟิง... เจ้าจงเล่าความมา ใครบ้างที่มันทำร้ายเจ้า!” พอจ้าวโม่หานประกาศกร้าว ฮ่องเต้หยางซวงอวี่ก็เหงื่อออกตามไรผม พยายามส่งสายตาอ้อนวอนโอรสไม่ให้เปิดโปงตน

“ลูกสาม... อย่างน้อยก็เห็นแก่หน้าพ่อ เรื่องในบ้าน เอาไว้เราค่อยจัดการกันในบ้านเถิด”

“ลูกรู้ว่าเสด็จพ่อก็รักพี่ใหญ่มากเหมือนกัน แต่เรื่องนี้พี่ใหญ่ทำผิด พี่ใหญ่ก็ต้องรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว เสด็จพ่อไม่อาจช่วยแบกรับได้”

“ว่ามาเถิดน้องเฟิง เรื่องราวมันเป็นอย่างไร” จ้าวโม่หานถามขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้เรื่องอันใดมาก่อน

“อย่างที่ข้าพูดไปแล้ว พี่ใหญ่วางยาข้า ทำให้ข้าเป็นคนพิการ กระทั่งหมอหลวงจากต้าจิน พี่ใหญ่ก็ฆ่าทิ้งแล้วให้คนมาสวมรอยแทน” พอหยางหลิงเฟิงพูดเช่นนี้ ดวงตาของฮ่องเต้ก็เบิกกว้างขึ้น ก่อนจะฉายแววยินดีออกมาเล็กน้อย เข้าใจไปว่าหยางหลิงเฟิงใจไม่ดำพอจะเล่นงานตน เลยโยนความผิดไปให้องค์ชายใหญ่ทั้งหมด

“เจ้าพูดอันใด ข้าไม่ได้ทำ!” องค์ชายใหญ่ส่ายหัวไม่ยอมรับ ดวงตาฉายแววงุนงงเพราะไม่รู้เรื่องหมอหลวงจากต้าจิน

“ทำหรือไม่ได้ทำ ถามหมอหลวงจากต้าจินก็รู้ จับตัวมันมา!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ติงหรงกับองครักษ์อีพุ่งเข้าไปจับตัวหมอหลวงต้าจิน ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ องค์ชายสามตัวปลอมมาลานเบื้องหน้าพระพักตร์!

“กระชากหน้ามันออก!”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงกระชากหน้ากากหนังมนุษย์ออก ทุกคนในงานก็พากันตกใจ เป็นไปอย่างที่หยางหลิงเฟิงพูดจริง ๆ พวกนี้คือตัวปลอม!

“บอกมาผู้ใดให้เจ้าทำเช่นนั้นกับเปิ่นหวาง” พอหยางหลิงเฟิงถามขึ้น ตัวปลอมพวกนี้ก็เงยหน้าขึ้นสบตาฮ่องเต้ ในเมื่อองค์ชายสามมอบทางลงให้เช่นนี้ พวกเขาย่อมไม่กล้าเปิดโปงนายที่แท้จริง จึงเลือกผลักความผิดไปให้องค์ชายใหญ่แทน

“เป็นองค์ชายใหญ่พ่ะย่ะค่ะ” ตัวปลอมทั้งสองคนชี้ไปทางองค์ชายใหญ่อย่างไม่ลังเล

“เจ้า! ไม่จริง! ข้าไม่ได้ทำ!”

“อาการขององค์ชายสามเกิดขึ้นเพราะยาพิษพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่สั่งให้ซ่งตงหยางวางยาองค์ชายสามเป็นคนแรก พอองค์ชายสามมีอาการ โจวกงกงก็รับช่วงวางยาพิษอย่างสม่ำเสมอ ส่วนพวกกระหม่อม แม้จะพบว่าเกิดจากพิษ ก็ต้องตรวจว่าไม่พบ เพื่อช่วยองค์ชายใหญ่กลบเกลื่อนความผิดพ่ะย่ะค่ะ” หมอหลวงต้าจินตัวปลอมทั้งสองคนเล่าความจริงครึ่งความเท็จครึ่ง ใส่ความองค์ชายใหญ่ ทำเอาองค์ชายใหญ่โกรธจนหน้าแดงก่ำ

“ไม่จริง! ข้าไม่รู้จักตัวปลอมพวกนี้เลย หยางหลิงเฟิงใส่ความข้า”

“ลูกสามจะใส่ความเจ้าไปทำไมกัน ทหารคุมตัวองค์ชายใหญ่ประเดี๋ยวนี้!” ฮ่องเต้ก็ไม่ต่างอันใดจากตัวปลอมทั้งสอง เมื่อหยางหลิงเฟิงมอบทางลงให้ เขาก็ย่อมต้องลง ดีกว่าถูกเปิดโปงและกลายเป็นศัตรูกับต้าจิน

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 340 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5591 Potchana777 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 16:35
    อย่าปล่อยนะ
    #5,591
    0
  2. #5567 1988yongsi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:17
    อิเต้สารเลวเอ้นยยยยย!!!
    #5,567
    0
  3. #5512 pa kae (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:56

    ฮ่องเต้เลวจริงๆ

    #5,512
    0
  4. #5504 Nantanat_neung (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:08
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #5,504
    0
  5. #5503 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:50
    คนต่อไปก็ตัวเองนั่นแหละเต้
    #5,503
    0
  6. #5502 zezeuiaz (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:24
    แต่ละตัว เศษสวะมลพิษรกทุกโลกจริงๆ ...
    #5,502
    0
  7. #5501 zhangyu2 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:40

    เป็นพ่อแน่หรือ ค้างค่ะไร้ท์
    #5,501
    0
  8. #5500 nill_ar (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:25
    เกลียดอิพ่อ จริงๆๆ
    #5,500
    0
  9. #2960 ดวงหทัย (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:54
    นะระทิ้สุด
    #2,960
    0
  10. #2959 Fasi_Yah (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:54

    สุดย๊อดดดด
    #2,959
    0
  11. #2958 PuiPui--r (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:53
    พวกคนเลวต้องชดใช้
    #2,958
    0
  12. #2957 Taetaeeeeee (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:52
    เหม็นความรักคู่นี้ หวานเหลือเกินน5555555555555
    #2,957
    0
  13. #2956 We Love jurina (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:50
    เจ้มจ้น มากๆรออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #2,956
    0
  14. #2955 ployz21 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:50
    แบบเอาเรย จัดการพวกนี้ให้ราบ แล้วแบบคือมานิดหน่อยแต่ก็ยังเหม็นความรัก555555
    #2,955
    0
  15. #2954 Ging Garn (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:50

    สู้ๆนะค่ะ
    #2,954
    0
  16. #2953 Pannmak (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 18:50
    หลงเมีย เมียก็ช่างเข้าใจผัว หมั่นไส้ อิจฉาอ่ะไรท์😏😏😏
    #2,953
    0