ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 34 เข้าเมืองหลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 296 ครั้ง
    14 ก.พ. 64

ในวันต่อมารัชทายาทจ้าวโม่หานยังคงพาสาวงามแวะชมนกชมไม้มาตลอดทางดั่งเช่นวันที่ผ่านมา ทำให้ขบวนเสด็จมาถึงประตูใหญ่เมืองหลวงเอาใกล้พลบค่ำ

“รัชทายาททรงให้ข้ามาถามว่าเหตุใด ขบวนเสด็จไม่ขยับเลย” องครักษ์เซียวขี่ม้ามาที่หน้าขบวนแล้วถามหัวหน้าราชองครักษ์ขึ้น

“เอ่อ.. เราเพิ่งจะหยุดแค่ประเดี๋ยวเดียวเองนะท่าน ไม่ถึงครึ่งเค่อด้วยซ้ำไป”

“จะหยุดนานหรือไม่นาน มันก็คือหยุด รัชทายาทไม่พอพระทัยมาก พระองค์เมื่อยล้า ทรงมีพระประสงค์ที่จะอาบน้ำอุ่น ๆ นอนที่นอนนุ่ม ๆ แล้ว ท่านไม่เข้าใจหรือ”

“ก็พอจะเข้าใจ แต่ตอนนี้ทหารประจำประตูเมืองเพิ่งจะเริ่มทำการตรวจสอบความปลอดภัยอยู่ คงต้องใช้เวลาสักครู่ ท่านช่วยทูลให้รัชทายาทใจเย็นลงสักหน่อยเถิด”

“หมายความว่าอย่างไร... ตรวจขบวนเสด็จของรัชทายาท นี่เท่ากับว่าต้าเหลียงไม่ไว้ใจต้าจินใช่หรือไม่” องครักษ์เซียวถามแววตาไม่พอใจ

“องครักษ์เซียว ท่านเข้าใจผิดเลยเถิดไปไกลแล้ว”

“ข้าว่าไม่ได้เข้าใจผิดเลยสักนิด พวกท่านกำลังสงสัยว่ารัชทายาทแห่งต้าจินนำสิ่งไม่ดีเข้ามาในเมืองงั้นหรือ”

“เอ่อ... ไม่ใช่เช่นนั้น”

“ไม่ใช่เช่นนั้นแล้วอย่างไร ท่านจะเอาอย่างไรพูดมาเลยดีกว่า หรือให้ข้าไปทูลเชิญรัชทายาทลงจากรถม้าพระที่นั่ง ให้ทหารต้าเหลียงค้นด้วยดีหรือไม่”

“องครักษ์เซียวใจเย็นก่อน ข้ามิได้อาจหาญถึงเพียงนั้น”

“ไม่ได้อาจหาญ แต่หยามเกียรติ เจ้าคิดว่าที่ต้าเหลียงอยู่อย่างสงบสุขได้จนถึงทุกวันนี้เป็นเพราะอะไร นี่ถ้าต้าจินไม่เห็นว่าต้าเหลียงเป็นเมืองพี่เมืองน้อง คิดว่าจะมีต้าเหลียงอย่างทุกวันนี้หรือ”

“ท่าน!”

“ข้าพูดสิ่งใดผิดก็เถียงมาเลย เจ้า! ไปทูลรัชทายาทว่าต้าเหลียงจะค้นขบวนเสด็จ!”

“ขอรับ!”

“เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน! จะไม่มีการตรวจค้นอันใดทั้งสิ้น เป็นข้าที่ปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่ดีเอง องครักษ์เซียวใจเย็นก่อน เดี๋ยวข้าขอพูดคุยกับหน่วยทหารประจำประตูเมืองเอง”

“เช่นนั้นก็รีบไป อย่าให้รัชทายาทขุ่นเคืองจนต้องเปลี่ยนใจกลับแล้วไปกราบทูลเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทเลย” องครักษ์เซียวพูดข่มขู่ออกมาหัวหน้าราชองครักษ์หายใจถี่ด้วยความโกรธ แต่ภายนอกกลับต้องทำเป็นยิ้มประจบประแจง

“ได้ ๆ รอสักครู่เถิด”

พอรัชทายาทแห่งต้าจินแสดงความเอาแต่ใจออกมา ก็ไม่มีการตรวจสอบความปลอดภัยใด ๆ อีก ขบวนขนส่งแร่ที่ติดสอยห้อยตามมาก็พลอยได้รับการละเว้นไปด้วย

พอพ้นประตูเมืองหลวงมาได้ ขบวนขนส่งแร่ก็แยกออกไป หลี่ถิงที่ปกปิดใบหน้าด้วยผ้าลายปักงดงามจนเหลือแค่ดวงตา อดไม่ได้ที่จะเปิดม่านมองตาม

“ไม่ต้องกังวลใจไป น้องเฟิงมิได้เป็นจอมอหังการแค่ลมปาก วรยุทธ์ของน้องเฟิงแข็งแกร่งหาคนเทียบได้ยาก” จ้าวโม่หานที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดปลอบใจขึ้น

“เพคะ แล้วนี่องค์ชายรองจะให้เราไปพักที่วังของเขาแน่ ๆ ใช่ไหมเพคะ”

“หลังจากที่น้องเฟิงเป็นเช่นนี้ พวกต้าเหลียงก็ให้องค์ชายรองหยางหยุนเหลียนเป็นผู้รับรองราชวงศ์ที่มาจากต้าจินตลอด อ้างว่าน้องเฟิงป่วย ถ้าให้ไปพักที่วังของน้องเฟิงจะทำให้น้องเฟิงพักผ่อนได้ไม่เต็มที่”

“ในความเป็นจริงคงกลัวว่าราชวงศ์ต้าจินจะสงสัยอะไรเข้าเสียมากกว่าใช่ไหมเพคะ”

“อืม ฉะนั้นครั้งนี้ก็ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น” จ้าวโม่หานค่อนข้างมั่นใจ

“ดีเพคะ พวกองครักษ์เอ้อร์กับองครักษ์ซานจะได้ไม่ตามเรามาเสียเที่ยว”

“หึหึ... หยางหยุนเหลียนต้องคาดการณ์เรื่องนี้ไม่ถึงแน่” จ้าวโม่หานยิ้ม

เพราะเมื่อคืนนี้นอกจากพวกหลี่ถิงแล้ว องครักษ์หน่วยจินเหอกลุ่มหนึ่งทำการสลับตัวกับทหารต้าจิน เพื่อติดตามขบวนเสด็จเข้าไปปฏิบัติภารกิจลับในวังขององค์ชายรองด้วย

“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เซียวส่งเสียงรายงานเข้ามา จ้าวโม่หานกับหลี่ถิงพยักหน้าให้กัน จากนั้นก็ก้าวลงจากรถม้า

เพื่อไม่ให้องค์ชายรองหยางหยุนเหลียนรู้สึกคุ้นหูคุ้นตาในตัวนาง พอเท้าแตะพื้น นางย่อกายให้จ้าวโม่หานด้วยกิริยามารยาทของอนุชั้นสูง แล้วก็ไปรวมตัวต่อแถวกับบรรดาอนุของรัชทายาทที่ใช้ผ้าปกปิดใบหน้าเหมือน ๆ กัน

“ขอต้อนรับพี่หานสู่วังอุดรพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางสนิทสนม แต่จ้าวโม่หานกลับสะบัดแขนเสื้อและเชิดหน้าอย่างถือตัว

“เปิ่นไท่จื่อบอกไปแล้วว่าจะพักที่วังทักษิณของน้องเฟิง ไยพาเปิ่นไท่จื่อมาที่นี่”

“พี่หานโปรดเย็นพระทัยลงก่อน พักที่วังของน้องสามอาจจะไม่สะดวก เพราะหลังจากที่มีนักฆ่าบุกเข้าไปในครั้งก่อน น้องสามก็อาการแย่ลง เอ่อ... นิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

“หมายความว่าอย่างไรที่ว่าอาการแย่ลง” จ้าวโม่หานมองอีกฝ่ายด้วยแววตากดดัน

“เอ่อ... น้องสามต้องพิษ ทำให้ใบหน้ามีตุ่มหนองขึ้นเต็มไปหมดเลยพ่ะย่ะค่ะ” พอองค์ชายรองพูดออกมาเช่นนี้ จ้าวโม่หานกับหลี่ถิงก็รู้ทันทีว่าฮ่องเต้ต้าเหลียงได้แก้ปัญหาที่หยางหลิงเฟิงหายไปด้วยการสร้างตัวปลอมขึ้นมาตบตาทุกคน

“เจ้า! ดี! ต้าเหลียงดูแลน้องของเปิ่นไท่จื่อได้ดีจริง ๆ องครักษ์เซียว!” จ้าวโม่หานแสดงความโกรธเลือดร้อนตามฉบับคนต้าจินออกมาทันที

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ส่งม้าเร็วไปกลับต้าจิน แจ้งเรื่องนี้ให้เสด็จพ่อรับทราบ”

“เดี๋ยวก่อน! พี่หานใจเย็นก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ต้าเหลียงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องเช่นนี้จริง ๆ ในคืนนั้นก็พยายามช่วยน้องสามเต็มที่แล้ว แต่ไม่คิดว่านักฆ่าพวกนั้น มันจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้” องค์ชายรองพยายามเกลี้ยกล่อม

“นี่ขนาดพวกเจ้าดูแลน้องเฟิงเต็มที่ น้องเฟิงยังถูกรังแกถึงเพียงนี้ แล้วถ้าพวกเจ้าละเลยน้องเฟิงไม่ตายตกไปแล้วหรือ ถ้าต้าเหลียงดูแลไม่ได้ ต้าจินจะรับไปดูแลเอง”

“พี่หานใจเย็น ๆ แล้วให้โอกาสเราสักครั้งเถิด อย่างน้อยก็เห็นแก่น้องสามก็ได้ เดินทางไปต้าจินใช่ว่าสุขภาพของน้องสามจะรับไหว”

“เฮอะ!” จ้าวโม่หานสะบัดหน้าไปอีกทาง

“ยืนข้างนอกร้อน เข้าไปในตำหนักกันก่อนเถิด เชิญพี่หานเข้าไปในตำหนักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ถ้าอุ้มเข้าไปได้ องค์ชายรองหยางหยุนเหลียนคงอุ้มเข้าไปแล้ว ในยามนี้เขารู้สึกเครียดเป็นที่สุด เพราะอยู่ ๆ รัชทายาทแห่งต้าจินก็เสด็จมา ทำเอาพวกเขาเกือบตั้งรับกันไม่ทัน

“แล้วนี่เปิ่นไท่จื่อจะได้พบน้องสามเมื่อใด” จ้าวโม่หานถามขึ้น เมื่อเข้ามานั่งในตำหนักรับรองแล้ว

“อีกห้าวันพ่ะย่ะค่ะ”

“อีกห้าวันเชียวหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ น้องสามไม่ได้พบแขกทุกวัน เพราะร่างกายต้องการพักผ่อน แต่อีกห้าวันเป็นวันคล้ายวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อ อย่างไรน้องสามก็ต้องเข้าร่วมด้วย พี่หานจะได้พบน้องสามในวันนั้น”

“ไหนว่าน้องเฟิงสุขภาพไม่ดี ให้ไปร่วมงานเช่นนี้จะไม่เป็นอันใดหรือ”

“เป็นความต้องการของน้องสามพ่ะย่ะค่ะ น้องสามกะพริบตาบอกเองว่าอยากจะแสดงความกตัญญูต่อเสด็จพ่อ” องค์ชายรองหยางหยุนเหลียนโกหกด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างแนบเนียน จ้าวโม่หานมองแล้วเบือนหน้าไปอีกทาง เมื่อก่อนเขาก็หลงเชื่อว่าคนผู้นี้เป็นคนมีจิตใจดี นับเป็นพี่เป็นน้องเหมือนกับหยางหลิงเฟิงโดยไม่ตะขิดตะขวงใจอันใด นึกย้อนกลับไปแล้วน่าเจ็บใจนัก พวกเขาล้วนถูกหลอกกันทุกคน!

“ก็ได้ เปิ่นไท่จื่อจะยอมใจเย็นลงสักครา แต่หากเปิ่นไท่จื่อพบว่าน้องเฟิงได้รับการดูแลไม่ดีเมื่อใด เปิ่นไท่จื่อจะพาน้องเฟิงกลับต้าจินด้วย”

“พ่ะย่ะค่ะ เมื่อถึงเวลานั้นพี่หานจะได้เห็นกับตาแน่นอนว่าเราดูแลน้องสามอย่างดีที่สุดมาโดยตลอด”

“อย่าให้เปิ่นไท่จื่อผิดหวังก็แล้วกัน ออกไปได้แล้ว เปิ่นไท่จื่อจะใช้ช่วงเวลานี้กับเหล่าอนุ อย่ามาอยู่ขวางหูขวางตา”

“อะ... เอ่อ... เช่นนั้นเชิญพี่หานตามสบาย หากต้องการสิ่งใดเรียกจางกงกงได้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าเอาพ่อบ้านของเจ้าออกไปด้วย เอาไว้เปิ่นไท่จื่ออยากใช้งานเมื่อใดจะเรียกเอง”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองรับคำและพยักหน้าเรียกกงกงประจำวังออกไปพร้อมตนด้วย ยามนี้ในตำหนักรับรองหรูหราแห่งนี้จึงเหลือแค่คนจากต้าจินเท่านั้น

“รัชทายาททำท่าทางดุร้ายใส่องค์ชายรองไปเช่นนั้นจะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เซียวถามขึ้น หลังโบกมือไล่บรรดาอนุออกไปจนเหลือแค่ตัวเขา รัชทายาทจ้าวโม่หาน หลี่ถิงและองครักษ์หญิง

“พวกราชวงศ์ต้าเหลียงเป็นพวกใจเสาะ หากเราแสดงความเกรี้ยวกราด มันก็จะยิ่งกลัว ฉะนั้นในวันพระราชสมภพมันต้องให้พาตัวปลอมออกมาแสดงตัวต่อหน้าเรา และหาทางให้ตัวปลอมนั่นสื่อสารว่าต้องการอยู่ที่ต้าเหลียงต่อแน่นอน” จ้าวโม่หานพูดขึ้น หลี่ถิงก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ฮ่องเต้กับองค์ชายรองมากเล่ห์ไม่เบา ที่ให้พบได้แค่วันงาน ไม่ยอมให้พระองค์เจอเป็นการส่วนตัวเช่นนี้”

“น้องสะใภ้อ่านการณ์ได้ว่าอย่างไรหรือ” จ้าวโม่หานถามขึ้น ทำให้หลี่ถิงที่นั่งตั่งตรงข้าม รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังสอบวัดความสามารถของนางในฐานะน้องสะใภ้อยู่ จึงเหยียดแผ่นหลังตรงขึ้น แล้วตอบคำถามออกไป

“ที่ฝ่ายนั้นไม่ยอมให้พระองค์พบตัวปลอมเป็นการส่วนตัวก็เพื่อจะจำกัดเวลา ไม่ให้พระองค์อยู่ใกล้ตัวปลอมนานเกินไป จนพระองค์จับพิรุธได้ ยิ่งไปกว่านั้นในงานที่มีสิ่งล่อตาล่อใจมากมาย คงใช้ดึงความสนใจของพระองค์ได้ไม่ยากเพคะ”

“สิ่งล่อตาล่อใจ น้องสะใภ้คิดว่าพวกต้าเหลียงจะเอาอันใดมาล่อข้ากัน”

“เอ่อ.. ที่จริงต้าเหลียงอาจทำไม่สำเร็จ เพราะพระองค์ก็พกพาสิ่งนั้นมามากมายอยู่แล้ว” หลี่ถิงไม่ตอบตรง ๆ แต่ความนัยของนางก็ทำให้องครักษ์เซียวหลุดยิ้มจนต้องก้มหน้าลง

“โอ้... ที่แท้ต้าเหลียงก็มองว่าข้าบ้ากามนี่เอง” 

“วางใจเถอะเพคะ พวกหม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้นเลย ใช่ไหมองครักษ์ปา” หลี่ถิงโยนไปให้องครักษ์หญิงช่วยออกหน้า

“อ่า... เพคะ” องครักษ์ปารับคำด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ช่างเถิดข้าไม่ได้ติดใจอันใด จะว่าไปเรื่องผู้หญิงเป็นข้อเสียของข้าก็จริง แต่ข้าไม่เคยปล้นชิงลูกเมียใครนะ ข้ารับเฉพาะคนที่เต็มใจเท่านั้น” พูดจบจ้าวโม่หานก็ส่งยิ้มให้องครักษ์ปา ทำเอานางสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบถอยไปหลบด้านหลังของหลี่ถิง 

“อ่า... พระองค์อย่าแกล้งนางสิพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์เซียวพูดติงผู้เป็นนายเสียงอ่อย 

หากแต่... จ้าวโม่หานไม่สะทกสะท้านว่าผู้ใดจะมองว่าตัวเขาบ้ากาม เพราะเขาตั้งใจแสดงออกให้ผู้อื่นเข้าใจเช่นนี้อยู่แล้ว เพราะหากไม่มีจุดอ่อนเลยผู้อื่นจะยิ่งระแวง ต้องมีจุดอ่อนบ้างให้ผู้อื่นลดความระแวงลงบ้าง

“ฮ่ะฮ่าฮ่า แค่หยอกเล่นหรอกน่า แต่น้องสะใภ้ฉลาดสมกับที่น้องเฟิงชมมาในจดหมาย อ่านการณ์ได้ขาด เหมือนกับข้าเลย ฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่อยากให้เราพบน้องเฟิง แต่ก็ไม่สามารถตัดรอนได้จึงต้องหาตัวปลอมมา แต่ก็กลัวอีกว่าเราจะจับได้ จึงคิดหาทางจำกัดเวลาไม่ให้ข้าใกล้ชิดตัวปลอมนานเกินไป” 

“แต่หากเป็นเช่นนี้ ก็ช่วยทุ่นเวลาขององค์ชายสามไปได้เยอะเลยเพคะ”

“นั่นสิ” จ้าวโม่หานยิ้มอย่างรู้กันกับหลี่ถิง คราวนี้ราชวงศ์ต้าเหลียงจะต้องเป็นฝ่ายถูกบีบต่อหน้าธารกำนัลบ้างแล้ว

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 296 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5589 Potchana777 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 16:18
    สนุกมาก
    #5,589
    0
  2. #5565 1988yongsi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:49
    หมาจะจนตรอกก็คราวนี้แหละ
    #5,565
    0
  3. #5492 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:27

    ถิงถิงเก่งมาก
    #5,492
    0
  4. #5491 zezeuiaz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:55
    รอวันคนหน้าแหก
    #5,491
    0
  5. #2758 grace_Phontipa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 20:10
    ผัวเมียดีเด่น ติงเกาควรชินนะ555
    #2,758
    0
  6. #2757 BNINE (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 20:10
    ให้มันรู้ว่าเมียข้าใครอย่าแตะ
    #2,757
    0
  7. #2756 เดะดอย (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 20:10
    ค้างอีกแล้วววววว
    #2,756
    0
  8. #2755 altwimonwan (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 20:09
    เมียข้าใครห้ามแตะเลิศมากค่ะ
    #2,755
    0