ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 33 แฝงตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,894
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    13 ก.พ. 64

ในที่สุดหยางหลิงเฟิงก็เคลื่อนกำลังพลภายใต้ฉากหน้าการขนส่งแร่ โดยมีซ่งตงหยางและรองแม่ทัพเจิ้งตัวปลอมเป็นผู้นำขบวน

เมื่อเคลื่อนพลเข้ามาใกล้อาณาเขตของเมืองหลวง พวกเขาก็พบเข้ากับขบวนเสด็จของจ้าวโม่หานรัชทายาทแห่งต้าจิน

“พวกเจ้ามาจากที่ใดกัน” หัวหน้าราชองครักษ์ที่ทางต้าเหลียงส่งมารับและคุ้มครองขบวนเสด็จจากชายแดนเข้าสู่เมืองหลวงถามขึ้น

“พวกเราขนแร่จากเหมืองเมืองไห่ เพื่อนำไปส่งที่เมืองหลวงตามคำสั่งขององค์ชายใหญ่ขอรับ”

“องค์ชายใหญ่... อืม เข้าใจแล้ว พวกเจ้าหลบทางไปก่อน นี่ขบวนเสด็จของรัชทายาทจ้าวโม่หานแห่งต้าจิน” หัวหน้าราชองครักษ์มีแววตาเย็นชาขึ้น เมื่อได้รู้ว่านี่เป็นขบวนขนส่งแร่ขององค์ชายใหญ่

“ขอรับ” ขบวนขนส่งแร่เตรียมหลีกทางให้กับขบวนเสด็จ

แต่!

“ช้าก่อน!”

“องครักษ์เซียวมีอันใดหรือ” หัวหน้าราชองครักษ์ขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อองครักษ์ของรัชทายาทแห่งต้าจินเข้ามาขัด

“รัชทายาทมีรับสั่งให้ทหารกลุ่มนี้เดินทางเข้าเมืองหลวงไปพร้อมกัน”

“นี่เห็นทีจะไม่เหมาะ ทหารจากเหมืองสกปรกและกักขฬะยิ่งนัก เกรงว่าจะทำให้รัชทายาทระคายพระเนตรเอาได้”

“แต่นี่เป็นความต้องการของรัชทายาท พวกเจ้ายังตามจับนักฆ่าที่บุกรุกวังขององค์ชายหยางหลิงเฟิงไม่ได้เลยมิใช่หรือ เช่นนั้นแผ่นดินต้าเหลียงย่อมไม่ปลอดภัย มีทหารในขบวนเสด็จเพิ่มมากขึ้น ย่อมทำให้เหล่าอนุของรัชทายาทอุ่นใจขึ้น” เหตุผลของอีกฝ่ายทำให้หัวหน้าราชองครักษ์มุมปากกระตุก รัชทายาทแห่งต้าจินดีทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องผู้หญิง แค่มาเยี่ยมญาติผู้น้องต่างแคว้น รัชทายาทผู้นี้ถึงกับพกหญิงงามมาด้วยเกือบสามสิบคน

แล้วนี่อะไร!

แค่อยากเอาใจสาวงามพวกนั้น ถึงกับสั่งให้ทหารขนส่งแร่ร่วมขบวนไปด้วย นี่มันเกินจะเยียวยาแล้ว!

หัวหน้าราชองครักษ์กรีดร้องในใจ แต่เบื้องหน้ากลับทำเป็นยิ้มประจบประแจง

“ได้ ๆ ตามพระประสงค์ของรัชทายาทเลย พวกเจ้าจงมารวมกับขบวนเสด็จ!”

“ขอรับ!” ทหารขบวนขนส่งแร่ขานรับคำสั่ง

“แล้วก็ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ด้วยล่ะ เข้าใจไหม”

“เข้าใจขอรับ”

และแล้วขบวนขนส่งแร่ก็ได้รวมตัวกับขบวนเสด็จ หยางหลิงเฟิง ติงเกา และติงหรงที่อยู่ในคราบทหารยศต่ำปะปนอยู่ในขบวน หันมายิ้มให้กันและกัน ที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้

เมื่อขบวนใหญ่ขึ้น การเดินทางก็ช้าอืดอาดขึ้น หัวหน้าราชองครักษ์มองดวงตะวันสลับกับมองขบวนที่ยาวเหยียด จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“เอ่อ... องครักษ์เซียว นี่มันก็ใกล้จะค่ำแล้ว เห็นทีเราคงต้องพักแรมกันที่ชายป่าเบื้องหน้าแล้วล่ะ”

“ไหนท่านบอกว่าถึงเมืองหลวงก่อนค่ำอย่างไรเล่า”

“เอ่อ... ต้องขออภัยที่มันไม่เป็นไปตามกำหนด อย่างไรท่านช่วยกราบทูลรัชทายาททีเถิด”

“เหอะ! ต้าเหลียงนี่อะไรก็หละหลวมหย่อนยานไปเสียหมด” องครักษ์เซียวบ่น จากนั้นก็บังคับม้าวิ่งย้อนไปกลางขบวน เพื่อรายงานรัชทายาท

หัวหน้าราชองครักษ์ถึงขั้นมุมปากกระตุก อยากจะโต้แย้งเหลือเกินกว่าที่ขบวนเสด็จมันช้าก็เพราะนอกจากรัชทายาทจ้าวโม่หานจะสั่งให้หยุดชมนกชมไม้กับหญิงงามเป็นระยะ ๆ แล้ว มันยังช้าเพราะมีขบวนขนส่งแร่เข้ามาเป็นตัวถ่วงด้วย ทุกอย่างมันเกิดจากความเอาแต่ใจของต้าจินทั้งนั้น ไฉนมาโยนให้ต้าเหลียงรับเละอยู่ฝ่ายเดียวเช่นนี้เล่า!

“รัชทายาทรับทราบแล้ว ทรงบอกให้รีบหาที่หาทางกางกระโจมด้วย พระองค์ไม่อยากให้อนุของพระองค์โดนยุงกัด” องครักษ์เซียวบังคับม้ากลับมาถ่ายทอดคำสั่งให้หัวหน้าราชองครักษ์รับรู้

“อะ... เอ่อ... ทราบแล้ว” หัวหน้าราชองครักษ์รับคำ

จากนั้นขบวนเสด็จของรัชทายาทจ้าวโม่หานหยุดพักที่ชายป่า โดยหัวหน้าราชองครักษ์กับองครักษ์เซียวทำการตกลงกันว่า ฝ่ายต้าเหลียงจะรับหน้าที่เฝ้ายามช่วงค่ำ ส่วนช่วงดึกฝ่ายต้าจินจะจัดการต่อเอง

พอช่วงดึกมาเยือน ทหารต้าจินที่เฝ้ายามก็ทำเป็นเดินสะเปะสะปะไปทั่ว ซึ่งมีกลุ่มหนึ่งที่เดินเฉียดไปทางขบวนขนส่งแร่ ส่งห่อผ้าให้กับติงหรงที่รอท่าอยู่

ทุกอย่างใช้เวลาเพียงประเดี๋ยวเดียว ทหารกลุ่มนั้นเดินจากไปเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้น ส่วนติงหรงก็รีบเอาห่อผ้ากลับมาให้หยางหลิงเฟิง

 

ซึ่งหยางหลิงเฟิง หลี่ถิง และองครักษ์หญิงทั้งสามได้พากันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าปลอมตัวเป็นทหารต้าจิน แล้วลอบปะปนเข้ามาในเขตของขบวนเสด็จ จนในที่สุดก็มาถึงกระโจมของรัชทายาท

“น้องเฟิง!”

“พี่หาน!” หยางหลิงเฟิงกับจ้าวโม่หานต่างสวมกอดกันทันทีที่เจอหน้ากัน

“พวกมันกล้าทำกับน้องพี่อย่างนั้น พี่อยากจะบดขยี้มันนัก”

“ข้าเองก็ไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่ความเคียดแค้นนี้ ข้าไม่อยากให้ราษฎรพลอยรับเคราะห์ไปด้วย”

“เจ้ายังคงเป็นเด็กดีเสมอต้นเสมอปลาย พวกราชวงศ์ต้าเหลียงมันไม่น่าทำกับเจ้าเช่นนั้นเลย”

“ใช่ว่าคนอื่นจะเห็นความดีของเราเสมอไป แต่อย่างไรข้าก็ขอบคุณพี่หานมาก ที่ยอมมาช่วยข้า”

“เจ้าเป็นน้องพี่ พี่จะไม่ช่วยได้อย่างไร แล้วนี่คนใดคือน้องสะใภ้ของพี่หรือ” จ้าวโม่หานถามขึ้น พลางหันไปมองหญิงสาวในชุดทหารด้านหลังหยางหลิงเฟิง

“คนนี้... นางชื่อหลี่ถิง” หยางหลิงเฟิงโอบหลี่ถิงให้ขยับมาอยู่ข้าง ๆ ตน

“ถวายพระพรรัชทายาทเพคะ”

“ไม่ต้องมากพิธี เราพี่น้องกัน ยิ่งเจ้าช่วยเหลือน้องเฟิงให้ออกมาจากนรกนั่นได้ ถือว่าข้าติดค้างเจ้าด้วยซ้ำไป” จ้าวโม่หานไม่เพียงนับหลี่ถิงเป็นน้องปากเปล่าเท่านั้น กระทั่งพูดกับนางก็ไม่ถือยศถืออย่าง ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจขึ้น ที่ญาติของสวามียอมรับนาง

“พระองค์เสด็จมาช่วยสวามีหม่อมฉัน ก็นับว่าหม่อมฉันติดค้างพระองค์เช่นกันเพคะ”

“ฮ่ะฮ่าฮ่า เจ้าเข้าใจพูดเสียจริง ข้าติดค้างเจ้าเพราะเจ้าช่วยน้องข้า ส่วนเจ้าติดค้างข้าเพราะข้าส่วนสามีเจ้า แต่เอ๊ะ! สองคนนี้เป็นคนคนเดียวกันนี่นา ฮ่าฮ่า น้องเฟิงเจ้ามีภรรยาดี” จ้าวโม่หานหัวเราะร่วน ทำให้ทุกคนพลอยยิ้มไปด้วย

“ใช่ ข้ามีภรรยาดี อย่างไรช่วงนี้ข้ารบกวนขอฝากนางไปกับพี่หานก่อน หวังว่าพี่หานจะช่วยปกป้องคุ้มครองนางในระหว่างนี้ด้วย”

“ไม่มีปัญหา นางอยู่กับข้าไม่มีผู้ใดสงสัยแน่นอน”

“ขอบคุณพี่หาน ถิงถิง... เราห่างกันแค่ไม่กี่วันเท่านั้น เข้าใจสามีนะถิงถิง”

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ พระองค์ไม่ต้องกังวลใจเกี่ยวกับหม่อมฉันเลย” หลี่ถิงยินยอมมาอยู่กับจ้าวโม่หานชั่วคราว เพราะในแผนการต่อไปต้องใช้คนที่มีวรยุทธ์สูงส่ง นางฝึกเพียงสองปีไม่อาจนับว่าเป็นยอดฝีมือได้ จึงไม่ได้เข้าร่วมแผนการด้วย

ซึ่งในทางกลับกัน หยางหลิงเฟิงก็ไม่อยากให้นางเข้าเมืองหลวงในคราบทหารขนส่งแร่ เพราะยามเขาออกไปปฏิบัติภารกิจ นางก็จะต้องถูกทิ้งไว้ในกองทัพขององค์ชายใหญ่หยางหยุนซี เขาจะต้องรู้สึกเป็นกังวลแน่นอน จึงตัดสินใจพานางมาฝากไว้กับจ้าวโม่หาน เพราะอยู่กับจ้าวโม่หานย่อมปลอดภัยที่สุด

“แต่...” อยู่ ๆ ความพึงพอใจของหยางหลิงเฟิงก่อนหน้าสะดุดลง เพราะท้ายประโยคของนางมีคำว่าแต่หลุดออกมา

“แต่อะไรหรือ”

“แต่พระองค์ต้องปลอดภัยกลับมานะเพคะ หากพระองค์... เอ่อ... ถ้ามันเป็นเช่นนั้น ขอให้รู้เอาไว้ว่าหม่อมฉันจะตามพระองค์ไปทุกที่ กระทั่งปรโลกหม่อมฉันก็จะตามไป” นางไม่พูดคำว่าตายออกมา แต่หยางหลิงเฟิงก็เข้าใจ นางกำลังบอกเขาว่า หากเขาตาย นางก็จะฆ่าตัวตายตามไปด้วย ถ้าเขาไม่อยากเห็นนางเจ็บ ไม่อยากเห็นนางตาย เขาจะต้องปลอดภัยกลับมา

“สามีจะปลอดภัยกลับมาหาถิงถิงแน่นอน” หยางหลิงเฟิงคว้าตัวนางเข้ามากอดให้คำมั่น พอคลายกอดก็หันไปมององครักษ์หญิงทั้งสาม

“ฝากพวกเจ้าดูแลพระชายาด้วย”

“รับด้วยเกล้าเพคะ” พวกนางรับคำอย่างแข็งขัน หยางหลิงเฟิงจึงหันไปมองจ้าวโม่หานอีกครั้ง

“พี่สัญญา จะดูแลปกป้องนางเอง เจ้าไม่ต้องห่วง” จ้าวโม่หานชิงพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

“ขอบคุณพี่หานมาก สักวันข้าจะตอบแทนท่านแน่นอน”

“เราพี่น้องกัน อย่าคิดมาก”

“เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน”

“อืม ปลอดภัยนะน้องพี่” จ้าวโม่หานตบไหล่ของหยางหลิงเฟิง ทั้งคู่พยักหน้าให้กันและกัน จากนั้นหยางหลิงเฟิงก็ออกจากกระโจมไป

“เสื้อผ้าในกระโจมน้องสะใภ้เปลี่ยนได้ตามสบายเลย” จ้าวโม่หานหันมาบอกหลี่ถิง เพราะตามแผนหลี่ถิงจะปลอมเป็นอนุของจ้าวโม่หานเข้าเมืองหลวง นี่เป็นสาเหตุให้จ้าวโม่หานพาหญิงงามมาด้วยมากมาย

“ขอบพระทัยเพคะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ ข้าจะไปอยู่กระโจมอนุข้าง ๆ มีอันใดเรียกได้เลย เข้าใจหรือไม่”

“เพคะ” พอหลี่ถิงพยักหน้ารับคำ จ้าวโม่หานก็ออกจากกระโจมไป

 

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,608 ความคิดเห็น

  1. #5597 Frizzy G (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 15:22
    ชอบมากครับ
    #5,597
    0
  2. #5588 Potchana777 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 16:11
    ลุ้นมาก
    #5,588
    0
  3. #5564 1988yongsi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:20
    สู้ๆน่ะพี่สาม
    #5,564
    0
  4. #5490 zezeuiaz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:47
    คนดีก็แสนดี คนเลวก็แสนเลว แต่ที่ชั่วร้ายเลวทรามที่สุดคงเป็นพวกงูพิษ เลี้ยงไม่เชื่องไม่พอ ยังกล้าแว้งกัด
    #5,490
    0
  5. #5489 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:55
    เป็นกำลังใจทำแผยการให้สำเร็จนะคะ
    #5,489
    0
  6. #5488 nill_ar (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:18
    น่ารักกกก
    #5,488
    0
  7. #5487 Jeerapa-101 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:28
    มาต่ออีกนะคะ
    #5,487
    0
  8. #2664 ppnsr0099 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:06
    รออีบุ๊คค่า
    #2,664
    0
  9. #2663 Lee2511 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:05
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์🥰🥰✌🏻✌🏻❤️❤️❤️
    #2,663
    0
  10. #2662 Meladatim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:04
    ดูแลสุขภาพด้วยนะไรท์ อย่าหักโหม
    รีดรอ Ebook
    #2,662
    0
  11. #2661 Airzaa1810 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:04
    ไม่เป็นไรค่ะ เรารอได้ ปากำลังใจให้ไรท์รัวๆๆๆๆ
    #2,661
    0
  12. #2660 TBPcy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:04
    ปูเสื่อรอเลยค่ะไรท์
    #2,660
    0
  13. #2659 Nanowww (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:04
    รอและเป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ
    #2,659
    0
  14. #2658 alphaa (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 13:04
    อะเครค๊าบบบ รออย่างตั้งใจ
    #2,658
    0