ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 31 ยึดเหมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59,081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 329 ครั้ง
    11 ก.พ. 64

ในขณะที่ซ่งตงหยางมองทหารคุมเหมืองด้วยความไม่พอใจอยู่นั้น ทหารที่อยู่ด้านหลังก็กลืนน้ำลายลงคอ

“ท่านแม่ทัพ ข้าเองก็เปรี้ยวปากเหมือนกัน ข้าดื่มกินกับพวกนั้นได้หรือไม่” คนหนึ่งทำใจกล้าถามขึ้น

“เจ้ากล้าหรือ! ไม่เห็นหรืออย่างไร ว่าพวกมันกำลังเหยียบหัวข้าอยู่!” ซ่งตงหยางพูดด้วยใบหน้าถมึงทึง ทำเอาทหารผู้นั้นหดคอกลับไป

“ท่านบอกเราว่าหากเราติดตามท่าน พวกเราจะได้ดีไปด้วย นี่ไม่เพียงพวกเราตกต่ำมาเฝ้าเหมือง ขนาดจะดื่มเหล้าแก้เปรี้ยวปากยังไม่มีให้ดื่มเลย” มีผู้โอดครวญขึ้นมา ทำให้ซ่งตงหยางหายใจแรงขึ้นด้วยความโกรธ

“นี่เจ้ากำลังโทษข้างั้นหรือ”

“เปล่าขอรับ” ทหารคนเดิมรีบส่ายหัว เพราะเริ่มคิดได้ว่าตนเองพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา

“หากเจ้าคิดว่าการติดตามข้าไม่ใช่ความคิดที่ถูกต้อง ก็จงไปช่วยสหายเก่าของเจ้าขุดเหมืองโน่น” ซ่งตงหยางมองไปยังอดีตทหารกล้าทัพจินเหลียงที่ต้องใส่โซ่ตรวน ใช้แรงงานขุดเหมืองขนแร่กันแทบไม่ได้หยุดพัก ด้วยแววตาดูแคลน

หยางหลิงเฟิงมองไปแล้วก็รู้สึกสะท้านในอก เห็นได้ชัดว่าคนของเขาถูกทรมาน บางคนร่างกายผอมโซ บางคนมีแผลเต็มตัว

“ข้าเป็นคนขององค์ชายสาม ตายก็เป็นคนขององค์ชายสามอย่างภาคภูมิ ไม่เหมือนเจ้า ทุกวันนี้ก็ไม่ต่างกับสุนัขขี้เรื้อน เจ้าของใหม่ไม่เหลียวแล ไม่ให้ความสำคัญอันใดกับเจ้าเลย” มีผู้หนึ่งตะโกนโต้ตอบออกมา ติงเกาใจกระตุก รู้สึกว่าเสียงช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

“ติงหรง...” ชายผู้นั้นคือติงหรงน้องชายของติงเกา

“เย็นไว้ก่อน” หยางหลิงเฟิงจับแขนของติงเกาเอาไว้ ไม่ให้พุ่งเข้าไปช่วยน้องตอนนี้

“ติงหรง รสแส้เมื่อวานคงไม่ได้ทำให้เจ้าเข็ดหลาบสินะ” ซ่งตงหยางข่มขู่ออกมา

“ซ่งตงหยาง เจ้ากล้าตีข้าก็เพราะข้าถูกล่ามโซ่ตรวน แน่จริงลองปล่อยข้าดูสิ แล้วเจ้าจะได้รู้ว่านักสู้ที่เขามีเกียรติมีศักดิ์ศรีเขาสู้กันอย่างไร หึ! แต่อย่างว่า เจ้าคงไม่กล้า เพราะเจ้ามันก็แค่สุนัขขี้ขลาดเท่านั้น”

“เจ้า!” ซ่งตงหยางไม่อาจทนถูกด่าว่าเป็นสุนัขได้ถึงสองครั้งสองคราแน่นอน จึงหยิบแส้ที่ห้อยเอวออกมา และฟาดไปยังติงหรงทันที

แต่!

ก่อนที่แส้จะฟาดไปถึงติงหรง หยางหลิงเฟิงขยับตัวชักกระบี่ออกมา แล้วตัดฉับไปที่แส้เส้นนั้น!

“เจ้า! เจ้ากล้าขวางข้าหรือ!” ซ่งตงหยางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะคาดไม่ถึงว่าจะมีคนออกโรงปกป้องติงหรง

แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครเคลื่อนไหว ไหเหล้าในมือของทหารคุมเหมืองก็หล่นลงกระทบพื้นไปตาม ๆ กัน

เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!

“นี่มันอันใด” คนคุมเหมืองผู้หนึ่งพึมพำออกมา จากนั้นก็สติดับวูบลง

“อะไรกัน ไยข้ารู้สึกง่วงเช่นนี้” อีกคนพูดขึ้น และร่วงลงพื้นตามคนก่อนหน้าไปติด ๆ

ซ่งตงหยางมองยังไม่ทันได้ออกปากถามผู้ใด ทหารคุมเหมืองที่ดื่มเหล้ากินอาหารไปเมื่อครู่ก็ล้มตามกันเป็นตับ

“ที่เหลือฆ่าให้หมด!” หยางหลิงเฟิงสั่ง จากนั้นก็กระชับดาบในมือ พุ่งเข้าหาซ่งตงหยาง

ส่วนทุกคนที่ติดตามหยางหลิงเฟิงมาก็ใช้อาวุธ พุ่งเข้าหาผู้ติดตามของซ่งตงหยางเช่นกัน

“เจ้าไม่น่าหักหลังองค์ชายสามเลย” ติงเกาพูดขึ้นหลังจากปาเข็มพิษใส่ผู้ติดตามของซ่งตงหยาง เขาจำได้ว่าพวกนี้เคยอยู่กองทัพจินเหลียงขององค์ชายสามมาก่อน

“ทะ... ท่านหมอติงเกา” ตาของมันเบิกกว้างด้วยความตกใจ หลังจากมองออกว่าคนคนนี้คือติงเกา แต่มันยังไม่ทันได้เตือนใครก็ขาดใจตายไปเสียก่อน

ในขณะที่หยางหลิงเฟิงกำลังประมืออยู่กับซ่งตงหยาง หลี่ถิงที่ตอนนี้อยู่ท้ายขบวนเสบียงก็ถีบคนที่ยังไม่หลับกระเด็นไปกระแทกประตูใหญ่ ก่อนจะปามีดสั้นใส่คนบนหอกลองใหญ่ ขัดขวางไม่ให้มันตีกลองเตือนภัย ทำให้มันตกลงมากระแทกพื้นตายไป

“พวกเราป้องกันหอกลองใหญ่ อย่าให้ผู้ใดขึ้นไปได้”

“เพคะ!” องครักษ์หญิงทั้งสามรับคำ ใครก็ตามที่จะขึ้นหอกลองใหญ่เตือนภัย ล้วนถูกพวกนางฆ่าตายจนหมด

ด้านหยางหลิงเฟิงที่กำลังสู้กับซ่งตงหยาง ไม่ได้รู้สึกกดดันแต่อย่างใด เพราะซ่งตงหยางเมื่อเทียบกับเขาตอนที่ร่างกายปกติเช่นนี้ มันก็เป็นได้แค่มดปลวกเท่านั้น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำสิ่งใดอยู่ องค์ชายใหญ่จะต้องไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

“ไยคนของหยางหยุนซีชอบพูดเช่นนี้กันทุกคนเลย”

“เจ้า!” ตาของซ่งตงหยางเบิกกว้างขึ้น เพราะน้ำเสียงของอีกฝ่ายมันช่างคุ้นหูเหลือเกิน

“สหายซ่ง... เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าพี่ใหญ่จะคุ้มหัวเจ้าได้” พอหยางหลิงเฟิงพูดออกมาเช่นนี้ มือไม้ของซ่งตงหยางก็แทบอ่อนลง

“อะ... องค์ชายสาม...”

“เปิ่นหวางดีใจเสียจริง ที่สหายรักยังจำเปิ่นหวางได้” พูดจบหยางหลิงเฟิงก็ใช้เพลงกระบี่ที่หลี่ถิงสอน ตัดเส้นเอ็นทั่วร่างกายของซ่งตงหยางขาดจนหมด!

“อ๊ากกกก องค์ชายเมตตากระหม่อมด้วย!” เสียงร้องของซ่งตงหยางทำให้ผู้ติดตามที่ทรยศหยางหลิงเฟิงมาด้วยกันชะงัก

“เจ้า... เจ้าหนีไปแล้วนี่” ดวงตาของบางคนเบิกกว้างขึ้น เมื่อเห็นว่าบางคนดูคุ้นหน้าคุ้นตาเหลือเกิน

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะสหาย” ทหารทัพจินเหลียงกระตุกยิ้ม ก่อนจะกะซวกดาบแทงอย่างไม่ลังเล

บัดนี้คนทรยศตายหมด เหลือแค่ซ่งตงหยางคนเดียว ที่นอนกับพื้นด้วยท่าทางน่าเวทนาเพราะถูกตัดเส้นเอ็นจนหมด

“ติงเกามาดูมัน อย่าให้มันตาย”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงเการับคำ แล้วเข้าไปดูอาการซ่งตงหยาง และรีบทำการห้ามเลือดให้

“ท่านคือองค์ชายสามของพวกเรา” ติงหรงเดินเข้ามาหา ดวงตาของเขาจ้องเขม็งมองหน้าหยางหลิงเฟิงแทบไม่กะพริบ

“เปิ่นหวางขอโทษที่มาช้า” พอได้ยินเช่นนี้ น้ำตาของติงหรงก็ไหลทะลักออกมาทันที

“ฮือออ องค์ชาย... เป็นพระองค์จริง ๆ ด้วย” ติงหรงทรุดลงคุกเข่าเบื้องหน้า แล้วเอื้อมมือมากอดขาของหยางหลิงเฟิงร้องไห้ปิ่มจะขาดใจ

นักโทษแรงงานเหมืองที่เป็นอดีตทหารกล้าจากทัพจินเหลียง ต่างเดินตรงมาคุกเข่าร้องไห้ไม่ต่างจากติงหรง บรรยากาศดูน่าสะเทือนใจ จนทำให้ฝ่ายที่มาช่วยเหลือพลอยร้องไห้ออกมาด้วย

“พวกมันทุกคนจะต้องชดใช้ เปิ่นหวางจะไม่ยอมให้พวกมันฆ่าสหายของพวกเรา กดขี่สหายของพวกเราฝ่ายเดียว”

“องค์ชายสามหยางหลิงเฟิงทรงพระเจริญ!” ติงหรงร้องสรรเสริญขึ้นมาเป็นคนแรก

“องค์ชายสามหยางหลิงเฟิงทรงพระเจริญ!” จากนั้นคนที่เหลือก็ร้องสรรเสริญตามจนเสียงดังกึกก้องเหมือง



 

พออดีตทหารคุมเหมืองที่สลบไปเพราะการวางยาในเหล้าตื่นขึ้นมาก็พบว่าหยางหลิงเฟิงยึดเหมืองไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากทหารทัพจินเหลียงจะถูกปล่อยให้เป็นอิสระแล้ว พวกมันกลับกลายเป็นฝ่ายที่ถูกใส่โซ่ตรวน แล้วเปลี่ยนสถานะมาเป็นนักโทษเสียเอง

“พระองค์ทำเช่นนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ เหมืองนี้ฮ่องเต้ยกให้องค์ชายใหญ่แล้ว พระองค์ยึดด้วยกำลังเช่นนี้ ไม่ต่างอันใดจากหยามเกียรติของฮ่องเต้!” 

“คนที่หยามเกียรติเสด็จพ่อ น่าจะเป็นพี่ใหญ่มากกว่า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเปิ่นหวางเป็นลูกรักของเสด็จพ่อ กลับกล้าทำเช่นนั้นกับเปิ่นหวาง นี่ก็ถือว่าเปิ่นหวางลงโทษพี่ใหญ่ ยึดของหลวงกลับแทนเสด็จพ่อก็แล้วกัน”

“ไม่มีราชโองการ พระองค์ทำตามใจตนเองไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าก็คอยดูว่าเปิ่นหวางจะทำตามใจตนเองได้มากแค่ไหน”

“แต่เกรงว่ามันจะไม่รอดอยู่รอดูน่ะสิพ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงพูดขึ้น

“ทะ... ท่านติงหรง ท่านคงไม่ผูกใจเจ็บข้าใช่หรือไม่”

“แน่นอนข้าไม่ผูกใจเจ็บเจ้าแน่ เพียงแต่ข้าจะตอบแทนความเมตตาของเจ้า เมื่อคราวข้าเป็นนักโทษให้เต็มที่ก็เท่านั้นเอง”

“ท่านติงหรง ได้โปรดเมตตาข้าด้วย”

“องค์ชาย... พี่ใหญ่ให้กระหม่อมมาทูลเชิญเสด็จที่เรือนหมอพ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงไม่ใส่ใจคำอ้อนวอนของอีกฝ่าย แต่หันไปแจ้งคำพูดของพี่ชายกับหยางหลิงเฟิงแทน

“อืม... เช่นนั้นฝากเจ้าดูแลทางนี้ด้วย ใครที่มันแหกปากโวยวายไม่หยุดก็จัดการซะ ถือเสียว่าพวกมันไม่สำนึกในความเมตตาของเปิ่นหวางที่ยอมไว้ชีวิตพวกมันก็แล้วกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงหรงก้มหัวรับคำ แล้วมองไปยังอดีตทหารคุมเหมืองด้วยแววตาอำมหิต ทำให้คนที่ร้องโวยวายอยู่หุบปากเงียบทันที

หยางหลิงเฟิงมองอดีตทหารคุมเหมืองด้วยแววตาเย็นชาไร้ความเห็นใจ จากนั้นก็หันไปยิ้มให้หลี่ถิงที่เดินมาพร้อมกับองครักษ์อีและบรรดาองครักษ์หญิง

“ถิงถิงได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

“ไม่เพคะ หม่อมฉันปลอดภัยดี”

“ถิงถิงของสามีเก่งที่สุด... ว่าแต่องครักษ์อีเรื่องห้องพักจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง” หยางหลิงเฟิงหันไปถามองครักษ์อี

“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม... เช่นนั้นถิงถิงไปพักผ่อนก่อนเถิด เดี๋ยวสามีไปดูทางติงเกาเสร็จเรียบร้อยแล้ว สามีจะตามไป” หยางหลิงเฟิงหันมาบอกคนที่อยู่ข้างกาย

“เพคะ เช่นนั้นหม่อมฉันไปที่ห้องนะเพคะ”

“อืม... พวกเจ้าดูแลพระชายาด้วย” หยางหลิงเฟิงพยักหน้ารับหลี่ถิง แล้วไม่ลืมหันไปกำชับสั่งองครักษ์หญิงทั้งสาม

“เพคะ” พอพวกนางรับคำ หยางหลิงเฟิงก็เดินแยกไป หลี่ถิงมองตามหลัง นางไม่ได้รู้สึกน้อยใจ เพราะรู้ดีว่าติงเกากำลังทำหน้ากากหนังมนุษย์อยู่ ที่สวามีไม่ให้นางไปด้วยก็เพราะไม่อยากให้นางเห็นภาพน่ากลัว นับว่าเขาใส่ใจนางเป็นที่สุดแล้ว

 

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 329 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5587 Potchana777 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 15:59
    ฮู้หน้ากากหนังมนุษย์
    #5,587
    0
  2. #5562 1988yongsi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:47
    เป็นคู่ที่เหมาะสมมาก
    #5,562
    0
  3. #5483 pa kae (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:50

    สามีแก่งชาติจริงไ รักเมียที่สุด...

    #5,483
    0
  4. #5482 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:54

    สนุกมากค่ะ
    #5,482
    0
  5. #5481 nill_ar (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:23
    มันช่างดีงามมมมม

    หลากหลายอารมณ์มาก ชอบๆ
    #5,481
    0
  6. #5480 earnsuthita (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:07
    จอมอหังการมาละจ้าาาา
    #5,480
    0
  7. #2481 monprapai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:27
    จะไล่จับใครต่อใครอีกมั้ย
    #2,481
    0
  8. #2480 passerby (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:26

    ยัง ยังไม่เลิก ระวังตัวบ่าวด้วย เดี๋ยวได้หาทางช่วยเจ้านายแบบผิดๆ

    #2,480
    0
  9. #2479 Sivaraya (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:25
    #ซือซือูดได้ดี รอค่ะ ค้างมาก
    #2,479
    0
  10. #2478 Tonkaowsrp (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:24
    เค้ารักกัน เธอไม่ยุ่งสิ
    #2,478
    0
  11. #2477 wanyiwapannin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:23
    น้องเตือนพี่ดีมาก หวังว่าจะคิดได้นะ
    #2,477
    0
  12. #2476 Zonongsa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 20:23
    ตัดใจส่ะอิหนู
    #2,476
    0