ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 30 เข้าเหมือง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 390 ครั้ง
    6 ก.พ. 64

ทัพของหยางหลิงเฟิงในคราบขบวนรับตัวเจ้าสาวแวะพักที่วัดร้าง ติงเกากับองครักษ์เอ้อร์และองครักษ์ซานก็ไปจัดการกับศพและทำหน้ากากหนังมนุษย์ ส่วนคนอื่น ๆ ก็จัดเวรเฝ้ายาม ช่วยกันหุงหาอาหาร

“พระชายาเพคะ พวกหม่อมฉันจะไปช่วยคนอื่นหุงหาอาหารก่อน พระชายาพักผ่อนอยู่ในรถม้านะเพคะ” องครักษ์หญิงเปิดม่านบอกหลี่ถิง

“เช่นนั้นเดี๋ยวข้าไปช่วยอีกแรงดีกว่า”

“ไม่ต้องหรอก ให้คนอื่น ๆ ทำไปเถิด” เป็นหยางหลิงเฟิงที่เข้ามาขัด ทำให้องครักษ์หญิงก้มหัวคำนับแล้วรีบถอยออกไป ให้ผู้เป็นนายได้อยู่กันตามลำพัง

“หม่อมฉันแค่นั่งรถม้าเฉย ๆ ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอันใดเลยเพคะ หม่อมฉันน่าจะช่วยแบ่งเบางานเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้บ้าง”

“นั่งรถม้าที่ทั้งแข็งทั้งโขยกเขยกจะไม่เหนื่อยได้อย่างไร ถิงถิงอย่าดื้อ สามีบอกให้พักก็พักเถิด”

“ก็ได้เพคะ” พอหยางหลิงเฟิงพูดเสียงอ่อนเสียงหวานด้วย หลี่ถิงก็ใจอ่อน อีกฝ่ายว่าอย่างไรนางก็ว่าตามนั้น

“ดีมาก... แล้วนี่เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวทำไม ไยไม่รอให้สามีเป็นคนมาเปิด” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น เมื่อเขาก้าวขึ้นมาบนรถม้าแล้วเห็นว่าหลี่ถิงเอาผ้าคลุมหน้าขึ้นแล้ว

“องค์ชาย... เรามิได้แต่งกันจริง ๆ เสียหน่อย”

“แต่ครั้งก่อน สามีไม่ได้เป็นคนเปิดผ้าคลุมหน้าให้เจ้า คิดแล้วก็รู้สึกเสียดายยิ่งนัก” ไม่พูดเปล่า เขาปิดผ้าคลุมหน้าของนางลงอีกครั้งด้วย

“ครั้งนี้พระองค์จะชดเชยหรือเพคะ”

“ใช่... ถึงครั้งนี้จะไม่ใช่งานแต่งจริง ๆ แต่ก็คงจะรู้สึกดีหากได้เปิดผ้าคลุมหน้าให้เจ้าด้วยตัวเอง” พูดจบหยางหลิงเฟิงก็เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

ดวงตาของทั้งคู่สบกัน ทำให้ต่างฝ่ายต่างรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด จนในที่สุดหยางหลิงเฟิงก็เป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แล้วจูบริมฝีปากของนางเบา ๆ

“รู้สึกดีจริง ๆ ด้วย” หยางหลิงเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

ส่วนหลี่ถิงก็ก้มหน้าลง รู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกยามเป็นคนถูกเกี้ยวพามันเป็นเช่นนี้นี่เอง วาบหวามใจจนชวนให้ทำอันใดไม่ถูก แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลยจริง ๆ

“องค์ชาย พระชายา กระหม่อมขออภัยที่มารบกวนพ่ะย่ะค่ะ” เสียงองครักษ์อีดังขึ้นด้านนอกรถม้า ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกันและเว้นระยะให้กันเล็กน้อย

“มีอันใดหรือ”

“กระหม่อมจะมาทูลว่าด้านหลังวัดมีลำธารอยู่ องค์ชายกับพระชายาสามารถไปล้างเนื้อล้างตัวได้พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม ขอบใจเจ้ามากที่มาบอก”

“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวก่อน” เสียงองครักษ์อีเดินห่างออกไป หยางหลิงเฟิงก็หันมาให้ความสนใจหลี่ถิงต่อ

“เราไปล้างเนื้อล้างตัวที่ลำธารกันดีหรือไม่”

“ดีเพคะ” พอหลี่ถิงพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งคู่ก็จับจูงมือพากันไปที่ลำธาร

น้ำค่อนข้างเย็นนิดหน่อย จึงแค่ล้างหน้าล้างตา เอาผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อตัวให้รู้สึกสะอาดสดชื่นขึ้นเท่านั้น ไม่ได้ลงไปอาบ

“กลัวหรือไม่” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งที่ม้านั่งข้างลำธาร

“กลัวเรื่องอันใดหรือเพคะ”

“จริง ๆ แล้ว สามีไม่ใช่คนอ่อนโยนนัก ค่อนข้างเลือดเย็นด้วยซ้ำไป เจ้ากลัวสามีหรือไม่” หยางหลิงเฟิงเพิ่งฟันแขนคนขาดต่อหน้านางไป จึงกังวลว่าจะทำให้นางรู้สึกกลัว

“พระองค์มีเหตุผลที่ต้องทำนี่เพคะ อีกอย่างหากพระองค์ถามคำถามนี้กับหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ต้องถามพระองค์กลับเช่นกัน เพราะตอนนั้นหม่อมฉันก็ฆ่าคนต่อหน้าพระองค์ไปเช่นกัน”

“นั่นเพราะเจ้ามีเหตุผลที่ต้องทำ”

“คำตอบของเราเหมือนกันเลยเพคะ” หลี่ถิงพูดเช่นนี้ก็ทำให้หยางหลิงเฟิงฉุกคิดขึ้นมาได้ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ

“หึหึ... สามีกังวลเรื่องหยุมหยิมไม่เข้าเรื่องเลยใช่หรือไม่”

“อาจเป็นเพราะเราใส่ใจความรู้สึกของอีกฝ่ายมาก เราจึงกังวล อย่างหม่อมฉันในช่วงแรก ๆ ก็กังวลว่าพระองค์จะมองหม่อมฉันเป็นหญิงเจ้าเล่ห์มากแผนการเหมือนกัน จำได้ไหมเพคะ”

“อืม... จำได้” หยางหลิงเฟิงพยักหน้า นึกไปถึงตอนที่นางบอกว่า แผนการพวกนั้นนางใช้เวลานานกว่าจะคิดได้ ไม่ใช่เพราะนางเป็นคนมากเล่ห์

“ส่วนเรื่องทหารกลุ่มนั้น หม่อมฉันรู้ดีเพคะว่าที่จริงพระองค์ไม่อยากให้คนต้าเหลียงต้องหลั่งเลือดเพราะเรื่องเน่าเฟะภายในราชวงศ์ แต่บางครั้งเราก็เลี่ยงไม่ได้ เพราะคนบางกลุ่มได้เลือกข้างไปตั้งแต่แรกแล้ว ย่อมต้องต่อต้านเราในภายหลังอยู่ดี”

“อืม... ถิงถิงเข้าใจสามีเสมอ มีถิงถิงเป็นภรรยา นับเป็นบุญของสามีจริง ๆ” หยางหลิงเฟิงไม่พูดเปล่า รั้งหลี่ถิงเข้ามาในอ้อมอก

หลี่ถิงรู้สึกว่าอ้อมอกของอีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นมาก ยามถูกกอดมันทำให้นางรู้สึกทั้งอบอุ่นทั้งปลอดภัยเป็นที่สุด

ส่วนหยางหลิงเฟิงก็รู้สึกมีกำลังใจ มีแรงผลักดัน เพราะภรรยาไม่เพียงเข้าอกเข้าใจในตัวเขา นางยังเชื่อมั่นว่าสิ่งที่เขาทำเป็นสิ่งที่ถูกต้องด้วย

 

รุ่งเช้าวันต่อมา ขบวนรับตัวเจ้าสาวได้เปลี่ยนเป็นขบวนส่งเสบียงไปเสียแล้ว หลี่ถิงที่อยู่ในชุดเจ้าสาวก่อนหน้าก็เปลี่ยนมาใส่ชุดทหาร เหมือนกับองครักษ์หญิงคนอื่นเช่นกัน

ยามนี้นางขี่ม้าเคียงข้างกับหยางหลิงเฟิงในขบวนอย่างองอาจกล้าหาญ หยางหลิงเฟิงมองนางแล้ว ทั้งภูมิใจและปวดใจในคราเดียวเดียวกัน

ภูมิใจที่นางเก่งกาจขึ้นในหลาย ๆ ด้าน แต่ปวดใจที่การรักเขาทำให้นางต้องเหนื่อยถึงเพียงนี้

“เราใกล้จะถึงเหมืองแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ติงเกาพูดขึ้น ทำให้ทุกคนเริ่มตื่นตัวขึ้น

“อืม... คนของเราที่ปลอมตัวเป็นพวกนั้น เตรียมตัวพร้อมแล้วใช่ไหม”

“พ่ะย่ะค่ะ องครักษ์หน่วยจินเหอได้รับการฝึกฝนให้เลียนเสียงมา ไม่น่าจะแสดงพิรุธอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี” หยางหลิงเฟิงพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงประตูเหมือง ทหารที่เฝ้าอยู่หน้าประตูขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“ท่านรองแม่ทัพเจิ้ง ไยท่านพาคนมาเยอะเช่นนี้เล่า”

“นี่เป็นเสบียงที่องค์ชายใหญ่สั่งให้ข้านำมาส่งที่เหมือง เพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้กับทหารที่เฝ้าดูแลเหมืองให้พระองค์อย่างเต็มที่” ทหารที่ใช้ใบหน้าของรองแม่ทัพชั่วนั่นพูดขึ้น

“อ่า... องค์ชายใหญ่ช่างมีเมตตากับพวกเราเสียจริง เอ้า! พวกเราเปิดประตูได้ นี่พวกรองแม่ทัพเจิ้งเอง”

ไม่นานประตูใหญ่ก็ถูกเปิดออก ขบวนขนเสบียงปลอม ๆ จึงเข้ามาด้านในเหมืองได้อย่างไม่ติดขัด

“องค์ชายใหญ่ สั่งให้ข้าเอาเหล้ามาแจกด้วย ทุกคนมารับไปสิ” ทหารที่ใช้ใบหน้าของรองแม่ทัพชั่วไม่พูดเปล่า ส่งเหล้าแจกให้กับทหารคุมเหมืองใกล้ตัวทุกคนอย่างใจกว้าง

“แต่นี่เวลาทำงานนะ”

“โอ๊ย! ไยต้องเคร่งเครียดนักหนา เหมืองแห่งนี้ด้านหนึ่งเป็นหน้าผา ด้านหนึ่งก็ประตูหนาแข็งแกร่ง พวกนักโทษหนีออกไปไม่ได้หรอกน่า ผ่อนคลายเสียหน่อยเถิด องค์ชายใหญ่เองก็น่าจะมีพระประสงค์เช่นนี้เหมือนกัน มิฉะนั้นไม่ให้ข้านำเสบียงนำเหล้ามาแจกจ่ายหรอก”

“อืม นั่นสินะ มาพวกเรามาพักดื่มกินกันสักครู่เถิด” พวกทหารคุมเหมืองคล้อยตาม และเริ่มเปิดไหเหล้าดื่มกัน

หยางหลิงเฟิงมองพวกมันด้วยแววตาวาววับ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนด้วยดี

ทว่า!

“ใครใช้ให้พวกเจ้าละเลยหน้าที่กันเช่นนี้” เสียงแข็งกร้าวดังขึ้น ทำให้หยางหลิงเฟิงหันไปมอง แล้วก็ได้เห็นคนคุ้นตาอย่าง ซ่งตงหยาง อดีตรองแม่ทัพและเพื่อนสนิทของเขา

“ท่านแม่ทัพซ่ง องค์ชายส่งเสบียงเหล้ายาอาหารมาให้พวกเราขอรับ”

“องค์ชายส่งมางั้นหรือ... ไยไม่เห็นองค์ชายแจ้งข้ามาเลย” ซ่งตงหยางขมวดคิ้วเข้าหากัน

“แจ้งงั้นหรือ ท่านพูดอย่างกับว่าองค์ชายทำอันใดต้องมองหน้าท่านก่อนอย่างนั้นแหละ” รองแม่ทัพเจิ้งตัวปลอมพูดจาถากถางขึ้น

“เจ้า! เจ้าคิดว่าองค์ชายโปรดเจ้า แล้วเจ้าจะมาพูดจากับข้าเช่นนี้ได้งั้นหรือ เจ้าก็แค่รองแม่ทัพหัวเมืองเท่านั้น กล้าดีอย่างไรมาทำตัวเสมอข้า”

“ตอนนี้ท่านได้เป็นแม่ทัพก็จริง แต่ก็เป็นเพียงแม่ทัพที่ถูกส่งมาเฝ้าเหมือง คนที่เคยเป็นคนขององค์ชายสามมาก่อน คิดว่าองค์ชายใหญ่จะกล้าไว้ใจน่ะหรือ ช่างกล้าสำคัญตนเองผิดนัก เอ้า! เหล่าพี่น้องอย่าไปใส่ใจแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คับเหมืองผู้นี้เลย ดื่มกันก่อนเถิด”

“ดื่ม!” ทหารคุมเหมืองคล้อยตามคำพูดของรองแม่ทัพเจิ้งตัวปลอม ต่างยกไหเหล้าขึ้นเหนือหัวขานรับ จากนั้นก็กระดกเหล้ากันอย่างกระหาย เพราะอดอยากปากแห้ง ไม่ได้ดื่มเหล้ามาเสียนาน

“ข้ามีแพะและแกะมาด้วย เดี๋ยวจะสั่งให้คนเชือดเอามาย่างให้พวกเจ้ากิน”

“รองแม่ทัพเจิ้งช่างรู้ใจพวกเราเสียจริง”

“ใช่ ๆ ขอบคุณรองแม่ทัพเจิ้ง!” ทหารคุมเหมืองต่างทำเหมือนมองไม่เห็นหัวซ่งตงหยาง ทำเอาซ่งตงหยางกำหมัดแน่น ยืนเนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

ส่วนหยางหลิงเฟิงกับติงเกาที่ปลอมตัวเป็นทหารธรรมดาหันมามองหน้ากัน แล้วกระตุกยิ้มหยันซ่งตงหยาง อยู่ดีไม่ว่าดีกลับทรยศเขาก็สมควรแล้วที่จะตกต่ำเช่นนี้

 

 

 

sds

ตอนนี้มีเปิดเรื่องใหม่แล้วนะคะ 

ชื่อเรื่อง วางใจเถิดข้าเลิกร้ายกาจนานแล้ว จะอัพทุกวัน เสาร์ อังคาร บางอาทิตย์อาจแถมวันพฤหัสด้วยค่ะ

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 390 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,608 ความคิดเห็น

  1. #5478 leaderjyp2000 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:51
    รอติดตามนะคะ
    #5,478
    0
  2. #5477 Ning (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:38

    รอตอนต่อไปอยู่

    #5,477
    0
  3. #5476 bewtylove0306 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:25
    อย่าลืมมาต่อนร๊ รออยุ่
    #5,476
    0
  4. #5474 manodcha (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 03:45
    สะใจจจจ
    #5,474
    0
  5. #5473 zezeuiaz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:43
    คนที่กล้าไว้ใจงูพิษ ก็มีแต่พวกเสียสติ กับพวกโง่งี่เง่าซ้ำซ้อนเท่านั้นแหละ คนสติดี กับคนฉลาดที่ไหน เขาจะทำกัน
    #5,473
    0
  6. #5472 maoohzen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:36
    รอติดตามนะคะ
    #5,472
    0
  7. #5470 pchin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:32
    สนุก...รอไม่ไหวเลยจัดอีบุ๊คไปเรียบร้อยแล้ว...ชอบตอนพิเศษมาก
    #5,470
    0
  8. #2370 wadeepanman (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:56
    หวานรายวันสามีน้องถิง
    #2,370
    0
  9. #2369 piifahRungnapa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:54
    งื้อออ น้องถิงง
    #2,369
    0
  10. #2368 Lawan0209 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:53
    ไรท์ อีกกี่ตอนจะ6เดือนคะ 5555
    #2,368
    0
  11. #2367 โกโก้คั้น (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:52
    เกี้ยวกันเกี้ยวกันมาาา
    #2,367
    0
  12. #2366 Preawqq (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:50
    เขิลตัวม้วน มันจะฟรุ้งฟริ้งเกินไปแล้วอรั้ย~
    #2,366
    0
  13. #2365 pichada1912 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:48
    ไม่ไหวแล้วววว เขินขนไส้บิด
    #2,365
    0
  14. #2364 so_pee (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:48
    รอออออย่างมีความหวัง💕💕
    #2,364
    0