ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 28 องครักษ์หน่วยจินเหอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    4 ก.พ. 64

ในกลางดึกคืนนั้น ขณะที่หยางหลิงเฟิงกำลังนอนกอดหลี่ถิงอยู่ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากเสียงเคาะประตูของติงเกา

“มีเหตุอันใดหรือ”

“ทูลองค์ชาย คนที่เดินทางไปต้าจินกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“กลับมาแล้ว” หยางหลิงเฟิงรู้สึกตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที

“พ่ะย่ะค่ะ พวกเขารอพบองค์ชายอยู่”

“ได้ เปิ่นหวางจะไปเดี๋ยวนี้”

“หม่อมฉันไปด้วยได้ไหมเพคะ” หลี่ถิงที่ตื่นขึ้นมาพร้อมกันเอ่ยขอขึ้น

“ได้” หยางหลิงเฟิงหันมาเห็นว่านางสวมเสื้อนอกเรียบร้อยแล้ว จึงไม่ขัดอันใด

ทั้งสามคนมาที่เรือนบัญชาการก็เห็นว่าคนในค่ายส่วนใหญ่ตื่นและมารวมตัวกันที่นี่กันแทบทุกคนแล้ว

“ถวายพระพรองค์ชาย ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” กลุ่มคนที่กลับมาจากต้าจินคุกเข่าลงทันที หยางหลิงเฟิงกวาดสายตามองแล้วพบว่าจำนวนผู้ที่กลับมางอกเงยจากเดิมขึ้นเกือบร้อย

“ลุกขึ้นเถิด บอกเปิ่นหวางมาว่านี่มันอันใดกัน พวกเจ้าไปเพียงเจ็ด ไยกลับมากันเป็นร้อยเช่นนี้”

“ทูลองค์ชาย พวกกระหม่อมคือองครักษ์หน่วยจินเหอ[1] ฝ่าบาทได้มอบพวกเราให้กับองค์ชายแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หนึ่งในนั้นที่มีรูปร่างกำยำใหญ่โตกว่าทุกคนก้าวขึ้นมาด้านหน้า จากนั้นก็คุกเข่าลงส่งป้ายทองหน่วยจินเหอให้กับหยางหลิงเฟิง

“มอบให้กับเปิ่นหวาง”

“พ่ะย่ะค่ะ พวกเราทั้งร้อยคนก็ถูกคัดเลือก ถูกฝึกฝนอย่างหนักเพื่อองค์ชายโดยเฉพาะ เอ่อ... ก่อนพวกเราจะมา... ฝ่าบาทยังทรงตรัสว่าฝ่าบาทคิดน้อยเกินไป ที่แท้คนพวกนั้นไม่มีใครจริงใจ ต่างลอบกัดรังแกองค์ชายกันอยู่แล้ว”

“เสด็จลุงยังคงดีกับเปิ่นหวางเสมอ เปิ่นหวางขอเพียงให้ช่วยร่วมสมทบแผนของเปิ่นหวาง เสด็จลุงกลับถึงขั้นมอบพวกเจ้าให้”

“โชคดีที่องค์ชายย้ำนักย้ำหนาว่าจะจัดการเรื่องนี้โดยไม่ให้เกิดสงคราม ไม่เช่นนั้นกระหม่อมเกรงว่าป่านฉะนี้ต้าเหลียงคงถูกตีแล้ว”

“อืม... เพราะเปิ่นหวางคิดว่าเสด็จลุงต้องทรงทำเช่นนั้นแน่ จึงได้ยืนยันหนักแน่นไปเช่นนั้น” หยางหลิงเฟิงไม่ต้องการให้ราษฎรพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย เขาจึงเลือกใช้แผนตลบหลัง แทนที่จะเผชิญกันซึ่ง ๆ หน้า

“นี่เป็นสาสน์จากฝ่าบาทถึงองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนเดิมล้วงเอาสาสน์ออกมาจากอกเสื้อส่งให้

หยางหลิงเฟิงรับมาแล้วเปิดอ่าน ตัวอักษรเป็นลายมือที่มีความดุดันหนักแน่นคุ้นตา เนื้อหาบรรยายถึงความคับแค้นใจ ที่ขนิษฐาที่รักยิ่งถูกหลอกใช้ กระทั่งเขาที่เป็นหลานรักก็พลอยถูกทำร้ายไปด้วย เสด็จลุงเต็มใจอย่างยิ่งที่จะสนับสนุนแผนการของเขา และจะส่งจ้าวโม่หานรัชทายาทของต้าจินมาในช่วงเวลานัดหมาย

ส่วนเรื่องเฉิงอ๋อง เสด็จลุงก็โกรธเช่นกัน แต่ไม่อาจผลีผลามลงโทษได้เพราะไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเฉิงอ๋องเป็นผู้ส่งนักฆ่ามาฆ่าเขา แต่อย่างไรก็ตามเสด็จลุงไม่ได้นิ่งนอนใจ เสด็จลุงเชื่อคำพูดของเขา เฉิงอ๋องทำร้ายคนในสายเลือดเดียวกัน ถือเป็นความผิดที่ไม่น่าให้อภัย ฉะนั้นเสด็จลุงจะจับตามอง และค่อย ๆ ริบอำนาจเฉิงอ๋องกลับมาเป็นการลงโทษ

“ถิงถิงอ่านเถิด” หยางหลิงเฟิงอ่านจบ ก็ส่งจดหมายให้คนที่ยืนข้าง ๆ

“อ่านหรือเพคะ”

“ใช่ ถิงถิงกับสามีถือเป็นคนคนเดียวกัน ฉะนั้นถิงถิงอ่านจดหมายของสามีได้” เมื่อเขายืนยันหนักแน่น นางก็รับไปอ่านแล้วขมวดคิ้วสงสัยขึ้นมา

“เรื่องชายคนนั้นจะไม่กระทบต่อความมั่นคงของต้าจินหรือเพคะ”

“ไม่... ต้าจินไม่ได้มียอดขุนพลแค่คนเดียว ชายคนนั้นก็แค่หนึ่งในหลาย ๆ คนเท่านั้น การกระทำของคนคนนั้นถือเป็นการกระทำลับหลังไม่ไว้หน้าเสด็จลุง จะริบอำนาจกลับไปบ้างก็นับว่าสมควรแล้ว”

“เข้าใจแล้วเพคะ แล้วกับรัชทายาท...” หลี่ถิงไม่พูดจนจบ แต่กลับถามด้วยสายตาว่ารัชทายาทผู้นี้ดีกับหยางหลิงเฟิงจริงหรือไม่

“เราเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันมาก ในสมัยเด็กเราฝึกวรยุทธ์ด้วยกันอยู่หลายปี เป็นเขาในแผนการย่อมเหมาะสมที่สุด” หยางหลิงเฟิงเองก็เข้าใจคำถามผ่านสายตาของนาง จึงตอบออกมาให้นางคลายใจ

“ได้ยินเช่นนี้หม่อมฉันก็เบาใจเพคะ”

“อืม... แล้วเจ้ามีชื่อแซ่อันใด” หยางหลิงเฟิงหันไปถามองครักษ์คนเดิม

“อี พ่ะย่ะค่ะ”

“อี... ลำดับงั้นหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ พวกเราทิ้งชื่อแซ่ไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์สามารถเรียกใช้งานเราได้ด้วยลำดับพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นเจ้าคงเป็นหัวหน้าหน่วย” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น เมื่อชื่อของอีกฝ่ายคือลำดับแรก

“พ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้ามีกันกี่คน”

“ทั้งหมดร้อยคนพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าและอีกเก้าสิบเก้าลำดับ จะยินยอมติดตามเปิ่นหวางจริงหรือ หากเจ้าติดตามเปิ่นหวาง ย่อมหมายความว่าเจ้าจะไม่ใช่คนของต้าจินอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นคนของเปิ่นหวางที่ขึ้นตรงกับเปิ่นหวางผู้เดียวเท่านั้น”

“ทูลองค์ชาย เดิมทีพวกกระหม่อมก็ไม่ใช่คนของต้าจินอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“หมายความว่าอย่างไร”

“พวกเราต่างเป็นเด็กกำพร้าที่จ้าวฮองเฮารับมาจากทั่วสารทิศ ในยามนั้นจ้าวฮองเฮาไม่ต้องการให้ผู้ใดครหาว่าทรงรับอุปการะพวกกระหม่อมเพื่อการใหญ่ จึงส่งพวกกระหม่อมไปอยู่ต้าจิน ฉะนั้นแท้จริงแล้วเราเป็นคนขององค์ชายตั้งแต่แรกพ่ะย่ะค่ะ” พอหยางหลิงเฟิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา จ้าวฮองเฮาก็คือมารดาของเขาที่ล่วงลับไปแล้ว และไม่ว่ามารดาจะตั้งใจทำเพื่อเขาหรือไม่ก็ตาม แต่เขาก็ถือว่านี่เป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ได้จากมารดา

“หากเป็นเช่นนั้นจริง ไยฮ่องเต้แห่งต้าจินไม่มอบพวกเจ้าให้องค์ชายตั้งแต่ทีแรกเล่า เก็บพวกเจ้าเอาไว้ทำไม” หลัวซินเถาถามขึ้นอย่างไร้มารยาท ทำให้หลี่ถิงมองนางแล้วส่ายหัว นางช่างอ่านการณ์ได้ตื้นเขินเสียเหลือเกิน

“กองกำลังจากต่างแคว้น ฮ่องเต้แห่งต้าจินอยากยกให้ก็ใช่ว่าจะให้ได้ทันที ประเด็นละเอียดอ่อนสุ่มเสี่ยงมีมากมาย ไม่เช่นนั้นจ้าวฮองเฮาคงไม่ส่งพวกเขาไปอยู่ต้าจินเช่นนี้หรอก”

“ท่านคงเป็นพระชายาขององค์ชายใช่หรือไม่” พอองครักษ์อีได้ฟังหลี่ถิงพูดก็คลี่ยิ้ม ก่อนจะถามสถานะนางออกมา

“เจ้าเข้าใจถูกแล้ว นางคือชายาของเปิ่นหวาง”

“พ่ะย่ะค่ะ ที่พระชายากล่าวเมื่อครู่ถูกต้องแล้ว ฝ่าบาทจะยกพวกเราให้องค์ชายยามที่พระองค์เป็นจอมอหังการ ก็เกรงว่าจะทำให้ผู้คนหวาดระแวงองค์ชาย มีองครักษ์วรยุทธ์สูงอยู่ในมือมากมาย ใครบ้างจะเชื่อว่าองค์ชายไม่คิดการใหญ่”

“ครั้นจะให้เปิ่นหวางยามเปิ่นหวางป่วยช่วงแรก ๆ ก็เกรงว่าต้าเหลียงจะเข้าใจว่าเสด็จลุงอยากยึดต้าเหลียง จึงส่งพวกเจ้าผ่านมือเปิ่นหวางเข้ามา”

“ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทางเลือกที่น่าจะปลอดภัยที่สุด และแสดงออกถึงความจริงใจต่อต้าเหลียงมากที่สุด คือหลังจากที่ต้าเหลียงแต่งตั้งรัชทายาท แต่ไม่คิดเลยว่าในขณะที่ฝ่าบาทคบหาด้วยความจริงใจ ต้าเหลียงกลับทำกับองค์ชายเช่นนี้ ถ้ารู้ตั้งแต่แรกฝ่าบาทจะไม่ให้แม้เพียงเศษเสี้ยวน้ำใจ” องครักษ์อีกล่าว หยางหลิงเฟิงกับหลี่ถิงก็พยักหน้าเข้าใจ มีเพียงหลัวซินเถาเท่านั้นที่หน้าเจื่อนลง เพราะนางถามคำถามสิ้นคิดออกไป

“เช่นนั้น ในบรรดาพวกเจ้ามีสตรีบ้างหรือไม่” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น

“มีพ่ะย่ะค่ะ ปา จิ่ว สือ ออกมา” องครักษ์อี เรียกองครักษ์ลำดับที่แปดถึงสิบออกมา

“หม่อมฉันปาเพคะ”

“หม่อมฉันจิ่วเพคะ”

“หม่อมฉันสือเพคะ” ทั้งสามคนออกมาแล้วแนะนำตัวเองด้วยท่าทางเข้มแข็งดุดัน

“อืม จากนี้ไปพวกเจ้ามีหน้าที่ปกป้องชายาของเปิ่นหวางอย่างใกล้ชิด”

“เพคะ” ทั้งสามคนน้อมรับคำสั่ง หลี่ถิงหันมามองสวามีด้วยความซาบซึ้งใจ ที่เขานึกถึงนางในทุก ๆ เรื่อง

“ส่วนคืนนี้พวกเจ้าไปพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน เมื่อพวกเจ้าหายเหนื่อยล้า เราจะเริ่มแผนการกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หน่วยจินเหอรับคำ หยางหลิงเฟิงก็หันไปสั่งการติงเกา

“ติงเกาเตรียมเสบียง เตรียมม้าให้พร้อม ทันทีที่ทุกคนกลับมามีสภาพร่างกายพร้อม เราจะออกเดินทาง”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงเกาพยักหน้ารับคำ

จากนั้นหยางหลิงเฟิงก็พาหลี่ถิงกลับมาที่เรือน แต่แทนที่เขาจะกลับขึ้นไปนอนที่เตียง เขากลับหยิบกระบี่ออกมาลับคมอีกครั้ง

“ครั้งนี้จะใช้กระบี่ใช่ไหมเพคะ” หลี่ถิงถามขึ้นเพราะที่ผ่านมานางไม่ค่อยเห็นสวามีใช้กระบี่นัก ส่วนใหญ่จะใช้อาวุธหนักอย่างดาบกับง้าวมากกว่า

“อืม ภารกิจลอบฆ่า ใช้อาวุธที่เบาพกพาง่ายหน่อยจะดีกว่า”

“ในตำราของท่านแม่ มีเพลงกระบี่กระบวนท่าหนึ่งหม่อมฉันจำได้แม่น พระองค์อยากดูหรือไม่เพคะ”

“หากถิงถิงจะแสดงให้สามีดู สามีก็ย่อมอยากดู” หยางหลิงเฟิงมองนางด้วยแววตาที่อ่อนลง เขารู้ว่านางอยากจะทำประโยชน์กับเขาให้มากที่สุด กระทั่งเพลงกระบี่นี้ที่อยากให้เขาได้ดู ก็เพราะคิดว่าเขาอาจจะนำไปใช้ได้

ด้านหลี่ถิง พอสวามีพูดเช่นนั้นนางก็รับกระบี่มาจากอีกฝ่ายแล้วเริ่มวาดลวดลาย

ในตอนแรกหยางหลิงเฟิงก็ยังแค่มองด้วยความเอ็นดูเท่านั้น แต่พอผ่านไปได้สองกระบวนท่า ดวงตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างขึ้น

“เพลงกระบี่นี้...”

“เป็นอย่างไรบ้างเพคะ พอจะเป็นประโยชน์แก่พระองค์บ้างหรือไม่” หลี่ถิงถามขึ้น หลังจากที่นางแสดงจนจบทุกกระบวนท่า

“ถิงถิง เจ้าเป็นดาวนำโชคของสามีโดยแท้ เพลงกระบี่นี้สามีเคยฝึก แต่มันเป็นชุดที่ไม่สมบูรณ์ ถิงถิง...เจ้าทำให้สามีได้บรรลุแล้ว” พูดจบหยางหลิงเฟิงก็เอากระบี่จากหลี่ถิงมาเป็นฝ่ายออกกระบวนท่าบ้าง จุดที่หลี่ถิงทำได้ไม่ดีนัก หยางหลิงเฟิงกลับทำได้ดีจนไร้ที่ติ เรียกได้ว่าหากผู้ใดเจอเพลงกระบี่นี้ไป ยากจะเลี่ยงคมได้ ต้องเสียเลือดเสียเนื้อแน่นอน!

“เห็นเช่นนี้แล้วหม่อมฉันยิ่งโกรธตนเองเพคะ” หลี่ถิงพูดขึ้น

“ไยต้องโกรธตัวเองด้วยเล่า เจ้าเพิ่งจะช่วยสามีไปเองนะ”

“ก็หม่อมฉันควรจะเอาตำรามา ไม่น่าลนลานเลย ถ้าเอามาบางทีพระองค์อาจจะได้อะไรจากตำราพวกนั้นมากกว่านี้” หลี่ถิงพูดไปก็อยากจะทุบอกตัวเองไป ทำเอาหยางหลิงเฟิงต้องจับมือทั้งสองข้างของนางเอาไว้ แล้วดึงนางเข้ามากอด

“ถิงถิงทำดีที่สุดแล้ว ตำรานั่นไม่ต้องใส่ใจ กลับไปค่อยว่ากัน” พูดจบก็จูบหน้าผากของนาง ทำให้หลี่ถิงเลิกคิดมากเรื่องตำราหันมาเขินอายกับการกระทำถึงเนื้อถึงตัวของสวามีแทน

  

​ 

 


[1]องครักษ์หน่วยจินเหอจะไม่มีชื่อจริง พวกเขาจะถูกเรียกเป็นเลขจีน ที่จะปรากฏในเนื้อเรื่องบ่อย ๆ ก็จะมี อี =1, เอ้อ=2 , ซาน=3 , ปา=8 ,จิ่ว=9 ,สือ=10  

 

 

sds

ตอนนี้มีเปิดเรื่องใหม่แล้วนะคะ 

ชื่อเรื่อง วางใจเถิดข้าเลิกร้ายกาจนานแล้ว จะอัพทุกวัน เสาร์ อังคาร บางอาทิตย์อาจแถมวันพฤหัสด้วยค่ะ

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5471 Siravadee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:22
    เริ่มแผนการ ทวงบันลังค์
    #5,471
    0
  2. #5460 ลมรัก (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:34

    คู่นี้เค้ารักกันมากนะขอบอก

    #5,460
    0
  3. #5458 Puhonya (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:07
    กองทัพเสริมมาแล้ว
    #5,458
    0
  4. #2229 kkkkkk8 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:18

    รออ่านตอนต่อไปค่ะ ชอบมาก
    #2,229
    0
  5. #2226 kikijajakiki (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:48
    ช่ายยยย วันนี้เราอ่านตอนมันซ้ำ
    #2,226
    0
  6. #2225 alphaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:44
    ไม่เป็นไรค่ะ ปกติก็อ่านหลายรอบอยู่แล้วค่ะ ชอบเรื่องนี้ :)
    #2,225
    0