ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 23 เดินทางไปค่ายลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 380 ครั้ง
    4 ก.พ. 64

พอยามห้ายมาถึง เส่าโปก็ได้ส่งคนมาตามทั้งคู่ที่เรือนพัก และทันทีที่พวกเขาเห็นหยางหลิงเฟิงในรูปลักษณ์ที่สะอาดสะอ้านสวมเสื้อผ้าเนื้อดี ก็รู้สึกตื้นตันขึ้นมา

“นี่คือองค์เหนือหัวของพวกเรา” เส่าโปพูดขึ้น

แม้ในยามนี้หยางหลิงเฟิงยังคงผ่ายผอมอยู่ แต่เพราะเขายืนได้ เดินได้แล้ว กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาย่อมเปลี่ยนไป มันดูแข็งแกร่ง และชวนให้รู้สึกยำเกรง

“จอมอหังการหวนคืนแล้ว” ติงเกาพูดขึ้นอีกคน

“คืนแรกที่หนีออกมา เปิ่นหวางทำได้แค่ยืนเท่านั้น แต่เป็นเพราะชายารักของเปิ่นหวางทุ่มเท ไม่เพียงพาหนีอย่างเดียว ตลอดทางยังหาสมุนไพรมาต้มยาให้เปิ่นหวางกินด้วย ตอนนี้จึงดีขึ้นมาก จนสามารถใช้ไม้เท้าเดินได้ด้วยตนเองเช่นนี้” หยางหลิงเฟิงพูดไปก็มองหลี่ถิงด้วยแววตาภาคภูมิรักใคร่ไปด้วย ทำให้ทั้งสองหันมาสนใจมองนางมากขึ้น

“เอ๊ะ...” เส่าโปชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็เอียงคอเพ่งพิศหญิงตรงหน้าอย่างละเอียด

“พระชายางามยิ่ง นี่ขนาดอายุแค่นี้ยังงาม หากเป็นสาวสะพรั่งคงจะงามกว่านี้แน่นอน” ติงเกาเอ่ยชม พลางค่อนขอดเสนาบดีหลี่ในใจ ที่เลี้ยงดูนางทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไม่เห็นค่าในตัวนาง

“ท่านหมอกล่าวชมเกินไป คงเป็นเพราะเสื้อผ้าส่งเสริมข้ามากกว่า” หลี่ถิงถ่อมตน เมื่อก่อนยามนางอยู่ในฐานะบ่าว ไม่มีผู้ใดมองผ่านชุดสาวใช้มาถึงใบหน้าของนางเลย เห็นได้ชัดว่าการแต่งตัวให้ดูดีมีฐานะ น่าดึงดูดกว่าหน้าตาเป็นไหน ๆ

“อย่าถ่อมตนไปเลย เจ้างดงามมาก ขนาดในยามสวมใส่ชุดชาวบ้าน ทาตัวสีเข้ม ๆ สามีก็ยังเห็นว่างามอยู่เลย จริงหรือไม่เส่าโป” หยางหลิงเฟิงหันไปถามคนที่ยืนเงียบอยู่นาน ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้ง และยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา

“พระชายา เราเคยเจอกันมาก่อนหรือไม่” แทนที่เส่าโปจะตอบคำถามของหยางหลิงเฟิง เขากลับเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามหลี่ถิงแทน

“ก่อนหน้านี้เปิ่นหวางเฟยอยู่ที่เมืองหลวงมาตลอด ไม่เคยมาเมืองทางใต้มาก่อนเลย แต่ก็ไม่แน่นะ ท่านเองก็เคยอยู่เมืองหลวงอยู่พักหนึ่งนี่นา บางทีเราอาจจะเคยเดินสวนทางกันก็ได้” หลี่ถิงตอบไปเช่นนั้น เพราะไม่อาจพูดได้ว่าเคยเจอกันเมื่อชาติที่แล้ว

“อ่า... คงเป็นเช่นนั้น” เส่าโปพยักหน้าคล้อยตาม แต่กลับรู้สึกค้างคาใจอย่างประหลาด

“เส่าโป ดูเหมือนเจ้ายังคงคาใจ มีอันใดอีกหรือไม่”

“นิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย เพียงแต่ดูจากอายุและความอ่อนเยาว์แล้วย่อมไม่ใช่ บางทีกระหม่อมอาจจะจำผิดไปจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“แสดงว่าอาจจะเป็นคนหน้าเหมือนข้าเช่นนั้นหรือ”

“อาจเป็นไปได้พ่ะย่ะค่ะ แต่มันก็เลือนรางไปแล้ว กระหม่อมแค่รู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเท่านั้น บางทีกระหม่อมอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้” พอเส่าโปพูดเช่นนี้ ทุกคนก็ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้เก็บมาสนใจอีก

“เช่นนั้นออกเดินทางกันเถิดพ่ะย่ะค่ะ” ติงเกาดึงทุกคนกลับมาสนใจเรื่องที่ต้องทำในเวลานี้

“อืม ไปกันเถิด” หยางหลิงเฟิงพยักหน้า หลี่ถิงจึงเข้ามาประคองเขาให้เดินไปขึ้นรถม้า

เกือกม้ากระทบกับอิฐเสียงดังไม่ใช่น้อย แต่กลับไม่มีชาวเมืองคนใดหันมามอง บางบ้านถึงกับปิดประตูปิดหน้าต่างดับไฟ พวกเขาไม่ได้เกลียดไม่ได้กลัว ในทางกลับกันพวกเขาอยากช่วยด้วยซ้ำไป แต่ไม่มีกำลังมากพอและเกรงว่าจะกลายมาเป็นภาระเสียเอง จึงเลือกทางที่ปลอดภัยที่สุด นั่นคือไม่รู้ไม่เห็นอันใดทั้งสิ้น ต่อให้มีทหารจากเมืองหลวงมาเค้นถาม พวกเขาก็ตอบว่าไม่รู้ เพราะพวกเขาตัดสินใจ ไม่มองไม่เห็นตั้งแต่แรก นี่เป็นเหตุให้อดีตคนของหยางหลิงเฟิงหลบอยู่ในเขตเมืองนี้อย่างปลอดภัยในชาติที่แล้ว

หนทางเข้าค่ายลับซับซ้อนไม่ใช่น้อย เมื่อพวกเขาผ่านไปได้จุดหนึ่ง ก็มีชาวบ้านทั่ว ๆ ไปเดินถือไม้กวาดออกมากวาดถนนกลบร่องรอย ราวกับไม่เคยมีขบวนรถม้าวิ่งผ่านไป

กระทั่งเข้าเขตป่า พรานป่าที่ล่าสัตว์แถว ๆ นั้น ก็หอบใบไม้มากลบร่องรอยให้เช่นกัน

ยามค่ำคืนเช่นนี้ไม่อาจเห็นการกระทำของชาวบ้านได้อย่างชัด ๆ แต่เส่าโปก็บอกเรื่องนี้ให้หยางหลิงเฟิงกับหลี่ถิงรับรู้ ทั้งคู่จึงรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา

“เห็นไหมเพคะ หม่อมฉันบอกแล้วว่ายังมีคนจงรักภักดีต่อพระองค์อยู่อีกมาก”

“อืม ถิงถิงของสามีพูดถูก”

พวกเขามาถึงค่ายลับเอายามโฉ่ว นอกจากทหารยามที่ตรวจตรากันอย่างแข็งขันแล้ว ผู้อื่นยังคงอยู่ในช่วงเวลานอนหลับพักผ่อนกันอยู่

“กระหม่อมจะตีกลองเรียกทุกคนออกมา” ติงเกาพูดขึ้น แต่หยางหลิงเฟิงกลับส่ายหัว

“นี่เป็นเวลาพักผ่อน ก็ให้ทุกคนพักไปก่อนเถิด เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยเรียกมารวมตัวก็ยังไม่สาย”

“จะดีหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ย่อมต้องดี องค์ชายเองก็ต้องพักผ่อนมาก ๆ เพื่อฟื้นฟูร่างกาย ท่านหมอติงเกาอย่าได้เคร่งครัดนักเลย” พอหลี่ถิงพูดเช่นนี้ติงเกาก็ยอมอ่อนลง ไม่ตีกลองเรียกทุกคนออกมาถวายพระพรองค์ชายกันในยามนี้

“หากองค์ชายกับพระชายากล่าวเช่นนี้ กระหม่อมก็ไม่ขัดพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านหมอมีเรือนว่างบ้างหรือไม่” เส่าโปถามขึ้นอย่างกังวลเกรงว่าจะไม่มีเรือนให้องค์ชายกับพระชายาประทับ

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล เชิญทั้งสองพระองค์เสด็จทางนี้พ่ะย่ะค่ะ” ติงเกาพาทั้งสองมาที่เรือนหลังใหญ่สุด ทั้งคู่ต่างมองหน้ากันเมื่อพบว่าเรือนนี้เป็นเรือนของติงเกา

“ท่านหมอเรือนนี้”

“เรือนนี้กระหม่อมไม่ค่อยได้อยู่อยู่แล้ว ประจำจะกินนอนอยู่ที่เรือนหมอเลย มันสะดวกกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านหมอมาก”

“เป็นสิ่งที่กระหม่อมสมควรทำอยู่แล้ว พระชายาอย่าได้ทรงเกรงใจไป นี่เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว องค์ชายกับพระชายาพักก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม...” หลี่ถิงพยักหน้ารับ จากนั้นติงเกากับเส่าโปก็ออกจากเรือนไป

“มานั่งที่เตียงก่อนเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะถอดรองเท้าให้” นางหันมาใส่ใจดูแลสวามีต่อ แต่อีกฝ่ายกลับส่ายหัว

“เป็นเจ้าที่สมควรนั่ง” เขาดันให้นางเป็นฝ่ายนั่งลงกับเตียง จากนั้นก็ก้มลงไปถอดรองเท้าให้นาง

“อะ...องค์ชาย ทำเช่นนี้ไม่ได้เพคะ”

“เหตุใดจะทำไม่ได้”

“ไม่มีสามีคนใดถอดรองเท้าให้ภรรยาเยี่ยงนี้”

“ช่างสามีพวกนั้น ข้าคือหยางหลิงเฟิงล้วนทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่สนใจธรรมเนียมกฎปฏิบัติพวกนั้น” พูดจบเขาก็ขึ้นมานั่งปลายเตียงแล้วจับเท้าของนางขึ้นมานวด ทำเอาหลี่ถิงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนหน้าแดงก่ำ

“องค์ชาย...”

“นอนลงไปเถิด นวดฝ่าเท้าเสียหน่อย เจ้าจะได้ผ่อนคลายและหลับสนิทขึ้น”

“แต่...”

“หากถิงถิงดื้อ คืนนี้สามีจะไม่ยอมนอน ไม่เชื่อก็คอยดู”

“ก็ได้เพคะ” นางย่นจมูกใส่อีกฝ่ายที่ริอ่านมาขู่นาง แต่สุดท้ายก็ยอมนอนลงไปแต่โดยดี

หยางหลิงเฟิงรู้ว่าตลอดการเดินทางที่ผ่านมาชายารักของตนรู้สึกกดดันมาก พอยามนี้มาถึงที่ปลอดภัยแล้ว เขาก็อยากจะให้นางได้ผ่อนคลายลงจริง ๆ จึงนวดเท้าให้นาง

ไม่นานนักหลี่ถิงก็หลับสนิทไป หยางหลิงเฟิงค่อย ๆ วางเท้าของนางลง แล้วหันกลับมาถอดรองเท้าของตนแล้วขยับเข้าไปนอนเคียงข้างนาง

“ถิงถิงไม่ต้องกังวลแล้วนะ จากนี้ไปถึงคราวสามีต้องเป็นผู้แบกรับความกดดันบ้างแล้ว” เขาพึมพำจากนั้นก็นอนตะแคงมองใบหน้าของนาง จนกระทั่งผล็อยหลับตามไปอีกคน

 

เช้าวันต่อมา คนในค่ายต่างมารวมตัวกันเพราะเสียงกลอง ผู้ที่เป็นทหารต่างเข้าแถวยืนตัวตรงเป็นระเบียบเรียบร้อย ส่วนคนเฒ่าคนแก่ ผู้หญิง และเด็กเล็กดูไม่ค่อยเป็นระเบียบเท่าไรนัก ต่างส่งเสียงกระซิบกระซาบถามกันไม่ขาดระยะว่าท่านหมอติงเกามีเหตุอันใด ถึงได้เรียกมาชุมนุมกันหมดค่ายเช่นนี้

พอติงเกาเดินออกมายืนบนเวทีไม้ที่ถูกยกพื้นขึ้นสูงเบื้องหน้า ทุกคนก็เงียบเสียงลงและตั้งใจฟัง

“ทุกคนคงรู้เป้าหมายของพวกเราดีอยู่แล้ว นั่นก็คือชิงตัวองค์ชายออกมาจากเมืองหลวงในสักวัน แต่ทว่า... บัดนี้เราไม่ต้องทำเช่นนั้นอีกแล้ว”

“ท่านหมอพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ท่านจะทอดทิ้งองค์ชายหรือ” มีทหารผู้หนึ่งถามขึ้น ติงเกาจึงส่งยิ้มแล้วพูดแก้ต่างไปว่า

“มิใช่เช่นนั้น ที่ข้าบอกว่าไม่ต้องเข้าไปชิงตัว เพราะมีคนพาองค์ชายหนีออกมาได้แล้ว”

“จริงหรือ!” ทุกคนประหลาดใจและยินดีกับสิ่งที่ได้รับรู้

“จริงสิ” ติงเกายืนยัน จากนั้นก็มีร่างสูงผอมถูกพยุงขึ้นมาบนเวที เมื่อได้เห็นใบหน้าของชายผู้นั้นชัด ๆ ทุกคนก็ค่อย ๆ คุกเข่าลงเป็นลูกคลื่นโดยไม่ต้องมีผู้ใดกล่าวสั่ง

“ถวายพระพรองค์ชาย ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” พวกเขาต่างพากันส่งเสียงถวายพระพรดังลั่น หยางหลิงเฟิงยกมือขึ้น ทำให้ทุกคนค่อย ๆ เงียบเสียงลง

“ที่เปิ่นหวางได้กลับมาเจอผู้จงรักภักดีเช่นนี้ ต้องขอบคุณหลี่ถิงชายาของเปิ่นหวาง ที่เสี่ยงชีวิตพาเปิ่นหวางหนีมาถึงที่นี่” หยางหลิงเฟิงหันมามองคนที่กำลังคอยช่วยประคองตนด้วยรอยยิ้ม ทำให้เหล่าผู้จงรักภักดีเงยหน้าขึ้นมองหลี่ถิง

“นี่น่ะหรือคนที่พาหนี”

“อ่า... นางตัวเล็กแค่นั้น แต่กลับพาองค์ชายหนีมาถึงที่นี่ได้ นางต้องเก่งมากแน่ ๆ”

“ถะ...ถวายพระพรพระชายา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ” มีผู้หนึ่งตะโกนถวายพระพรขึ้น จากนั้นคนอื่น ๆ ก็พากันทำตาม

“ถวายพระพรพระชายา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ”

“ไม่ต้องมากพิธีไป ทุกคนลุกขึ้นเถิด” พอหลี่ถิงสั่งเช่นนั้น ทุกคนดูลังเลเล็กน้อย เพราะองค์ชายไม่ได้เป็นผู้สั่ง แต่พอองค์ชายพยักหน้าเห็นดีเห็นงามกับนาง ทุกคนก็ลุกขึ้นอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจอีก

“เปิ่นหวางดีใจ ที่ยังมีผู้รอคอยและภักดีกับเปิ่นหวาง ฉะนั้นเปิ่นหวางขอสัญญาว่าหลังจากนี้ไป ผู้ที่รังแกกดขี่ใส่ความพวกเราเอาไว้ พวกมันจะต้องชดใช้!”

“จะต้องชดใช้!” ทุกคนในค่ายต่างตะโกนกู่ร้องรับคำ แววตาของหยางหลิงเฟิงแข็งกร้าวขึ้นมาแล้วพูดต่อว่า

“ขุนพลทั้งเจ็ดจะต้องไม่ตายเปล่า คนของเราที่อยู่ในเหมืองจะต้องได้ออกมา ขอให้ทุกคนหมั่นฝึกฝน เตรียมตัวให้ดี อีกไม่นานเราจะเริ่มเคลื่อนไหว”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” / “เพคะ” ทุกคนรับคำ หยางหลิงเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และหันมายิ้มกับหลี่ถิง การโต้ตอบใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว!

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 380 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5556 1988yongsi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:38
    ชอบคนในเมืองที่คอยกลบรอยให้ น่ารักมาก
    #5,556
    0
  2. #5442 BCsan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 09:38
    กลับมาอ่านใหม่ เราเพิ่งเอะใจ เส่าโปอาจจะเคยเห็นแม่ของหลี่ถิงก็ได้นะ 😏
    #5,442
    0
  3. #5440 my-name-is-p (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 13:40
    อยากจะบอกว่าไปอ่านเรื่องใหม่ไรท์กันด้วยสนุกมาก
    #5,440
    0
  4. #5439 ลมรัก (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 13:30

    สนุกมากจริงๆค่ะ

    #5,439
    0
  5. #1583 0890854561 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 08:46
    ดีใจ..ปลอดภัยแล้ว
    #1,583
    0
  6. #1582 10915 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 08:42
    ชอบบบบ
    #1,582
    0
  7. #1581 Tum55555555 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 08:41

    รออ่านทุกวันเลยคร้า
    #1,581
    0
  8. วันที่ 7 กันยายน 2563 / 08:36

    คือดีงามม
    #1,580
    0