ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 ปรากฏตัวท่ามกลางความตกใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 67,638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    25 ม.ค. 64

หากกล่าวถึงเส่าโป ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านเล็ก ๆ ในเขตการปกครองของเมืองอี้เท่านั้น เขาเคยคิดว่าแค่อ่านออกเขียนได้ และรับช่วงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านต่อจากบิดาก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอันใดให้เหนื่อย

แต่แล้ววันหนึ่ง...

เขาก็พึ่งสำนึกได้ว่าเป็นแค่หัวหน้าหมู่บ้านไม่มีกำลังมากพอจะปกป้องพวกพ้องได้ ต้องทนมองคนในครอบครัว ญาติสนิท มิตรสหาย ถูกโจรจากต้าเทียนรังแกครั้งแล้วครั้งเล่า

ครั้นจะขอความช่วยเหลือจากทางการก็กลายเป็นว่าคนเดือดร้อนกันทั่วทุกหย่อมหญ้า การช่วยเหลือย่อมล่าช้าและไม่ทั่วถึง เขาและทุกคนในหมู่บ้านยามนั้นต่างสิ้นหวังและหวาดกลัว

จนกระทั่งองค์ชายสามหยางหลิงเฟิงปรากฏตัวขึ้น พระองค์สวมเกราะสีดำ ผ้าคลุมสีดำ ไม่สวมหมวกเหล็ก แต่สวมกวานสีดำที่มีพู่สีแดงยาวประดับ ราวกับกำลังแสดงความเย่อหยิ่งจองหองออกมาท้าทายเหล่าศัตรูว่า “หัวข้าอยู่นี่ และมันไม่กลัวศรของพวกเจ้า”

พระองค์ปรากฏตัวได้เพียงเค่อ[1]เดียว โจรปลอม ๆ จากต้าเทียนก็โดนสำเร็จโทษ ไม่มีผู้ใดเหลือรอดเลยสักคน ในวันนั้นเองเส่าโปจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายสามถึงถูกขนานนามว่าจอมอหังการ

“องค์ชาย กระหม่อมชื่อเส่าโปเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้ กระหม่อมขอติดตามเข้ากองทัพพระองค์ด้วยคนเถิด” เส่าโปไม่ลังเลที่จะฝากตัวเข้ากองทัพ แต่องค์ชายสามมองด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธกลับมา

“เจ้าผอมแห้งแรงน้อยกว่าหมอในกองทัพของเปิ่นหวางเสียอีก ฝึกฝนตนให้ดูมีกำลังมากกว่านี้เสียก่อน แล้วค่อยมาร่วมคัดเลือกในโอกาสหน้า”

“พ่ะย่ะค่ะ” เส่าโปไม่เสียใจที่ถูกปฏิเสธ ในทางกลับกันเขารู้สึกมีความกระตือรือร้นที่ก้าวข้ามผ่านอุปสรรคนี้

เขาทุ่มเทเตรียมตัวอยู่ปีหนึ่ง ก็ตัดสินใจเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการคัดเลือก แต่เมื่อไปถึงก็ต้องพบกับความผิดหวัง เพราะองค์ชายสามป่วยด้วยโรคประหลาด จบตำนานของจอมอหังการไว้เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นเหล่าขุนพลในทัพของพระองค์ต้องโทษถูกประหารบ้าง ถูกส่งไปใช้แรงงานในเหมืองบ้าง และบางส่วนก็หลบหนีหายไป เส่าโปเคว้งอยู่ในเมืองหลวงอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจสอบบัณฑิตเป็นขุนนางแทน หวังว่าจะได้เข้าเฝ้าองค์ชายสามให้เห็นอาการของพระองค์กับตาสักครา

แต่พอได้เป็นขุนนางขึ้นมา เขากลับต้องเลือกระหว่างไปเป็นเจ้าเมืองที่ชายแดนทางเหนือ หรือจะกลับมาเป็นเจ้าเมืองที่บ้านเกิดเมืองนอน เขาจึงต้องจำใจเลือกและกลับมาที่นี่

นับว่าโชคดีที่กลับมาแล้วได้พบกับติงเกา หมอประจำทัพขององค์ชายสาม ทำให้ได้รับรู้บางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล เขาจึงร่วมมือกับท่านหมอติงเกาซ่องสุมกำลังฝึกพลทหาร หมายจะกลับไปชิงตัวองค์ชายออกมาจากเมืองหลวงในสักวัน

“เส่าโป... เหล็กที่ได้มามันมีจำนวนน้อยเกินไป ไม่เพียงพอที่จะตีอาวุธ” คนตรงหน้าพูดขึ้นมาด้วยท่าทางกลัดกลุ้มทำให้เส่าโปต้องพลอยถอนหายใจออกมาด้วย

“ท่านหมอ ข้าเองก็พยายามแล้ว แต่ท่านก็รู้เหล็กหาซื้อได้ยากมาก ยิ่งในจำนวนที่มากขนาดนี้ยิ่งยาก หนำซ้ำยังอาจจะทำให้โดนจับตามองไปด้วย อย่าลืมสิว่าขุนพลขององค์ชายถูกยัดข้อหาอะไร จนทำให้...” เส่าโปหยุดพูดไป เพราะรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา

“แต่องค์ชายต้องทรงอยู่ในสภาพนั้นมาสามปีแล้ว ถ้านานกว่านี้ข้าเกรงว่า...”

“ข้ารู้... เช่นนั้น เราคงต้องเปลี่ยนแผน ว่าแต่กำแพงเมืองหลวงมีช่องมีจุดบอดให้ลอบเข้าไปได้บ้างหรือไม่”

“เจ้าคิดว่ากำแพงเมืองหลวงมีไว้ประดับเฉย ๆ หรืออย่างไร มันไม่มีช่อง มีจุดบอดอะ... เอ๊ะ... มันมีนี่นา!” ติงเกาชะงักไป เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนมีไพ่ตายในมือ!

“ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“ข้ามีของดีในมือ แต่ลืมไปเสียสนิท เพราะข้าเคยอยู่ที่นั่นไม่น่าจะถึงเจ็ดวัน”

“ที่นั่นคือที่ใด”

“บ้านข้าเอง” คำตอบของท่านหมอติงเกา ทำให้เส่าโปกลอกตาไปมาด้วยความรู้สึกระอา

“บ้านท่าน แต่ท่านกลับอยู่ไม่ถึงเจ็ดวัน ท่านล้อข้าเล่นหรือ”

“ไม่ได้ล้อเล่น ส่วนใหญ่ข้าอยู่ที่ชายแดน กลับเมืองหลวงก็พักอยู่ที่ค่ายเป็นหลัก” ติงเกาอธิบาย

“เช่นนั้นบ้านท่านมีของดีอะไรก็ว่ามา”

“มันคือ...” / “ท่านเจ้าเมือง!” การสุมหัววางแผนของทั้งคู่ถูกขัดจังหวะ จากการพรวดพราดเข้ามาของพ่อบ้าน

“เหตุใดจึงพรวดพราดเข้ามาเช่นนี้”

“ขออภัยท่านเจ้าเมือง ขออภัยท่านหมอ แต่ตอนนี้มีแขกที่น่าสงสัยบุกมาถิ่นเราขอรับ”

“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าน่าสงสัย”

“เพราะคนผู้นั้นบอกว่าเป็นคนที่ช่วยท่านเจ้าเมืองเอาไว้ เมื่อครั้งโจรจากต้าเทียนบุกเข้ามาปล้นฆ่าขอรับ คนผู้นั้นย่อมต้องแอบอ้างเป็นแน่ เพราะคนที่ช่วยเจ้าเมืองก็คือ...เอ่อ... คนผู้นั้น จะเป็นชายผู้นี้ไปได้อย่างไร”

“อืม น่าสงสัยจริง แต่เหมือนกำลังพยายามบอกบางอย่างเป็นนัยกับเจ้า บางทีอาจเป็นคนฝ่ายเรามาตามคำบอกใบ้ก็ได้”

“ที่ท่านหมอพูดก็มีเหตุผล เอาเป็นว่าให้ท่านหมอแอบดูหน้าดีหรือไม่ จะได้รู้แน่ชัดว่าใช่หรือไม่ใช่คนฝ่ายเรา”

“อืม...ก็ดี ข้าจะแอบดูอยู่หลังฉากกั้น เจ้าเรียกคนผู้นั้นเข้ามาเถิด”

“ขอรับท่านหมอ” พ่อบ้านรับคำแล้วรีบออกจากห้องไป

จากนั้นไม่นานพ่อบ้านก็กลับมาพร้อมกับชายหญิงชาวบ้านสองคน เส่าโปขมวดคิ้วเพ่งพิจารณาทั้งคู่ เขามั่นใจว่าไม่รู้จักทั้งคู่แน่นอน

“พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน ไยต้องแอบอ้างว่าเคยช่วยชีวิตข้าด้วย”

“ข้ากับสามีต้องการพูดคุยด้วยตามลำพัง” หลี่ถิงมองไปยังพ่อบ้าน เส่าโปก็ยอมโบกมือไล่พ่อบ้านออกไปแต่โดยดี

“ครานี้จะตอบได้หรือยัง ไยต้องแอบอ้างว่าเคยช่วยชีวิตข้าด้วย” เส่าโปถามอีกครั้ง ฝ่ายหยางหลิงเฟิงพิจารณาใบหน้าของเจ้าเมืองผู้นี้แล้ว ก็บังเกิดความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมา

“ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนลืมง่ายกว่าที่เปิ่นหวางคิด”

“ไยรู้สึกว่าน้ำเสียงช่างคุ้นเคยเสียเหลือเกิน” พอหยางหลิงเฟิงพูดออกมา อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกเหมือนว่าเคยได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน แต่จำไม่ได้ว่าจากผู้ใด

ขณะเดียวกันติงเกาที่ซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้น ถึงขั้นใจกระตุก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ กระทั่งสติยั้งคิดก็ไม่สามารถควบคุมได้ จึงเผลอขยับขาก้าวออกมาจากที่ซ่อน!

ชิ้ง!

หลี่ถิงตกใจมาก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของบุคคลอื่นในห้องนี้ นางจึงชักดาบออกมาชี้ไปยังทิศนั้นตั้งท่ารับมือ แต่แล้วก็ต้องตกใจนิ่งค้าง เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น

“ถิงถิง... ใจเย็นก่อน นั่นติงเกาคนของสามีเอง” หยางหลิงเฟิงแตะไปที่หลังมือของนาง ทำให้นางลดดาบลง

“ขออภัยด้วย ข้าค่อนข้างตื่นตัวต่ออันตรายเล็กน้อย”

“นี่เป็นความว่าจริงหรือ... องค์... องค์ชายอยู่เบื้องหน้าข้าแล้วจริง ๆ” ติงเกาเหมือนยังคงตั้งสติไม่ได้ จ้องมองใบหน้าแววตาของหยางหลิงเฟิงด้วยแววตาเลื่อนลอย

“องค์ชายงั้นหรือ... ท่านหมอ... ท่านกำลังพูดเรื่องตลกอันใด” เส่าโปหันกลับมาพิจารณาหยางหลิงเฟิงอีกครั้ง ก่อนจะชะงักเมื่ออีกฝ่ายหันมาสบตา ดวงตาคมที่ฉายแววเรียบเฉยอันน่าคุ้นเคย

“อะ... องค์ชายจริง ๆ หรือนี่” เส่าโปทรุดลงกับพื้นทันที ส่วนติงเกาก็คุกเข่าโขกศีรษะเบื้องหน้าหยางหลิงเฟิง

“องค์ชาย เป็นเพราะกระหม่อมไร้ความสามารถ เป็นเพราะกระหม่อมตรวจไม่รู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าพระองค์ต้องพิษ กระหม่อมไม่คู่ควรเป็นหมอในทัพของพระองค์ ทรงลงอาญากระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นหวางจะลงโทษเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

“องค์ชาย...” ท่านหมอติงเกาน้ำตาอาบแก้ม หมดรูปลักษณ์ท่านหมอผู้สุขุมนุ่มลึก

“ลุกขึ้นเถิด เจ้าร้องไห้แล้วอัปลักษณ์ยิ่ง”

“พ่ะย่ะค่ะ” ติงเการีบลุกขึ้นทันที เหลือก็แต่เส่าโปที่พอตั้งสติได้ก็รีบคุกเข่าด้วยท่าทางเรียบร้อยขึ้นทันที

“กระหม่อมเส่าโปพ่ะย่ะค่ะ ครั้งหนึ่งพระองค์เคยช่วยชีวิตกระหม่อมกับคนในหมู่บ้านของกระหม่อมเอาไว้”

“เปิ่นหวางจำได้ ฉะนั้นพอรู้ว่าเจ้าเมืองคนปัจจุบันมีชื่อแซ่เดียวกับเจ้า จึงลองเสี่ยงดวงมาพบ”

“ดีเหลือเกิน สวรรค์ช่างดลบันดาลให้พระองค์เสด็จมาถูกจังหวะ ท่านหมออยู่นี่ด้วยพอดี มิฉะนั้นความโง่งมของกระหม่อมอาจทำให้เสียเรื่อง”

“แล้วหญิงผู้นี้คือ...” ท่านหมอติงเกาเบนสายตากลับมามองหลี่ถิง

“นางคือชายาของเปิ่นหวาง”

“ที่มีข่าวว่าแต่งกับพระองค์เมื่อประมาณสี่เดือนก่อนน่ะหรือพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะเข้าเมืองหลวงไม่ได้ ต้องเก็บซ่อนตัว แต่พวกเขาก็พอมีสายข่าวติดตามความเป็นไปภายในเมืองหลวงจึงได้รู้มาว่าพระชายาขององค์ชายสามมีชื่อแซ่ว่า ‘หลี่ถิง’ มีจิตใจเมตตาและถือได้ว่าเป็นยอดพธูผู้หนึ่ง เพราะนางคิดการร่ายรำพิสดารแต่งดงามออกมาได้

“ใช่แล้ว เป็นนางนี่แหละ”

“ถวายพระพรพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” พอหยางหลิงเฟิงพยักหน้ารับ ติงเกาก็คำนับถวายพระพรทันที ส่วนเส่าโปก็รีบทำตามอย่างงก ๆ เงิ่น ๆ

“อย่าได้มากพิธีไป ท่านพี่... เอ่อ... องค์ชายพูดถึงท่านหมอให้ข้าฟังอยู่บ่อย ๆ วันนี้ได้เจอท่านนับเป็นโชคดีของข้า” หลี่ถิงรู้สึกไม่ชินปากเล็กน้อย แต่ก็เห็นสมควรว่าต้องกลับมาใช้คำราชาศัพท์ เพราะบัดนี้มาอยู่ต่อหน้าคนที่จงรักภักดีกับหยางหลิงเฟิงเป็นที่สุด มันจะดูไม่ดีหากนางไม่แสดงความอ่อนน้อมกับสวามีให้พวกเขาเห็น

“อะแฮ่ม... เป็นโชคดีของข้ากับติงเกามากกว่า เพราะหากสวรรค์ไม่ส่งเจ้ามา ชะตาชีวิตของเราย่อมมิอาจคาดเดาได้ ตัวข้าอาจตายอยู่ในเมืองหลวง ส่วนติงเกาก็คงต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปเรื่อย ๆ” หยางหลิงเฟิงขยับเข้ามาโอบเอวบาง รู้สึกใจมันร้อนรุ่มขึ้น เพราะไม่ชอบที่นางยิ้มตาเป็นประกายและพูดประจบผู้อื่น

“พระองค์กล่าวเช่นนี้หมายความว่า พระชายาเป็นคนพาพระองค์หนี จะเป็นไปได้อย่างไรกัน” ติงเกามองหลี่ถิงอย่างเคลือบแคลง

“แต่ก็เป็นไปแล้ว มาเถิด... มีอันใดสงสัยก็ถามมา เปิ่นหวางจะตอบเจ้าในทุก ๆ เรื่องเอง” หยางหลิงเฟิงนั่งลงที่เก้าอี้ และผายมือให้ทุกคนนั่งลงตาม จากนั้นก็พูดคุยกันเรื่องหลบหนีออกจากเมืองหลวง จะมีก็แต่เรื่องที่นางย้อนอดีตชาติ และขั้นตอนพาหนีบางขั้นตอน ที่เขาจงใจข้ามไป เพราะไม่ต้องการให้ทั้งสองคนเกิดความเคลือบแคลงสงสัยในตัวนาง

 


 


[1] เค่อ คือ เวลาประมาณ 15 นาที

 

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5582 Potchana777 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 14:37
    โล่งอก
    #5,582
    0
  2. #5554 1988yongsi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:12
    เมียอุปถัมภ์.... 55555
    #5,554
    0
  3. #5427 ลมรัก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 23:10

    มีเมียดีก็แบบนี้แหล่ะอิพี่

    #5,427
    0
  4. #5425 PuiPui--r (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 16:18
    เรื่องใหม่เริ่ดมากกกกกก เปิดตอนแรกมาก็มีเรื่องให้ด่าไฟแล่บแล้วค่ะ
    #5,425
    0
  5. #5424 Luge鹿晗 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 11:18
    กรี๊ดดดดดด เรื่องใหม่ จะตามติดนิยายไรท์ทุกเรื่อง!!!!!😂😍😘
    #5,424
    0
  6. #5423 Monleymolly (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 11:08

    รอติดตามค่ะ ติดตามทุกเรื่อง อุดหนุนหลายเรื่องเลย เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #5,423
    0
  7. #5422 earnsuthita (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 09:03
    รออ่านค่าาา
    #5,422
    0
  8. #5421 nunoat222 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 08:56
    ดีใจค่ะ รอทุกเรื่อง อุดหนุนทุกเรื่องเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #5,421
    0
  9. #931 jukkarin2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:41

    ลุ้นทุกตอน
    #931
    0
  10. #930 *--*ยินดี (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:41
    เอาใจช่วยผัวเมียคู่นี้ น่าร๊ากกกกกก
    #930
    0
  11. #929 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:41
    กระอักน้ำตาลออกมาเป็นกิโลแล้วหวานกันเหลือเกิน
    #929
    0
  12. #928 PuiPui--r (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:40
    ผัวเมียเข้าขากันมาก สู้ๆเราต้องรอด
    #928
    0
  13. #927 so_pee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:39
    ชอบผัวเมียคู่นี้งื้อออออฟินนนนน❤️❤️❤️❤️
    #927
    0
  14. #926 rtnpong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:39
    อัพบ่อยมากเลย ขอบคุณมากนะคะ
    #926
    0
  15. #925 japaramita90 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:39
    ฉลาดทั้งผัวทั้งเมีย
    #925
    0
  16. #924 merrimayz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 09:38
    สนุกมากค่า
    #924
    0