ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 อยากให้เรียกว่า “สามี”

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64,917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 448 ครั้ง
    22 ม.ค. 64

หลี่ถิงเร่งพายเรือไปตามกระแสน้ำโดยไม่หยุดพัก ทำให้มาถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงประมาณห้าสิบลี้ในยามซื่อ[1] ซึ่งหมู่บ้านแห่งนี้เป็นทางผ่านสำหรับนักเดินทาง ทำให้มีของขายค่อนข้างเยอะ หลี่ถิงจึงตัดสินใจแวะซื้อเสบียงที่นี่

“ถิงถิง เจ้าซื้อมาเยอะถึงเพียงนี้เลยหรือ” หยางหลิงเฟิงมองดูข้าวของที่นางแบกกลับมาด้วยท่าทางประหลาดใจ กระทั่งสมุนไพร และเตาพกพาอันเล็ก ๆ นางก็ซื้อติดมือมาด้วย

“จะได้ไม่ต้องแวะบ่อย ๆ ไงเจ้าคะ” นางตอบกลับมาด้วยคำพูดสามัญ ที่กำลังพยายามพูดให้ติดปากอยู่

“เข้าใจแล้ว หากถิงถิงว่าดี สามีก็ว่าดีเช่นกัน” หยางหลิงเฟิงไม่ขัดอีก เขาคล้อยตามนางอย่างว่าง่าย

“ส่วนนี่เจ้าค่ะ อาหารมื้อนี้ของเรา ข้าซื้อมาจากโรงเตี๊ยมที่มีชื่อที่สุดในหมู่บ้านเลยนะเจ้าคะ มากินกันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” พูดจบนางก็เปิดตะกร้าสำรับ เผยให้เห็นอาหารหลากหลายที่หน้าตาดูน่ากินไม่น้อย

หยางหลิงเฟิงอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าตาของนางเป็นประกาย และกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เขาจึงคีบกุ้งอบสมุนไพรขึ้นมาแกะเปลือกออก แล้วใส่ลงไปในชามข้าวของนาง

“ทำเช่นนี้มิได้ ข้าต่างหากที่สมควรต้องปรนนิบัติท่าน” นางพูดออกมาด้วยท่าทางตื่น ๆ กับการกระทำของเขา

“ถิงถิง... เจ้าแบกสามีหนี หนำซ้ำยังพายเรือมาตลอดทาง สามีสมควรที่จะต้องทำอันใดให้เจ้าบ้าง นี่มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็ก ๆ ที่ไม่ควรเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำไป ฉะนั้นให้สามีได้ทำให้เจ้าเถิด” พูดไปเขาก็แกะให้อีกตัว

“แต่...”

“ถึงสามีจะยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง แต่แกะกุ้งแค่นี้ไม่ถือว่าเกินความสามารถ”

“ไม่เคยมีคำสอนใดให้บุรุษปรนนิบัติภรรยา” นางพูดเสียงอุบอิบ แต่ก็คีบกุ้งใส่ปาก แววตาของนางเปล่งประกายระยิบระยับ ดูมีความสุขกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ทำเอาหยางหลิงเฟิงใจอ่อนยวบกับนางเป็นรอบที่ร้อยรอบที่พันอีกครั้ง

“ไม่จำเป็นต้องสนคำสอนของผู้ใด แค่เรามีความสุขกับสิ่งที่เราทำให้กันเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” พูดจบหยางหลิงเฟิงก็หยิบข้าวที่ติดมุมปากของนางออก ทำเอานางรู้สึกใจพองโต และเขินอายกับสายตาสื่อความรู้สึกของเขา จนต้องก้มหน้าลงไม่กล้าสบสายตาสู้ด้วย

“ท่านมองข้าเช่นนี้ ข้าก็วางตัวมิถูกสิเจ้าคะ”

“อะไรกัน คนกล้าที่เปลี่ยนผ้าต่อหน้าสามีเมื่อคืนหายไปไหนเสียเล่า”

“ทะ... ท่านอย่าพูดเหมือนข้าจงใจยั่วยวนท่านสิ เมื่อคืนมันฉุกละหุกนี่นา อีกอย่างตอนที่ท่านเห็น ข้ายังถอดไม่หมดเสียหน่อย” นางพูดแก้ตัวจนลิ้นพันกัน

“เข้าใจแล้ว เจ้าไม่ได้ยั่วยวนสามีเลยสักนิด และสามีก็ยังเห็นไม่หมด สามีเข้าใจแล้ว” หยางหลิงเฟิงพูดหยอกล้อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ท่านพี่อย่าแกล้งข้าสิ” หลี่ถิงพูดเสียงเง้างอด แม้รูปลักษณ์ของนางในยามนี้จะมีสีผิวเป็นสีออกน้ำตาล เกรียมแดด ผมเผ้าชี้ฟู แต่หยางหลิงเฟิงก็ยังรู้สึกว่านางน่ารักน่าเอ็นดูอยู่ดี

“ก็ได้ สามีไม่แกล้งแล้ว กินนี่เถอะ อันนี้ก็น่าอร่อย” เขาพูดไปก็คีบอาหารอีกอย่างให้นางไปด้วย

“อย่ามัวแค่คีบให้หม่อม...เอ่อ...ข้าสิ ท่านเองก็ต้องกินด้วย” ว่าแล้วนางก็คีบกลับใส่ชามของเขาบ้าง

หลังจากกินข้าวอิ่มท้องแล้ว หลี่ถิงก็กลับไปทำหน้าที่พายเรืออีกครั้ง ทั้งคู่มุ่งหน้าลงสู่ชายแดนทางใต้ แทนที่จะไปทางทิศตะวันตกอันเป็นทิศที่ตั้งของต้าจิน

หยางหลิงเฟิงเองก็เข้าใจเหตุผลที่นางไม่พาไปทิศตะวันตกดี หากพวกราชวงศ์แห่งต้าเหลียงเข้าใจว่านี่เป็นการลักพาตัว ก็ย่อมต้องสงสัยต้าจินเป็นอันดับแรก ฉะนั้นทิศตะวันตกไม่ใช่ทางที่ปลอดภัยแน่นอน อีกอย่างการเดินทางด้วยเรือไปตามกระแสน้ำเช่นนี้ ย่อมหนีไปได้เร็วกว่า สะดวกกว่า

หยางหลิงเฟิงพิจารณาแล้วว่าแผนการของนางไม่มีจุดเสี่ยง จึงยินดีที่จะทำตามนางโดยไม่มีข้อแม้

และสิ่งที่เขาทำได้ขณะที่ยังเป็นภาระก้อนใหญ่ของนางก็คือ พยายามเคลื่อนไหวร่างกายด้วยการขยับแขนขาและโคจรกำลังภายใน เพื่อให้ร่างกายกลับมาแข็งแรงให้เร็วที่สุด

“น่าเสียดาย เมื่อคืนข้าลนลาน จึงไม่ได้ขุดเอาตำราติดตัวมาด้วย” หลี่ถิงพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าสวามีหยุดโคจรกำลังภายในแล้วเปลี่ยนมาขยับแขนขึ้นลงแทน

“ตำราของซูหนี่ว์ผู้นั้นน่ะหรือ”

“เจ้าค่ะ ตำรามีหลายเล่ม ข้าเลือกฝึกที่เหมาะสมกับตัวข้า และศึกษาส่วนที่เกี่ยวกับยาและสมุนไพรเท่านั้น มันน่าจะมีวิชาที่เหมาะสมกับท่านอยู่ เสียดายจริง ๆ ข้าควรเอาไว้บนเรือมากกว่าเอาไปฝังตรงนั้น” หลี่ถิงพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกขัดใจ

“แล้วไยตอนนั้นเจ้าไม่เอาไว้บนเรือเล่า” หยางหลิงเฟิงไม่ได้รู้สึกเสียดายตำราพวกนั้นแต่อย่างใด เขาแค่สนใจความคิดอ่านของนางก็เท่านั้น

“ตอนนั้นหม่อมฉันไม่อยากเอาของสำคัญไว้ไกลตัวจนเกินไป เพราะเกรงว่าหากสถานการณ์ไม่เป็นดั่งหวัง มีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา จะออกมาตามเก็บกลับไปไม่ได้เจ้าค่ะ”

“อืม เข้าใจแล้ว ความคิดอ่านของเจ้าก็นับว่ารอบคอบ”

“ท่านชมข้าเกินไป เอ่อ... เอาไว้กลับไป ข้าจะให้ท่านเลือกดูนะเจ้าคะ” จริง ๆ แล้วนางรู้สึกมีความสุขที่ได้รับคำชม จึงยิ่งเอาใจอีกฝ่ายมากขึ้น

“เก็บไว้เยอะถึงเพียงนั้น ซูหนี่ว์ไม่โดนจอมยุทธ์คนอื่นตามล่าเอาหรือ”

“โดนสิเพคะ สามีกับบุตรชายของนางจบชีวิตก็เพราะตำราพวกนี้นั่นแหละเจ้าค่ะ ที่นางรอดมาได้ ก็เพราะเข้ามาเป็นบ่าวซ่อนตัวอยู่ในจวนเสนาบดีหลี่เจ้าค่ะ”

“อืม... คงเข้ามาตอนเจ้าเกิดได้ใหม่ ๆ ใช่ไหม”

“เพคะ น่าจะเกิดได้วันสองวัน”

“ช่วงเวลานั้น ข้าน่าจะเจ็ดขวบแล้ว ช่วงนั้นถ้าจำไม่ผิด ยุทธภพค่อนข้างวุ่นวายกับการแย่งชิงตำรายุทธ์ ก่อนจะกลับมาสงบอีกครั้ง เพราะอยู่ ๆ คนที่ถือครองตำราพวกนั้นก็หายเข้ากลีบเมฆไป ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนาง” หยางหลิงเฟิงจำเหตุการณ์พวกนี้ได้ เพราะเด็กผู้ชายมักสนใจเรื่องจอมยุทธ์และวรยุทธ์อยู่แล้ว

“ท่านแม่เก่งก็จริง แต่ไม่ได้เป็นหนึ่ง คาดว่าตำราพวกนั้นจะทำให้เก่งกาจได้ก็ขึ้นอยู่กับความพิเศษของร่างกายแต่ละคนด้วยเจ้าค่ะ”

“อืม คงเป็นเช่นนั้น เอาไว้กลับไปค่อยไปดู”

“เจ้าค่ะ” หลี่ถิงรับคำด้วยรอยยิ้มตาเป็นประกายเช่นเดิม

หยางหลิงเฟิงเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสะท้านในอกขึ้นมา เขามองนางด้วยความรู้สึกผิด

“ถิงถิง...”

“เจ้าคะ”

“ใจจริงข้าคิดว่าควรพาเจ้าหนีไปให้ไกล และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกันสองสามีภรรยาไม่กลับมาข้องเกี่ยวกับคนเหล่านี้อีก แต่ข้ามีหนี้ความแค้น คนของข้าที่ถูกกำจัดไปล้วนเป็นทหารกล้าจากต้าจินที่ติดตามเสด็จแม่มา กระทั่งคนรุ่นราวคราวเดียวกันกับข้า ก็สืบสายเลือดมาจากทหารกล้าเหล่านั้น เสด็จแม่พาพวกเขามาตายที่นี่อย่างน่าคับแค้นใจ เพียงเพราะนางเชื่อคนลวงผู้นั้น ข้าไม่อาจปล่อยเรื่องนี้ไปได้ ข้าขอโทษ” หยางหลิงเฟิงเอ่ยขอโทษ ดวงตาของเขาแดงก่ำ มีหยาดน้ำเอ่อขึ้นมา

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ หม่อมฉันบอกแล้วว่าจะตามพระองค์ไปจนสุดทาง ฉะนั้นอย่ากังวลใจเกี่ยวกับหม่อมฉันเลยเพคะ”

“หนทางนี้ลำบากยิ่งนัก หากข้าหายดี ข้าจะพาเจ้าไปต้าจิน ฝากเจ้าไว้กับเสด็จลุง จัดการราชวงศ์ต้าเหลียงเสร็จเมื่อใดจะกลับไปรับ” หยางหลิงเฟิงเองก็ห่วงว่าจะทำให้นางได้รับอันตรายไปด้วย จึงไม่อยากพานางเข้ามาเสี่ยง

“หม่อมฉันอยากอยู่กับพระองค์ หม่อมฉันเป็นวรยุทธ์นะเพคะ ไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอน” หลี่ถิงไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง นางจึงไม่ยอมรับการตัดสินใจของอีกฝ่าย

“แต่...”

“ให้หม่อมฉันเคียงข้างพระองค์เถิดเพคะ อยู่ห่างกันมิได้ทำให้หม่อมฉันสบายใจ มีแต่จะทำให้หม่อมฉันทุกข์ใจเพราะความเป็นห่วง หากจะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน หากจะตายก็ตายด้วยกัน หม่อมฉันไม่นึกกลัวเพคะ” แววตาของนางจริงจังเด็ดเดี่ยว หยางหลิงเฟิงนิ่งเงียบไป แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ยอมใจนางในที่สุด

“ก็ได้... หากจะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน หากจะตายก็ตายด้วยกัน”

“เพคะ” นางยิ้มกว้างดีใจที่เขายอมฟังนาง ส่วนหยางหลิงเฟิงเองก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ ไม่ว่าอย่างไรนางก็มีอำนาจต่อความคิดของเขาเหนือสิ่งอื่นใดเสมอ

“แต่ว่าถิงถิง...”

“มีอันใดอีกหรือเพคะ” นางเอียงคอสงสัยเล็กน้อย

“เจ้าลืมตัวอีกแล้ว เราไม่ใช้คำราชาศัพท์กัน”

“อ๊ะ... จริงด้วยเจ้าค่ะ จะให้ชินปากไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” หลี่ถิงยิ้มเจื่อน ๆ ออกมา หยางหลิงเฟิงมองนางด้วยแววตาลึกซึ้ง ก่อนจะพูดว่า...

“ไม่ใช่แค่ในสถานการณ์นี้ แต่เป็นตลอดไป เจ้าไม่จำเป็นต้องใช้คำแบบนั้นกับสามี เพราะสามีผู้นี้ไม่เคยทะนงตนว่าสูงส่งไปกว่าเจ้า ฉะนั้นไม่จำเป็นใส่ใจยศฐาพวกนั้น”

“องค์ชาย...” หลี่ถิงรู้สึกอึ้ง ที่สวามีไม่เพียงยอมรับนาง แต่กลับยกนางให้อยู่สูงเสมอตน

“มิใช่... เรียกใหม่ประเดี๋ยวนี้” หยางหลิงเฟิงสั่ง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยนละมุนยิ่งนัก ทำเอาหลี่ถิงแก้มร้อนขึ้นมา

“ทะ... ท่านพี่”

“จะเรียกว่าสามีบ้างก็ได้ ข้าว่าข้าชอบ”

“ขะ... ข้าก็อายเป็นนะเจ้าคะ” นางเถียงกลับมา ทำเอาหยางหลิงเฟิงหัวเราะชอบใจ แต่ลึก ๆ แล้วก็คาดหวังอยู่เหมือนกันว่านางจะเรียกเขาว่าสามีให้ได้ยินบ้าง


 


[1]  ยามซื่อ 9.00-10.59 น.

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 448 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5581 Potchana777 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 14:23
    น่ารักอ่ะค่ะ
    #5,581
    0
  2. #5552 1988yongsi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:54
    สามีขี้อ้อนน่ะเรา
    #5,552
    0
  3. #5420 ลมรัก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 21:05

    น้องงน่ารักเชอบมากเลย

    #5,420
    0
  4. #5419 leku_yao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 18:06
    E-book ตอนที่ 18 หายไปนะคะ
    #5,419
    1
  5. #5418 phattaraponn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 14:24
    อายม้วนเลยเรายิ่งอ่านยิ่งฟินนนนนนนน
    #5,418
    0
  6. #5417 ploypcn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2564 / 11:00

    น่ารัก
    #5,417
    0
  7. #688 jukkarin2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:11

    มาอีกเร็วๆนะไรท์ ลุ้นช่วยทั้งคู่ให้ปลอดภัยแล้วกลับมาตอกหน้าพวกคนเลว

    ถ้าติดเหรียญแล้วใส่หลายๆตอนก็พร้อมเปย์นะคะ
    #688
    0
  8. #687 PiiProud (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:10
    สนุกมากเลยค่ะ มันแบบฟินที่นางเอกรอบคอบขนาดนี้
    #687
    0
  9. #686 Pakkadmini (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:10
    อยากอ่านต่อแล้ววว
    #686
    0
  10. #685 เกาซีหยิน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:09
    ขออีกค่ะไรท์ ....อ่านเท่าไหร่ก็ไม่พอ
    #685
    0
  11. #684 wadeenarak (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:09
    น้องโยนเสื้อทิ้งเงินอยู่กะเสท้อด้วยรึเปล่าห่วงกลัวน้องอด
    #684
    2
    • #684-1 amaja(จากตอนที่ 18)
      2 กันยายน 2563 / 06:11
      นั่นเสื้อตัวนอกต่ะ เงินอยู่กับเสื้อตัวใน นองเลยเอาเงินของสำคัญออกมากองเอาไว้ก่อนลงน้ำค่ะ
      #684-1
  12. #683 ไร้ความหมาย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 06:08
    งานนี้สนุกแน่ ๆ พวกอ๊อง ๆ องค์วายทั้งหลายกับเต้งอกได้ตายแน่
    #683
    0