ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 หลบหนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,203
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 457 ครั้ง
    21 ม.ค. 64

หลี่ถิงวิ่งเต็มกำลังไปตามเส้นทางคับแคบในตรอก นางเลี่ยงการใช้ถนนสายหลัก และเลี่ยงการเหินกายวิ่งไต่บนหลังคา เพราะนางต้องแบกหยางหลิงเฟิงไว้บนหลัง เกรงว่ากระเบื้องจะรับน้ำหนักไม่ไหว

นางวิ่งเต็มกำลังไปทางทิศใต้ของเมืองหลวง ซึ่งหากออกจากประตูทิศใต้ไปได้จะพบป่าและแม่น้ำสายใหญ่ เหมาะแก่การหลบเลี่ยงการติดตามของทหาร

“ตอนที่นักฆ่าเข้าไปในวังองครักษ์จุดพลุส่งสัญญาณแล้ว ป่านนี้ทหารยามคงปิดประตูเมือง เพิ่มกำลังพลแล้ว เราไม่น่าจะออกไปได้” หยางหลิงเฟิงพูดอย่างกังวล จะให้ไต่กำแพงออกไปในยามที่ทหารยามตรวจตราแข็งขัน ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

“ไม่ต้องห่วงเพคะ เรามีทางออกไปได้แน่” ก่อนหน้านี้หลี่ถิงบอกแค่มีแผนการ แต่ไม่ได้บอกรายละเอียด เพราะต่อให้หลุดจากโจวกงกงกับองครักษ์ผู้นั้นมาได้ นางก็ยังมีอีกหลายแผน มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์ว่าจะดึงเอาแผนใดมาใช้

ในยามนี้นางวิ่งไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้านร้างแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ใช้กำลังภายในดีดกายเหินข้ามกำแพงเข้ามา

“บ้านหลังนี้มัน เป็นบ้านของผู้ใดกัน”

“เป็นบ้านของท่านหมอติงเกาเพคะ” หลี่ถิงตอบพลางพาเขาเข้าไปในเรือนหลังหนึ่ง หยิบคบไฟที่ซ่อนเอาไว้ออกมาจุด จากนั้นถีบเตียงกลางห้องอย่างแรง จนเตียงไถลไปอีกฟาก

ครืดดด...

ไม่ใช่แค่เตียงที่ไถลออกไป พื้นไม้ก็เลื่อนตามไปด้วยเช่นกัน ทำให้หยางหลิงเฟิงเห็นบันไดทอดยาวลงไปด้านล่าง

“ทางลับงั้นหรือ”

“เพคะ ชีวิตก่อนท่านหมอติงเกาพาหม่อมฉันหนีออกจากเมืองหลวงทางนี้เพคะ” หากไม่มีทางลับ อย่าว่าแต่นาง... ท่านหมอติงเกาและพรรคพวกเองก็ไม่มีทางกลับไปถึงค่ายลับนั่นได้แน่ คงเอาชีวิตมาทิ้งในเมืองหลวงกันจนหมด

“ติงเกาเคยพูดทีเล่นทีจริงว่าบ้านที่ซื้อเอาไว้มีทางลับ” หยางหลิงเฟิงหวนรำลึกถึงอดีต มีครั้งหนึ่งติงเกาเคยพูดขึ้นว่าพบทางลับในบ้านที่เพิ่งซื้อเอาไว้ แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะมันเป็นธรรมดาที่เศรษฐีมักจะสร้างห้องลับทางลับเอาไว้เป็นทางหนีทีไล่ คาดไม่ถึงว่าทางหนีทีไล่เส้นนี้จะมุดออกไปนอกกำแพงเมืองได้

“เพคะ ท่านหมอบอกว่ามันเป็นบ้านเก่าของขุนนางฝ่ายกบฏสมัยผลัดเปลี่ยนแผ่นดินใหม่ ๆ” คำพูดนั้นทำให้หยางหลิงเฟิงนึกถึงบันทึกกบฏฮุ่ยอ๋องขึ้นมาได้

ฮุ่ยอ๋องต่อต้านการขึ้นครองราชย์ของบิดา จึงลักลอบนำกำลังพลเข้ามาในเมืองหลวงหมายจะยึดบัลลังก์ แต่กลับโดนทหารที่ติดตามมารดาของเขามาจากต้าจินจัดการไปจนหมดไม่มีเหลือ และตามบันทึกก็กล่าวไว้ด้วยว่ากระทั่งวาระสุดท้าย ฮุ่ยอ๋องก็ไม่ยอมสารภาพว่านำกำลังพลลอบเข้ามาได้อย่างไร

“ที่แท้เป็นทางลับเส้นนี้นี่เอง...” หยางหลิงเฟิงพึมพำออกมาขณะที่ถูกหลี่ถิงแบกขึ้นหลังพาลงบันไดไปเรื่อย ๆ

“มันเป็นทางลับลอดใต้กำแพงเมืองไปโผล่ที่ริมแม่น้ำเพคะ จากนี้เราจะหนีกันทางเรือ”

“ทางเรือหรือ”

“เพคะ ก่อนหน้าจะถูกรับเข้าตระกูล หม่อมฉันเข้าออกจวนได้สะดวก ก็เลยแอบเตรียมการเอาไว้แล้วเพคะ” หลี่ถิงจำทุกอย่างในนี้ได้อย่างขึ้นใจ นางจึงแบกสวามีไปตามอุโมงค์ ทั้งที่มีแสงจากโคมไฟในมือเพียงอันเดียว ได้อย่างชำนาญ ไม่สะดุด ไม่ล้มเลยสักครั้ง

ผ่านไปราว ๆ ครึ่งชั่วยาม หลี่ถิงก็ออกมาถึงจุดที่มีน้ำจากแม่น้ำท่วมเข้ามาในอุโมงค์ นางจึงวางคนบนหลังลงกับพื้น จากนั้นก็ถอดเสื้อตัวนอกออก โดยไม่ลืมเอาเงินกับของสำคัญออกมาออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวในด้วย

“ถิงถิง ไยเจ้าต้องเอาพวกนี้ออกมาด้วย”

“น้ำสูงขึ้น เรือที่หม่อมฉันผูกเอาไว้เลยอยู่ห่างจากฝั่ง หม่อมฉันต้องลงไปเอาเรือเพคะ”

“ถิงถิง...” ก่อนที่นางจะลงไป หยางหลิงเฟิงก็คว้าข้อมือของนางเอาไว้ด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด ทำให้นางชะงัก

“มีอะไรหรือเพคะ”

“ระวังตัวด้วย”

“เพคะ”

“กับงูหรือแมลงอะไร เจ้าก็ต้องระวัง” หยางหลิงเฟิงกำชับอีกครั้ง ทิ้งเรือเอาไว้ในอุโมงค์นานขนาดนี้ เป็นไปได้ว่ามันจะมีพวกสัตว์มีพิษเข้าไปอยู่

“เพคะ หม่อมฉันจะระวังตัว ไม่ต้องห่วง” นางยิ้มให้เขา ก่อนจะลงน้ำ และว่ายเข้าไปหาเรือ

หยางหลิงเฟิงถือโคมไฟชะเง้อคอมองอย่างระแวดระวัง พลางก่นด่าความไร้ประโยชน์ของตนในใจไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาช่วยอันใดนางไม่ได้สักอย่าง ดีแต่เป็นภาระก้อนใหญ่ของนาง ทำให้นางต้องลำบากถึงเพียงนี้

ด้านหลี่ถิงพอว่ายมาถึงเรือก็แกะเอาเชือกที่ผูกกับหลักออก แล้วว่ายดันให้มันกลับเข้ามาเกยฝั่ง

จากนั้นก็หยิบโคมไฟในเรือออกมาจุดเพิ่มอีกหนึ่งอัน เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย

เรือนี้เป็นเรือที่มีหลังคาเป็นไม้ไผ่สาน เมื่อทิ้งเอาไว้นาน หลังคาเลยผุไปเล็กน้อย แต่สภาพตัวเรือไม่มีปัญหาอะไร น้ำไม่รั่ว ขนาดก็พอดี สามารถเหยียดกายนอนในเรือกันได้สองคนโดยที่ไม่อึดอัด

พอตรวจรอบนอกเสร็จ นางก็ขึ้นไปขยับข้าวของบนเรืออย่างระมัดระวัง เพื่อตรวจหาและกำจัดพวกสัตว์มีพิษต่อ

“ฟ่อ!”

นางสะดุ้งโหยง เมื่อพบว่ามีงูอยู่ในเรือจริง ๆ หยางหลิงเฟิงที่ช่วยนางระแวดระวังอยู่แล้วโยนเสื้อตัวนอกที่นางถอดเอาไว้ก่อนหน้าใส่ ทำให้มันพุ่งเข้าไปรัดฉกเสื้อตัวนั้นแทน ทำให้หลี่ถิงได้โอกาสใช้ไม้พายเหวี่ยงทั้งเสื้อทั้งงูไปไกล ๆ

“ดีนะเพคะ ที่เราระวังกันอยู่แล้ว”

“อืม ตรวจดูให้ดีก่อน เผื่อว่ายังมีอีก”

“ทั่วแล้วเพคะ ไม่มีแล้ว” หลี่ถิงไม่พูดเปล่าหันกลับมาดึงอีกคนขึ้นมาบนเรือ จากนั้นก็เปิดหีบ หยิบเสื้อผ้าออกมาหมายจะมาผลัดเปลี่ยนให้หยางหลิงเฟิง

“ไม่... ถิงถิงตัวเปียก ควรเปลี่ยนก่อน”

“แต่...”

“ถิงถิงอย่าดื้อ เจ้าต้องเปลี่ยนก่อน”

“ก็ได้เพคะ” นางยอมทำตาม เมื่ออีกฝ่ายเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น นางเปลื้องผ้าเปียก ๆ ออก

แต่บนเรือมีโคมไฟสองอัน ส่งผลให้อีกคนมองเห็นเรือนร่างของนางชัดเจน ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจทันที พอตั้งสติได้ก็รีบหันไปอีกทาง แล้วเอามือทาบอกของตนเอง เพื่อบังคับให้ใจเต้นเบาลง

หลี่ถิงเห็นอาการของสวามีก็อมยิ้ม นางไม่ได้ตั้งใจยั่วยวน นี่เรียกว่าผลพลอยได้ต่างหาก

พอนางเปลี่ยนชุดเสร็จ ก็หยิบอีกชุดออกมาเปลี่ยนให้หยางหลิงเฟิงบ้าง ไม่นานทั้งคู่ก็อยู่ในชุดชาวบ้านเก่า ๆ เหมือนกัน

แต่หลี่ถิงไม่ได้หยุดแค่นี้ นางหยิบขวดกระเบื้องออกมาจากก้นหีบ เทน้ำยาใส่ฝ่ามือแล้วทาผิวของนางกับหยางหลิงเฟิงจนทั่ว ทำให้ผิวขาวผ่อง ถูกเปลี่ยนเป็นผิวสีน้ำตาลกร้านแดด และปิดท้ายด้วยการเอาน้ำยาอีกขวดมาทาเส้นผม ทำให้เส้นผมที่เคยนุ่มสลวยแข็งกระด้างและชี้ฟู

“เรียบร้อยแล้วเพคะ นี่ก็คงใกล้จะรุ่งสางแล้ว เราต้องออกไปจากอุโมงค์กันแล้วเพคะ ไม่อย่างนั้นประเดี๋ยวผู้คนพายเรือผ่านไปผ่านมา จะเห็นเราออกจากตรงนี้กันได้”

“อืม... ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปกันเถอะ” หยางหลิงเฟิงพยักหน้ารับ หลี่ถิงกระโดดลงไปที่พื้น แล้วถีบเรือที่เกยฝั่งอยู่ ให้พุ่งลงไปในน้ำ แล้วใช้กำลังภายในดีดตัวกระโดดกลับขึ้นมาบนเรือ

นางพายเรือให้ลอยไปตามอุโมงค์ได้ประมาณสิบจั้ง[1]ก็พบกับไม้พุ่มและหญ้าหนาเลื้อยปกปิดทางออก ทั้งสองคนต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะแหวกทางออกมาได้

“ออกมาได้แล้ว องค์ชายช่วยดับโคมไฟให้หม่อมฉันทีเพคะ”

“ได้” หยางหลิงเฟิงรับคำ รีบขยับไปดับโคมไฟ ส่วนหลี่ถิงก็รีบจ้วงไม้พาย ให้เรือล่องไปตามกระแสน้ำเร็วขึ้น

หยางหลิงเฟิงหันกลับไปมองกำแพงเมืองที่เต็มไปด้วยแสงจากคบไฟอยู่ลิบตา แล้วรู้สึกว่าใจสงบลงมากกว่าเดิม

“ที่หม่อมฉันเลือกคืนนี้ก็เพราะเฉิงอ๋องจะจัดการกับองครักษ์ให้เรา และที่สำคัญพวกราชวงศ์ต้าเหลียงจะสับสน เข้าใจไปว่าพวกนักฆ่าที่บุกมา มีจุดประสงค์เพื่อลักพาตัวพระองค์กับหม่อมฉัน ทีนี้ก็จะกำหนดกลุ่มเป้าหมายที่จะตรวจสอบใหญ่ขึ้น จะเพ่งเล็งคนที่เดินทางเป็นกลุ่มอย่างน้อยสามคน พวกเขาคาดไม่ถึงหรอกเพคะว่าเราจะหนีกันตามลำพังเช่นนี้” หลี่ถิงพูดขึ้น หยางหลิงเฟิงได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวนางยิ่ง ที่นางฉลาดมีความคิดอ่านรอบคอบถึงเพียงนี้

“ถิงถิงฉลาดยิ่ง”

“แต่ก็มีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไรหรือ”

“เสบียงเพคะ หม่อมฉันไม่ได้เตรียมเสบียงเอาไว้ เพราะเรืออยู่ในอุโมงค์มีความชื้น เก็บเสบียงเอาไว้นาน ๆ จะขึ้นราเสียหาย ครั้นจะซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวงสักวัน เพื่อหาเสบียงก็เสี่ยงเกินไป”

“และหากเราออกมาจากนอกกำแพงเมืองทันที ก็จะมีเวลาหนีไปได้ไกลมากยิ่งขึ้น เพราะกว่าทหารจะค้นภายในกำแพงเสร็จ และขยายการติดตามมานอกกำแพงมันต้องก็ใช้เวลา ถูกต้องหรือไม่” หยางหลิงเฟิงวิเคราะห์ตามนาง

“เพคะ อีกประเด็นสำคัญคือวันแรก ๆ จุดสังเกตสำคัญในการตามตัวเราย่อมเป็นชายพิการร่างกายขยับไม่ได้ การที่พระองค์ขยับได้พูดได้ จะทำให้เรารอดพ้นจากการตกเป็นที่สังเกต เราต้องรีบใช้ช่วงเวลานี้ให้เกิดประโยชน์ หากมัวแต่ชักช้าจนพวกเขาคาดว่าพิษอ่อนฤทธิ์ลงแล้ว คนป่วยร่างกายอ่อนแอก็จะพลอยโดนจับตามองไปด้วยเพคะ”

“ถิงถิงความคิดอ่านไม่ธรรมดา ชาติก่อนสามีผู้นี้คงสร้างกุศลเอาไว้มาก ชาตินี้ถึงได้มีเจ้าเคียงข้างเช่นนี้”

“พระองค์ชมหม่อมฉันเกินไป ที่หม่อมฉันคิดได้ เพราะมีเวลาตั้งสองปีต่างหากเล่าเพคะ” หลี่ถิงถ่อมตัว หยางหลิงเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู


 


[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 457 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5580 Potchana777 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 14:17
    นางก็ฉลาดมากจริงๆ
    #5,580
    0
  2. #5575 satannoy2929 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:30
    จากนี้แหละของจิง
    #5,575
    0
  3. #5551 1988yongsi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:46
    ลุ้นตามเหนื่อยเลยเนี่ย/กลัวไม่รอด
    #5,551
    0
  4. #5466 manodcha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:36
    สนุกเว่อออออ
    #5,466
    0
  5. #5415 ลมรัก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 22:06

    เฮ้ออ..อิแม่โล่งใจหายคล่องขึ้นหน่อย ไม่งั้นอิแม่คงกลั่นลมหายใจตอนอ่านตอนลุ้นให้ทั้งสองหลบหนีออกจากเมืองจนรอดพ้นตลอดรอดฝั่ง ในเมื่อฮ่องเต้ชั่วแบบนี้ก็คงต้องมีแต่หลบไปตั้งหลักก่อนรอแข็งแรงขอกำลังทหารของฮ่องเต้ต้าจินที่เป็นเสด็จลุงค่อยกลับมาจัดการโค่นบัลลังก์เสด็จพ่อของพระองค์แต่อย่าได้ลงมือฆ่าล่ะเดี้ยวจะเป็นทรราชเนรเทศให้ไปอยู่ตำหนักที่ตำหนักไกลๆกับสนมและลูกรักนั้น

    #5,415
    0
  6. #5414 หายเบื่อแล้ว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 14:22
    อดใจไม่ไหวเลยไปซื้ออีบุ๊คมาอ่านก่อนสนุกมากเลยค่ะ
    #5,414
    0
  7. #5413 Goody2526 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2564 / 08:51
    ภรรยาดีขนาดนี้ อิพี่จะไปไหนได้
    #5,413
    0
  8. #523 Ramiel D gleam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:37
    โอ้ยยยอยากจ่ายเงินซื้อเรื่องนี้จัง ไรท์มาต่อไวไวนะคะ
    #523
    0
  9. #522 Euretrit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:35
    สู้ ๆ นะถิงถิง เธอแกร่งมาก
    #522
    0
  10. #521 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:35
    โอ๊ยยยย น่าจะรออีกสักสองสามตอนค่อยอ่านลุ้นจะแย่แล้ว
    #521
    0
  11. #520 แอมจร้า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:35
    น้องเป็นสตรีที่แกร่งมากก
    #520
    0
  12. #519 Jelverly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:34
    ขอเพิ่ทมมมม สนุกกมากค่ะ
    #519
    0
  13. #518 อ้อมไง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:33
    ขออีกได้ป่าว555 สนุกมากเลยค่ะไรท์
    #518
    0
  14. #517 firstloveDavill (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 10:32
    ขอเพิ่มคะ อิอิ
    #517
    0