ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 ชายาองค์ชายสามไม่ธรรมดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64,519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 454 ครั้ง
    18 ม.ค. 64

พอหวงกุ้ยเฟยเห็นใบหน้าของหญิงผู้นั้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจขึ้นมาทันที

“หลี่จู้เหมย...”

“พ่ะย่ะค่ะ... เหมยเอ๋อร์เจ้าจงทำให้เต็มที่” องค์ชายใหญ่พยักหน้ารับมารดาว่าเข้าใจถูกต้องแล้ว จากนั้นก็หันมาให้กำลังใจกับหญิงข้างกาย

“รับด้วยเกล้าเพคะ” นางนั่งหน้ากู่ฉินตัวงาม และเริ่มบรรเลงเพลงที่นางฝึกซ้อมมา ฝีมือกู่ฉินของนางมิใช่ธรรมดา ในไม่ช้าทุกคนจึงคล้อยตามเสียงดนตรีของนาง

องค์ชายใหญ่มองมาทางหยางหลิงเฟิงด้วยท่าทางลำพองที่ตนสามารถแย่งสิ่งที่เคยเป็นของอีกฝ่ายมาได้ แต่ทว่า... หยางหลิงเฟิงมิได้ใส่ใจหลี่จู้เหมยเลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวยังคงสบตากับหลี่ถิงด้วยแววตาหยาดเยิ้มตามเดิม ทำให้องค์ชายใหญ่กำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจที่ทำให้อีกฝ่ายปวดใจไม่สำเร็จ

พอการแสดงของหลี่จู้เหมยจบลง นางก็ได้รับคำชมจากทุกคน สีหน้าของฮ่องเต้ดูดีขึ้น ในขณะที่หวงกุ้ยเฟยเองก็พลอยได้หน้าไปด้วย แววตาของนางยามมองหลี่จู้เหมยจึงอ่อนลง หนำซ้ำยังเรียกให้นางมายืนใกล้ ๆ ด้วย

หลี่จู้เหมยรู้ว่าตนเองเป็นที่ยอมรับแล้ว ก็ส่งสายตาสาแก่ใจมาทางหลี่ถิง เป็นการบอกว่าอีกไม่นาน คำที่นางเคยขู่หลี่ถิงจะกลายเป็นจริง

“เสด็จพ่อ... ลำดับต่อไปเห็นทีจะต้องเป็นการแสดงจากชายาของน้องสาม ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม... หลี่ถิงเจ้าได้เตรียมการแสดงมาหรือไม่”

“เตรียมมาเพคะ คุณหนูอู๋ คุณหนูหาน” หลี่ถิงส่งเสียงเรียกตัวแทน พวกนางก็ออกมาเบื้องหน้าพระพักตร์ด้วยชุดสีขาว ปักลวดลายงดงาม

“เจ้ามิได้แสดงเองหรือ” องค์ชายใหญ่ถามขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

“เหล่าสนมชายาต่างก็ใช้ตัวแทนมิใช่หรือเพคะ”

“แก้ตัว ที่จริงเจ้าไม่มีความสามารถเสียมากกว่า” องค์ชายใหญ่พยายามกดดัน หลี่ถิงแสดงสีหน้าตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแทน

“องค์ชายใหญ่กล่าวเช่นนี้ ไม่เท่ากับหมายความว่าผู้ที่ส่งตัวแทนออกมาเป็นผู้ไร้ความสามารถกันทุกคนหรือเพคะ”

“เจ้า!” องค์ชายใหญ่หน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่านอกจากนางจะไม่ลนลานกับคำดูถูกแล้ว นางยังเอาคำพวกนั้นย้อนกลับมาเล่นงานเขาได้ด้วย

“นี่เจ้าคิดจะรังแกถิงเอ๋อร์อีกแล้วหรือ” เฉิงอ๋องถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจขึ้นมา ทำให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้น

“เฉิงอ๋องเย็นพระทัยก่อนเถิด เจ้าใหญ่จากนี้ไปเจ้าจงนั่งเงียบ ๆ” ฮ่องเต้หันมาตำหนิองค์ชายใหญ่ 

“เช่นนั้นให้ตัวแทนของหลี่ถิง ทำการแสดงเลยดีไหมเพคะ” ฮองเฮาช่วยแก้สถานการณ์อีกคน

“ดี” ฮ่องเต้พยักหน้าเห็นด้วย กงกงผู้ดำเนินพิธีการจึงประกาศให้ทำการแสดง

คุณหนูทั้งสองขยับมาตรงกลางลาน จากนั้นก็ทำให้ทุกคนต้องประหลาดใจ เมื่ออยู่ ๆ มีผ้าสีแดงแปดผืนถูกปล่อยลงมาจากขื่อท้องพระโรง

พอดนตรีเริ่มขึ้น พวกนางก็ทำสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงโดยการร่ายรำกลางอากาศด้วยการใช้ผ้าพวกนี้เป็นตัวช่วย

หญิงงามทั้งสองไต่ผ้า โหนไปมาด้วยท่าทางอ่อนช้อยงดงาม นอกจากหยางหลิงเฟิงที่เอาแต่จ้องหน้าหลี่ถิงแล้ว ทุกคนล้วนถูกพวกนางตรึงสายตาเอาไว้จนอยู่หมัด

แต่ก็มีหลายครั้งที่พวกฮูหยินหลุดส่งเสียงหวีดร้องออกมา เมื่อพวกนางทิ้งตัวลงมาจากที่สูง ซึ่งนี่ไม่ใช่ความผิดพลาดแต่เป็นการจงใจ ทำเอาผู้คนต่างถูกกระตุ้นจนใจเต้นแรง การแสดงนี้ไม่ใช่แค่งดงาม แต่ทำให้รู้สึกตื่นเต้นด้วย ช่างดูแปลกใหม่ยิ่ง

พอพวกนางแสดงจบก็ได้รับคำชื่นชมอย่างล้นหลาม ฮ่องเต้กับฮองเฮาถึงขั้นประทานรางวัลชิ้นใหญ่ให้ทำเอาพวกนางยิ้มแก้มปริ ที่การแสดงผ่านไปได้ด้วยดี

“การแสดงของพวกเจ้า นับว่าไม่เลว” เฉิงอ๋องเองยังพลอยรู้สึกชื่นชมไปด้วย

“เป็นเพราะพระชายาหลี่ถิงเมตตาสั่งสอนพวกเราเพคะ” คุณหนูหานไม่ลืมที่จะยกความดีความชอบให้กับผู้ที่ส่งเสริมนาง ทำให้ทุกคนหันกลับมาจ้องมองหลี่ถิงอย่างแปลกใจ เพราะคาดไม่ถึงว่านางจะเป็นผู้คิดค้นการร่ายรำ

“ถิงเอ๋อร์ เจ้าเปิดหูเปิดตาเปิ่นหวางอีกแล้ว” เฉิงอ๋องหันมาชื่นชมหลี่ถิงทันที ใจของเขาเต้นแรง คาดหวังว่าวันหนึ่งจะได้เห็นหลี่ถิงรำโหนผ้าเช่นนี้ให้เขาชม

“เฉิงอ๋องชมเกินไปเพคะ เป็นเพราะคุณหนูทั้งสองทุ่มเทฝึกฝน มิฉะนั้นคงไม่ออกมาดีเช่นนี้” หลี่ถิงสอนพวกนางแค่วันละหนึ่งชั่วยามเท่านั้น ที่เหลือพวกนางต้องทุ่มเททบทวนด้วยตนเอง ดังนั้นนางไม่อยากจะรับคำชมทั้งหมดเพียงคนเดียว

“เจ้าก็ถ่อมตัวเกินไป ว่าแต่เจ้าไปเอาการร่ายรำเช่นนี้มาจากที่ใด” ฮองเฮาถามอย่างสนอกสนใจ

“หม่อมฉันเคยเห็นจอมยุทธ์ผู้หนึ่ง ใช้ผ้าเป็นอาวุธห้อยโหนโจมตีและหลบหลีก จึงนำมาดัดแปลงเป็นการร่ายรำนี้เพคะ” หลี่ถิงตอบกลับไป ซึ่งการใช้ผ้าเป็นอาวุธมีอยู่ในตำราของซูหนี่ว์ นางเองก็ฝึกมันพอ ๆ กับที่ฝึกกระบี่ ตอนที่ต้องคิดการแสดง นางไม่อยากให้สวามีต้องมาพลอยเสียหน้าไปกับนางด้วย จึงเอาวิชานี้มาดัดแปลง เป็นท่าร่ายรำสำหรับคนที่ไม่เป็นวรยุทธ์

“เป็นการแสดงที่น่าจดจำยิ่ง เอาไว้วันหลังเปิ่นกงจะขอให้เจ้ามาสอนนางรำของเปิ่นกงบ้าง เจ้าจะยินดีหรือไม่” ฮองเฮาถามขึ้น หลี่ถิงแสร้งยิ้มอย่างแบ่งรับแบ่งสู้เล็กน้อย

“หม่อมฉันก็อยากมาเพคะ เพียงแต่หน้าที่สำคัญของหม่อมฉัน คือการดูแลองค์ชายสามเพคะ เกรงว่าจะทำให้ฮองเฮาต้องผิดหวังแล้วเพคะ”

“อืม... จริงด้วย มิใช่แค่ดูแลลูกสาม หลี่ถิงยังต้องเตรียมตัวตั้งครรภ์สายเลือดของลูกสามอีกด้วย ฮองเฮาอย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย” ฮ่องเต้เป็นคนช่วยออกหน้า ทำให้ฮองเฮาเก็บความต้องการของตนเองกลับไป

“หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ”

“หลี่ถิง เจิ้นจะมอบรางวัลให้เจ้า” ฮ่องเต้ไม่ลืมประเด็นนี้ หลี่ถิงเองก็น้อมรับอย่างไม่อิดออด

หลี่จู้เหมยรู้สึกคับแค้นใจ เมื่อครู่ทุกคนชื่นชมนาง แต่บัดนี้ทุกคนถูกการแสดงที่หลี่ถิงคิดขึ้นครอบงำจนลืมนางไปหมดแล้ว ยิ่งพอหันไปมองหวงกุ้ยเฟยก็ยิ่งปวดใจ เพราะดูเหมือนความรู้สึกของอีกฝ่ายที่มีต่อนางจะกลับไปแย่ลงอีกครั้งเสียแล้ว

“ครั้งหน้าหม่อมฉันจะทำให้ดีกว่านี้เพคะ” หลี่จู้เหมยเอ่ยกับหวงกุ้ยเฟยขึ้นมาเบา ๆ หากแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่คิดให้โอกาสนางอีก

“ไม่ต้องมาให้ความหวังอันใดกับเปิ่นกง ขนาดวันนี้กับชายาของค์ชายพิการเจ้ายังแพ้ เจ้ายังมีหวังว่าครั้งหน้าจะชนะอีกหรือ หึ! ไร้ประโยชน์ยิ่ง”

“หวงกุ้ยเฟย...”

“ไม่ต้องพูดอันใดอีก มิฉะนั้นเปิ่นกงจะไล่เจ้าออกไปไกล ๆ” หวงกุ้ยเฟยใช้น้ำเสียงเด็ดขาดขึ้น ทำให้หลี่จู้เหมยต้องสงบปากสงบคำ เพราะถ้านางถูกไล่ทั้งที่อีกฝ่ายเพิ่งแสดงความเอ็นดูออกมาเพียงไม่นาน นางต้องอับอายขายหน้ายิ่ง จึงได้แต่จ้องมองหลี่ถิงด้วยความอาฆาต

หลี่ถิงเองก็เหมือนรู้ตัวว่าถูกมอง นางจึงหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นเชิงบอกว่า เพียงแค่เล่นดนตรีแล้วได้คำชมเชยจากฮ่องเต้ไม่ได้หมายความว่าจะมากำหนดชะตาชีวิตของผู้อื่น เพราะเรื่องแค่นี้หากนางจะทำนางก็ย่อมทำได้ดีเช่นกัน

หลังจากจบงานชมบุปผาครั้งนั้น ชื่อเสียงของหลี่ถิงก็ขจรขจายไปทั่วเมืองหลวงอีกครั้ง ต่างพากันชื่นชมว่าชายาองค์ชายสามไม่ธรรมดา งามทั้งหน้าตา จิตใจ และยังมีความสามารถเป็นพธูอีกด้วย

เพียงแต่หลี่ถิงไม่ได้สนใจสักนิด เพราะหลังจากเฉิงอ๋องกลับต้าจิน ใจของนางก็จดจ่ออยู่กับแผนการหนี และลอบฟื้นฟูร่างกายของหยางหลิงเฟิง

 

กระทั่งเวลาผ่านไปอีกเกือบสองเดือน....

อาการของหยางหลิงเฟิงดีขึ้นอย่างชัดเจน แม้ร่างกายจะยังคงผ่ายผอมอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นหนังหุ้มกระดูกอย่างเมื่อก่อน เขาขยับกายได้คล่องขึ้น เริ่มเกาะผนังห้องหรือเครื่องเรือนทรงตัวยืนได้แล้ว อาการลิ้นแข็งก็ทุเลาลงไปเยอะ ทำให้พูดจาฟังรู้เรื่องขึ้น

“ถิงถิง...”

“เพคะ” หลี่ถิงหันมาตามเสียงเรียก พอเห็นว่าสวามีเกาะเสาเตียงยืน และกางแขนทั้งสองข้างออก นางยิ้มกว้างแล้วเดินเข้าไปสู่อ้อมอกของอีกฝ่าย

“สามีเก่งหรือไม่” หยางหลิงเฟิงถามขึ้น พลางใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดนางเอาไว้ เขามีความสุขมากที่อาการดีขึ้น จนสามารถโอบกอดนางด้วยตัวเองเช่นนี้ได้

“เพคะ พระองค์เก่งที่สุด” หลี่ถิงกล่าวชมให้เขามีกำลังใจที่จะฟื้นฟูร่างกายของตนเองต่อไป

“ถิงถิง... คนที่เจ้าบอกว่าร้ายกว่าพี่ใหญ่ คือผู้ใดหรือ” หยางหลิงเฟิงเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่นางประคองเขากลับมานั่งที่เตียง

“องค์ชาย... เรื่องนั้นหม่อมฉัน...” หลี่ถิงตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที นางลังเลจะพูด หยางหลิงเฟิงจึงลูบหลังมือของนางเป็นเชิงปลอบประโลม

“ไม่ต้องกลัว สามีของเจ้าผู้นี้ย่อมเชื่อเจ้าทุกคำพูด”

“หม่อมฉันบอกพระองค์ก็ได้เพคะ เพียงแต่ก่อนจะบอก หม่อมฉันอยากให้พระองค์จดจำคำพูดของหม่อมฉันเอาไว้ แม้คนทั้งใต้หล้าจะหันหลังให้พระองค์ แต่หม่อมฉันไม่มีวันทำเช่นนั้น ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะลำบากเพียงใด หม่อมฉันจะติดตามพระองค์ไปจนสุดทางเพคะ”

“ข้ารู้... เจ้าพิสูจน์ให้เห็นแล้ว ฉะนั้นข้าเชื่อทุกคำพูดของเจ้า” คำพูดแทนตัวที่หยางหลิงเฟิงใช้ หากไม่แทนตัวว่า ‘สามี’ ก็แทนว่า ‘ข้า’ ส่วนนาง หากไม่เรียกว่า ‘ถิงถิง’ ก็ใช้คำว่า ‘เจ้า’ นี่ถือเป็นการบ่งบอกว่ากับนางเขาละทิ้งซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์ทุกอย่าง เขายินดีที่จะเป็นเพียงสามีของนาง มิใช่องค์ชายที่นางต้องนอบน้อมเอาใจแต่อย่างใด

“ขอบพระทัยเพคะ ที่เชื่อมั่นในตัวหม่อมฉัน คนที่ร้ายกว่าองค์ชายใหญ่ก็คือ...”

“ฮ่องเต้” / “เสด็จพ่อ” หยางหลิงเฟิงพูดคำตอบของตนออกมาพร้อมกับนาง จากนั้นก็หยันตนเองที่ถูกความจริงตอกย้ำครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นนี้

“พะ... พระองค์รู้อยู่แล้วหรือเพคะ” หลี่ถิงถามขึ้น หลังจากที่นิ่งอึ้งเพราะความตกใจไปชั่วครู่ เพราะคาดไม่ถึงว่าสวามีจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

“อืม ตอนที่กลายเป็นเช่นนั้น เสด็จพ่อเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา พี่รองเองก็เช่นกัน” พอได้ยินเช่นนี้หลี่ถิงก็เป็นฝ่ายโอบกอดหยางหลิงเฟิงให้เขารู้ว่ายังมีนางอยู่ข้างเขาเสมอ

“หม่อมฉันอยู่ตรงนี้เพคะ พระองค์ยังมีหม่อมฉัน”

“สามีรู้... สามียังมีถิงถิงคนดีอยู่ทั้งคน สามีก็แค่เจ็บใจนิดหน่อย ที่โดนหลอกมาตลอดชีวิต”

“หม่อมฉันเองก็เชื่อว่าพวกเขาดีกับหม่อมฉันจากใจจริงเช่นกันเพคะ กว่าจะรู้ก็ตอนที่พระองค์ถูกโบยสิ้นใจไปแล้ว”

“เล่าได้หรือไม่ว่าตอนนั้นเกิดอันใดขึ้น”

“ฮ่องเต้เสด็จมาพร้อมกับองค์ชายรองเพคะ แววตายามมองร่างพระองค์ไม่มีความเสียใจเลยสักนิด เย็นชาราวกับไม่เคยมีพระองค์อยู่ในใจ”

“ชายผู้นั้นไม่เคยมีข้าอยู่ในใจอยู่แล้ว เสด็จแม่เองก็เช่นกัน ที่ผ่านมาชายผู้นั้นไม่เคยรักเราสองแม่ลูกจริง ๆ เลย ฉะนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดให้ชายผู้นั้นดูดี แค่เล่าความจริงมาก็พอ”

“เพคะ... ในตอนนั้นฮ่องเต้โกรธที่องค์ชายใหญ่ไม่เหลือสายเลือดต้าจินเอาไว้เลยสักคน ทั้งพระองค์ ทั้งลูกในท้องของหม่อมฉันล้วนตายหมด ฮ่องเต้ตรัสว่าต้าจินจะไม่ยอมปล่อยให้ต้าเหลียงสงบสุข ยิ่งไม่มีตัวประกันก็จะไม่มีสิ่งใดมาต่อรองกับต้าจิน หม่อมฉันจึงได้เข้าใจว่าแท้จริงแล้วฮ่องเต้มองพระองค์เช่นไร” หลี่ถิงพูดจบก็ลูบหลังของคนที่นางกำลังกอดอยู่เป็นการปลอบประโลม

“จากนั้นติงเกาก็มาช่วยเจ้าออกไปหรือ”

“เพคะ ที่จริงคนที่ท่านหมอติงเกาช่วยสมควรเป็นพระองค์ แต่เพราะพระองค์สิ้นใจไปแล้ว ท่านหมอติงเกาจึงตัดสินใจพาหม่อมฉันออกมาด้วย หมายให้หม่อมฉันเป็นพยานปากเอกเปิดโปงเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้จ้าวไท่หลินแห่งต้าจินทรงทราบ น่าเสียดายหม่อมฉันร่างกายอ่อนแอมาก ถูกพาไปอยู่ที่ค่ายลับได้ไม่ถึงครึ่งเดือนก็ตายไปเสียก่อน ไม่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้แห่งต้าจิน ทำได้แค่เขียนจดหมายเลือดกราบทูลความจริงไปเท่านั้นเพคะ ชีวิตก่อนหม่อมฉันช่างไร้ประโยชน์เสียจริง แค่ทวงความยุติธรรมให้พระองค์ก็ทำไม่ได้” หลี่ถิงพูดไปน้ำเสียงก็เริ่มสั่นเครือทีละน้อย สุดท้ายน้ำตาก็ไหลออกมาอาบสองแก้ม หยางหลิงเฟิงเจ็บปวดใจยิ่งที่นางกอดตนร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้มเช่นนี้

“ถิงถิงของสามีเก่งที่สุดแล้ว ถิงถิงของสามีไม่ได้เป็นคนไร้ประโยชน์เลยสักนิด หากจะมีใครสักคนไร้ประโยชน์คนผู้นั้นสมควรเป็นสามีผู้นี้ ที่ไม่อาจปกป้องเจ้าได้ ปล่อยให้เจ้าต้องถูกรังแกเช่นนั้น”

“ไม่... พระองค์ปกป้องแล้ว พระองค์ปกป้องไม่ให้ใจของหม่อมฉันตายลง” หลี่ถิงพูดขึ้น หยางหลิงเฟิงก้มลงมาเช็ดคราบน้ำตาให้นางแล้วพูดว่า

“ถึงเช่นนั้นก็ไม่เพียงพอ ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเจ้า ก็เหมือนให้โอกาสข้า ชีวิตนี้เรามาเริ่มกันใหม่ ข้าจะทำให้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม” 

“หม่อมฉันก็เช่นกันเพคะ” ทั้งคู่ยิ้มให้กัน และกอดกันอีกครั้ง 

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 454 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5611 kimurakung (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 00:01
    ฝ่าฝันมากๆ
    #5,611
    0
  2. #5578 Potchana777 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 มีนาคม 2564 / 14:05
    ดีอ่ะซึ้งงงง
    #5,578
    0
  3. #5573 satannoy2929 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:21
    มีแต่ตัวร้าย
    #5,573
    0
  4. #5549 1988yongsi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:31
    อิพี่จะหายป่วยแล้ว สู้ๆ
    #5,549
    0
  5. #5410 ลมรัก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 22:13

    ขอให้การหลบหนีสำเร็จ น้าก็จะทำให้อาเฟิงตายแล้วเอาเมีย ส่วนฮ่องเต้ก็ยืมมือลูกชายคนโตฆ่าลูกที่ไม่รัก จะรอดมั้ยลูก ให้รอดนะ

    #5,410
    0
  6. #5391 shabachinban (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2564 / 18:34

    แงๆๆๆๆเศร้าตามร้องไห้เลย
    #5,391
    0
  7. #362 jinny21 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:04

    อยากอ่านต่อๆๆๆ
    #362
    0
  8. #361 Sha-dann (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:03
    รอเลยฮ้าบบบ นิยายคือสนุกมาก เราอ่านรวดเดียวติดงอมแงมเลยย ไรท์แต่งดีมากๆ
    #361
    0
  9. #360 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:01
    อ๋องแมร่งแถเข้าข้างตัวเอง
    #360
    0
  10. #359 เหมียวๆ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 12:00
    อยากได้อีกตอนอ่าาาา🤤🤤
    #359
    0
  11. #358 {..GX-{ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 11:58
    ชอบเนื้อเรื่องมากเลยค่ะ รีบอัพนะคะ
    #358
    0
  12. #357 PuiPui--r (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 11:56
    อดทนไว้นะองค์ชายสามคิดซะว่าเดี๋ยวคนพวกนี้ก็ตายแล้ว
    #357
    0