ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 9 : EP4 – เพื่อนร่วมอุดมการณ์ไม่ได้มีง่ายๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

 

ต่อมาที่ต้องเตรียมการตั้งแต่เนิ่นๆ คือเรื่องอาวุธ เขาสามารถติดต่อผู้ค้าก่อนล่วงหน้าได้ และกำหนดวันรับของให้ใกล้ช่วงเวลาสิ้นโลกได้

แบมแบมรู้มาว่าครอบครัวยูคยอมในเกาหลี ไม่เพียงจะร่ำรวย ยังเป็นผู้มีอิทธิพลด้วย เขาจึงปรึกษาเรื่องนี้กับยูคยอม

“ฉันโทรมารบกวนหรือเปล่า?” แบมแบมถามเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงเล็ดลอดเข้ามา

[“ไม่หรอก กูเสร็จแล้ว ว่าแต่มึงมีเรื่องอะไรเปล่า? หรือคิดได้ว่าจะกลับมาเรียนแล้ว?”]

“เปล่า พอดีอยากได้อาวุธ เลยโทรมาถามว่าจะหาได้จากที่ไหน?”

[“สั่งซื้อทางเน็ตเอาก็ได้”]

“งบร้อยล้าน”

[“มึงบ้าเปล่า?”] ยูคยอมถามกลับมา แบมแบมไม่โกรธ ก่อนวันนั้นจะมาถึงก็ย่อมไม่มีใครมองว่าเขาปกติอยู่แล้ว

“ฉันจะซื้อร้อยล้านจริงๆ”

[“ถ้าซอมบี้ระบาดไม่จริง มึงมีอาวุธสงครามเยอะขนาดนี้ถ้าตำรวจจับได้ขึ้นมาติดคุกตลอดชีวิตเลยนะเว้ย”] ยูคยอมขู่ แต่แบมแบมไม่นึกกลัวเลยสักนิด

“ฉันมั่นใจ อย่างน้อยดาวตกนั่นมีจริง และมันกำลังพุ่งมาที่โลก”

[“แต่…”]

“ยูคยอม ถ้านายไม่ช่วย ฉันก็ต้องหาเอง แล้วถ้าเกิดฉันถูกหลอกถูกฆ่าชิงเงินขึ้นมาล่ะ มีนายช่วยมันปลอดภัยกว่าไม่ใช่เหรอ?” แบมแบมยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาอ้าง

[“ก็ได้”] สุดท้ายยูคยอมไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวว่าเพื่อนจะไปหาซื้ออาวุธสงครามด้วยตนเอง ซึ่งอาจจะถูกหลอกถูกฆ่าชิงเงินจริงอย่างที่เจ้าตัวพูดมาเมื่อครู่

“ขอบใจมากนะเอาเป็นว่าวันเวลาที่สะดวกในการแลกเปลี่ยนคือวันที่ยี่สิบ เดือนหก ที่จะถึงนี้”

[“วันที่ยี่สิบ เดือนหก เหรอ?”]

“อืม ก่อนวันที่ซอมบี้ระบาดเจ็ดวัน”

[“กูจะจัดการให้ก็แล้วกันมึงเตรียมเงินให้พร้อม อ่อ… เจ้านี้ต้องเป็นเงินสดนะมันงดเชื่อด้วย”]

“อืม ขอบใจมาก...” แบมแบมเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็กดวางสาย

เรื่องอาวุธมียูคยอมคอยช่วยไปแล้ว เขาจึงวางใจไปอีกนิด

วันนี้ก็เรื่องรถสินะ…

แบมแบมพึมพำออกมาพร้อมกับหยิบเอกสารสำคัญต่างๆที่เตรียมไว้ไปยังบริษัทขายรถยนต์เขาไม่ได้ซื้อมือหนึ่งเพราะในอนาคตอาจจะมีปัญหาขาดแคลนเชื้อเพลิง อาจจะต้องทิ้งรถ ดังนั้นซื้อมือหนึ่งอาจไม่คุ้มทุน

เขาจึงได้สั่งซื้อรถยนต์ที่ใช้พลังงานไฟฟ้ามาอีกหนึ่งคัน รวมไปถึงสกูตเตอร์และสเก็ตบอร์ดไฟฟ้าด้วย ซึ่งมันยังไม่จำเป็นต้องดัดแปลงใดๆเขาจึงสั่งให้ทางบริษัทนำมาส่งที่คอนโดMTได้เลย คาดว่าภายในครึ่งเดือนนี้มันจะถูกส่งมา

ณ บริษัทขายรถยนต์มือสอง

“เอกสารสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ นี่กุญแจรถทั้งสองคันครับ” พนักงานยื่นกุญแจให้ แต่แบมแบมไม่รับ

“รบกวนเอาไปส่งที่อู่เสี่ยบีด้วยนะครับ”

“อู่เสี่ยบีที่อยู่ติดค่ายทหารใช่ไหมครับ?”

“ครับ”

“แต่อู่เสี่ยบี แต่งรถออฟโรดนะครับ”

“ผมต้องการแต่งเป็นรถออฟโรดครับ” แบมแบมตอบกลับไป พนักงานพยักหน้าเข้าใจ แต่ไม่วายบ่นพึมพำว่าเสียดายรถ เพราะถึงจะเป็นมือสองแต่ก็เป็นรุ่นใหม่ อายุการใช้งานยังไม่ถึงสองปีเลยด้วยซ้ำ

แบมแบมขับรถตามมาที่อู่ของเสี่ยบี แล้วคุยกันถึงรูปแบบที่เขาอยากได้

“โห...ตัวจะเอาไปใช้หนีซอมบี้เหรอ?” คนที่ถามไม่ใช่เสี่ยบี แต่เป็นน้องของเสี่ยบี

“หมวยอย่าแรด นี่ลูกค้าเฮีย” เสี่ยบีดุน้อง

“บอกว่าอย่าเรียกหมวย นี่ยองแจไง เรียกซิ...ยอง...แจ…”

“จะกระแดะเป็นเกาหลีเพื่อ?”

“ก็แม่เราเป็นคนเกาหลี แล้วยองแจก็เป็นชื่อที่แม่ตั้งให้ พี่เองก็ควรจะภูมิใจกับชื่อแจบอมของพี่นะ”

“แล้วยังไง พูดเกาหลีได้ไหม? ก็ไม่ได้ถูกไหม? ดังนั้นเอาชื่อที่พ่อเรียกเถอะ เฮียอายที่จะถูกเรียกชื่อเกาหลี”

“แต่ยองแจไม่อาย”

“พอเลย จะไปก็ไปซะ เฮียจะคุยกับลูกค้า” เสี่ยบีออกปากไล่ หากแต่ยองแจไม่ยอมไป

“ไม่ยองแจจะอยู่ด้วย ดูสิมีอย่างเหรอกันชนรถจะให้แต่งแบบเหล็กแหลม เสียบได้ และยังดึงเก็บเข้าใต้ท้องรถได้ด้วย แบบนี้มันต้องเอาไว้เสียบซอมบี้แน่เลย... ใช่ไหม?” ยองแจถามตาเป็นประกาย ดูตื่นเต้นไม่ใช่น้อย

“เอ่อ…”

“อย่าใส่ใจเลย น้องผมมันเป็นพวกคลั่งซอมบี้ ผมล่ะปวดหัว”

“โธ่...เฮียถ้าวันไหนมีซอมบี้ขึ้นมาจริงๆ เฮียจะขอบใจยองแจ เพราะยองแจยองแจนี่แหละที่จะทำให้เฮียอยู่รอดได้”

“ก่อนจะถึงวันนั้นเฮียล้มละลายก่อนแล้ว นี่ค่าแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคาปาไปสามแสนแล้วนะ”

“แต่บ้านเราก็ประหยัดค่าไฟนะ”

“สามแสนกว่าจะคุ้มเงิน อีกกี่ปีล่ะ” เสี่ยบีย้อน ทำให้ยองแจทำปากจู๋ใส่อย่างไม่สำนึกใดๆทั้งสิ้น

“มันอาจจะเกิดขึ้นจริงก็ได้นะครับ” แบมแบมที่เงียบฟังอยู่นานเอ่ยขึ้น ทำให้ยองแจยิ้มกว้างกระโดดเข้ามาเกาะแขนประดุจตุ๊กแก

“คิดอยู่แล้วเชียวว่าตัวเองต้องเป็นคนมองการณ์ไกลเหมือนเค้า มานี่เลย จะพาทัวร์หลุมหลบภัยของเค้า”

“หมวยให้เฮียคุยงานกับลูกค้าก่อน” เฮียบีขวางน้องชายเอาไว้ ไม่ให้ลากแบมแบมออกไป

“ขอคุยกับเสี่ยบีก่อนนะครับ ผมตามไปดูหลุมหลบภัยแน่ๆ เพราะผมเองก็สนใจ”

“โอเค งั้นเค้าจะรอตัวเองตรงนี้แหละ” ยองแจว่าง่ายขึ้นทันตาเห็น แบมแบมเลยหันมาคุยงานกับเฮียบี

“เหล็กแหลมผมบอกไปก่อนหน้า ผมอยากให้เป็นคนละชั้นกับตัวกันชนนะครับ เมื่อดึงมันกลับเข้าไปใต้ท้องรถ สิ่งที่เหล็กเสียบอยู่จะได้ติดกันชนและหลุดออก คุณว่าพอจะทำได้ไหม?”

“ไม่เคยมีใครสั่งทำ แต่ผมคิดว่าน่าใช้ระบบแบบรอกน่าจะทำได้” เสี่ยบีคิดตาม

“เอาเป็นว่าเรื่องเหล็กแหลมนั่นทำเป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้วกัน ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร สี่ประตูกับหกล้อคันนี้ผมมีเวลาให้คุณสามเดือนครึ่ง”

“โอเค รายละเอียดอื่นๆไม่ยาก เวลาที่ให้มาเยอะๆนี่ ผมจะพยายามทำเหล็กแหลมอย่างที่คุณต้องการให้ได้” เสี่ยบีพูดพลางลูบๆคลำๆรถหกล้อ ในประเทศTไม่เหมือนต่างประเทศ จึงไม่ค่อยมีคนแต่งรถหกล้อออฟโรด นี่ถือเป็นงานที่ทำให้เสี่ยบีตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

“เฮีย...ยองแจขอคันหนึ่งได้เปล่า?”

“หมวย...คันที่อยู่ข้างหลังหมวย หมวยยังติดเฮียอยู่อีกสี่แสน” เสี่ยบีพูดขัดออกมา ทำให้คนเป็นน้องชายหันไปดูสี่ประตูออฟโรดข้างหลังแล้วยิ้มแห้งๆออกมา

แบมแบมเองก็พลอยพิจารณารถคันนั้นไปด้วย มันถูกแต่งให้สมบุกสมบันมีกันชน และตาข่ายแหล็กป้องกันกระจก เรียกได้ว่ายองแจเองก็มีรถพร้อมลุยซอมบี้เช่นกัน

“ตอนนี้คุยกับเสี่ยบีเสร็จแล้ว ผมพร้อมจะไปทัวร์หลุมหลบภัยของคุณแล้วครับ”

“ดีๆ มาทางนี้เลย อยู่ทางนี้” ยองแจกอดแขนแล้วพาไปยังอะพาร์ตเมนต์ที่อยู่ติดกับอู่

“คุณอยู่อะพาร์ตเมนต์นี้เหรอครับ?”

“เป็นมรดกตกทอดมาน่ะ เค้าได้อะพาร์ตเมนต์ ส่วนเฮียได้อู่ บอกตามตรงเค้าโคตรโชคดี วันๆรอเก็บค่าเช่าอย่างเดียว ไม่ต้องวุ่นวายให้เหนื่อย หนำซ้ำยังมีเวลาเตรียมตัวรับมือซอมบี้บุกด้วย”

“คุณรู้ไหม ว่าซอมบี้จะระบาดเมื่อไหร่?” แบมแบมลองหยั่งเชิงถามดู เพราะไม่แน่คนๆนี้อาจจะย้อนเวลามาเหมือนเขาก็ได้

“ไม่รู้สิ แต่ในกลุ่มทำนายว่าเป็นปีสองพันยี่สิบ”

“กลุ่ม?”

“นี่ไง เค้าเป็นสมาชิกวีไอพีด้วยนะ” ไม่พูดเปล่าเจ้าตัวยื่นมือถือที่เปิดแอปพลิเคชันตัวหนึ่งให้ดู

JAntizombie

แอปพลิเคชันตัวนี้มีทั้งกระทู้ข่าวและส่วนแชทข้อความ ซึ่งทำให้แบมแบมอึ้งไม่น้อย ที่มีกลุ่มคนบางกลุ่มจริงจังกันขนาดนี้ แม้จะเป็นการคาดเดาแบบเป็นตุเป็นตะก็ตาม

“แล้วหลุมหลบภัยของคุณมีอะไรเตรียมเอาไว้บ้างล่ะ?”

“ป่ะ...ขึ้นไปดูกันเลย”

“ไม่ใช่ลงหรอกเหรอ?” แบมแบมถาม หลุมหลบภัยควรจะอยู่ใต้ดินไม่ใช่เหรอ?

ฝ่ายยองแจพอถูกถามเช่นนี้ ก็เกาแก้มอย่างเขินๆ ที่ตนเองเรียกเสียเวอร์วังเกินความจริง

“คือเฮียบีไม่ยอมให้ขุดหลุมใต้อะพาร์ตเมนต์อ่ะ ก็เลยเอาชั้นบนแทน”

แล้วเรียกหลุมหลบภัยเพื่อ?

แบมแบมอยากจะย้อนถาม แต่ก็ฉีกยิ้มแทน แล้วพยักหน้าเข้าอกเข้าใจแทน

“ผมเข้าใจ ประเทศTของเราการสร้างห้องใต้ดินเป็นเรื่องใหญ่ ต้องคำนึงถึงธรณีวิทยาด้วย โครงสร้างตึกด้วย ไม่ใช่คิดจะทำก็ทำได้ง่ายๆ”

“ใช่ ตัวเองพูดถูกใจมาก มาถึงแล้วชั้นเจ็ด ชั้นบนสุด” ในที่สุดลิฟต์ก็เปิดพอดี สิ่งแรกที่แบมแบมเห็นคือประตูเหล็กกั้นทางเดินซ้ายขวา

“อืม หนาใช่ได้” แบมแบมเคาะดู ปรากฏว่าเป็นเหล็กอย่างดี

“ที่จริงอยู่แค่ด้านซ้ายอย่างเดียวอ่ะนะ ด้านขวาเป็นห้องโล่งอยู่” ยองแจไขกุญแจเข้ามา แบมแบมพิจารณาดูแล้วก็เหมือนกับอะพาร์ตเมนต์ทั่วๆไป คือมีห้องย่อยๆหลายห้อง

“คุณกับพี่อยู่ที่นี่เลยเหรอ?”

“ใช่ ที่จริงมีบ้านหลังอู่อีกหลัง แต่ตอนที่พ่อแม่เสีย ต้องขายไปเพราะตอนนั้นพวกเรายังเด็ก บริหารงานกันไม่เป็นโดนญาติโกงจนเป็นหนี้ อ่อ...นี่ห้องนอนของเค้า นั่นห้องนอนของเฮียนะ ไม่มีอะไรก็แค่ห้องนอนธรรมดา ต่อมาเป็นห้องวิทยุสื่อสารกับมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด ห้องนี้สำคัญมากเลยนะ หากสัญญาณมือถือล่ม สัญญาณวิทยุนี่สำคัญมากเลยนะ” ยองแจเปิดให้ดูห้องวิทยุสื่อสารกับมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด ซึ่งเจ้าตัวดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับเรื่องวิทยุสื่อสารมาก

“ผมเองก็ตั้งใจจะไปสอบอยู่เหมือนกัน” แบมแบมเองก็ลิสต์เรื่องนี้ไว้ในแผนการเอาไว้แล้วเช่นกัน เขาจำเป็นต้องไปอบรม ไปสอบเพื่อให้ได้ใบประกาศ เพราะการจะตั้งเสาสัญญาณให้สามารถรับส่งได้ในระยะทางไกลๆต้องสอบเป็นนักวิทยุมือสมัครเล่นก่อน จึงจะสามารถทำเรื่องขอนามเรียกขานและติดตั้งเสาสัญญาณได้ ไม่อย่างนั้นจะผิดกฎหมาย

แม้กฎหมายจะไม่สำคัญในวันสิ้นโลก แต่ถ้าได้จับจองช่องสัญญาณก่อนถือว่าเป็นเรื่องดี ไม่ต้องไปหาช่องสัญญาณเอาดาบหน้า

“โอ๊ย เค้าปลื้มใจจริงๆที่เจอพวกเดียวกัน ยังไงตัวเองอย่าลืมโหลดแอปแล้วสมัครเข้ากลุ่มนะ”

“โอเค”

“ต่อมาเป็นห้องนี้ เป็นห้องสำหรับเก็บอาวุธ เอาจริงๆมันก็แค่อาวุธประดิษฐ์อ่ะนะ ไม่ใช่อาวุธสงคราม อยากได้อาวุธสงครามเหมือนกัน แต่เฮียไม่ยอมให้ซื้อ” ยองแจเปิดให้ดู เป็นจำพวกดาบ ไม้เบสบอลติดตะปู หน้าไม้ ธนู เลื่อยยนต์ เลื่อยไฟฟ้า

“เลื่อยไฟ้ฟ้าแบบด้ามยาวแบบนี้หาซื้อที่ไหน?” แบมแบมสนใจเลื่อยแบบมีด้ามยาวๆมาก ไม่ต้องกังวลเรื่องกระสุน ตราบใดที่มีไฟฟ้าชาร์จ และเขาเองก็ผลิตไฟฟ้าเองได้

“มันเป็นเลื่อยตัดกิ่งไม้ มันเยี่ยมเลยใช่ไหมล่ะ ขนาดกิ่งไม้แข็งๆยังตัดได้ นับประสาอะไรกับคอซอมบี้”

“มันเยี่ยมจริงอย่างที่คุณว่า”

“ตัวเองอยากได้ถูกไหม?”

“มีไว้คงปลอดภัยมากขึ้น” แบมแบมพูดออกมาเช่นนี้ยองแจก็ยิ้มกว้าง

“เค้าจัดการหาให้ได้ ตัวเองอยากได้สักกี่เครื่องล่ะ?”

“เอาสักโหลก็ได้ สำรองใบเลื่อยไว้ให้ด้วยนะครับ”

“โอเคเลย ป่ะไปดูห้องต่อไปกันเถอะ” ยองแจชี้ให้ดูห้องเก็บเสบียง มาถึงตอนนี้แบมแบมมั่นใจแล้วว่ายองแจก็เป็นแค่คนคลั่งซอมบี้เท่านั้น ไม่ได้เหมือนเขาที่ย้อนเวลากลับมา เพราะเจ้าตัวอวดสิ่งที่อยู่ในความคิดของตัวเองอย่างไม่มีความหวาดระแวงเลยสักนิด มันเหมือนเป็นการเล่นสนุกๆ ในแบบฉบับคนที่มีเงินแล้วไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรมากกว่า

“กักตุนข้าวสารอาหารแห้งแบบนี้มากี่ปีแล้ว?”

“สามปี”

“ไม่หมดอายุเหรอ?”

“พอใกล้ก่อนหมดอายุหนึ่งเดือนก็ขายทิ้งไง ไม่ขาดทุน เฮียเลยไม่ด่า อืมแล้วก็นี่...นำเสนอเลย ห้องสร้างเกราะ” ยองแจเปิดห้องสุดท้ายให้ดู ทำเอาแบมแบมเบิกตากว้าง

“เกราะอ่อน?”

“ใช่ ที่จริงวัสดุก็มาจากพวกหนังกับวัสดุไนลอน เค้าคิดว่ามันน่าจะเพียงพอสำหรับการป้องกันฟันกับเล็บของซอมบี้ นี่เป็นรายได้พิเศษของเค้าอีกอย่างเลยนะ คนในกลุ่มสั่งซื้อกันมาเรื่อยๆขายได้ราคาดี”

“เท่าไหร่?” แบมแบมถามอย่างสนใจ รูปร่างมันก็เหมือนชุดของนักขี่บิ๊กไบค์ แต่เสริมการปกป้องร่างกายได้มากกว่า หมวกก็ดัดแปลงให้มีแผงเกราะปิดคอดูปลอดภัยมากขึ้น

“ตัวเองสนใจเหรอ?”

“มาก คือพูดตามตรงผมเองก็คิดถึงเรื่องชุดป้องกันอยู่เหมือนกัน ตอนแรกว่าจะสั่งชุดเกราะอ่อนของทหาร แต่มันไม่ได้ปิดเยอะแบบนี้ มันแค่ปกป้องจุดอันตรายจากกระสุนปืนเท่านั้น ผมยังไม่ได้ข้อสรุป มาเจอแบบนี้ผมว่าโอเคกว่าเยอะเลย”

“ใช่ เป็นเกราะเกือบทั้งตัวเลย มีแค่บริเวณที่เป็นข้อต่อของร่างกายที่เป็นหนังเฉยๆ เพื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวก”

“ราคาล่ะ?”

“ก็มีตั้งแต่หมื่นห้าจนถึงห้าหมื่น แล้วแต่ไซส์”

“สามเดือนครึ่งจะทำได้กี่ชุด?”

“ไม่เคยจับเวลานะ แต่เค้าก็มีสต๊อกไว้นะ แค่ต้องแก้ไขให้เข้ากับขนาดตัว” ยองแจพูดพร้อมกับเปิดตู้ให้ดู มีแขวนเรียงรายไปหมด แบ่งเป็นไซส์ต่างๆ

แบมแบมมองหน้ายองแจ แล้วนึกไปถึงสถานการณ์ของค่ายเมืองS ตอนที่ซอมบี้ระบาด

ค่ายเมืองS แข็งแกร่งมั่นคงที่สุด ส่วนหนึ่งมันอาจเป็นเพราะยองแจที่อยู่ตรงหน้าของเขาก็ได้ ชุดป้องกันของยองแจหากหน่วยทหารแนวหน้าได้ใส่สู้กับซอมบี้ ย่อมทำให้การปฏิบัติหน้าที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น หากไม่เจอกับคลื่นซอมบี้แบบหนึ่งต่อร้อย หนึ่งต่อพัน ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการถูกกัดถูกข่วน

“โอเค ชุดไซส์นี้ผมใส่ได้ ผมเอาสี่ชุด แล้วก็ไซต์นี้อีกสอง” แบมแบมซื้อเผื่อยูคยอมด้วย

“ได้เลย ฉันจะห่อให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“อืม แล้วก็ผมต้องการไซส์ของเด็กด้วย มันไม่มีสต๊อก คงต้องรบกวนให้คุณทำให้”

“ไม่มีปัญหา ส่งไซส์มาได้เลย”

“เดี๋ยวคืนนี้ผมส่งมาให้ ยังไงขอไลน์คุณเอาไว้ด้วยเลยแล้วกัน”

“ส่งมือถือมา เดี๋ยวเค้าแอดให้” ยองแจยื่นมือขอมือถือ แบมแบมก็ส่งให้อย่างไม่มีอิดออด

“ขอบคุณครับ แล้วนี่ผมไม่เห็นคุณเตรียมปลูกผักเลี้ยงสัตว์เลย คุณไม่เตรียมตัวเรื่องนี้เหรอ?” แบมแบมถามขึ้น

“แฮ่ๆ… เค้ามุ่งมั่นกับการทำชุดเกราะมากเกินไป เลยไม่มีเวลาน่ะ” ยองแจยิ้มแห้งๆ

“แต่เสบียงที่เก็บไว้มีวันหมดนะครับ จะดีกว่าไหมถ้าคุณมีฟาร์มสัตว์กับสวนผักเอาไว้กิน อีกฝั่งก็เป็นห้องโล่งไม่ใช่เหรอ ปล่อยทิ้งไว้ทำไมล่ะ?”

“แต่เรื่องเวลา...” ยองแจยังคงกังวล

“เลี้ยงสัตว์ก็เลือกที่ดูแลแบบง่ายๆไม่ยุ่งยาก อย่างหนูนาก็ได้ แทบไม่ต้องดูแล แถมแพร่พันธุ์เร็ว ส่วนเรื่องสวนผัก คุณอาจจะแค่เตรียมพวกอุปกรณ์กับเมล็ดพันธุ์เอาไว้ก่อน รอให้ถึงเวลาซอมบี้ระบาดเมื่อไหร่ค่อยปลูกก็ยังไม่สาย” แบมแบมให้คำแนะนำ

“อืม ตัวเองพูดมีเหตุผล ถึงเวลาซอมบี้ระบาดเมื่อไหร่จะเสี่ยงชีวิตออกไปหาพวกวัสดุอุปกรณ์ก็ใช่ที่ สู้เตรียมเอาไว้ดีกว่าเนอะ”

“อืม”

“ถือว่าเราเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์เลยแล้วกัน ตัวเองไม่ต้องสุภาพกับเค้านะ ดูๆแล้วเราก็อายุไล่เลี่ยกันด้วย” ยองแจถือโอกาสตีสนิทชิดเชื้อ ก็มีไม่กี่คนที่คุยกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวได้ โดยไม่หาว่าบ้า ดังนั้นยองแจจึงรู้สึกดีกับแบมแบมเป็นพิเศษ

 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5322 มากิริจัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 17:40
    เรื่องน่าสนใจค่ะ
    ชอบอ่านวิธีคิดการว่างแผนก่อนวันสิ้นโลกมาก
    #5,322
    0
  2. #5278 yukai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:21

    ขอบคุณ
    #5,278
    0
  3. #5242 toto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:05

    อ่านนิยายของไรต์ทีไรคืออยากอ่านต่อเรื่อยๆไม่มีสะดุดอะ

    #5,242
    0
  4. #140 Sudarat49 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:37
    รออีกนะคะ
    #140
    0
  5. #139 Daree (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:35
    แหม่ พี่มาร์ค ปากแข็งไปอีก แบมสุ้ๆๆ
    #139
    0
  6. #138 MNBQ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:34
    เอาแล้วแก
    #138
    0