ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 6 : EP1 - พิจารณาสถานที่อยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,810
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 368 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

 

แบมแบมดูแลจนน้องเข้านอนแล้ว เขาก็กลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ไขตู้เซฟเพื่อตรวจสอบทรัพย์สินส่วนตัว ถึงในปัจจุบันบริษัทที่แม่ก่อตั้ง ผู้เป็นพ่อจะเป็นคนดูแลบริหารงาน แต่ก็มีมรดกจากแม่บางส่วนที่เขาดูแลด้วยตนเองอันเนื่องมาจากเขามีอายุยี่สิบปีแล้ว

เงินในบัญชีร้อยยี่สิบล้าน…

เครื่องเพชรและโฉนดที่ดินอีกจำนวนหนึ่ง…

เขาถอนหายใจออกมา เสียดายอีกร้อยยี่สิบล้านในส่วนของบีบีมที่ผู้เป็นพ่อยังดูแลอยู่

แต่เอาเถอะ เงินจำนวนนี้ไม่น้อย หลังจากที่ขายเครื่องเพชร จำนองที่ดินแล้ว เขาน่าจะมีเงินมากกว่าสองร้อยล้าน ในชีวิตก่อนเขาคิดว่าเกิดในครอบครัวมีเงินก็ไม่ได้มีความหมายอะไร เพราะสุดท้ายเงินมันไม่มีค่าอะไรในวันสิ้นโลก แต่พอย้อนเวลากลับมาได้ เขาคิดว่าโชคดีจริงๆที่เกิดมามีเงิน แม้จะเป็นเพียงเศรษฐีระดับล่างก็ตาม

“ก่อนอื่นคือที่อยู่อาศัย...” แบมแบมนึกย้อนกลับไปตอนที่อยู่ในค่าย แม้จะระยะเวลาแค่ปีกว่า แต่เขาก็พอจะมองลาดเลาออก

รูปแบบของที่อยู่อาศัย...

บ้านเดี่ยว ทาวน์เฮาส์ต่างๆตัดออกไปได้เลย เพราะถึงแม้จะล้อมรั้วได้ แต่สถานที่สร้างขึ้นใหม่ๆจะเป็นตึกสูงบดบังแสงอาทิตย์ จนเป็นสถานที่ที่ไม่อาจกักเก็บพลังงานแสงอาทิตย์ได้ด้วยตนเอง ต้องอาศัยซื้อพลังงานจากพวกที่อยู่บนตึกสูงๆ

ที่แย่กว่านั้น อาจถูกไล่ที่ทุบทิ้งเพื่อสร้างที่อยู่แบบตึกเพื่อบรรจุคนได้มากกว่า ทางเลือกสุดท้ายของเขาจึงต้องเป็นคอนโด ยิ่งชั้นสูงยิ่งดี

ต่อมาก็สถานที่…

“ต้องใกล้ค่ายทหาร” ในค่ายอาจมีการแย่งชิง มีสภาพสังคมที่เลวร้าย แต่อย่างน้อยก็ปล่อยให้น้องอยู่คนเดียวในยามที่เขามีความจำเป็นต้องออกไปนอกค่ายได้

ค่ายเมืองP ที่เขาอยู่ในชีวิตก่อน อยู่ติดเมืองหลวง ดังนั้นผู้ลี้ภัยจึงมีเยอะเป็นแสนคน ดูแลไม่ทั่วถึง พอมีผู้ติดเชื้อก็ระบาดอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็แตกลงในระยะเวลาแค่ปีกว่า

แบมแบมเค้นหัวสมองนึกถึงข่าวสารที่รู้ในชาติก่อนจากปากต่อปาก เขาว่ากันว่าค่ายที่เมืองK ควบคุมสถานการณ์ได้เร็วที่สุด เพราะเป็นค่ายทหารที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ อย่างไรก็ตามแบมแบมไปล่องแพที่เมืองK หลายครั้ง สภาพตึกรามบ้านช่องค่อนข้างเตี้ย คอนโดที่สูงสุดไม่ถึงสิบชั้น แบมแบมจึงตัดมันออกไป

“ค่ายเมืองS ควบคุมสถานการณ์ได้ช้ากว่า แต่สุดท้ายได้ข่าวว่าแข็งแกร่งที่สุด” แบมแบมนึกถึงเมืองSที่มีพื้นที่ติดทะเล ค่ายเมืองนี้ปลอดภัยตรงที่อีกด้านเป็นทะเล ฝูงซอมบี้ไม่ได้เข้าทางทิศทางนั้น ส่วนสัตว์ทะเลกลายพันธุ์ ก็มักอยู่ที่ลึกๆ ถ้าไม่ลงไปก็จะไม่อันตราย

และที่สำคัญ…

เมืองนี้มีผู้มีพลังพิเศษระดับสูงถึงสี่คน ความมั่นคงของค่ายจึงสูงกว่าเมืองK ที่สำคัญคือเมืองนี้เริ่มส่งเสริมการท่องเที่ยวระดับไฮเอนด์ มีการสร้างคอนโดหรูสำหรับผู้ที่ต้องการมีที่พักตากอากาศหลายแห่ง อย่างที่ออกข่าวเมื่อตอนเช้าก็คอนโดMT ของนักทุนเชื้อสายอเมริกันไต้หวันคนหนึ่ง ที่มีความสูงถึงสี่สิบชั้น หนำซ้ำยังหรูหรา มีให้เลือกตั้งแต่หนึ่งถึงสี่ห้องนอน

“คอนโดMTเมืองSเอาที่นี่แหละ” แบมแบมรีบคว้ามือถือมาเปิดเว็บไซต์ของโครงการ แล้วทำการจองผ่านระบบ เขาเลือกจำนวนห้องนอนที่มากที่สุดและชั้นที่สูงที่สุดด้วย

เสียดาย…

ที่เขาพบว่าเพนท์เฮาส์ชั้นที่สี่สิบขึ้นสถานะว่าขายไปแล้ว เขาจึงเลือกสี่ห้องนอนในชั้นที่สามสิบเก้าแทน

เรื่องที่อยู่ได้ผลสรุปแล้ว แต่ยังคงไม่สามารถข่มตาหลับได้ เขาจึงเปิดแอปโน้ตในมือถือ ไล่เขียนรายการในสิ่งที่ต้องทำเป็นลำดับ

เช้าวันต่อมา…

แม้จะนอนน้อย แต่แบมแบมไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด อาจเป็นเพราะจิตใจของเขาเคยชินกับชีวิตก่อนที่ต้องทำงานหนักและตื่นตัวตลอดเวลา

“เช้านี้โจ๊กร้อนๆนะคะลูก” น้ามุกรีบเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นว่าเขาพาบีบีมลงมาโต๊ะอาหาร

“ครับ บีบีมกินให้อิ่มเลยนะ เดี๋ยวไปหิวที่โรงเรียน”

“ครับ” เด็กชายตัวน้อยรับปาก น้ามุกมองด้วยแววตาเอ็นดู แต่แบมแบมไม่หลงเชื่อภาพลวงหลอกตาที่เธอสร้างขึ้นอีกแล้ว เขามองเธอเป็นอีกอย่าง แต่ปั้นหน้ายิ้มทำตัวเหมือนปกติที่ผ่านมา

“เดี๋ยววันนี้ลูกไม่ต้องไปส่งโมกับบีบีมนะ พ่อผ่านแถวนั้นพอดี เดี๋ยวพ่อส่งเอง” ผู้เป็นพ่อพูดพร้อมกับวางหนังสือพิมพ์ลง

“ครับพ่อ” แบมแบมพยักหน้ารับ ดวงตาเหลือบไปเห็นคอลัมน์ข่าวเล็กๆบนหนังสือพิมพ์ที่ถูกวางลง

ดาวหางดวงหนึ่งกำลังพุ่งตรงมายังโลก…

แบมแบมหยิบมันขึ้นมาอ่าน ในเนื้อหากล่าวว่าค้นพบดาวหางดวงหนึ่งพุ่งมาทางโลกด้วยความเร็ว คาดว่าอีกสี่เดือนจะพุ่งชน

อย่างไรก็ตามเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับนาซา ขนาดของมันไม่ได้ใหญ่จนเกินไป สามารถรับมือและเบี่ยงเส้นทางโคจรของมันได้

แบมแบมถอนหายใจเฮือกยาวออกมา การเบี่ยงเส้นทางด้วยการใช้ยานอวกาศพุ่งชนนั้นสำเร็จไปได้ด้วยดี แต่ผลของการพุ่งชนนี้ทำให้มีเศษดาวหางนับหมื่นพุ่งเข้ามายังโลก ในขณะที่มวลมนุษย์นั่งชมความสวยงามของเศษดาวตกพวกนั้น พวกเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันนำพาไวรัสชนิดหนึ่งเข้ามาด้วย

ไวรัสชนิดนี้ทำให้พวกที่มีร่างกายอ่อนแอภูมิต้านทานต่ำกลายเป็นซอมบี้ ซึ่งคิดเป็นร้อยละหกสิบ พวกที่มีสมรรถภาพร่างกายดีเยี่ยมกลายเป็นคนที่มีพลังพิเศษคิดเป็นร้อยละห้า อย่างไรก็ตามคนกลุ่มนี้มีลำดับพลังที่แตกต่างกันไปด้วย บางคนก็แค่สามารถสร้างลูกไฟเล็กๆสำหรับก่อไฟได้ แต่บางคนสามารถสร้างลูกไฟใหญ่ เผาบ้านทั้งหลังให้วอดวายได้ในพริบตา ส่วนพวกที่เหลือก็เป็นพวกที่มีร่างกายปกติธรรมดา

พวกสัตว์เองก็เช่นกัน แต่มีอัตราแตกต่างจากมนุษย์ โดยส่วนใหญ่แล้วจะเป็นสัตว์ที่มีสภาพร่างกายธรรมดามากกว่าซอมบี้ มากกว่าพวกที่มีพลังพิเศษ แต่อย่างไรก็ตาม สัตว์ที่มีสภาพร่างกายธรรมดามักอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะสุดท้ายพวกมันจะตกเป็นห่วงโซ่อาหารชั้นล่างสุด

ส่วนพวกพืชไม้นั้นน่าพิศวงกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆในโลก พวกมันไม่ได้กลายเป็นซอมบี้แพร่เชื้อ แต่กลับมีบางส่วนที่กลายพันธุ์ บ้างก็เป็นสิ่งที่มีประโยชน์กับสามารถปลุกพลังให้มนุษย์และสัตว์ที่มีร่างกายธรรมดาให้มีพลังได้ บ้างก็กลายเป็นต้นไม้ผีจับสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวด้วยราก และดูดซึมเลือดเนื้อเป็นอาหาร

อย่างไรก็ตามแบมแบมไม่สามารถแก้ไขเหตุการณ์เกิดซอมบี้ได้ เพราะต่อให้นาซาไม่พุ่งชนเบี่ยงทิศทางดาวหาง มันก็พุ่งมายังโลกอยู่ดี มันอาจจะเสียหาย และแพร่เชื้อได้มากกว่าตอนเป็นสะเก็ดดาวตกก็ได้

ชะตากรรมของโลกใบนี้มันถูกลิขิตเอาไว้แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลง…

“แบมแบม อย่าเอาแต่อ่านหนังสือพิมพ์สิ รีบกิน แล้วรีบไปเรียนได้แล้ว” เสียงพ่อกล่าวตักเตือนขึ้นมา แบมแบมเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์แล้วคลี่ยิ้มรับ

“ครับพ่อ”

แม้เขาจะแต่งตัวออกจากบ้านเหมือนไปเรียน แต่จุดมุ่งหมายของเขาไม่ใช่ที่มหาวิทยาลัยแน่นอน โลกจะแตกอยู่แล้ว จะไปเรียนเพื่ออะไร

ร้านเครื่องเพชรต่างหากที่เขาไป และทำการขายเครื่องเพชรอันเป็นมรดกของแม่ ของพวกนี้ในอนาคตมันราคาถูกกว่าลูกปืนกับอาหารกระป๋อง เขาไม่จำเป็นต้องเก็บมันเอาไว้

“เอ่อ… เท่าที่ประเมินราคาแล้วอยู่ที่แปดสิบล้านครับ” ผู้จัดการร้านเพชรบอกกับเขา อย่างไรก็ตามไม่มีใครสงสัยในตัวเขา เพราะในตอนนี้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองให้ดูเป็นคนมีทรัพย์สมบัติแล้ว

“ขอบคุณครับ ราคาพอๆกับที่ผมประมาณเอาไว้เลย”

“อ่า ครับ...คุณจะไม่มีปัญหากับครอบครัวใช่ไหมครับที่เอามันมาขาย”

“เป็นมรดกจากแม่ที่เสียไปน่ะครับ พอบริหารกิจการเองแล้วมันพลาด ก็เลยต้องขายเพื่อเอาเงินไปหนุนกิจการน่ะครับ”

“อ่า...ลำบากแย่เลยครับ ที่ต้องบริหารงานเองตั้งแต่อายุยังน้อย” พนักงานเชื่อสนิทใจ พร้อมกับยื่นเช็คให้

“ครับ ผมกำลังดิ้นรนหาทางรอดอยู่” แบมแบมยิ้ม

จุดมุ่งหมายของเขาต่อไปคือขึ้นเช็ค และหาที่จำนองโฉนดที่ดินที่มีอยู่ ที่เขาไม่ขายขาดเพราะการประกาศขายนั้นได้ผู้ซื้อช้ากว่าการจำนอง

แบมแบมจัดการวิ่งเรื่องพวกนี้ไปจนบ่ายคล้อย อย่างไรก็ตามการจำนองที่ดิน ไม่ได้เงินทันทีต้องรอเจ้าหน้าที่ไปประเมินที่ดินด้วย แต่แบมแบมเร่งรัด ยัดเงินใต้โต๊ะไปด้วย คาดว่าจะดำเนินการเสร็จสิ้นภายในครึ่งเดือน

ครืดดด ครืดดด

ในขณะที่แบมแบมกำลังไล่อ่านลำดับงานที่วางแผนเอาไว้ มือถือก็สั่นเพราะมีสายเข้า…

ยูคยอม

เพื่อนสนิทชาวเกาหลีที่เสเพลจนถูกครอบครัวเนรเทศมาเรียนที่ประเทศนี้กำลังโทรเข้ามา

“ว่าไง?” แบมแบมรับสาย

[“แบมทำไมวันนี้มึงโดด?”]

“ฉันว่าจะไม่ไปเรียนแล้ว”

[“อะไรนะ!?”] ปลายสายตกใจกับคำตอบของเขา แบมแบมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ยูคยอมเป็นเพื่อนที่ดีกับเขา เขาจึงตัดสินใจบอกเรื่องวันโลกาวินาศให้ยูคยอมรู้

“มาเจอกันที่ห้างX ฉันจะอธิบายให้ฟัง”

[“เออๆ เดี๋ยวกูไป”] ยูคยอมตัดสายไปแบมแบมเองก็เก็บมือถือก่อนจะบังคับรถไปห้างX ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้

เกือบๆหนึ่งชั่วโมงเขาก็ได้พบกับยูคยอม ซึ่งเป็นเพื่อนอันน้อยนิดของเขา ที่เป็นเพื่อนกับคนๆนี้ได้ก็เพราะในช่วงแรกๆที่มันมาประเทศTนี้ ภาษาก็ไม่ได้ อังกฤษก็ไม่แข็งแรง อาจารย์เลยฝากให้เขาที่พอพูดเกาหลีได้ช่วยดูแลจนสนิทกัน

อย่างไรก็ตามเมื่อสนิทกับยูคยอมแล้ว เพื่อนคนอื่นๆหนีหายหมด เหตุเพราะยูคยอมที่ตัวติดกับเขามีคำพูดที่โคตรจะสถุลไม่น่าเข้าใกล้

แบมแบมเข้าใจว่ายูคยอมไม่ได้ตั้งใจพูดสถุล แต่เจ้าตัวดันไปฝึกภาษาเพิ่มกับพวกกุ๊ย พวกมันสอนคำที่ไม่น่าฟังให้ เขาเตือนยูคยอมเรื่องนี้เสมอ แต่เจ้าตัวหัวไวกับคำหยาบมากกว่าคำสุภาพไปเสียแล้ว ไอ้ที่เขาสอนไปเลยไม่เข้าหัว

“แม่งรถติดเชี่ยๆสัดๆเลย หนำซ้ำมนุษย์ป้าคันหลังยังบีบแตรเร่งอีก อีป้าบ้า สงสัยผัวมันไม่ยะ...”

“พอเลย!” แบมแบมต้องรีบขัด ก่อนที่ยูคยอมจะพ่นคำหยาบออกมายาวเหยียด

“ก็ได้ แล้วไหนเหตุผลที่มึงจะไม่ไปเรียน อีมุก อีโม มันแผลงฤทธิ์แล้วเหรอ? กูบอกแล้วว่าอีง่าวสองแม่ลูกนี้ใสไม่จริง” ยูคยอมเดาเหตุผลไปเรื่อย เมื่อก่อนเขารำคาญมากยามยูคยอมกรอกหูว่าสองแม่ลูกนั่นไม่ใส แต่พอมาตอนนี้ เขาค่อนข้างทึ่งที่ยูคยอมมองคนออกได้ขนาดนี้

“ไม่เกี่ยวกับสองแม่ลูกนั่นหรอก ที่ฉันตัดสินใจไม่ไปมันเป็นเพราะอีกเหตุผลหนึ่ง”

“ว่ามา...”

“ถ้าเล่าไปแล้วนายสัญญาว่าจะเชื่อ”

“ก็ต้องพิจารณาก่อน” ยูคยอมไม่ยอมรับคำ แบมแบมไม่แปลกใจนัก เพราะคนๆนี้ไม่เชื่ออะไรง่ายๆ ขนาดข่าวซอมบี้ที่ออกมาในช่วงแรกๆ ยังมองว่าเป็นการสร้างสถานการณ์เลย หากแต่แบมแบมตั้งใจแล้วว่าจะบอก แม้เพื่อนจะไม่เตรียมตัวรับมือ แต่หากมีข้อมูลจากเขาเมื่อจวนตัวขึ้นมาก็สร้างโอกาสรอดเพิ่มมากขึ้น

“ฟังให้ดีนะ มันเริ่มจาก...” แบมแบมเล่าทั้งหมดที่รู้ ยูคยอมขมวดคิ้วและกระพริบตาปริบๆ แม้แบมแบมจะย้ำว่าเป็นเรื่องจริง แต่นี่มันเหนือธรรมชาติจนเกินไป

“มึงไม่ได้เล่นยาใช่ไหมแบมแบม?” ยูคยอมถามเมื่อฟังทุกอย่างจบ แววตาที่มองมาบ่งบอกเลยว่าไม่เชื่อเลยสักนิด

แบมแบมคลี่ยิ้มอย่างจนใจ เขาเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าเพื่อนไม่มีทางเชื่อ

“เอาเถอะ ไม่เชื่อก็ตามใจ แต่หากมันเกิดขึ้นจริงๆ จำไว้นะยูคยอม ฉันอยู่ที่ค่ายเมืองS” ที่แบมแบมบอกสถานที่ไป เขาไม่ได้กลัวยูคยอมจะมาแย่งเสบียงหรือสถานที่ปลอดภัย เพราะคนอย่างยูคยอมลึกๆไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัว ตอนที่หนีไปค่ายเมืองPในชีวิตก่อน ยูคยอมเป็นทัพหน้าลุยซอมบี้ช่วยเขากับคนอีกหลายคน หนำซ้ำยังช่วยแบกบีบีมด้วย ภายหลังเมื่อเข้าร่วมค่ายเมืองPได้ ยูคยอมก็สมัครไปเป็นทหาร แต่ก็เสียชีวิตลงในหนึ่งเดือนให้หลัง เพียงเพราะถูกซอมบี้ข่วนที่แก้มเพียงนิดเดียว

“หึหึ ไอ้เพี้ยนสมองมีขี้หมา เอาเถอะถ้าโลกมันมีซอมบี้เมื่อไหร่ กูจะตามมึงไปเมืองSแล้วกัน”

“อืม...ฉันไปก่อนนะ ได้เวลาไปรับน้องๆที่โรงเรียนแล้ว” แบมแบมพยักหน้ารับ ก่อนจะขอแยกตัว อย่างน้อยเขาก็ทำหน้าที่เพื่อนแล้ว เมื่อวันนั้นมาถึงหวังว่ายูคยอมจะตั้งสติเอาตัวรอดได้อย่างรวดเร็ว

 

 

 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 368 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,636 ความคิดเห็น

  1. #5356 maggieathittaya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 03:39
    พล็อตน่าสนุกมากเลยค่ะ
    #5,356
    0
  2. #5275 yukai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:18

    สนุกค่ะ

    #5,275
    0
  3. #5239 toto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:25

    คือแบมโชคดีที่รวยด้วยนะเนี่ย เตรียมทุกอย่างได้อะ

    #5,239
    0
  4. #52 tunty0505 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:16
    มาร์ค ไหนบอกไม่สนใจ555
    #52
    0
  5. #51 Userphasi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:07

    อยากได้หลายตอนกว่านี้อะไรท์ มันใจจะขาด

    #51
    0
  6. #50 Ajrpstupu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:02
    5555 สุดยอดของการเปย์
    #50
    0