ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 40 : EP35 – ดำเนินตามแผนการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,502
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

พวกมาร์คไม่ได้เร่งออกเดินทางกันในทันที นอกจากจะต้องเตรียมตัวเตรียมอาวุธแล้ว พวกเสี่ยบีจำเป็นต้องเช็กความพร้อมของรถยนต์ที่จะใช้ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นมาร์ค จินยอง และเสี่ยบีต้องพักผ่อนให้เต็มที่ เพื่อฟื้นฟูพลัง ดังนั้นพวกเขาจึงออกเดินทางในช่วงสายของเช้าวันต่อมา

“ระวังตัวด้วยนะครับคุณมาร์ค อย่าประมาทเด็ดขาด” แบมแบมพูดขณะที่มาส่งมาร์คขึ้นรถ

“ครับ ผมจะไม่ประมาท” มาร์คไม่พูดเปล่ากุมมือของแบมแบมขึ้นมาแนบอกแล้วพูดต่อว่า “เพราะผมอยากกลับมาเจอคุณ”

ใจของแบมแบมเต้นแรงขึ้นกับการกระทำของมาร์ค แม้จะยังไม่ได้ปักใจรักคนตรงหน้า แต่ก็ต้องยอมรับว่าหวั่นไหว

“ครับ เรื่องแผนสอง ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็อย่าฝืน ยังไงชีวิตคุณกับทุกคนก็สำคัญกว่า”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะเชื่อคุณ” เมื่อมาร์คพูดจบ เขาก็ยังคงยืนนิ่งเหมือนรออะไรบางอย่าง แต่เพราะแบมแบมไม่มีปฏิกิริยาอะไร มาร์คจึงยิ้มอย่างชื่นชมในใจก่อนจะหันหลัง หมายจะขึ้นรถ

“เดี๋ยวก่อนครับคุณมาร์ค” ไม่เพียงส่งเสียงเรียก แต่มือของอีกฝ่ายคว้าแขนของมาร์คเอาไว้

“คุณแบมแบม...”/ หมับ!

พอมาร์คหันกลับมา แบมแบมก็กระโจนเข้ามากอด ทำเอามาร์คตกตะลึงเพราะเลิกหวังไปแล้ว

“กลับมาอย่างปลอดภัยนะครับ”

“ผมสัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัยครับ”

“อืม ถ้าคุณทำได้ผมจะ...”

“จะใจอ่อนลงอีกนิดหนึ่ง” มาร์คพูดต่อประโยคนั้น ทำเอาแบมแบมที่กำลังซุกใบหน้ากับไหล่ของมาร์คพ่นลมหายใจออกจมูกดังฟึดฟัดอย่างเง้างอน

“อย่าพูดเหมือนผมหลอกให้ความหวังคุณสิ”

“ผมเปล่านะ”

“ไม่หรอก อันที่จริงก็ใช่” อยู่ๆแบมแบมก็ยอมรับออกมาเองด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“คุณแบมแบม...”

“ผมกลัว... มันยากที่จะเชื่อใจใครสักคน”

“ผมรู้” มาร์คค่อยๆยกแขนขึ้นกอดตอบ คนคนนี้โดนคนใกล้ตัวกระทำมาเยอะ ไม่แปลกที่ไม่กล้าให้ใจใคร เรื่องให้ความหวังไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ เขารู้แต่ก็ยังเต็มใจรับมัน และไม่โกรธเลยสักนิด

“แต่ถึงอย่างนั้นผมก็กลัวที่จะเสียคุณไป ฉะนั้นกลับมานะครับ แผนสองนั่น ถ้าเห็นท่าไม่ดีก็ลืมมันไปซะ ชีวิตคุณสำคัญกว่า” พอแบมแบมพูดออกมาอย่างนี้มาร์คก็คลี่ยิ้ม รู้สึกว่าในอกมันพองฟู เมื่อก่อนเวลาวางแผนแบมแบมจะเต็มไปด้วยความมั่นใจและเด็ดขาดไม่กังวลขนาดนี้ แต่วันนี้กลับเปลี่ยนแปลงไป ไม่ใช่ว่าแผนไม่ดี แต่เป็นเพราะความรู้สึกของแบมแบมที่มีต่อเขามันกำลังจะเปลี่ยนไป ให้ความสำคัญมากขึ้น จนกลัวที่จะสูญเสีย

“ก็บอกแล้วไงครับว่าอย่าคิดมาก ผมกลับมาแน่นอน”

“ป๊อดว่ะ” เสียงแจ็คสันพึมพำขัดจังหวะออกมา แม้ไม่ดังมาก แต่คนที่อยู่ใกล้ๆย่อมได้ยิน

มาร์คใจกระตุก รู้ดีว่าเพื่อนหมายความว่าอย่างไร ทุกคนรุกแรงกันทั้งนั้น แถมยังคืบหน้าไปไกล มีแต่เขานี่แหละที่เป็นเต่าคลานอยู่กับที่ ถ้าเป็นอย่างนี้แล้ว เขาควรจะขอกำลังใจจากแบมแบมสักนิดหรือไม่? ในขณะที่มาร์คยังคงลังเลอยู่นั่นเอง ลำคอของเขาก็ถูกโอบแล้วโน้มลงมา

จุ๊บ...

“กลับมาอย่างปลอดภัยนะครับ ผมจะรอ”

“อะ... เอ่อ... ครับ” มาร์คนิ่งค้างไปชั่วขณะ รู้สึกราวกับว่ามันไม่ใช่ความจริง พอตั้งสติได้ ก็รับคำอย่างตะกุกตะกัก

“โอ๊ย... สำลักน้ำตาล จะตายแล้ว” ยูคยอมโพล่งขึ้นมาขัดจังหวะ

“พี่ยูคยอมโอเคไหมครับ?” บีบีมถามออกมาอย่างไร้เดียงสา

“ก็มีแต่น้องบีบีมนี่แหละที่เยียวยาหัวใจพี่ มาให้พี่กอดขอกำลังใจหน่อยเร็ว”

“ครับ” เด็กชายตัวเล็กเดินเข้าไปให้ยูคยอมกอดอย่างว่าง่าย แบมแบมก็ได้แต่ส่ายหัว เพราะรู้ว่าทั้งหมดนี่เพื่อนมันทำเพราะต้องการล้อเลียนตน

“เอาล่ะ ทุกคนขึ้นรถ”

“โอเค” ทุกคนขานรับคำสั่งมาร์ค จากนั้นไม่กี่อึดใจ ขบวนรถออฟโรดก็ค่อยๆเคลื่อนตัวจากออกไป

 

พวกเขามาถึงโรงงานแยกขยะเอาเกือบใกล้เที่ยง จินยองได้สร้างกำแพงล้อมรอบบริเวณด้านหน้าโรงงานกับโดมที่ขังต้นไม้ปลุกพลังเอาไว้ เพื่อไม่ให้ซอมบี้ตามเข้ามาได้

หากแต่... ก็ยังมีซอมบี้จำนวนหนึ่งอยู่ภายในกำแพงด้วย พวกเขาจึงช่วยกันจัดการ

“แฮ่กกก!” ซอมบี้ตัวหนึ่งโผล่พุ่งออกมาจากมุมอับสายตา ทั้งที่รถยังไม่ได้ดับเครื่อง แต่มันกลับไม่ได้พุ่งไปตามเสียง หากแต่มันเลือกยูคยอมที่อยู่ใกล้ที่สุดแทน

ยูคยอมขมวดคิ้วเข้าหากัน เห็นได้ชัดว่ามันตัวสูงใหญ่กว่าซอมบี้ปกติ หนำซ้ำยังผมขาวโพลน

“ซอมบี้ขั้นหนึ่ง!” จินยองพูดขึ้น ในขณะเดียวกันก็สร้างกระสุนหินยิงใส่ แต่เหมือนแรงยิงน้อยเกินไป จึงเสียบเข้าหัวแค่ตื้นๆ มันจึงไม่หยุดโจมตี

“ยูคยอม!”

ปัง! ปัง! ปัง!

ยูคยอมเองก็ตั้งสติได้ดี เขายกปืนยิงไปที่หัวของซอมบี้ขั้นหนึ่งสามนัดติดจนมันล้มแน่นิ่งไป

“ฟู่! โล่งอกไป น่าจะตัวสุดท้ายแล้ว” ลิซ่าพูดขึ้น

“ว่าแต่ทำไมมันพุ่งเข้าหายูคยอมล่ะ?” ลีโอฉุกสงสัยขึ้น ทำให้ยูคยอมก้มลงมองแผลที่ฝ่ามือ ที่จริงชุดป้องกันที่ได้มาจากแบมแบมมีถุงมือด้วย แต่ยามใส่ถุงมือเขายิงปืนไม่ถนัดจึงไม่ได้ใส่ แล้วก็ได้แผลมาจากการล้มเพราะหลบซอมบี้อย่างที่เห็น

“คงเป็นเพราะนี่มั้ง” เขายื่นแผลไปให้ทุกคนดู

“ถ้างั้นต้องระวังตัวให้มากๆนะยูคยอม”

“ครับพี่มาร์ค”

“ส่วนคริสตัลของตัวนี้ ยูคยอมฆ่าได้ก็ให้เป็นของยูคยอมก็แล้วกัน”

“จะดีเหรอพี่จินยอง?”

“ดีสิ มันมีประโยชน์มากตอนพลังปะทุ นายเก็บไว้เถอะ” เสี่ยบีที่เผาซอมบี้จนเหลือแค่คริสตัลไม่พูดเปล่า ส่งคริสตัลให้ยูคยอมด้วย

“ขอบคุณครับ”

“เอาล่ะ ที่นี่เคลียร์แล้วพักผ่อนให้เต็มที่ คืนนี้เรายังมีงานต้องทำอีก” พอมาร์คพูดจบ โจ้กับเตนล์ก็เคลื่อนรถมาจอดหลบแดดตรงบริเวณหลังคากันสาดด้านหน้าโรงงานโดยที่ไม่ลืมจัดเวรยามระวังภัยด้วย

ช่วงราวๆสามทุ่มของคืนนั้น...

ทุกคนเตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหวอีกครั้ง จินยองค่อยๆสลายโดมหินที่ขังต้นไม้ปลุกพลังเอาไว้ อาจเป็นเพราะไม่ได้รับแสงอาทิตย์ในช่วงกลางวัน มันจึงดูอ่อนแอลง และยังคงเหมือนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว

แต่อย่างไรก็ตามจินยองเห็นถึงความร้ายกาจของมันแล้ว และเขาไม่ต้องการที่จะเสี่ยง จึงรีบทำตามแผนที่วางเอาไว้ สร้างโดมหินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ขังแค่ลำต้นและราก ตรงส่วนกิ่งใบอยู่ด้านนอก

โจ้กับเตนล์รีบจอดรถเข้าไปเทียบใกล้ๆ จากนั้นคนที่อยู่กระบะหลังก็พยายามมองหาผลของมันและเด็ดออกมา

คึ่ก! คึ่ก! ครืดดด

เสียงต้นไม้ผีพยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากการคุมขัง แต่หินที่จินยองสร้างขึ้นมามันแข็งแกร่งกว่าจึงไร้ผล

“เป็นไปได้ด้วยดีตามแผนเลย!” โจ้พูดออกมาอย่างตื่นเต้น

“อืม ได้เยอะกว่าที่คิดนะ”

“แปดลูก ในตอนนี้ก็เกินจำนวนคนหลักๆของเราแล้ว” จินยองพยักหน้าเห็นด้วยกับมาร์ค

“แล้วเราจะทำตามแผนสองไหม?” เสี่ยบีถามขึ้น ทุกคนต่างมองหน้ากัน

“พวกเราไม่บาดเจ็บ พักผ่อนให้เต็มที่ เช้าแล้วก็น่าจะเริ่มแผนสองได้” มาร์คเป็นคนตัดสินใจ ส่วนคนอื่นๆก็ไม่มีใครคัดค้าน

พอช่วงเช้ามาถึง พวกเขาล้างหน้าล้างตาบ้วนปากจากน้ำก๊อกหน้าโรงงาน ให้สดชื่นและตื่นเต็มตา

“ไฟมันดับไม่ใช่เหรอ มีน้ำได้ไง?” ยูคยอมฉุกสงสัยขึ้น

“โรงงานมีแท็งก์น้ำสำรอง แต่เพราะไม่มีไฟฟ้า มันเลยไหลเอื่อยๆอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ” ลิซ่าที่ก่อนหน้านี้ติดอยู่ที่นี่มานานเป็นคนตอบ

“อืม เป็นเพราะอย่างนั้นนี่เอง”

“ทุกคนกินให้อิ่มนะ เดี๋ยวต้องใช้แรงกัน” ลีโอแจกเบียงที่เป็นอาหารกระป๋องให้กับทุกคน พวกเขาไม่สามารถปรุงอาหารได้ เพราะกลัวว่ากลิ่นจะไปเรียกพวกซอมบี้วิวัฒนาการ หรือพวกสัตว์กลายพันธุ์อื่นๆมา

“อยากกลับถึงบ้านเร็วๆจัง” ยูคยอมบ่น

“พี่ก็เหมือนกัน” มาร์คกับยูคยอมมองหน้ากัน ใช่แล้ว... พวกเขาทั้งคู่ต่างกำลังคิดถึงอาหารฝีมือแบมแบม

พอทุกคนเตรียมตัวพร้อมแล้ว จินยองก็สลายโดมที่ขังต้นไม้ปลุกพลัง

ครืดดด แซ่ก!

มันเคลื่อนไหวไปมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่พวกมาร์คด้วยความโกรธ!

บรื้นนน!

แต่พวกมาร์คเตรียมพร้อมอยู่แล้ว เมื่อมันพุ่งเข้ามา รถของพวกเขาก็ขยับตัวทันที

รถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง ต้นไม้ปลุกพลังก็ไล่กวดไม่ลดละ เมื่อมันจะมาถึงตัว เสี่ยบีที่อยู่คันหลังก็ใช้ไฟขู่ ทำให้มันชะงักและช้าลง

“กำลังจะถึงแล้ว ทุกคนเตรียมตัวปะทะ!” มาร์คตะโกนบอก เมื่อมาถึงจุดอันตราย

“เคี๊ยกกก!” ลิงมีปีกฝูงหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตี มาร์คใช้พลังกระแทกด้านหน้าให้กระเด็นออกไป จินยองป้องกันด้านขวา ลีโอที่นั่งด้านหน้าก็เปิดกระจกยิงที่โจมตีเข้ามาจากด้านซ้าย ที่ตรงข้ามกับคนขับ

คันหลังที่ตามมาติดๆ ไม่ต้องห่วงด้านหน้าที่มาร์คป้องกัน จึงทุ่มไปกับการป้องกันด้านข้าง

แต่เพราะมีคนที่มีพลังน้อยกว่าคันหน้า ลิซ่าที่อยู่ด้านหลังข้างเสี่ยบี จึงโดนลิงตัวหนึ่งกัดจนจมเขี้ยว!

“โอ๊ย!” ลิซ่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เพราะเธอก็มีดีและใจสู้จึงเบี่ยงปลายกระบอกปืนมาจ่อหัวลิงตัวนั้นและเหนี่ยวไก

ปัง!

หัวสมองลิงระเบิดกระจาย!

“ทุกคนเข้มแข็งเอาไว้ เจ้าต้วไม้นั่นกำลังเข้าเขตมาแล้ว!” มาร์คร้องบอก โจ้กับเตนล์เหยียบคันเร่งให้หลุดออกจากใจกลางฝูงลิงให้ได้

“มันมาแล้ว จินยอง!” แม้จะยังไม่พ้นเขตใจกลาง แต่ต้นไม้ปลุกพลังมันตามมาทันแล้ว

จินยองจึงสร้างโดมขึ้นมา แต่โดมนี้กลับขังพวกเขาเอง ไม่ได้ขังตันไม้ปลุกพลังเช่นครั้งก่อน!

“เคี๊ยกกกก” ฝูงลิงที่โจมตีพวกเขาอย่างใกล้ชิด ก็อยู่ในโดมโดยปริยายเช่นกัน

“เกือบยี่สิบตัวได้มั้งเนี่ย!”

“ทุกคนระวังด้วย” ในตอนนี้รถไม่ได้วิ่งโจ้กับเตนล์หยิบปืนออกมา แม้จะไม่ชำนาญ แต่พวกเขาก็เรียนรู้ขั้นพื้นฐานมาบ้างก่อนที่จะออกเดินทาง ไม่ได้หวังว่าจะฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ แค่เอาไว้ป้องกันตัวยามฉุกเฉิน

“มันเร็วเกินไป” เสี่ยบีหัวเสียเมื่อลูกไฟของตนเองไม่โดนลิงเลย

“จะหยุดพวกมันไว้ให้! จินยองคุ้มกันด้วย” มาร์คไม่พูดเปล่าเขาใช้พลังเหวี่ยงลิงด้านหน้าของตนไปกระแทกผนังโดมหินคอหักตาย แล้วหันไปช่วยเสี่ยบีตรึงลิงกลุ่มนั้นกลางอากาศ ส่วนเสี่ยจึงใช้ไฟรีบเผามันทันที

“แบบนี้ออมพลังของฉันไปเยอะเลย มือปืนเตรียมตัวนะ เดี๋ยวตรึงให้” ซึ่งการตรึงเช่นนี้ใช้พลังแค่ไม่กี่วินาที มันต่างจากการเค้นพลังเหวี่ยงไปกระแทกหินที่ใช้พลังมากกว่า เขาเลยเลือกหยุดฝูงลิงด้วยวิธีนี้ ให้ลีโอ ลิซ่า และยูคยอมช่วยยิง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นหลายสิบนัด ฝูงลิงทั้งหมดถูกกำจัด

“น่าเสียดาย เราเอากลับไปได้แค่ไม่กี่ตัว” ลีโอพูดขึ้นขณะช่วยกันผ่าเอาคริสตัลออกมาจากหัวลิง

“แต่ได้คริสตัลกลับไปด้วยแบบนี้ก็คุ้มแล้วนะ” เสี่ยบีพูดขึ้น

“แต่ก็เสียวสันหลังเหมือนกัน ถ้าฉันช้ากว่านี้...” ลิซ่าที่โจ้กำลังช่วยทำแผลหน้าซีด เมื่อนึกถึงลิงที่เข้ามากัดตนเอง

“แต่ที่คุณแบมแบมพูดก็ถูก เราอยู่ใกล้ฝูงลิงมากกว่าค่ายทหาร ถ้าพวกมันหิวโหยหาอาหารไม่ได้ มันก็จะมาหาเราก่อน เราอยู่สูงแค่ไหนก็หลบมันไม่พ้น ในเมื่อมันมีปีกบินได้” นี่คือสาเหตุที่แบมแบมคิดแผนล่อต้นไม้ปลุกพลังมากินฝูงลิงพวกนี้

“เรื่องนั้นพวกเรารู้” นี่เป็นสาเหตุที่ทุกคนทำตามแผน แม้ว่ามันจะเสี่ยงก็ตาม

 

 

มีE-BOOK วางขายแล้ว

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5631 grapeberryz (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 17:49
    สัตว์กัดคนแล้วไม่เป็นไรสินะ ใจหายหมด
    #5,631
    0
  2. #5578 toto (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:33

    ต้นไม้กินลิง จะไม่ยิ่งแข็งแกร่งหรอ

    #5,578
    0
  3. #5386 Thewonderful99 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 01:40
    ลิงก็กลายพันธุ์ กัดลิซ่าไม่เป็นไรหรอ
    #5,386
    2
    • #5386-1 Mmm_bbb(จากตอนที่ 40)
      20 พฤษภาคม 2563 / 01:57
      มันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ไม่ใช่ซอมบี้เลยไม่เป็นอะไรค่ะ
      #5386-1
    • #5386-2 Mmm_bbb(จากตอนที่ 40)
      20 พฤษภาคม 2563 / 01:58
      มันไม่ใช่ซอมบี้ค่ะ เลยไม่เป็นอะไร
      #5386-2
  4. #3350 Armyigot7ikonic (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:58

    เริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้ววววว
    #3,350
    0
  5. #3349 aoo1909 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:58
    โอ้ว คุณน้องขา มีน้องแบมไม่อดตายแน่นอน
    #3,349
    0
  6. #3348 sorasara (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:54
    รอเรื่องนี้ตลอด ชอบจร้าาาา
    #3,348
    0