ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 24 : EP19 - คุยกันระหว่างมื้ออาหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    10 ก.พ. 63

เมื่อแบมแบมสงบสติอารมณ์ได้ ทั้งสามคนช่วยกันเตรียมของสดชาบูอย่างเร่งด่วน และขึ้นไปเพนท์เฮาส์ของมาร์คได้ก่อนสองทุ่ม

“ว้าว...เราจะได้กินของอร่อยๆ แล้ว” แจ็คสันตาเป็นประกาย

“เจ้านายครับ ฝีมือคุณจินยองก็ไม่ได้แย่หรอกครับ” ลีโอเอ่ยแย้งขึ้นมา

“ไม่ได้แย่แต่เมนูทอดๆ ทุกวัน”

“ก็ช่วยไม่ได้ฉันทำเป็นแค่นั้นนี่” จินยองที่ลงบันไดมาจากชั้นบนเอ่ยขึ้น

“อาการเป็นยังไงบ้างครับคุณจินยอง?” แบมแบมถามไถ่ขึ้นทันที

“สลบไปได้พักหนึ่ง พอฟื้นก็ดีขึ้นครับ แต่พลังยังไม่กลับคืนขึ้นมาเลย”

“คงต้องนอนหลับพักผ่อนสักหนึ่งคืนให้ร่างกายฟื้นตัวเต็มที่น่ะครับ”

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ คุณแบมแบม”

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณพวกคุณทุกคน ที่ทำให้เราอยู่อย่างปลอดภัยขึ้น บีบีมเองก็ด้วยขอบคุณพี่ๆ เขาสิ” แบมแบมดันหลังน้องให้ออกมายืนข้างหน้า แล้วขอบคุณทุกคน

“ขอบคุณครับ พวกพี่ๆ เป็นฮีโร่ของบีบีมเลย โดยเฉพาะพี่มาร์ค” บีบีมไม่พูดเปล่าวิ่งพุ่งเข้าหามาร์คทันที

“ไงครับเด็กดี...คิดถึงพี่ไหม?” มาร์คถามพร้อมทั้งย่อตัวลงมาอุ้มร่างเล็กๆ ขึ้นมา

“คิดถึงครับ บีบีมอยากมาหาพี่มาร์ค แต่พี่แบมแบมบอกว่าอันตราย แถมคุยมือถือกับพี่มาร์คก็ไม่ได้ บีบีมขัดใจมากเลยครับ” เสียงเล็กๆ เจื้อยแจ้ว เพราะหลังจากที่สัญญาณมือถือหายไป น้องก็ไม่ได้คุยกับมาร์คอีก

“แต่ตอนนี้พี่มีนี่แล้วนะ บีบีมเอาไปอันหนึ่ง เราจะได้คุยกันได้ ดีไหม?” มาร์คยื่นวิทยุสื่อสารให้น้อง

“ในห้องมีครับ”

“มีเหรอ?” มาร์คหันมาถามแบมแบม

“อ่า...ครับ แต่มันเป็นแบบต่อกับสายนำสัญญาณให้สื่อสารได้ไกลขึ้น เลยเคลื่อนย้ายไม่ได้ครับ อีกเครื่องก็อยู่บนรถออฟโรดเอาไว้ติดต่อกับยองแจยามฉุกเฉินน่ะครับ”

“ยองแจ?” มาร์คขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อได้ยินชื่อไม่คุ้นหู

“เพื่อนร่วมอุดมการณ์น่ะครับ”

“งั้นเดี๋ยวพี่วอไปหาบีบีมสัญญาณนั้นแล้วกันนะ” มาร์คหันมาพูดกับบีบีม น้องเลยหันมามองแบมแบมเป็นเชิงขออนุญาต

“ได้ไหมครับ พี่แบมแบม”

“ได้สิ มาครับ มาทานกันเถอะครับ น้ำซุปร้อนแล้ว” แบมแบมเรียกทุกคน

“คุณไม่เห็นจำเป็นต้องเปลืองเสบียงเลย” มาร์คพูดขึ้น เพราะไม่อยากให้แบมแบมมาเปลืองเสบียงกับพวกเขา

“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ คนที่ทำงานหนักสมควรจะได้ทานของดีๆ นี่เป็นสิ่งเล็กน้อยที่ผมพอจะทำให้ได้ครับ”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ครับคุณมาร์ค ไอ้แบมมันตั้งใจมาแล้ว อย่าขัดใจมันเลยครับ” ยูคยอมที่ทำหน้าที่ยกหม้อชาบูกับเตาไฟฟ้าขนาดเล็กขึ้นมา เอ่ยขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นขอบคุณนะครับ สำหรับอาหารมื้อนี้” มาร์คจำยอม มองคนที่ตัวเองทั้งรักทั้งปลื้มด้วยแววตาอ่อนลง

“ครับ มาครับ มานั่งกันเลย” ทุกคนในห้องเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร ซึ่งเพื่อป้องกันทุกคนยื่นแขนไม่ถึง แบมแบมสั่งให้ยูคยอมเอาเตากับหม้อชาบูมาสองชุด

“นี่คือครอบครัวสุขสันต์ใช่ไหมเนี่ย?” ยูคยอมเอ่ยแซวขึ้นมา เมื่อบีบีมนั่งตรงกลางระหว่างมาร์คกับแบมแบม กลายเป็นภาพที่เหมือนพ่อแม่ลูก

“ปาก” แบมแบมพูดสั้นๆ จากนั้นก็ไม่ใส่ใจแววตาล้อเลียนของเพื่อน คอยตักเนื้อที่สุกแล้วให้น้อง สลับกับกินเอง

“พูดดีนะ...ยูคยอมใช่ไหม ได้ข่าวว่ารู้จักกับแจ็คสันมาก่อน” มาร์คชวนยูคยอมคุย เพราะอีกฝ่ายพูดจาถูกหูตนเอง ทำเอาแบมแบมเผลอกลอกตาไปมาอย่างระอา

“ครับ รู้จักกับพี่แจ็คสันมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ เคยได้ยินพี่แจ็คสันพูดถึงคุณเหมือนกัน”

“ไม่มีคงมีคุณหรอก เรียกฉันพี่เหมือนที่เรียกแจ็คสันนั่นแหละ”

“ครับ แล้วนี่ตึกนี้ปลอดซอมบี้แล้วใช่ไหมครับ?” ยูคยอมถามขึ้น

“คิดง่ายไปแล้วยูคยอม ที่เรากำจัดไปก็แค่ตามทางเดินโล่งๆ ตามห้องยังไม่ได้กำจัด แต่ไม่ต้องกังวลไป ชั้นที่สามสิบเก้ากับสี่สิบปลอดซอมบี้”

“อย่างที่แจ็คสันพูด เราจัดการตามทางเดินที่เป็นอันตรายก่อน จากนั้นเริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ไป เราจะเคลียร์ให้ตึกนี้ไร้ซอมบี้ จากนั้นก็ไปสร้างปิดทางเข้าหน้าคอนโดด้วยกำแพงหิน และเคลียร์ในบริเวณสวนคอนโดให้โล่ง” มาร์คพูดเสริมขึ้นมา

ซึ่งทุกคนที่นี่รู้ดีว่าทางเข้าคอนโดเป็นแบบไม้ยกสแกนบัตรเข้า ซึ่งตอนนี้มันถูกพังไปแล้ว ทางเข้าจึงโล่งไป

“แล้วทำไมไม่ปิดทางเข้าคอนโดก่อนเลยล่ะครับ ซอมบี้จะได้ไม่เข้ามาเพิ่ม?” ยูคยอมเกิดความสงสัยขึ้นมา

“ก็อยากจะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่ข้อแรกที่เราต้องคำนึกถึงคือถ้าปิดกำแพงที่หน้าประตูทางเข้าคอนโดคนภายนอกจะมองว่าที่นี่ปลอดภัย แล้วแห่กันเข้ามา เราตั้งใจว่าจะปิดทางเดินก็ต่อเมื่อพลังของจินยองแข็งแกร่งกว่านี้ จนเพียงพอที่จะต่อความสูงให้กำแพงที่ล้อมรอบคอนโดได้ เพื่อป้องกันคนเข้ามา” ตอนที่จินยองสร้างกำแพงหินกั้นกระจก คือกั้นด้านใน ไม่ใช่ด้านนอก มันจึงดูไม่เด่นมากนัก

“และอีกข้อที่มาร์คยังไม่ได้พูดก็คือ เราต้องการปล่อยโอกาสให้คนที่นี่ออกไปด้วย” แจ็คสันเสริมขึ้นอีกคน

“อืม ถ้าตอนนี้ปิดไปก่อน คนที่อยู่ที่นี่ก็จะเข้าออกลำบากครับ เรามองว่าเกิดเหตุมาหลายวันแล้ว และที่สำคัญตอนนี้น้ำไม่ไหล คนที่รอดอยู่คงจะต้องออกไปหาเสบียงเพิ่มบ้าง” ลีโอพูดอีกคน

“เรามีของกินเยอะแยะ เราจะไม่แบ่งให้พวกเขาเหรอครับ?” เป็นบีบีมที่กลืนเนื้อลงท้องเสร็จถามขึ้น แบมแบมจึงลูบหัวน้องแล้วสอนออกไปว่า

“เราแบ่งทุกคนไม่ได้หรอกนะครับ เพราะคนบางคนเขาอาจไม่พอใจเท่าที่เราให้ไป เขาอาจจะเรียกร้องเพิ่มอย่างไม่มีที่สิ้นสุด”

“ใช่ครับ คนที่จะได้อาหารจากเรา คือคนที่ไม่เห็นแก่ตัว พี่มาร์คตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปถามพวกเขา ว่าอยากจะทำงานกับพี่มาร์คไหม ถ้าคนไหนทำพี่มาร์คถึงจะแบ่งอาหารให้” มาร์คช่วยแบมแบมสอนน้องอีกคน

“คนที่จะได้อาหารจากเราคือคนที่ไม่เห็นแก่ตัว และช่วยเราทำงานใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ อย่างที่บีบีมช่วยพี่ทำงานในห้องไงครับ” แบมแบมช่วยให้น้องรำลึกว่าได้ช่วยเขาให้อาหารสัตว์ ดูแลแปลงผัก

“แล้วพี่จะเอาคนพวกนั้นมาทำอะไรเหรอครับ?” ยูคยอมถามมาร์คขึ้น

“ขั้นแรก ก็ช่วยเป็นกำลังในการกำจัดซอมบี้ในตึก ตอนที่พี่กับจินยองใช้พลังจนเกินขีดจำกัด ต้องมีคนช่วยคุ้มกันและพากลับเพนท์เฮาส์”

“ขาของผมเองก็ดีขึ้นมากแล้ว เดินก็โอเคแล้ว ผมจะช่วยอีกแรงนะครับ” ยูคยอมอาสา ทำให้มาร์คเหล่ตามองมาที่แบมแบม ราวกับว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องยูคยอมโดยพลการ

“ให้ยูคยอมไปทำเถอะครับ จะได้เป็นการสะสมประสบการณ์”

“แน่ใจแล้วนะว่าจะปล่อยให้เพื่อนไป” มาร์คถามย้ำ เพราะรู้ดีว่าก่อนหน้านี้แบมแบมเสี่ยงชีวิตไปช่วยคนคนนี้มา

“ครับ มีชุดป้องกันแล้วคงไม่ตายเพราะซอมบี้ง่ายๆ” แบมแบมพยักหน้า ยูคยอมเป็นสายลุยอยู่แล้ว เขาไม่ควรกักขังยูคยอมเอาไว้ในโซนปลอดภัยมากเกินไป เพราะจะทำให้ยูคยอมไม่พัฒนาตนเอง ส่วนเรื่องยูคยอมอาจตายเพราะซอมบี้ โอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก ในเมื่อตอนนี้มีชุดป้องกันสุดล้ำของยองแจแล้ว

“โอเค ในเมื่อคุณแบมแบมยอมให้ไป ฉันก็ยินดีที่จะมีคนมาช่วย” ดวงตาของมาร์คยังคงจับจ้องไปที่แบมแบม มันเต็มไปด้วยความหลงใหล เชื่อฟัง

“ให้ตายเถอะ แบมแบม...นี่มึงเป็นผู้นำกลุ่มนี้ใช่ไหม?”

“เปล่า” แบมแบมส่ายหัวไม่รับมุกของเพื่อนสนิท

“ผักสดจังครับ” ส่วนลีโอก็เหมือนเฟดตัวออกจากโลกภายนอก เขากินผักมากกว่าเนื้อเสียอีก เพราะหลายวันที่ผ่านมากินแต่ทอดๆ กับอาหารสำเร็จรูป ไม่มีผักสดๆ แบบนี้

“มึงนี่มันจริงๆ เลยลีโอ ฟังที่ไอ้มาร์คกับคนอื่นๆ พูดบ้างก็ได้” แจ็คสันส่ายหัวกับคนสนิท

“แต่ผักสดจริงๆ ครับเจ้านาย ผมไม่ได้กินผักมาหลายวันแล้ว คิดถึงผักมากเลยครับ”

“บีบีมเป็นคนรดน้ำครับ” บีบีมได้ทียกมือขึ้นอวดหน้าที่ของตนเอง

“ได้ข่าวว่าแค่เปิดวาล์วน้ำนะ” ยูคยอมแซวออกมา น้องเลยทำปากจู๋ๆ ใส่

“บอสเองก็ตั้งใจจะใช้ห้องที่ยังไม่ได้ตกแต่งปลูกผักเลี้ยงสัตว์เหมือนกันครับ” จินยองพูดขึ้น เขาไม่แปลกใจที่แบมแบมมีผักสดกิน เพราะรู้ดีว่าคนคนนี้เคยขนอุปกรณ์การเกษตรเข้าไปไว้ในห้อง

“ดีครับ ถ้ากำจัดสวนรอบคอนโดเป็นแปลงนาข้าวได้จะดีมากกว่านี้นะครับ พื้นที่เยอะด้วย น่าจะพอกินครับ” แบมแบมให้คำแนะนำออกไป

“ผมก็ตั้งใจแบบนั้นเหมือนกันครับ ถ้าคนในคอนโดที่เหลือทำงานกับผม ผมก็อยากให้พวกเขาเป็นกำลังช่วยผมเพาะปลูกด้วยเหมือนกัน” มาร์คพยักหน้า เขาเองก็มองและคำนวณพื้นที่รอบๆ เอาไว้แล้วว่าจะทำอะไรบ้าง

“แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมึงกับจินยองต้องรีบแข็งแกร่ง จะทำฟาร์มทำอะไรได้เราก็ต้องออกไปนอกคอนโด ไปหาวัสดุ เครื่องมือ เมล็ดพันธุ์ต่างๆ นานา” แจ็คสันพูดขึ้นพลางคีบเนื้อที่นำลงไปลวกเข้าปากคำโต

“อืม เรื่องนั้นฉันรู้ วันนี้จินยองน่าจะขยายขีดจำกัดไปอีกขั้น ฉันก็จะพยายามขยายขีดจำกัด ในการเก็บกวาดคอนโดครั้งนี้เหมือนกัน”

“ผมพอสนับสนุนเรื่องอาวุธกับรถได้ครับ” แบมแบมพูดในสิ่งที่ตนเองพอจะช่วยได้

“ขอบคุณครับ เราต้องพึ่งรถของคุณแน่ๆ”

“จริงอย่างที่มาร์คมันพูด แต่เรื่องอาวุธคนอย่างแจ็คสันไม่เอาเปรียบใครแน่นอนโดยเฉพาะลูกค้า นี่ถือเป็นการขอยืมชั่วคราวแล้วกันนะครับ”

“คุณแจ็คสันจะไปเอาที่ไหนมาคืนครับ การเดินทางข้ามประเทศมันไม่ง่ายนะครับ จะออกทางทะเลก็ยิ่งไม่ปลอดภัย สัตว์น้ำในทะเลมันใหญ่มากครับ ยิ่งในกรณีที่มันไม่เหมือนในแบบที่เราเคยรู้จัก” แบมแบมเตือนสติแจ็คสัน

“คือ… อย่าบอกใครนะครับ ตอนที่ผมมาส่งอาวุธให้คุณ คุณไม่ใช่ลูกค้าเพียงคนเดียว ยังมีอีกเจ้าและรายใหญ่มาก คือเยอะกว่าคุณสองเท่า แล้วผมยังไม่ได้ส่งอาวุธพวกนั้น ตอนนี้มันรอผมอยู่ในฐานลับของผม” แจ็คสันพูดไปแววตาก็เปล่งประกายระยิบระยับ มั่นใจในคลังแสงลับของตนเอง

“เคลียร์ที่นี่เสร็จ อันดับแรกคือไปขนอาวุธครับ” จินยองพูดขึ้นมาอีกคน ยังไงอาวุธก็ยังจำเป็นกับเขาในกรณีที่ต้องประหยัดพลัง

“เข้าใจแล้วครับ ดีใจที่ได้รวมกลุ่มกับพวกคุณ ผมและน้องรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาเลยครับ” แบมแบมพูดออกมาจากใจจริง

คนพวกนี้ถึงจะมีจิตใจเป็นสีเทา แต่ทุกคนยังมีหลักยึดมั่นในตนเอง ลองกล้าบอกเรื่องคลังแสงกับเขาขนาดนี้ ก็ต้องถือว่าเขาเป็นพรรคพวก และไม่เอาเปรียบเขาอย่างแน่นอน

“ทางนี้เรียบร้อยและดูท่าจะไปได้ดี ทางฝั่งยองแจเพื่อนมึงเป็นไงบ้างล่ะ?” ยูคยอมถาม ตอนที่แบมแบมคุยทางวิทยุสื่อสารกับยองแจเมื่อเช้า เขากำลังเข้าห้องน้ำอยู่จึงไม่รู้เรื่องอะไร

“เสี่ยบีทดลองใช้พลังของตัวเองแล้ว เริ่มเคลียร์อะพาร์ตเมนต์แล้ว คาดว่าจะเรียบร้อยปลอดซอมบี้ภายในสองสามวันนี้”

“ผู้มีพลังพิเศษอีกคนงั้นเหรอ?” มาร์คขมวดคิ้วสงสัย

“ใช่ครับ พลังพิเศษของเสี่ยบี พี่ชายของยองแจคือไฟครับ”

“ถ้าเอามารวมกลุ่มที่นี่ได้ เราจะแข็งแกร่งขึ้น”

“เราเกื้อหนุนกันเป็นบางโอกาสได้ แต่ไม่ควรมาอยู่รวมกันที่นี่ครับ” แบมแบมส่ายหัวไม่เห็นด้วยกับแจ็คสัน

“ทำไมล่ะครับ?” ลีโอเป็นคนถามขึ้น

“มันจะดีกว่าถ้ามีฐานที่มั่นสองฐาน” คำตอบของแบมแบม ทำให้ทุกคนรู้สึกใจกระตุกวูบ

คนคนนี้ต้องฉลาดแค่ไหน ถึงได้คิดได้ขนาดนี้!

 

 

 

พรีออเดอร์เล่มวันนี้วันสุดท้าย จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

มีE-BOOK วางขายแล้ว

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5271 toto (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:31

    ชื่นชมล฿กแบมสุดๆค้าบ

    #5,271
    0
  2. #5270 Apple3503V (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:20
    ก็คนมันฉลาดอะคร้าบบ555 //แบมแบมลูก เป็นหัวหน้าทีมไปแล้วใช่มั้ยย
    #5,270
    0
  3. #1227 saniaanatcha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:47
    รออจ้าา
    #1,227
    0
  4. #1226 Mamanow244 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:46
    รอค่า ติดเรื่องนี้มากเลย สู้ๆนะคะ
    #1,226
    0