ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 23 : EP18 - บีบีมเป็นเด็กธรรมดา?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

แบมแบมรู้มาว่าหลังจากที่จินยองสร้างกำแพงหินปิดกั้นตรงบันไดหนีไฟ พลังก็เกินขีดจำกัด จนทั้งเกิดอาการกระอักเลือด ปวดทรมานไปตามตัว สุดท้ายก็สลบไป ส่วนอีกสามคนที่เหลือก็ถือว่าทำงานหนักและเสี่ยงอันตรายกันไม่ใช่น้อย เขาจึงเกิดความคิดที่จะตอบแทนคนกลุ่มนี้ขึ้นมา

“ทำไมมึงเตรียมของสดเยอะจังวะ?” ยูคยอมถามขึ้น เมื่อตนเองกับบีบีมต้องช่วยจัดการเตรียมผักสดจนมือระวิง

“เตรียมพวกของสดชาบูไปเผื่อห้องข้างบน”

“ใจดีหรือว่าเล็งใครเอาไว้?”

“ปากเหรอนั่น?” แบมแบมหันมามองค้อน เมื่อเพื่อนสนิทพูดจาไม่เข้าหู

“แหมๆ ฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกัน ว่าเมื่อชั่วโมงก่อนมึงยืนคุยกับคุณมาร์คหน้าประตูแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่” ไม่พูดเปล่าใบหน้าแสดงความล้อเลียนไปด้วย

“พี่แบมแบมเป็นแฟนกับพี่มาร์คเหรอครับ?” นี่ก็อีกคน พอยูคยอมเริ่มล้อเลียนก็ถามซ้ำซากด้วยประโยคเดิมมาเป็นชั่วโมงแล้ว

“เปล่า เขาก็แค่ขอคำแนะนำเรื่องพลัง โน่นนี่นั่น...”

“จ้า พี่ยูคจะเชื่อน้องแบมแบมนะ”

“ว้า เสียดายจัง พี่มาร์คทั้งใจดีทั้งเท่ น่าจะเป็นแฟนกัน” เด็กชายตัวน้อยหน้ามู่ลงด้วยความผิดหวัง

“พี่ยังไม่คิดมีแฟนหรอกน่า”

“ครับ...” น้องรับคำเสียงอ่อย ยูคยอมมองสองพี่น้องก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน บังเกิดความสงสัยบางอย่างแต่ถามไม่ได้ จึงคิดอุบายขึ้นมา

“น้องบีบีม ขึ้นไปหยิบมือถือให้พี่ยูคหน่อยได้ไหมครับ?”

“ได้ครับ!” เด็กชายตัวน้อยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมใดๆ พอเห็นว่าจะได้ทำตัวมีประโยชน์กับพี่ๆ ก็รีบลงจากเก้าอี้ต่อขา วิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที

“อยู่ๆ ก็ไล่น้องไป มีอะไรจะพูดงั้นเหรอ?”

“แสนรู้นะมึง กูสงสัยเรื่องการย้อนเวลาของมึงว่ะ นอนทบทวนมาหลายวันหลายคืนแล้ว มันเป็นไปได้ไหมวะว่านั่นคือพลังพิเศษของมึง?”

“ไม่มีทาง… ยังไงก็ต้องเกิดอาการพลังปะทุ ขนาดพลังอย่างคุณมาร์คยังเกิดอาการเลย ถ้าเป็นพลังของฉันจริง มันก็ต้องมีอาการบ่งบอกบ้าง ที่สำคัญไม่รู้สึกถึงขุมพลังใดๆ ในร่างกายเลย”

“ขุมพลัง...”

“ก็คือขนาดหรือระดับพลังงานนั่นแหละ ที่ค่ายเมืองPเรียกว่าขุมพลังในร่างกาย คนทั่วไปก็เรียกว่าขุมพลัง ที่จริงคนเรียกกันหลายแบบนะ เพราะไม่มีใครกำหนดชัดเจนว่ามันคืออะไร บางกลุ่มก็เรียกตามเกมส์ว่าMPบ้าง มานาบ้าง พลังวิญญาณบ้าง พลังเวทย์บ้าง”

“งั้นถ้ามึงมั่นใจว่าไม่ใช่มึง ก็อาจจะเป็นบีบีม มันไม่สมเหตุสมผลที่อยู่ๆ จะย้อนกลับมาได้เพราะมึงตาย มันต้องมีเหตุอะไรสักอย่างสิ”

“บีบีม...” สิ่งที่ยูคยอมพูดทำให้แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากัน

“กูคิดนะ ว่าไม่มึงก็ต้องน้องมึง กูไม่เชื่อว่าจะเป็นความปรานีจากสิ่งไม่มีตัวตนทำให้มึงย้อนกลับมา”

“แต่พลังย้อนเวลา ฉันว่ามันอยู่เหนือกฎเกณฑ์เกินไป”

“กูว่าพลังของคุณมาร์คก็เหนือกฎเกณฑ์ ฟังจากที่มึงเล่ามาส่วนใหญ่เป็นพวกพลังธรรมชาติ ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม่ใช่เหรอวะ? คุณมาร์คทำได้แบบนั้น แล้วมันจะเป็นไปไม่ได้เหรอว่าที่มึงหรือน้องจะมีพลังย้อนเวลา?” ยูคยอมชี้นำด้วยการยกเหตุผลมาอ้าง

“แต่น้องไม่มีอาการอะไรบ่งบอกเลยนะ ว่าย้อนเวลากลับมาเหมือนฉัน”

“มึงย้อนกลับมาครั้งแรกนี่ตอนไหน อยู่ๆ นึกได้เอง หรือว่าสะดุ้งตื่นนอน?”

“ตื่นนอน”

“แล้วตอนมึงตื่นขึ้นมา มึงไม่สับสนเหรอว่านั่นมันความจริงหรือความฝัน?” สิ่งที่ยูคยอมถามขึ้นกระแทกใจของแบมแบม

ใช่...กว่าเขาจะมั่นใจว่ามันเป็นเรื่องจริง ก็ใช้เวลาตั้งหลายวัน

“ตอนแรกก็สับสน”

“นั่นไง ถ้าสมมติว่าบีบีมมีรูปแบบย้อนมาเหมือนกับมึง เด็กอายุแค่สี่ขวบ มึงว่าจะสามารถแยกแยะได้เหรอว่าอะไรมันคือความจริงหรือความฝัน”

“แต่น้องไม่มีอาการพลังปะทุนะ”

“แล้วที่มึงเคยอยู่ค่ายเมืองP มีเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบีบีมมีพลังบ้างไหม?” ยูคยอมซักรายละเอียดยิบย่อย เพื่อหาเหตุผลมาประกอบข้อสันนิษฐานของตน

“ที่เมืองPคนมีพลังหลายคนก็จริง แต่มีระดับสูงแค่สองคน ที่เหลือก็เป็นระดับต่ำๆ แต่เท่าที่จำได้...คนที่มีพลังไม่มีใครต่ำกว่าอายุห้าขวบเลย” แบมแบมรำลึกเรื่องราวในค่ายเมืองPแล้วพูดออกมา

“ถ้างั้นมันก็อาจจะเป็นไปได้ว่า อาการปะทุของพลัง รวมไปถึงการที่สามารถใช้พลังได้จะต้องมีอายุตั้งแต่ห้าขวบขึ้นไป”

“ตอนน้องห้าขวบก็ไม่มีอาการพลังปะทุเหมือนกัน”

“มึงแน่ใจเหรอว่า น้องไม่เคยป่วยเลย? ไหนมึงบอกว่ากูเคยให้แต้มรักษาพยาบาลน้องไง”

“...” แบมแบมเงียบไปไม่พูดอะไร แต่เขารู้ดีว่าสิ่งที่ยูคยอมพูดมามันเป็นไปได้สูงมาก ซึ่งเขามองข้ามเรื่องนี้ไป เพราะตอนห้าขวบที่น้องป่วย ไม่มีสะเก็ดไฟตามตัว ไม่มีเศษดินเกาะตามผิวหนัง ไม่มีลมออกมาตามผิวหนัง และไม่มีน้ำไหลออกมาแทนเหงื่อ จึงถูกหมอตัดสินว่าเป็นอาการป่วยธรรมดา

“ที่สำคัญ แม้มึงจะพยายามปลูกฝังน้องให้น้องชินกับโลกสยองขวัญใบนี้ได้ แต่น้องปรับตัวเร็วเกินไปหรือเปล่าวะ? จะเชื่อฟังยังไง ให้มองซอมบี้น่ากลัวแบบนั้น เด็กสี่ขวบไม่ร้องได้เหรอวะ เหมือนน้องมันชินมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น น้องไม่เคยถามถึงพ่อเลยนะ เหมือนไม่อาลัยอาวรณ์เลยสักนิด นี่ไม่เข้าข่ายว่าน้องเห็นพ่อกับสองแม่ลูกนั้นทำไม่ดีกับมึงในชีวิตที่แล้วเหรอวะ?”

ยูคยอมพูดถูก ตั้งแต่น้องมาเมืองS น้องไม่เคยถามถึงพ่อเลยสักคำ ขนาดเกิดเหตุการณ์ซอมบี้ระบาด คนที่ถูกน้องถามถึงนั้นยังเป็นพี่รุ้งแทนที่จะเป็นพ่อ

“นายพูดมีเหตุผลมาก ถ้านายไม่ชี้นำฉัน ฉันก็อาจจะมองข้ามเรื่องของบีบีมไป” แบมแบมยอมรับเหตุผลของเพื่อนในที่สุด

“อืม...ดีใจที่มึงไม่คิดว่ากูบ้า แบบที่กูเคยคิดกับมึง” ยูคยอมคลี่ยิ้มอกมา เมื่อเพื่อนสนิทยอมรับในสิ่งที่ตนเองวิเคราะห์

“แต่ถึงน้องจะมีพลังจริง ก็คงไม่สามารถใช้ได้ในตอนนี้”

“อาจต้องรอจนกว่าน้องจะอายุห้าขวบ กูเข้าใจ”

“แล้วถ้าน้องย้อนเวลาได้จริง นายคิดจะทำยังไง?”

“ก็ขอให้ส่งกูกลับไปก่อนจะเกิดดาวตกไง กูจะได้เตรียมการแบบมึงบ้าง” ดวงตายูคยอมเปล่งประกายไปด้วยความหวัง

“มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น รูปแบบพลังพิเศษมากแค่ไหน ก็ต้องมีกฎเกณฑ์ในการใช้พลังมากขึ้นเท่านั้น ดูอย่างคุณมาร์คสิ มีพลังทำลายก็จริง แต่ก็มีขีดจำกัดในการใช้ แค่ทำลายลูกแก้วเล็กๆ ยังออกอาการว่าจะเกินขีดจำกัด” แบมแบมนึกถึงตอนที่มาร์คทำลายลูกแก้วที่มีอาการปวดตา คนอย่างนั้นขนาดพลังปะทุขนาดนั้นยังฝืนร่างกายได้ แสดงว่าต้องเป็นคนที่มีความอดทนเกินกว่าจะวัดด้วยบรรทัดฐานของคนปกติ อาการเจ็บปวดตานั่นอาจจะไม่ใช่การปวดเล็กๆ น้อยๆ อย่างที่ทุกคนเข้าใจ

“กฎเกณฑ์เหรอ?”

“ตอนที่ฉันย้อนกลับมา ไม่ใช่แค่ฉันตาย น้องก็ตายนะยูคยอม”

“อึก...” นั่นทำให้ยูคยอมชะงัก…

พลังที่ยิ่งใหญ่ อาจจะมาพร้อมการแลกเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่เช่นกัน

นั่นคือสิ่งที่ทั้งแบมแบมและยูคยอมต้องตระหนักถึง

“นี่ครับ! มือถือของพี่ยูคยอม บีบีมหาตั้งนานแน่ะ!” คนที่ตกเป็นประเด็นของพี่ๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาอย่างดีอกดีใจ ที่สามารถทำภารกิจที่ถูกไหว้วานสำเร็จ

“เก่งมากครับ มาให้พี่หอมแก้มที”

“ครับ...” บีบีมเอียงแก้มให้ยูคยอมหอมอย่างว่าง่าย

“แล้วในมือนั่นกระดาษอะไรเหรอครับ?” แบมแบมถามเมื่อเห็นว่าในมือของน้องถือกระดาษอีกแผ่น

“รูปที่บีบีมวาดครับ ครอบครัวของเรา บีบีมว่าจะให้พี่ๆ ดูแต่ก็ลืม พอไปหามือถือให้พี่ยูคยอมเจอเข้าก็เลยเอามาด้วย ดูสิครับ บีบีมเก่งไหม?”

“ไหน ขอพี่ดูหน่อยสิครับ มีใครบ้าง?”

“นี่... มีบีบีม มีพี่แบมแบม พี่มาร์ค... แล้วคนสุดท้ายพี่ยูคยอม” น้องชี้ให้ดูทีละคน

“แล้วไม่มีคุณพ่อเหรอครับ?”

“ยูคยอม” แบมแบมกดเสียงใส่เพื่อน ที่พูดคำที่ไม่สมควรพูดออกมา แต่ยูคยอมลอยหน้าลอยตาไม่สำนึกใดๆ

“งึ” น้องส่ายหัว แต่ไม่มีอาการคิดถึงใดๆ ออกมา แบมแบมเม้มปากเข้าหากัน ก่อนจะตัดใจถามออกไป

“พี่จำได้ว่าก่อนพี่จะออกจากบ้าน บีบีมยังวาดคุณพ่ออยู่เลยนี่ครับ”

“ตอนนั้นบีบีมวาดแค่พี่แบมแบมกับบีบีมแหละ แต่พี่รุ้งบอกว่าครอบครัวต้องมีคุณพ่อด้วย บีบีมก็เลยวาดครับ” คำตอบของน้องทำให้ผู้ใหญ่สองคนมองหน้ากัน

“ทำไมบีบีมไม่วาดคุณพ่อตั้งแต่แรกล่ะครับ?”

“คุณพ่อไม่ดี คุณพ่อลำเอียง... ทำให้พี่แบมแบมร้องไห้” คำตอบของน้อง ทำให้แบมแบมชาวาบไปทั้งตัว ก่อนขอบตาจะร้อนผ่าวขึ้นมา

“บีบีม...”

“บีบีมเล่าให้พี่รุ้งฟัง พี่รุ้งบอกว่ามันเป็นแค่ความฝันครับ… แค่ฝันไม่ได้เกิดขึ้นจริง... แต่บีบีมก็ไม่รักคุณพ่อแล้ว” น้องพูดมาอย่างซื่อๆ แบมแบมเอามือปิดปากตัวเอง จำได้ว่าคืนแรกที่ย้อนมาเป็นคืนที่เขาทำรายงานจนดึก เขาจึงนอนคนเดียว ส่วนน้องต้องนอนในห้องตัวเองที่มีพี่รุ้งนอนเป็นเพื่อนด้วย เป็นไปได้ว่าน้องเองสภาพจิตใจแย่ไม่ต่างจากเขา แต่เด็กที่ถูกผู้ใหญ่บอกว่ามันเป็นความฝัน ก็ต้องยอมเชื่อไม่ใช่เหรอ?

“แบมแบมกูว่ามันชัดแล้วว่ะ...”

“อืม...” แบมแบมพยักหน้า ก่อนจะรวบตัวน้องมากอดเอาไว้

“พี่แบมแบมครับ ที่จริงหลังจากคืนนั้นบีบีมก็ฝันร้ายบ่อยๆ แต่บีบีมเป็นเด็กดีและเข้มแข็งอย่างที่พี่แบมแบมสอน บีบีมเลยไม่ร้องไห้ครับ” น้องน้อยในอ้อมกอดเล่าออกมา

ใช่…

น้องไม่ร้องไห้…

แต่เขาที่กำลังร้อง…

“ไม่ต้องกลัวนะ พี่จะปกป้องบีบีมเอง ฝันร้ายพวกนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นแล้ว” เขาบอกกับน้องโดยที่พยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น

ในเมื่อบีบีมเป็นคนให้โอกาสเขาได้ย้อนกลับมา เขาจะรักษาโอกาสนี้ให้ดีที่สุด

คราวนี้...มันจะต้องเป็นอย่างที่พี่พร่ำบอกจะตลอดเวลา ทุกอย่างจะเรียบร้อย น้องไม่ต้องกลัว...

 

 

พรีออเดอร์เล่มเหลือเวลาอีก 3 วันเท่านั้นนะคะ จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

มีE-BOOK วางขายแล้ว

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5619 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2563 / 16:41
    มีที่มาที่ไปในการย้อนเวลาด้วยยยย ปังมากๆไรท์ แต่ใดๆคือสงสารน้อง ถ้ามองในมุ่งน้อง มันคงน่ากลัวมากแน่ๆ กอดๆ โอ๋ๆนะคะ
    #5,619
    0
  2. #5257 toto (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:35

    สนุกมาก วันนี้อ่านทั้งวันจริงๆ

    #5,257
    0
  3. #5253 มาร์ค (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:46

    สนุกมากๆเลยค่ะ รอนะคะ??‘???‘???‘???‘?☺☺☺☺

    #5,253
    0
  4. #5237 Kusumar Aoomsiri (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:22

    อ่านตอนนี้ทีไร น้ำตาไหลทุกที

    #5,237
    0
  5. #5236 Blackdimone (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:32
    สงสารน้องอ่าา
    #5,236
    0
  6. #1118 tunty0505 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:30
    คุณมาร์คชัดเจนมาก ชอบ ส่วนโมนี่แบบ โอโหหห เป็นเราไม่ทำแค่นะเบิดหัวแล้วไหม?
    #1,118
    0
  7. #1117 Mmm_bbb (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:29
    กลัวสองคนนั้นจะไม่ตายแล้วย้อนมาเล่นงานจัง
    #1,117
    0
  8. #1116 MoSasikan_00 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:28
    สมมมมมมม
    #1,116
    0
  9. #1115 VuuNZeN1311 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:27
    สนุกมากๆรอตอนต่อไปอยู่น้าา
    #1,115
    0
  10. #1114 KGXUS8683 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 22:21
    กำลังรอไรท์อยู่พอดีเลยค่ะ ^ ^ รอนะคะขอบคุณค่ะ
    #1,114
    0