ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 22 : EP17 - จัดการเรื่องไฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 344 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

ในช่วงบ่ายของวันต่อมามาร์คอาการดีขึ้นมาก แม้จะเจ็บขายามเดินบ้าง แต่ก็สามารถร่วมภารกิจกับอีกสามคนได้

“มันจะง่ายกว่าไหมครับ ถ้าเราปิดการจ่ายไฟในแต่ละห้องที่ห้องควบคุมเลย เราจะได้ไม่ต้องเสี่ยงเดินตรวจสอบ” ลีโอเสนอขึ้น

“เออทำไมกูคิดเรื่องนี้ไม่ออกวะ” แจ็คสันเห็นพ้องกับผู้ติดตามของตน

“ทำแบบนั้นก็ได้อยู่ แต่ถ้ามองในอีกแง่ถ้ายังมีผู้รอดชีวิตซ่อนตัวอยู่ในห้องเหมือนกับพวกเราล่ะ” คำพูดของมาร์คทำให้ทุกคนเงียบไป

“นั่นสิครับ ถ้าเราปิดการจ่ายไฟห้องอื่นๆ ทั้งหมดเลย แล้วถ้าเกิดในห้องนั้นยังมีผู้รอดชีวิตอยู่ ก็เท่ากับว่าเราทำให้คนพวกนั้นอยู่อย่างลำบากขึ้น” จินยองพูดออกมาอีกคน

“ตอนนั้นกูไม่ได้คิดถึงผู้รอดชีวิตเลยว่ะ กูคิดแค่ว่าตายกันหมด หรือไม่ก็ทิ้งห้องออกไปแล้ว”

“ฉันก็คิดแบบนั้น แต่พอมาพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนมันก็เป็นไปได้ อย่าลืมว่าในคอนโดนี้ชั้นล่างมีร้านอาหารอยู่ ไม่แน่คนที่รอดชีวิตในคอนโด อาจจะไปเอาเสบียงที่นั่นและยังอยู่รอดในห้องก็ได้”

“อืม มาร์คพูดมีเหตุผล” ทุกคนพยักหน้า พวกเขาไม่ใช่คนจิตใจดีมีเมตตา ที่จะรับชีวิตคนอื่นมาดูแลด้วยการให้เสบียงอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่พวกเขาก็ไม่มีความคิดที่จะสร้างความลำบากให้คนพวกนั้นเช่นกัน เพราะอย่างน้อยคนพวกนี้ใช้ไฟฟ้าได้ ก็จะดูอย่างง่ายขึ้น มีไฟฟ้าในการหุงหาอาหาร

“ที่จริงเรามีวิทยุสื่อสารของพนักงานรักษาความปลอดภัยในตึกอยู่ครับ มันน่าจะทำให้อะไรง่ายขึ้น”

“แล้วมันอยู่ที่ไหนล่ะจินยอง?”

“ผมคิดว่าน่าจะมีเครื่องสำรองอยู่ที่ห้องมอนิเตอร์ ซึ่งห้องนั้นอยู่ในสำนักงานชั้นล่างนี่แหละครับ” จินยองตอบ เมื่อขมวดคิ้วทบทวนดู

“แล้วเราตรวจสอบได้ใช่ไหมว่าห้องไหนใช้ไฟอยู่” ลีโอถามจินยองขึ้นมา

“ได้ ดูจากมิเตอร์”

“ถ้าอย่างนั้นเราทำตอนกลางวันน่าจะสะดวกกว่า ไม่จำเป็นต้องสังเกตการณ์ใช้ไฟจากแสงไฟแล้วนี่ถูกไหม?” แจ็คสันเสนอขึ้นมา

“ก็จริง คุณแบมแบมบอกกับผมว่าจริงๆ แล้วอยากให้เราไปตอนกลางวันมากกว่า แต่กลัวว่าจะเร่งพวกเราเกินไป เลยกำหนดเส้นตายเป็นคืนนี้ แถมยังให้ตัวช่วยมาด้วย” จินยองถ่ายทอดตามที่เคยคุยกับแบมแบม จากนั้นก็ยกกล่องลังที่แบมแบมเตรียมให้ขึ้นมาบนโต๊ะ

“กล้องกลางคืน?”

“ครับ คุณแบมแบมบอกว่าถ้าเราไปตอนกลางวันก็ไม่ต้องใช้ แต่นี่จำเป็นมาก อาจจะไม่พอดีตัวซะทีเดียว แต่ก็ช่วยป้องกันได้มากกว่าชุดธรรมดา”

“เหมือนกับที่คุณแบมแบมใส่เลย” มาร์คพูดขึ้นมา เมื่อเห็นลักษณะของชุดป้องกันทั้งสี่ชุด

“ใช่ครับ เป็นของคุณยูคยอมสองชุด ที่เหลือเป็นของน้องบีบีมตอนโต คุณแบมแบมสั่งทำเผื่อเอาไว้ เพราะกลัวว่าในอนาคตจะหาวัสดุไม่ได้”

“โอเค ตอนนี้พลังของฉันเต็มเปี่ยม แล้วของนายล่ะจินยอง?”

“ผมเองก็พร้อมเช่นกัน ผมว่าเราลงไปช่วงกลางวันดีกว่า ยังไงก็คล่องตัวกว่าอยู่ดี”

“อืม ถ้าอย่างนั้น พวกเราเริ่มจาก...” มาร์คเริ่มแจกแจงหน้าที่และแผนการ ทุกคนตั้งใจฟัง ก่อนจะแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเป็นชุดป้องกัน มีบางคนใส่แล้วไม่พอดีตัว แต่ก็ยังสามารถปกป้องร่างกายได้ดีกว่าเสื้อผ้าธรรมดา

“โอเค...พร้อมแล้วก็ลงไปกันเลย”

ทั้งสี่คนออกมาที่หน้าลิฟต์ ซึ่งลิฟต์ตัวนี้ขึ้นมาส่งพวกเขาตั้งแต่วันที่กลับมา และยังคงค้างอยู่ที่ชั้นนี้ เนื่องจากพวกเขาจัดการกับการตั้งค่าให้ใช้งานได้เฉพาะพวกเขาเท่านั้น

ติ้งงงง

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่างแล้วเปิดออก แต่ตรงจุดนี้ไม่มีซอมบี้ เพราะเป็นจุดระหว่างประตูคีย์การ์ดกับล็อบบี้

“ล็อบบี้มีหกตัว” แจ็คสันพูดขึ้น เมื่อมองผ่านประตูกระจกออกไป ครานี้พวกเขาตั้งสติมาดี จึงไม่ตื่นกลัวกับซอมบี้พวกนี้อีก

“ผมสาม บอสสาม ถือว่าเป็นการลองสิ่งที่ฝึกมาแล้วกันนะครับ”

“แล้วมึงได้เอาคีย์การ์ดมาไหมจินยอง?” แจ็คสันหันมาถาม

“ประตูมันเป็นระบบคู่ ใช้ได้ทั้งคีย์การ์ดและลายนิ้วมือ ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของลูกบ้าน แต่สำหรับผมกับบอส แน่นอนว่าลายนิ้วมือ” จินยองไม่พูดเปล่าทาบลายนิ้วมือลงกับที่สแกนนิ้ว

ผลั่ก

ประตูเปิดออกทันที ซึ่งทำให้ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ๆ ประตูพุ่งมาทันที

ฉึก...ฉึก...ฉึก

จินยองนำก่อน เขาใช้กระสุนหินแหลมยิงเข้ากลางหัวทีเดียวสามตัว พวกมันล้มและตายลง ในขณะนั้นมาร์คสั่งให้สามตัวหลังหยุดและให้มันลอยออกไปที่ประตูใหญ่

หวืดดดด

ซึ่งประตูใหญ่เป็นประตูกระจกแบบผลัก เป็นไปตามที่มาร์คเดาเอาไว้ คือมันไม่ได้ล็อก เขาเลยใช้พลังเปิดมันออก แล้วเหวี่ยงซอมบี้พวกนั้นออกไปถนนหน้าคอนโด

เผละ!

หัวของซอมบี้กระแทกกับพื้นถนนอย่างแรงจนสมองเละ ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ล็อบบี้กลับมาโล่งอีกครั้ง

“กูว่าเราควรล็อกประตูใหญ่ด้วย” แจ็คสันไม่พูดเปล่า พุ่งไปปิดประตูอันโนมัติทันที โดยลีโอคอยส่องปืนระวังให้

กึก!

พอประตูถูกล็อก แจ็คสันก็ถอนหายใจเฮือกยาวออกมา ทุกคนมองไปสำรวจไปรอบๆ เห็นว่าทางโซนร้านอาหารมีร่องรอยการรื้อค้น

“มีคนมาเอาเสบียงจากร้านอาหารไปจริงๆ”

“อืม ตอนนี้เราทำภารกิจของเราให้เรียบร้อยก่อนเถอะ” มาร์คพยักหน้าเห็นด้วยกับลีโอ ก่อนจะย้ำให้ทุกคนใส่ใจในภารกิจ

“โอเค… ไปกันเถอะ” ทั้งสี่คนเดินอย่างระมัดระวังไปที่โซนสำนักงาน

“แฮ่กกกก!” ซอมบี้พนักงานตรงโถงทางเดินสองตัวเข้ามาจู่โจม แต่โดนกระสุนหินของจินยองแทงจนทะลุหัว

ตุบ...ตุบ...ร่างของซอมบี้ทั้งสองตัวล้มลงกับพื้น ทุกคนโดยเฉพาะมาร์คทำใจลำบากมากที่จะปล่อยให้ซากซอมบี้อยู่ในคอนโดอย่างนี้ แต่มันไม่มีทางเลือก จึงปล่อยเลยตามเลย เพราะเขาต้องประหยัดพลังเอาไว้ก่อน

ส่วนกระสุนหินของจินยองไม่ได้ถูกทิ้ง มันยังคงถูกเอามาใช้งานต่อเรื่อยๆ และบัดนี้ยังลอยวนอยู่รอบๆ ตัวผู้เป็นเจ้าของ

ในที่สุดก็เข้ามาด้านในสำนักงานได้ ซึ่งในนี้โล่งไม่มีคนหรือซอมบี้อยู่

พอเดินเข้าไปในห้องมอนิเตอร์ฉายภาพจากกล้องวงจรปิด ก็พบซอมบี้อยู่หนึ่งตัว มาร์คใช้พลังผลักมันไปติดกับกำแพง จินยองรับไม้ต่อใช้กระสุนหินแทงทะลุหัว

“มาร์ค มึงไม่ลองระเบิดหัวมันเหรอ?”

“มันใช้พลังเยอะ ที่สำคัญระเบิดหัวมันน่าจะเละกว่าให้จินยองใช้กระสุนหินนะ ฉันคิดถึงตอนเก็บกวาดด้วย”

“เข้าใจว่ะ” แจ็คสันพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเข้ามาเปิดลิ้นชักหยิบวิทยุสื่อสาร สำหรับที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในตึกนี้

จากนั้นจินยองไปที่ห้องเก็บกุญแจสำรอง กวาดใส่กระเป๋าเป้มาทั้งหมด แล้วส่งให้บอสของตน

“ตามแผน ผมจะไปที่ห้องควบคุมแผงไฟฟ้ากับลีโอ ส่วนบอสกับแจ็คสันไปตามห้องที่พวกผมจะวอบอกนะครับ”

“อืม ตามนั้น” ทั้งสี่แยกออกเป็นสองกลุ่ม เพื่อความรวดเร็ว ที่จริงมาร์คอยากกำจัดซอมบี้ออกจากตึกนี้เลย แต่พวกเขาเองก็เพิ่งจะใช้พลังเป็น ดังนั้นต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

เมื่อมาร์คมาถึงหน้าลิฟต์ จินยองที่ไปถึงห้องควบคุมแผงจ่ายไฟ ก็รายงานหมายเลขห้องที่มิเตอร์วิ่งในชั้นที่สอง

มาร์คกับแจ็คสันไปที่ห้องนั้น แล้วทำการกดกริ่ง ไม่มีเสียงคนตอบกลับมา มีแต่เสียงเล็บข่วนประตู และเสียงคำรามของซอมบี้

“แฮ่กกกก”

“ชัดเลย ห้องนี้ปิดไปได้เลยจินยอง” แจ็คสันวอกลับไป จินยองที่อยู่ด้านนั้นก็ทำการปิดการจ่ายไฟทันที

[“ต่อไปชั้นสี่มีสามห้อง เลขที่…”] จินยองบอกเลขที่ห้องมา มาร์คกับแจ็คสันก็รีบขึ้นไปยังชั้นสี่ทันที ที่ชั้นนี้มีซอมบี้ตามโถงทางเดินสองตัวด้วย มันพุ่งเข้ามาทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก

กึก!

พวกมันหยุดอยู่กับที่ ไม่เพียงเท่านั้นมาร์คไขกุญแจห้องที่อ่านรายงานมาก่อนหน้าว่าไม่มีคนอาศัยอยู่ออก เข้าไปเปิดประตูระเบียง แล้วใช้พลังเหวี่ยงซอมบี้ทั้งสองตัวให้หล่นไปด้านล่าง

ตุบ เผละ!

ซอมบี้ทั้งสองตัวหัวเละ แจ็คสันที่เผลอมองตามแสดงสีหน้าขยะแขยงออกมา

เมื่อทางเดินปลอดภัยแล้ว ทั้งคู่ก็ไปตามห้องที่ถูกแจ้งหมายเลขมา การดำเนินการนี้ผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงชั้นที่สามสิบ

มาร์คกดกริ่งห้องแรกของชั้นนี้ แต่ทุกอย่างยังคงเงียบ เขาเอาหูแนบกับประตู พบว่าไม่มีเสียงขูดประตู ไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ แต่ก็ยังเป็นไปได้ว่าคนอยู่ในห้องนี้ไม่ไว้ใจใคร มาร์คจึงดำเนินการขั้นต่อไป นั่นคือกดกริ่งอีกครั้ง แล้วสอดกระดาษเข้าไป

[ถ้าไม่มีคนอยู่ ผมจะตัดไฟห้องนี้นะครับ]

จากนั้นก็รออีกชั่วอึดใจ ถ้าไม่มีการตอบรับใดๆ เขาจะถือว่าไม่มีคนอยู่ในห้องนี้ หรือไม่ก็อาจจะกลายเป็นซอมบี้อยู่ในห้องด้านในอีกที ไม่อาจเปิดประตูออกมาที่หน้าห้องได้

“เดี๋ยวก่อน...” ประตูถูกแง้มออกมานิดๆ มาร์คกับแจ็คสันมองออกว่าเป็นชายอายุประมาณสามสิบกว่าปี

“คือเปิดไฟสว่างมันอันตราย ถ้าไม่มีคนอยู่ผมจะตัดไฟ แต่ถ้ามีคนก็ช่วยปิดผ้าม่านด้วยนะครับ อย่าให้แสงไฟเล็ดลอดออกไปด้านนอก”

“ครับ สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ไม่ดีขึ้นครับ ในตึกนี้ก็มีซอมบี้ที่ยังไม่ได้กำจัดอีกเยอะเลย” มาร์คตอบกลับไป

“ที่รัก...เขาไม่ได้มาขออาหารของเราใช่ไหม?” เสียงผู้หญิงกระซิบกระซาบกับชายตรงหน้า มาร์คหรี่ตาลงเมื่อเขาได้ยินมันชัดเจน บางทีอาจเป็นเพราะการมีพลังพิเศษทำให้ประสาทสัมผัสดีขึ้น

“ไม่...เขาแค่มาเตือนเรื่องไฟ”

“อ่า ดีจัง เราเองก็ไปขนเสบียงข้างล่างมาได้ไม่เยอะ ไม่ควรแบ่งใคร”

“ผมรู้น่า” สองสามีภรรยากระซิบกระซาบกัน

“แล้วก็ถ้าจะออกจากตึกนี้ ช่วยออกทางประตูลานจอดรถชั้นสี่นะครับ ประตูใหญ่กับประตูอื่นๆ ผมจะปิดตาย ขอตัวไปตรวจห้องต่อไปก่อนนะครับ” มาร์คกับแจ็คสันลาสองสามีภรรยาออกมา และไล่ตรวจไปเรื่อยๆ ตามหมายเลขที่จินยองรายงานมา

เขาพบผู้รอดชีวิตอีกเจ็ดห้อง แต่ละห้องไม่เป็นมิตรนัก ด้วยความระแวงว่าจะไปแย่งเสบียง มีบางห้องขออาหารเช่นกัน มาร์คให้ไปแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสามห่อกับน้ำหนึ่งขวด จากกระเป๋าที่สะพายอยู่ โดยย้ำไปว่ามีแค่นี้ เพราะไม่มีใครควรงอมืองอเท้าในสถานการณ์แบบนี้ เขาให้ไปแค่ช่วยต่อชีวิต จากนั้นต้องดิ้นรนเอาเอง

“หมดแล้ว จินยองชั้นที่สามสิบเก้าที่คุณแบมแบมอยู่ ปิดแค่ไฟโถงทางเดิน ส่วนห้องอื่นๆ เอาไว้อย่างนั้น เผื่อเราจะใช้ประโยชน์จากห้องเหล่านั้น”

[“ทราบแล้วครับบอส”]

“อืม ฉันไปรอนายที่ชั้นสามสิบเก้านะ เราจะต้องปิดทางบันไดหนีไฟชั้นนี้ด้วย”

[“ได้ครับบอส”]

ด้านจินยองเมื่อทางมาร์คตรวจสอบผู้รอดชีวิตแล้ว เขาก็ปิดไฟตามโถงทางเดินทุกชั้น รวมไปถึงลานจอดรถด้วย

จากนั้นก็ไปที่ตู้ควบคุมลิฟต์ เขาจัดการเปลี่ยนแปลงการตั้งค่าไม่ให้ลิฟต์ขึ้นไปสูงกว่าชั้นที่สามสิบแปด ยกเว้นลิฟต์ตัวที่พวกเขาจัดการให้เป็นลิฟต์ส่วนตัวไปในก่อนหน้านี้แล้ว

พอเสร็จจากตรงจุดนั้นแล้วก็ออกมาตรงโซนล็อบบี้ จินยองสร้างกำแพงหินปิดตรงกระจกที่เป็นจุดอ่อนทั้งหมด ป้องกันการบุกรุกทั้งจากมนุษย์และจากสิ่งอื่นๆ

“อ่อก...” จินยองกระอักเลือดออกมา แม้กำแพงหินพวกนี้จะไม่หนามาก แต่ขนาดของมันใหญ่และยาวมาก ไม่แปลกที่จะกินพลังของจินยอง

“ไหวไหม?” ลีโอถามขึ้น โดยที่ในมือยังคงถือปืนเก็บเสียงระแวดระวังภัย

“รู้สึกว่าพลังเหลือน้อยมาก คงสร้างกำแพงหินได้อีกครั้งเดียว”

“อืม เจ้านายกับคุณมาร์ค ต้องการให้ปิดทางบันไดหนีไฟที่ชั้นสามสิบเก้าอีกที่เท่านั้น คุณอดทนหน่อยนะ” ลีโอให้กำลังใจจินยอง

แผนปิดทางบันไดหนีไฟชั้นที่สามสิบเก้า คือสร้างกำแพงหินกั้นไม่ให้ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าชั้นที่สามสิบเก้าขึ้นมาส่วนบนได้ เพื่อสร้างความปลอดภัยให้กับห้องของแบมแบมกับเพนส์เฮาที่พวกเขาอยู่

 

 

พรีออเดอร์เล่มเหลือเวลาอีก 3 วันเท่านั้นนะคะ จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

มีE-BOOK วางขายแล้ว

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 344 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5286 yukai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:26

    ขอบคุณมาก
    #5,286
    0
  2. #5256 toto (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:22

    อยากเห็นฉากต่อสู้เหมือนกันนะ

    #5,256
    0
  3. #994 saniaanatcha (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:02
    ค้างงงหนัก แต่สู้ๆค่า
    #994
    0
  4. #993 Sisisaline2739 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 22:01
    ค้างกว่าเดิมอีกอ่าาาาาเรื่องราวเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆติดตามน้าาาา
    #993
    0