ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 21 : EP16 - พลังของมาร์ค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 380 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

“แล้วของผม คุณพอจะรู้ไหมครับ ว่ามันคืออะไร?” มาร์คถามขึ้น

“ของคุณผมไม่รู้จริงๆ มันแปลกที่คุณสั่งซอมบี้ให้หยุดได้”

“ถ้าไม่รู้ บอสก็ไม่มีแนวทางใช้พลังเลยนะครับ” จินยองขมวดคิ้วเข้าหากัน ความไม่รู้คือสิ่งที่น่ากลัว

“บางทีเราอาจต้องทดลอง คุณสั่งซอมบี้ให้หยุดได้ แล้วถ้าเป็นคนล่ะ คุณสั่งให้หยุดได้ไหม?”

“ทดลอง?”

“ใช่ ผมจะตบคุณดู คุณต้องลองหยุดผม ตกลงไหม?” แบมแบมเสนอความคิดเห็น มาร์คมองมาด้วยสายตาแววตาครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า

“โอเค”

“ถ้างั้นเริ่มเลย” แบมแบมขยับตัวเข้ามายืนตรงหน้ามาร์ค และง้างมือตบ

เพี๊ยะ!

“อ๊ะ?” แบมแบมตกใจที่ไม่ถูกหยุด เขารู้สึกผิดขึ้นมา ที่ออกแรงมือออกไป

“อุ๊แม่เจ้า...แก้มมึงแดงเลย” แจ็คสันหลุดอมยิ้มออกมา เหมือนดีใจที่เพื่อนถูกตบ

“ไม่ได้ผลเหรอครับ?” ในขณะที่จินยองผิดหวัง

“เป็นเพราะคุณมาร์คไม่ได้พูดหรือเปล่าครับ?” ลีโอตั้งข้อสังเกต

“เปล่า...ฉันไม่ได้คิดจะหยุดคุณแบมแบม” มาร์คมองมาด้วยสายตาลึกซึ้ง ทำเอาแบมแบมทำหน้าตาเหลอหลาออกมา

“แล้วทำไมคุณไม่คิด?”

“ในประเทศTผู้หญิงตบแปลว่าผู้หญิงรัก” มาร์คตอบออกมาหน้าตาเฉย ทำเอาแบมแบมอ้าปากค้าง

“มันใช่เวลาไหมไอ้มาร์ค ไอ้เวรเขาซีเรียสกันอยู่”

“ใช่ผมซีเรียส ที่สำคัญผมไม่ใช่ผู้หญิง แต่ไม่เป็นไร ผมเปลี่ยนคนได้ คุณแจ็คสันมาทำหน้าที่แทนผมที” แบมแบมส่งไม้ต่อให้แจ็คสัน ในใจนึกโมโหคนตรงหน้า เพราะในยามนี้เขาจริงจังแต่อีกฝ่ายกลับทำเป็นเล่น

“ผมขอโทษ ผมแค่...ไม่รู้สิ อาจจะแค่อยากสนิทกับคุณ” มาร์คขอโทษออกมา เมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองชอบกำลังไม่พอใจ

“ด้วยการยอมถูกตบเนี่ยนะ คุณนี่ประหลาดจริงๆ คุณแจ็คสันขอความร่วมมือด้วยครับ”

“โอเค...ไอ้มาร์ค คราวนี้ถ้ามึงหยุดกูไม่ได้ มึงหน้าบวมแน่” แจ็คสันง้างมือกำลังจะฟาดมาที่หน้าของมาร์ค

ทว่า…

ณ วินาทีนั้นเอง แบมแบมเห็นดวงตาของมาร์คเปล่งประกายสีทองออกมา ก่อนที่ร่างของแจ็คสันจะกระเด็นไปทางด้านหลัง!

“เหวออออ!” แจ็คสันร้องออกมา กำลังจะปะทะกับทีวีจอยักษ์

“เจ้านาย!” / “หมับ!” โชคดีที่ลีโอคว้าตัวปกป้องเอาไว้ได้ทัน

“คุณทำได้ยังไง?” แบมแบมหันไปถามมาร์ค

“ผมก็แค่คิดว่า ถอยไปนะไอ้ห่าราก แล้วมันก็ได้ผลจริงๆ” มาร์คตอบ ทำเอาแจ็คสันหน้าตาเหลอหลา

“มึงเรียกกูในใจว่าไอ้ห่ารากเลยเหรอ?”

“ตอนนี้ไม่ได้เรียกในใจแล้ว” มาร์คตอบออกมาหน้าตาย

“งั้นคุณสั่งให้คุณแจ็คสันมาข้างหน้าคุณได้ไหม?” แบมแบมพยายามให้มาร์คลองทำอย่างเป็นขั้นตอน เพื่อสรุปความสามารถประหลาดนี้

“ได้”

หวืดดดดด“เหี้ยยยย” แจ็คสันร้องออกมา เมื่อรู้สึกว่าร่างกายโดนสิ่งที่มองไม่เห็นกระชากมาด้านหน้า

“คุณแจ็คสันรู้สึกยังไงบ้างครับ?” แบมแบมหันมาถามความรู้สึก

“รู้สึกเหมือนมีพลังอะไรบางอย่างกระชากมาก”

“อืม...คุณมาร์ค คุณลองสั่งให้คุณแจ็คสันก้าวถอยหลังได้ไหม แบบคนธรรมดา” แบมแบมพิจารณาพบว่ามาร์คควบคุมการเคลื่อนไหวของมนุษย์กับซอมบี้ แต่เป็นการเคลื่อนไหวแบบมีแรงผลักและดึง เขาขอให้มาร์คลองสั่งแจ็คสันก้าวถอยหลังเพื่อดูว่ามาร์คจะสามารถสั่งระบบประสาทสั่งการได้หรือไม่?

“ครับ”

“ไม่รู้สึกอะไรเลย” แจ็คสันพูดออกมาเมื่อยืนรออยู่พักหนึ่ง

“อืม แสดงว่าคุณสั่งระบบประสาทสั่งการไม่ได้ แปลก...งั้น...คุณลองสั่งให้คุณแจ็คสันลอยขึ้นได้ไหม?”

“จะลองดู...”

หวืดดดด... / “ละ...ลอยแล้ว..เหมือนมีแรงอะไรบางอย่างยกผมขึ้นมาจากพื้นเลย” ร่างของแจ็คสันลอยขึ้นเหนือพื้น อย่าว่าเจ้าตัวตกใจ คุณในห้องก็ตกใจเช่นกัน เพราะแจ็คสันลอยขึ้นแบบไม่มีแรงลม

“โอเค...ต่อไปลองนี่” แบมแบมลุกขึ้นไปหยิบต้นกระบองเพชรต้นเล็กๆ ที่ประดับข้างทีวีมา

“ลองยังไงครับ?” มาร์คถาม

“สั่งให้ต้นกระบองเพชรหลุดออกมาจากดิน”

พรึ่บ!

ต้นกระบองเพชรหลุดออกมาจากกระถางที่แบมแบมกำลังถืออยู่ แล้วลอยค้างอยู่กลางอากาศ

“พืชก็ควบคุมได้...ลองกระถางนี่สิครับ”

“โอเค” ทันใดนั้นเองกระถางก็ลอยขึ้น แบมแบมรู้สึกว่ามีแรงอะไรบางอย่างดึงให้กระถางแยกไปจากมือ ก่อนที่มันลอยไปวางที่เดิมข้างๆ ทีวี

“โกงเกินไปแล้ว คุณควบคุมได้ทุกอย่างเลย นี่ถ้าคุณสร้างทุกอย่างตามที่คิดได้คุณอาจจะเป็นพระเจ้า” แบมแบมมองมาร์คด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินผู้มีพลังพิเศษคนไหนควบคุมได้ทุกอย่างแบบนี้

“ผมลองทำตามที่คุณว่าจะสร้างโน่นสร้างนี้ แต่มันไม่มีผลอะไร” มาร์คตอบกลับมา เพราะทันทีที่ได้ยินแบมแบมพูดเขาก็ลองทำตาม แต่มันไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย

“ถือว่าพระเจ้ายังมีความยุติธรรมอยู่ แม้เพียงน้อยนิดก็เถอะ” แบมแบมพูดประชดออกมา

“แล้วยังไงต่อครับ ผมควบคุมสิ่งที่เห็นได้เพียงแค่คิด”

“สิ่งที่เห็น...เพียงแค่คิดงั้นเหรอ...ลองกับสิ่งที่มองไม่เห็นดู แจกันที่โต๊ะทางอาหารด้านหลัง คุณลองสั่งให้มันลอยขึ้นซิ ห้ามหันไปมอง” แบมแบมสั่งมาร์คขมวดคิ้ว พยายามคิดถึงแจกัน และสั่งให้มันลอย แต่ไร้ผล...

“ไม่… ผมทำไม่ได้”

“พบข้อจำกัดสามอย่าแล้ว ควบคุมระบบประสาทสั่งการไม่ได้ สร้างของจากความคิดไม่ได้ ควบคุมสิ่งที่มองไม่เห็นไม่ได้ ที่นี่มาลองความรุนแรงของพลังคุณกัน” แบมแบมลุกขึ้นไปหยิบลูกแก้วในขวดโหลปลาทอง ที่ดูแล้วเป็นปกติ ไม่กลายเป็นปลาทองซอมบี้

“ผมต้องทำยังไง?”

“เรารู้แล้วว่าคุณควบคุมให้ทุกสิ่งที่เห็นได้ ไม่มีปัญหากับการควบคุมให้การเคลื่อนที่ มาคราวนี้ผมกำลังสงสัยว่าคุณจะทำลายได้ไหม? ลูกแก้วนี้คุณลองพยายามทำให้แตกได้ไหม?”

“โอเค...” มาร์คสั่งลูกแก้วให้ลอยออกมาจากมือของแบมแบม

“เปรี๊ยะ” ลูกแก้วปริแตกออก แบมแบมใจกระตุก...พลังที่ทำได้ขนาดนี้นี่มันอะไรกัน ไม่เคยได้ยินมาก่อน ค่ายเมืองSจะปิดเรื่องนี้ได้เงียบขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่น่าเป็นไปได้…

หรือบางทีผู้ชายคนนี้ตายก่อนจะพ้นช่วงพลังปะทุ

แบมแบมมองหน้ามาร์คแล้วนึกไปถึงช่วงที่มาร์คถูกรถทับขา ซอมบี้มากมายกำลังล้อมพวกเขาอยู่ และทั้งสามคนที่เหลือก็ไม่ยอมทิ้งมาร์ค พยายามจะช่วยให้ได้

ดังนั้นผลสรุปที่เป็นไปได้มากที่สุดคือ ไม่ใช่เพียงมาร์ค แต่ถ้าเขาไม่ได้มาที่เมืองนี้ คนพวกนี้คงตายยกกลุ่ม!

“คุณรู้สึกเหนื่อยบางไหม?” แบมแบมถามขึ้น หลังจากเงียบไปชั่วอึดใจ

“ไม่ครับ แค่รู้สึกปวดตานิดหน่อยตอนที่พยายามทำให้ลูกแก้วแตก เหมือนต้องใช้แรงตามากขึ้น”

“แค่ตอนทำให้ลูกแก้วแตกเหรอ?”

“ใช่แค่ตอนนั้น ตอนที่ยกแจ็คสัน ควบคุมการเคลื่อนไหว คือก็แค่เพ่งให้ดีๆ แล้วคิด ไม่รู้สึกว่ามีอาการเหนื่อยล้าตรงไหนเลย” มาร์คตอบเมื่อทบทวนตัวเองแล้ว

“คุณทำลายสิ่งที่คุณเห็นได้ เพียงแค่ต้องใช้พลังมากขึ้น พลังของคุณคือ...มันโคตรจะโกง คือแค่คุณมองเห็น คุณควบคุมมันได้ ทำลายมันได้ เสียดายไม่มีซอมบี้ให้ลองระเบิดหัว” แบมแบมนึกเสียดาย แต่คิดว่ามาร์คน่าจะทำได้

“นี่อาจจะเป็นสิ่งที่คนเราเรียกว่าพลังจิตหรือเปล่าครับ?” จินยองถามขึ้น เพราะนี่มันเข้าข่ายหนังพลังจิตที่เคยดู สั่งให้สิ่งของลอย สั่งให้หลอดไฟระเบิด

“เป็นไปได้...คือผมก็ไม่รู้ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ถ้าตัดสินง่ายๆ แบบรวมๆ มันน่าจะเป็นพลังจิตนั่นแหละครับ”

“ตอนนี้อยากมานั่งข้างๆ ผมไหม?” อยู่ๆ มาร์คก็ถามขึ้นมา แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“ไม่นี่...ถามทำไม?”

“เปล่า” มาร์คปฏิเสธและมองไปทางอื่น อาการคล้ายบีบีมยามทำผิดแล้วไม่ยอมรับ ทำให้แบมแบมฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“อย่าบอกนะว่าคุณมองผมแล้วพยายามใช้พลังของคุณ ควบคุมความรู้สึกของผม ให้ผมอยากไปนั่งข้างๆ คุณ”

“ก็...แค่อยากลองศึกษาพลังดู” มาร์คไม่สบตา ตอบเสียงอ้อมแอ้ม

“ขอบคุณที่พลังของคุณไม่ครอบจักรวาลจนควบคุมจิตใจได้ แต่ถึงอย่างนั้นถ้าคุณทำกับผมแบบนั้นอีก ผมจะไม่มองหน้าคุณเลย สาบานได้” แบมแบมขู่ออกมา มาร์คเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยความรู้สึกผิด

“ผมขอโทษ… แต่ผมไม่ได้คิดจะเล่นกับจิตใจคุณนะ เพราะถ้าทำแบบนั้น ผมคงพยายามสั่งให้คุณรักผมแล้ว”

“ก็ดี ที่คุณยังมีจิตสำนึก”

“แล้วเรื่องที่คุณบอกว่าจะพิจารณาผม” อยู่ๆ มาร์คก็ทวงสัญญาขึ้นมา

“อย่าลืมสิ คุณไม่ได้กลับมาที่นี่ด้วยตัวเอง” แบมแบมทำลายความหวังของอีกฝ่ายในชั่วพริบตา ทำเอามาร์คอ้าปากค้าง

“บอสครับ ตั้งสติครับ เรามีหลายเรื่องต้องจัดการนะครับ อย่าเพิ่งกวนคุณแบมแบมเลยครับ”

“จินยองพูดถูก มึงควรจะใส่ใจเรื่องชะตาชีวิตของพวกเรา ไม่ใช่พยายามจีบคุณแบมแบมตอนนี้” แจ็คสันรีบผสมโรงกับจินยองทันที

“ที่คุณแบมแบมพูดว่าพลังมีขีดจำกัด ต้องใช้ช่วงเวลาในการฟื้นฟู คือมีทางขยายขีดจำกัดนั้นไหมครับ?” เป็นลีโอที่ถามขึ้น

“ขยายขีดจำกัด ถ้าหมายความว่าทำให้พลังสูงขึ้นคือต้องใช้พลังให้เกินขีดจำกัดบ่อยๆ ร่างกายทำการปรับตัวและรองรับพลังที่เกินขีดจำกัดนั้นเอง แต่การจะใช้พลังให้เกินขีดจำกัด มันทรมานมาก จะมีการกระอักเลือด ปวดหัว อาเจียน ปวดระบมไปทั่วร่าง”

“เหมือนไอ้มาร์คตอนนั้นหรือเปล่า ที่มันกระอักเลือดตอนหยุดซอมบี้ช่วยจินยองอ่ะ” แจ็คสันนึกถึงครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นมา

“ก็คงใช่ ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย” มาร์คพูดออกมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนอยู่บนเรือสินค้า

“เอาล่ะ...พวกคุณรู้แล้วว่าพลังของพวกคุณทำอะไรได้บ้าง ที่เหลือพวกคุณต้องทดลองเรียนรู้ด้วยตัวเอง เอ่อ...คุณจินยองคุณอาจจะต้องรีบหน่อยนะครับ ถ้าเป็นไปได้ อย่างช้าสุดคือภายในคืนพรุ่งนี้” แบมแบมหันมาเอ่ยขอจินยอง

“คืนนี้ก็ได้นะครับ”

“ผมเองก็อยากให้เป็นคืนนี้เหมือนกัน แต่รีบเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี อาจจะเอาชีวิตไปทิ้งได้ ต้องมีการวางแผน และตัวคุณเองก็ต้องใช้พลังให้คล่อง ปล่อยแบบนี้สักคืน คนอาจจะยังไม่สงสัยอะไรมาก เพราะมันสามารถคิดได้ว่าตึกนี้มีเครื่องปั่นไฟสำรอง” แบมแบมไม่อยากให้ความต้องการส่วนตัวทำเรื่องพัง เขาจึงต้องใจเย็น

“ผมเข้าใจแล้ว และถ้าผมใช้พลังให้เกินขีดจำกัดในคืนนี้ ไม่แน่พรุ่งนี้ระดับขั้นพลังของผมอาจจะสูงขึ้น และทำให้แผนการสำเร็จง่ายขึ้นก็ได้ครับ”

“โอเค...ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ช่วงบ่ายเจอกันครับ”

“ไม่...คุณไม่ต้อง เรื่องนี้พวกผมจะจัดการเอง” มาร์คปฏิเสธเพราะไม่ต้องการให้แบมแบมมาเสี่ยงด้วย

“แต่...”

“ผมลงไปเองยังดีกว่าให้คุณลงไป” มาร์คชิงพูดขึ้นมา

“แต่ขาของคุณ...”

“ถ้าเป็นคืนนี้ผมอาจลงไปไม่ได้ แต่ถ้าเป็นพรุ่งนี้ก็ไม่แน่ เพราะผมฟื้นตัวเร็วมาก”

“ผมเข้าใจแล้ว ฝากพวกคุณด้วยนะครับ ขอโทษด้วยที่คว้าโอกาสเห็นแก่ตัวแบบนี้” แบมแบมรู้สึกละอายใจ แต่เพราะเขามีน้องชายอยู่ ในเมื่อมาร์คยื่นโอกาสให้ เขาก็จำเป็นรีบคว้าเอาไว้

“ผมเข้าใจ และไม่คิดว่าคุณเห็นแก่ตัวเลย คุณมีน้องบีบีมอยู่ ถ้าลองคุณทำตัวเป็นฮีโร่สิ ผมจะโกรธ” มาร์คเข้าใจที่คนตรงหน้าจะคว้าเส้นทางปลอดภัย นั่นไม่ใช่เพราะตัวเอง แต่เป็นเพราะมีน้องเล็กๆ อยู่ ที่มาร์ครู้ว่าบีบีมยังอยู่อย่างปลอดภัย เพราะก่อนที่สัญญาณมือถือจะหายไป เขาเคยโทรไปหาแบมแบม แต่กลายเป็นว่าได้คุยกับบีบีมเป็นชั่วโมงแทน

 

 

พรีออเดอร์เล่มเหลือเวลาอีก 3 วันเท่านั้นนะคะ จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

มีE-BOOK วางขายแล้ว

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 380 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5255 toto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:06

    จะจีบพี่ต้องผ่านน้องก่อน

    #5,255
    0
  2. #5235 pulin19 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:10
    อยากให้มีต่ออีกจังเลยค่าาาาาาาา
    #5,235
    0
  3. #799 ติ่งทุกวง (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 18:32
    หายไวไวนะ
    #799
    0
  4. #798 Pitta-Blue (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2562 / 18:32

    ขอให้หายป่วยไวๆนะคะ
    #798
    0