ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 20 : EP15 - พลังของจินยอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,108
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 406 ครั้ง
    30 ม.ค. 63

พรีออเดอร์เล่มเหลือเวลาอีก 11 วันเท่านั้นนะคะ จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

 

ราวๆ หกโมงเย็น แบมแบมก็ลงมาห้องครัวกับบีบีม ตั้งใจว่าจะทำอาหารเย็นง่ายๆ เป็นข้าวต้มหมูสับสำหรับสมาชิกทุกคนในห้อง

ออดดดด

ขณะนั้นเองเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะขยับตัวมาดูมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดที่ตั้งติดเพดานใกล้ๆ กับตู้วางรองเท้า

เขาต้องการรู้ว่าใครไปใครมาหน้าประตูขณะที่ชั้นล่างด้วย จึงติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มด้วยตัวเองสองตัวเมื่อวันก่อน ตัวหนึ่งแสดงที่มอนิเตอร์ตรงนี้ ส่วนอีกตัวไปแสดงที่มอนิเตอร์บนห้องนอน ที่ทางคุณพีระติดตั้งให้ ซึ่งเป็นที่รวบรวมแสดงภาพกล้องวงจรปิดที่ติดหน้าประตูเหล็กม้วน ระเบียง บันได โถงทางเดิน

“ใครเหรอครับ พี่แบมแบม?” น้องถามขึ้นเมื่อผู้ชายสองคนในภาพไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด

“เพื่อนของพี่มาร์คน่ะ” แบมแบมตอบ เพราะในภาพนั้นคือแจ็คสันกับผู้ติดตาม อันที่จริงเขาไม่ได้ทำความรู้จักกับผู้ติดตามคนนั้นอย่างเป็นทางการ แต่เคยได้ยินแจ็คสันเรียกว่า “ลีโอ”

“พี่มาร์คอยู่ที่นี่เหรอครับ?” ดวงตาของน้องเปล่งประกายขึ้นทันทีที่ได้ยินชื่อของมาร์ค

“อืม เดี๋ยวพี่คุยกับแขกก่อนนะ” แบมแบมบอกกับน้อง ก่อนจะขยับตัวมาที่หน้าประตูห้อง

ที่จริงประตูห้องเป็นแบบเปิดเข้า ดังนั้นเพื่อให้ติดตั้งประตูเหล็กม้วนได้ คุณพีระก่อแนวกำแพงผนังเพิ่ม ทำให้ระหว่างประตูห้องกับประตูเหล็กม้วนมีโถงโล่งเกิดขึ้น เมื่อแบมแบมมายืนตรงจุดนี้ เขาสามารถเลื่อนประตูเหล็กม้วนลงเพื่อบดบังไม่ให้แขกเห็นสภาพแววล้อมในห้องได้

ครืดดดด…

เมื่อเอาประตูเหล็กลง เขาเลือกเปิดหนึ่งในประตูคู่ออก เมื่อผู้มาเยือนทั้งสองเห็นหน้าเขาก็ต่างยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

“ลูกแมวน้อย...”

“หืม?” แบมแบมแสดงอาการแปลกใจเมื่อแจ็คสันทักเขาด้วยคำเรียกแปลกๆ

“เอ่อ...เจ้านายของผมหมายถึง ห้องคุณเลี้ยงลูกแมวน้อยหรือเปล่าน่ะครับ” ลีโอรีบแก้ตัวให้เจ้านายของตัวเอง

“ไม่ได้เลี้ยงครับ”

“อ่อ...เข้าใจแล้วครับ อย่าถือสาเจ้านายของผมเลย บางครั้งท่านก็อาจจะมีความคิดแหวกแนวไปบ้าง”

“เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่พวกคุณมีธุระอะไรเหรอเปล่าครับ?” แบมแบมถามขึ้น หรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเวลาผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วคนกลุ่มนี้ยังอยู่ดี แสดงว่าไม่มีใครติดเชื้อ

“เอ่อ...ผมอยากมาขอบคุณน่ะครับ” แจ็คสันเป็นคนตอบออกมา

“เรื่อง?”

“คือคริสตัลนั่น มันได้ผลจริงๆ มาร์คกับจินยองกินเข้าไปแล้วอาการค่อยๆ ดีขึ้นครับ”

“ดีแล้วครับ ส่วนอาการบาดเจ็บที่ขาของคุณมาร์ค บอกเขานะครับว่าไม่ต้องกังวล คนที่มีพลังพิเศษ ตราบใดที่อวัยวะไม่ขาดออกจากร่างกาย มันฟื้นคืนสภาพได้” แบมแบมพูดออกเมื่อนึกถึงมาร์คที่แทบเดินด้วยตนเองไม่ได้ ต้องใช้คนถึงสองคนช่วยหิ้วปีก

“ครับ เอ่อ...ขอถามได้ไหม คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” นั่นคือสิ่งที่ค้างคาใจแจ็คสันมาตลอด

“ผมก็แค่รู้อนาคตของตัวเองก็เท่านั้นแหละครับ”

“พลังพิเศษงั้นเหรอ?” แจ็คสันพึมพำออกมา

“ไม่ใช่หรอกครับ คงเป็นพรจากพระเจ้ามากกว่า” แบมแบมปฏิเสธ เพราะมันไม่ใช่พลังพิเศษแต่อย่างใด

“แล้วจากนี้อนาคตจะเป็นยังไงครับ?”

“โลกเราไม่มีทางเหมือนเดิมอีกแล้วครับคุณแจ็คสัน ไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ได้รับผลกระทบนี้ สัตว์และพืชเองก็เหมือนกัน ส่วนเหตุการณ์ในอนาคตผมเองก็รู้ไม่มากแล้วครับ เพราะผมได้เปลี่ยนในสิ่งที่ผมรู้ไปแล้ว” แบมแบมตอบออกมาอย่างสัตย์จริง เขาไม่ต้องการให้ใครมาฝากความหวังที่ไม่มีจริงกับเขา

“งั้นเหรอครับ อืมมม...ผมเข้าใจแล้ว อ่ะนี่ครับ มาร์คมันบอกให้แบ่งมาให้คุณ” แจ็คสันยื่นถุงเนื้อสัตว์แช่แข็งมาให้

“ขอบคุณครับ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้ขาดแคลน ผมว่าคุณเก็บเอาไว้เถอะครับ ทางคุณมีสมาชิกมากกว่า คงต้องใช้มันมากกว่าผมอยู่แล้ว”

“อ่า...แต่...”

“ไม่มีแต่ครับ ฝากบอกคุณมาร์ค สักวันหนึ่งผมต้องมีเรื่องให้เขาช่วยอยู่แล้ว ไม่ต้องรีบตอบแทนหรอกครับ” แบมแบมพูดทีเล่นทีจริง

“โอเคครับ...ผมเข้าใจแล้ว”

“อ่อ...ตอนนี้ไฟหลวงยังไม่ดับ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ พวกคุณควรเตรียมตัวเอาไว้บ้างนะครับ”

“แต่ตึกนี้ใช้โซลาร์เซลล์นะครับ” ลีโอค้านออกมา

“ผมเข้าใจครับ แต่ว่าอีกปัญหาหนึ่งคือไฟดับ น้ำประปาจะไม่ไหลนะครับ ถึงคอนโดนี้จะมีถังน้ำสำรองแต่ถ้ามันไม่มีการเติมเข้ามาจะอยู่ได้กี่วันกันล่ะครับ?” แบมแบมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เมื่อคืนเขายังเห็นแสงไฟจากตึกใกล้ๆ อยู่ แสดงว่าไฟหลวงยังใช้ได้ แต่หลังจากนี้ไปไม่มีความแน่นอน เมืองนี้สายไฟไม่ได้ลงดิน มันอาจเกิดอุบัติเหตุกับเสาไฟจนทำให้ไฟดับได้ทุกเมื่อ ซึ่งนั่นอาจส่งผลกับการไหลของน้ำประปา

“อ่า...จริงด้วย”

“ตอนที่ผมดูห้องตัวอย่าง เห็นว่าห้องน้ำของคอนโดนี้มีอ่างอาบน้ำทุกห้อง กักน้ำเอาไว้เผื่อบ้างก็ดีนะครับ อย่างน้อยหากฉุกเฉินจริงๆ ก็ต้มกินได้” แบมแบมให้คำแนะนำ

“โอเค ขอบคุณมากครับสำหรับคำแนะนำ ถ้าอย่างนั้นผมกับลีโอขอตัวก่อน”

“ครับ” ทั้งคู่หันหลังจากออกไป แบมแบมก็กลับเข้ามาด้านในแล้วปิดประตูอย่างมิดชิด

ช่วงค่ำคืนหลังจากผ่านวันโลกาวินาศมาได้หนึ่งสัปดาห์…

สิ่งที่แบมแบมกล่าวเตือนแจ็คสันไปก็เกิดขึ้น!

ตูมมมม!

เสียงระเบิดดังขึ้น แบมแบมกำลังสอนให้บีบีมใช้กล้องส่องทางไกลสำหรับกลางคืนอยู่พอดีจึงได้ยินชัดเจน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอวะ?” ยูคยอมที่นอนอยู่บนเตียงถามขึ้น

“ระเบิด ไฟดับด้วย อาจจะโดนพวกเสาไฟฟ้า” แบมแบมพูดพลางส่องกล้องไปทิศทางที่เกิดเสียงระเบิด

“เห็นอะไรบ้างหรือเปล่าครับ?” บีบีมถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะผ่านหลังวันโลกาวินาศมาได้เจ็ดวันแล้ว น้องรับรู้แล้วว่าโลกไปในทิศทางใด และค่อยๆ ปรับตัวได้เรื่อยๆ จึงไม่ค่อยตื่นตูมเหมือนวันแรกๆ

“อืม… กลุ่มคนขับรถหนีซอมบี้ชนเสาหม้อแปลงไฟฟ้าพอดี”

“รอดกันไหม?”

“ไม่...คนที่ไม่ตายโดนซอมบี้จู่โจม ทั้งเสียงระเบิด เสียงร้องโหยหวน เรียกซอมบี้มาล้อมเพิ่มขึ้น คนกลุ่มนั้นหมดหวังแล้ว”

“มึงว่าวันหลังๆ มานี้ คนออกมาข้างนอกเยอะขึ้นหรือเปล่า?” ยูคยอมถามออกมา เมื่อเจ้าตัวนึกขึ้นได้ว่า นี่ไม่ใช่กลุ่มแรกที่ออกมาปรากฏตัวท่ามกลางซอมบี้

“อืม ผ่านมาหลายวันแล้ว ความหิวโหยบีบบังคับให้คนออกมาหาเสบียงอาหาร ป่ะ...บีบีมเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“ครับ...” น้องกระโจนขึ้นบนเตียง รอให้แบมแบมขึ้นมานอนด้วย แต่แบมแบมกลับทำในสิ่งตรงข้ามกับที่น้องคาดหวัง

“พี่แบมแบมจะไปไหนครับ?”

“นั่นสิมึงจะไปไหน?” ยูคยอมที่ใช้เครื่องนอนสำรองปูนอนกับพื้นถามขึ้น เมื่อเห็นว่าแบมแบมหยิบชุดป้องกันขึ้นมา

“จะขึ้นไปหาคนข้างบน”

“พวกพี่แจ็คสันที่อยู่บนเพนท์เฮาส์น่ะเหรอ?”

“อืม...”

“ไปเพื่อ?”

“เรื่องพลังงานที่ตึกนี้มีไง นายอยู่นี่ ฝากดูบีบีมด้วย” ที่จริงจะง่ายกว่าถ้าโทรไปหามาร์ค แต่คลื่นโทรศัพท์หายไปตั้งแต่เมื่อวาน คาดว่าเสาสัญญาณคงได้รับความเสียหาย หรือไม่...ไฟฟ้าที่ส่งไปยังเสาสัญญาณก็คงถูกตัดไปแล้ว

“มึงแน่ใจเหรอว่าจะออกไป?”

“อืม”

“โอเค รอกูก่อน” ยูคยอมทำท่าจะลุก แต่แบมแบมส่ายหัว

“แผลของนายยังไม่หายดี ขึ้นลงบันได อาจจะทำให้แผลปริได้ อยู่กับบีบีมที่นี่เถอะ”

“แต่...”

“สองชั้นนี้ค่อนข้างปลอดภัย และที่สำคัญฉันระวังตัว” แบมแบมไม่พูดเปล่าหยิบปืนเก็บเสียงออกมาด้วย

“เข้าใจแล้ว รีบไปรีบมาล่ะ”

“พี่ครับ...” บีบีมถลาเข้ามาเกาะขา ไม่อยากให้พี่ชายออกไปจากห้อง แบมแบมจึงก้มลงกอดน้อง

“พี่ไปคุยธุระ ไม่นานก็กลับครับ บีบีมเป็นเด็กดีอยู่กับพี่ยูคยอมนะ”

“ครับ...” น้องตอบรับเสียงอ่อย ทำเอาแบมแบมรู้สึกลำบากใจขึ้นมา

“บีบีม...มาดูการ์ตูนกับพี่ดีกว่าครับ” ยูคยอมมองท่าทางของเพื่อนออก และเชื่อว่ามันคงมีเรื่องจำเป็นให้ไปคุยกับคนข้างบนจริงๆ เลยขยับขึ้นมาบนเตียง พร้อมหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดคลิปการ์ตูนที่แบมแบมโหลดเอาไว้มาเรียกความสนใจกับน้อง

“ฝากด้วย เดี๋ยวมา” แบมแบมทิ้งท้ายหลังจากส่งร่างเล็กๆ ของน้องให้ยูคยอม

ร่างเพรียวออกมาจากห้องสู่โถงทางเดินส่วนกลางด้วยความระแวดระวัง และตรงมาที่ทางหนีไฟ ซึ่งทางหนีไฟยังโล่งเหมือนเดิม ทำให้แบมแบมรู้สึกปลอดภัยขึ้น จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูเพนท์เฮาส์ เขากดกริ่งเรียกไม่กี่อึดใจประตูก็เปิดออก

“คุณแบมแบม ทำไมมาตอนกลางค่ำกลางคืนแบบนี้ล่ะครับ?” จินยองเป็นคนเปิดประตูออกมาต้อนรับ

“มีเรื่องสำคัญจะคุยกับพวกคุณน่ะครับ แล้วนี่คุณจินยองโอเคดีแล้วใช่ไหมครับ?”

“ครับ หลังจากกินคริสตัลเข้าไปอาการทรมานลดลง พอมาผ่านมาได้สามสี่วันก็เป็นปกติอย่างที่เห็นนี่แหละครับ บอสเองก็ดีขึ้นมาแล้วเหมือนกัน” จินยองพาเข้ามานั่งที่ห้องรับแขก ซึ่งเพนท์เฮาส์นี้หรูหราและยังคงเป็นระเบียบน่าอยู่

“ดีใจที่พวกคุณดีขึ้นครับ”

“ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอคุณ แต่ก็กังวลที่คุณเสี่ยงออกมาจากห้องแบบนี้” เป็นมาร์คที่ค่อยๆ เดินลงมาจากบันไดพูดขึ้น

แบมแบมหันไปมองแล้วค่อนข้างแปลกใจ เขารู้ว่าพวกมีพลังพิเศษสามารถฟื้นฟูสภาพร่างกายได้ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ เพียงแค่สี่วันมาร์คสามารถเดินได้แล้ว แม้จะดูกะโผลกกะเผลกก็ตามที

“ผมมีเรื่องสำคัญต้องมาคุยกับพวกคุณ”

“มิน่าล่ะลูกมะ...” / “นายครับ” แจ็คสันชะงักคำพูด เมื่อโดนผู้ติดตามของตนสะกิด แบมแบมไม่ได้โง่ เขาเดาออกว่าแจ็คสันจะเรียกเขาว่า “ลูกแมวน้อย” แต่อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ให้ความสนใจเรื่องยิบย่อย หันมาเผชิญหน้ากับมาร์คที่พาตัวเองมานั่งตรงข้ามเขาแล้ว

“ผมมาที่นี่ก็เพราะเรื่องที่ตึกนี้มีไฟใช้ตลอดเวลา”

“แล้วมันไม่ดีเหรอครับ เราสามารถใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าได้อย่างไม่ต้องกังวล” จินยองถามขึ้นมา

“มันเป็นดาบสองคมครับ”

“หมายถึงมันล่อคนอื่นเข้ามาในตึกนี้ใช่ไหมครับ?” มาร์คคิดตามได้ทันที

“ใช่ครับ… พลังงานที่ตึกนี้มีอาจเรียกให้คนบางกลุ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในนี้ และผู้คนเหล่านั้นอาจจะนำพาเรื่องเดือดร้อนมาด้วย” แบมแบมอธิบาย โชคดีที่ทุกคนในห้องเป็นคนที่มีลักษณะนิสัยเป็นสีเทา จึงไม่มีใครมองว่าการที่แบมแบมไม่เปิดรับคนนอกเข้ามาเป็นการกระทำที่ไร้มนุษยธรรม

“คุณแบมแบมพูดมาก็ถูก เรามีเสบียงอยู่ การมีคนเข้ามาอยู่ที่นี่เพิ่มไม่ใช่เรื่องดี เป็นไปได้ว่าอาจจะถูกแย่งหรือไม่ก็ถูกขโมยเสบียง”

“ดีใจที่คุณมาร์คเข้าใจจุดประสงค์ของผม” ถึงห้องของแบมแบมจะมีการป้องกันที่แน่นหนา แต่มันไม่ปลอดภัยอยู่ดี หากมีคนคิดแย่งเสบียงก็มีวิธีการมากมายที่จะบีบให้เขาเปิดประตู อย่างเช่นการข่มขู่ด้วยไฟ

ยิ่งตอนนี้น้ำประปาหลวงไม่ไหลแล้ว น้ำที่กักเอาไว้ในห้องจะค่อยๆ ลดลง ระบบดับเพลิงอาจทำงานได้ไม่มีประสิทธิภาพ ถังดับเพลิงที่สำรองเอาไว้ก็อาจไม่เพียงพอ

แบมแบมไม่ต้องการความเสี่ยง หากเลี่ยงได้ก็อยากจะเลี่ยง เขาจึงขึ้นมาคุยกับมาร์คเรื่องนี้

“ม่านโซลาร์เซลล์มองดูภายนอกก็เหมือนมู่ลี่สีดำธรรมดา หากตึกนี้ไม่มีแสงไฟตอนกลางคืน คนภายนอกจะมองไม่ออกว่าตึกนี้ใช้พลังงานจากโซลาร์เซลล์” มาร์คพูดขึ้น เมื่อพิจารณาลักษณะของม่านโซลาร์เซลล์

“ใช่ครับ ที่ผมจะบอกคือ ควรปิดไฟชั้นล่างและตามโถงทางเดินของตึกนี้ครับ” ตึกนี้ไฟชั้นล่างที่เป็นส่วนรีเซฟชั่นกับตามโถงทางเดินส่วนกลางจะเปิดอัตโนมัติตามเวลา

“อืม ต้องไปตามห้องต่างๆ ที่มีการเปิดไฟทิ้งเอาไว้ด้วย” แจ็คสันพูดขึ้น เขาเคยมองจากระเบียงลงไปตอนกลางคืนพบว่าบางห้องมีไฟเปิดอยู่ เจ้าของห้องอาจจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว หรือไม่ก็ออกจากห้องไปอย่างรีบร้อน

“ผมกับพวกแจ็คสันจะจัดการเรื่องนี้เองครับบอส ตึกของเราคนยังอยู่ไม่เยอะซอมบี้ในตึกคงไม่มากนัก”

“อืม ขอโทษนะที่ฉันยังเดินไม่คล่อง” มาร์คมองเพื่อนๆ ของตนด้วยความรู้สึกผิด

“คุณจินยองมีพลังพิเศษ มันน่าจะช่วยได้เยอะ” แบมแบมพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา แต่จินยองกลับถอนหายใจด้วยความเครียด

“ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่รู้ว่าจะใช้ยังไง”

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าของผมมันคืออะไร” มาร์คเองก็รู้สึกเครียดไม่ต่างจากคนที่เป็นมือขวา

“คุณแบมแบมพอจะช่วยมันสองคนได้ไหมครับ?” แจ็คสันหันมาถามคนที่ดูจะรู้เรื่องนี้มากกว่าใคร

และถือเป็นโชคดีของแบมแบม ที่เขาเคยออกไปค้นหาเสบียงร่วมกับผู้ที่พลังพิเศษ คนคนนั้นเป็นคนชอบอวดตน และภูมิใจในพลังของตนเองมาก เลยเล่าทุกเรื่อง ตอบทุกความสงสัย ทำให้เขาพอจะมีวิธีตรวจสอบว่าพลังของคนทั้งคู่คืออะไร แม้จะเป็นในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนก็ตาม

“คุณจินยองไม่น่าจะยาก จำเศษหินที่เกาะตามหน้าของคุณได้ไหมครับ ลองนึกถึงอีกครั้งสิครับ”

“ได้ครับ” จินยองเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่จะปรากฏหินสีขาวขนาดเท่าเม็ดทรายขึ้นบนมือ

“เม็ดทรายเหรอ?” แจ็คสันพิจารณาแล้ว ถึงจินยองจะเข้าใจว่ามันคือหิน แต่ขนาดของมันควรเรียกว่าเม็ดทรายมากกว่า

“ลองขนาดใหญ่กว่านี้ได้ไหมครับ?” เมื่อแบมแบมเอ่ยขอ จินยองก็จัดให้ทันที

“ผมว่าไม่ใช่ทราย แต่เป็นหินนะครับ” ลีโอพูดออกมาเมื่อสิ่งที่ปรากฏอยู่บนมือของจินยองในครานี้คือหินก้อนใหญ่สีขาว

“อาจจะเป็นพลังในการสร้างและควบคุมศิลา”

“ศิลา?”

“ที่จริงมันคือหินนั่นแหละ ผมเรียกให้เท่ไปอย่างนั้นแหละครับ” แบมแบมอธิบายเมื่อแจ็คสันไม่เข้าใจคำว่าศิลาในภาษาT

“มันมีประโยชน์มากไหมครับ?” จินยองถามขึ้น

ทุกคนในห้องนี้ทราบแล้วว่าแบมแบมรู้อนาคตของตนเองบางส่วน แม้เจ้าตัวจะบอกว่าคาดเดาอะไรไม่ได้อีก เพราะได้เปลี่ยนแปลงอนาคตที่ว่าไปเยอะแล้ว แต่พวกเขาก็เชื่อว่าน่าจะได้ข้อมูลที่ประโยชน์บ้าง

“ในอนาคตที่ผมรู้ ไม่มีข้อมูลว่ามนุษย์จะมีพลังนี้ จะมีก็แต่ตุ่นกลายพันธุ์ มันตัวใหญ่พอๆ กับรถยนต์ มันใช้พลังศิลานี้สร้างกระสุนหินแหลมๆ ยิงใส่ศัตรูได้ สร้างกำแพงตั้งรับการโจมตีได้ด้วย”

“ผมสร้างกระสุนหินได้ และสร้างกำแพงได้สินะครับ” จินยองพยักหน้า เริ่มเข้าใจพลังของตัวเองขึ้นมา

“ผมว่าอาจทำได้มากกว่านั้น ขึ้นอยู่กับประสบการณ์และความเข้าใจในพลังของตัวขึ้นเอง”

“พูดง่ายๆ คือต้องฝึกหนัก และรู้จักพลิกแพลง” มาร์คสรุปจากสิ่งที่แบมแบมพูด

“คิดในแง่ดี มึงไม่ต้องใช้ปืน ไม่ต้องเปลืองกระสุนแถมเสียงไม่ดัง น่าอิจฉา กูไม่มีพลังบ้าง” แจ็คสันพล่ามยาวออกมา แต่คงอิจฉาไม่จริงจังอย่างปากว่า เพราะเจ้าตัวนึกหวั่นๆ กับอาการทรมานจากอาการพลังปะทุของเพื่อนๆ

“พลังที่ใช้ไปมีขีดจำกัด และต้องการเวลาในการฟื้นฟูพลังที่ใช้ไป อย่างไรก็ตามแทนที่คุณจินยองจะสร้างมันขึ้นมาโดยตรง หากคุณใช้ที่มีเกลื่อนอยู่ตามพื้นจะประหยัดพลังมากกว่า”

“ควบคุมที่มีอยู่แล้วใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ คุณลองสั่งให้หินก้อนนี้แยกตัวเป็นหินแหลมๆ สิครับ” แบมแบมให้คำแนะนำ จินยองก็ทำตาม หินในมือแยกเป็นหินแหลมๆ เหมือนลิ่มสามชิ้น

“มันเป็นไปตามที่ผมจินตนาการเลย”

“ผมว่าคุณน่าจะสั่งให้มันลอยแล้วก็บินได้นะ” พอแบมแบมพูดแบบนั้นทุกคนก็หันมามองหน้าทันที

“แฟนตาซีมาก จินยองมึงลองทำเลย” พอแจ็คสันยุจินยองก็ลองทำตาม ซึ่งมันเป็นไปอย่างที่แบมแบมพูด มันลอยขึ้นและบินไปตามทิศทางที่จินยองบังคับได้จริงๆ

 

 

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 406 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,636 ความคิดเห็น

  1. #5254 toto (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:50

    คคือเนื้อเรื่องมันว้าวกว่าที่คิดมาก

    #5,254
    0
  2. #5234 unun1a (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:51

    ไรท์เค้าอยากจะบอกว่าอ่านในe-bookมากกว่า5รอบแล้วอ่ะชอบๆ
    #5,234
    0
  3. #5231 Princesseden (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 22:53
    ไรต์ทำไมน้องไม่มีพลังพิเศษอ่าาาาา
    #5,231
    1
  4. #5230 Mtt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 21:42

    ????????????????????????

    #5,230
    0
  5. #721 Inside_MSC (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:10

    ชอบความฉลาดของแบมแบม เพราะถึงจะย้อนเวลากลับมาได้แต่ถ้าไม่มีฉลาดก็คิดไม่ได้ขนาดนี้หรอกกกก เก่งมากๆเลยยย
    #721
    0
  6. #720 KuenNun (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:08
    ลุ้นจ้าลุ้นนน คนในตึกจะไม่เห็นแก่ตัวใช่มั้ย
    #720
    0
  7. #719 KGXUS8683 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:08
    รอนะคะไรท์ ขอบคุณค่ะ
    #719
    0
  8. #718 pulin19 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 19:02

    มาแล้วววว
    #718
    0