ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 19 : EP14 - จิตใจของแบมแบม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,338
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 360 ครั้ง
    30 ม.ค. 63

พรีออเดอร์เล่มเหลือเวลาอีก 11 วันเท่านั้นนะคะ จะปิดพรีออเดอร์วันที่ 11 กพ 2563 นี้ ใครสนใจ กดเข้าไปในตอนที่ 1 เลย

 

 

เมื่อพากันขึ้นมาบนห้อง แบมแบมถอดถุงมือป้องกันออก ล้างมือล้างไม้ให้สะอาด แล้วมาช่วยเพื่อนถอดชุดป้องกัน จากนั้นก็พิจารณาแผลที่ถูกยิง

“มันไม่ทะลุ แต่คงเข้าไม่ลึกมาก และคงไม่โดนเส้นเลือดใหญ่”

“อืม เกราะช่วงนี้เป็นไฟเบอร์คงลดความแรงของกระสุนไปบ้าง”

“อืม นี่พลาสเตอร์ปิดแผลกันน้ำ นายจัดการปิดแล้วอาบน้ำให้สะอาด จากนั้นเรามาจัดการเอากระสุนที่ฝังในออกกัน” ไม่พูดเปล่า ส่งไม้ค้ำยันที่เขาสั่งซื้อมาพร้อมกับพวกยารักษาให้ด้วย

“อืม” ยูคยอมทำตามอย่างว่าง่าย ลากสังขารตัวเองเข้าห้องน้ำไป

ส่วนแบมแบมก็หันมาถอดชุดป้องกันออก ด้านในที่สวมใส่เสื้อผ้ารัดรูปสำหรับฟิตเนส เขาจึงไม่ได้ล่อนจ้อน

“พี่แบมแบมใส่เร็ว” บีบีมพุ่งไปหยิบกางเกงบอลขาสั้นมาให้ ทำเอาแบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากัน

“พี่ไม่ได้โป๊สักหน่อย”

“โป๊สิ มันรัดรูป บีบีมหวง” คำตอบนั้นทำให้แบมแบมส่ายหัวกับความขี้หวงของน้อง

สักพักยูคยอมก็ออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำ แบมแบมจัดหาเสื้อผ้าที่ซื้อเผื่อยูคยอมเอาไว้ให้สวมใส่

“เดี๋ยวฉันออกไปเตรียมพวกยากับเครื่องมือก่อน”

“มึงจะทำให้กูเองเลยเหรอวะ?”

“เพราะมันไม่โดนจุดสำคัญ ฉันถึงกล้าทำให้ ไม่ต้องห่วงหรอก นายไม่ใช่รายแรก ฉันเคยทำกับตัวเองมาแล้ว”

“พูดจริง?”

“อืม เคยออกไปกับทีมสำรวจ แล้วไปเจอตุ่นกลายพันธุ์เข้า มันมีพลังพิเศษสร้างและควบคุมหินได้ เลยยิงหินแหลมเข้าใส่ ก็เลยต้องผ่าเอาออกแล้วทำความสะอาดแผล” แบมแบมเล่าแบบที่หน้าไม่เปลี่ยน

ยูคยอมมองเพื่อนด้วยความรู้สึกทึ่ง ถ้าเป็นก่อนที่จะเจอซอมบี้ ก่อนที่จะเจอมาร์คมีพลังหยุดซอมบี้ได้ เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว เขาเชื่อแบมแบมมากกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนยี่สิบเปอร์เซ็นต์ เผื่อเอาไว้เจอกับตัวเอง

“มันเปลี่ยนเป็นนรกได้ขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”

“นรกซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ ต้นไม้ผี ไม่น่ากลัวเท่ามนุษย์เราหรอกนะยูคยอม ความหิวโหย ความหวาดกลัว ผลักดันให้คนบางคนเป็นมากกว่าสิ่งที่เรียกว่าเห็นแก่ตัว เอาเถอะเรื่องนี้เราค่อยพูดกันอีกที จัดการเรื่องแผลของนายก่อน”

“โอเค...” ยูคยอมตอบกลับมาด้วยท่าทางหดหู่ แบมแบมจึงออกไปเอาเครื่องมือแพทย์และยาที่ชั้นวางของตรงโถงทางเดิน

“ขอเตรียมใจหน่อยได้ไหม?” ยูคยอมร้องขอ เมื่อแบมแบมตั้งท่าจะฉีดยาชาให้

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เรื่องฉีดยา ผ่าแผลเล็กๆ อย่างนี้ ฉันจ้างหมอมาสอนแล้ว”

“โดนยิงนี่แผลเล็ก?”

“ก็ไม่ได้โดนจุดสำคัญก็ถือว่าเล็ก” แบมแบมตอบอย่างไม่แยแส

“เล็กก็เล็ก แล้วนี่มีหมอยอมสอนมึงด้วยเหรอวะ ไม่ผิดจรรยาบรรณแพทย์เหรอวะ?”

“หมอเถื่อนไง”

“โอ๊ย พอกูได้ยินแบบนี้แล้วหายกังวลมากเลย” ยูคยอมประชดออกมา หากแต่อีกคนไม่สนใจทิ่มเข็มฉีดยาลงไป แล้วกดฉีดยาทันที

“นี่ให้เดาไอ้ยาพวกนี้ มึงคงได้มาจากหมอเถื่อนด้วยสินะ”

“อืม บางอย่างซื้อตามร้านขายยาไม่ได้” แบมแบมตอบกลับ ก่อนที่ดวงตาจะเหลือบไปเห็นน้องชายหลบอยู่หลังหมอนใบใหญ่ไม่ยอมดูแผลของยูคยอม

“มึง… ก่อนจะเชือดกูให้น้องออกไปข้างนอกก่อนไหม?”

“ไม่ต้อง… บีบีมมานี่มา มานั่งดูใกล้ๆ”

“มึงบ้า?” ยูคยอมหันกลับมาจ้องหน้าเพื่อนด้วยความตกใจ ที่มันจะให้น้องชายวัยสี่ขวบดูอะไรแบบนี้

“ยูคยอม โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ยิ่งเด็กยิ่งตกอยู่ในความเสี่ยง สิ่งสำคัญในตอนนี้คือสอนให้เขารู้จักโลกใบใหม่นี้ สอนให้เขารู้จักหลีกเลี่ยงอันตราย รู้จักหาอาหารให้ตนเอง รู้จักรักษาตัวเองยามเจ็บ เพราะไม่มีใครปกป้องเขาได้ตลอด” สำหรับแบมแบมแล้วการปกป้องคือการเตรียมความพร้อมให้น้อง มันอาจดูโหดร้ายสำหรับเด็กอายุเท่านี้ แต่มันไม่มีทางใดดีไปกว่านี้แล้วจริงๆ

“อืม เข้าใจแล้ว...” ยูคยอมไม่ได้พูดอะไรคัดค้านอีก ส่วนบีบีมก็ขยับเข้ามาดูใกล้ๆ โดยที่แขนเล็กๆ นั่นกอดหมอนจนแน่่นไปด้วย

เมื่อยาชาออกฤทธิ์ แบมแบมก็ทำตามที่หมอเถื่อนสอนทุกขั้นตอน จนกระทั่งเย็บปิดปากแผล

“เฮ้ออออ” ทั้งยูคยอมและบีบีมต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อทุกอย่างจบลง

แบมแบมหันไปดูนาฬิกา ตอนนี้คือเวลาบ่ายสี่โมง ถ้าส่งคริสตัลไปช่วยฝั่งยองแจก็น่าจะทัน จึงตัดสินใจหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาอีกฝ่าย

[“ก่อนที่จะหยุดคุยกับน้องบีบีม น้องบอกว่าตัวเองกลับมาแล้ว”] ยองแจเป็นฝ่ายพูดกรอกเสียงเข้ามาก่อนที่เขาจะเอ่ยทักทายเสียงอีก

“อืม ราบรื่นดี แล้วฝั่งนายเป็นยังไงบ้าง?”

[“เฮียบีอาการยังไม่ดีขึ้นเลย แช่น้ำมาสามวันแล้ว เค้ากลัวว่าเฮียจะปอดบวมตายก่อนควบคุมพลังพิเศษได้อย่างที่ตัวบอก”] น้ำเสียงของยองแจเต็มไปด้วยความเครียดและกังวล

“ฉันได้ตัวช่วยมาแล้ว เดี๋ยวจะส่งไปให้”

[“ตัวช่วย? ... พูดตามตรงว่าเขาอยากได้ แต่ว่าจะให้ตัวเองเอามาส่งเขาละอายใจ มันเสี่ยงอันตรายเดี๋ยวเค้าไปเอาเอง”] ยองแจตัดสินใจเด็ดขาดออกมา ทำให้แบมแบมคลี่ยิ้ม สถานการณ์เลวร้ายแบบนี้ แต่ยองแจยังคงมีนิสัยและจิตใจดีเหมือนเดิม

“ใจเย็นๆ ฉันมีวิธีส่งของให้”

[“มีวิธี แบบว่าหมายถึงไม่ต้องเสี่ยงมาที่นี่ใช่ไหม?”]

“ใช่ ยังดีที่มีนี่เตรียมเอาไว้ด้วย” แบมแบมพูดพร้อมกับเปลี่ยนมาใส่หูฟังบลูทูธ จากนั้นก็เปิดตู้ใต้ชั้นวางทีวีหยิบกล่องโดรนออกมา

เขาเชื่อมต่ออุปกรณ์ และเอาเทปกาวติดคริสตัลกับตัวโดรน จากนั้นก็ออกมาที่ระเบียง ม้วนเก็บม่านโซลาร์เซลล์หนึ่งแผง จากนั้นก็ควบคุมการบินผ่านกล้องที่เชื่อมต่อกับไอแพดอีกหนึ่งเครื่อง

ในอนาคตแม้เครือข่ายต่างๆ จะล่ม แบมแบมเชื่อว่าโดรนน่าจะมีประโยชน์ในการสอดแนม และส่งของเล็กๆ น้อยๆ เพราะมันใช้สัญญาณวิทยุในการบังคับจึงซื้อเอาไว้

“เพื่อนคนนี้ของมึงอยู่ไกลไหม?” ยูคยอมถามขึ้น เพราะกลัวว่าหากไกลเกินไป จะบังคับโดรนให้ไปถึงไม่ได้

“ประมาณห้ากิโลเมตร ไม่ต้องห่วงโดรนนี่บินได้เจ็ดกิโลเมตร แถมยังเสียงเบาด้วย” แบมแบมตอบ โดยที่ใช้สมาธิในการควบคุมโดรนผ่านจอภาพไปด้วย

[“ตัวเองส่งมาทางโดรนเหรอ?”] ยองแจที่ได้ยินบทสนทนาถามขึ้น

“ใช่แล้ว อีกไม่นานคงจะถึง เพราะมุ่งตรงไม่ได้วิ่งผ่านถนนสายหลัก ระยะทางน่าจะน้อยกว่าห้ากิโลเมตร”

[“โอเค”]

เวลาผ่านไปได้ระยะหนึ่ง โดรนก็มาถึงด้านหน้าอะพาร์ตเมนต์ของยองแจ แบมแบมสั่งให้ฝ่ายนั้นออกมารับหน้าระเบียงชั้นเจ็ดของตัวเอง

“ยองแจช่วยเก็บโดรนไว้ให้ก่อนนะ แบตมันไม่น่าจะพอบินกลับแล้วล่ะ” เพราะเขาบินสูงพอสมควร จำนวนแบตเตอรี่ที่หมดไปเกินครึ่ง

[“โอเค แล้วตัวช่วยที่ตัวเองบอกคือลูกอมสีแดงๆ เนี่ยเหรอ?”] ฝ่ายนั้นคงสำรวจโดรนแล้วพบว่า ที่ติดไปกับโดรนมีแค่ของที่ลักษณะเหมือนลูกอม

“มันไม่ใช่ลูกอม มันคือคริสตัลที่ได้มาจากสมองซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้ว มันช่วยให้อาการพลังปะทุสงบลงได้” แบมแบมอธิบาย

[“มันกินได้แน่นะ?”] ยองแจไม่ไว้ใจ เมื่อรู้ที่มาของมัน

“เชื่อใจฉันเถอะ มันกินได้จริงๆ คุณมาร์คเจ้าของคอนโดMTกินไปแล้ว” แบมแบมไม่รู้หรอกว่ามาร์คกินไปหรือยัง เขาแค่เรียกความมั่นใจของยองแจก็เท่านั้น

[“แล้วคนธรรมดากินได้ไหม?”]

“ไม่ได้ ร่างกายคนธรรมดารับพลังของคริสตัลไม่ไหว เลือดออกทวารทั้งเจ็ดจนตาย”

[“นะ...น่ากลัว เค้าจะไม่เผลอกินเด็ดขาด แล้วไอ้ซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้วนี่มันเป็นยังไง?”]

“ขั้นหนึ่งมันสัมผัสกลิ่นได้ ขั้นสองมองเห็น ขั้นสามฉลาดขึ้น มันอาจจะฉลาดพอๆ กับเด็กสามสี่ขวบ มันจะไม่ได้ตามคนกินคนแค่สัญชาตญาณดิบอีกต่อไป มันจะเริ่มรู้จักซุ่มโจมตีรู้จักวางแผนตื้นๆ อาจจะมีขั้นที่สูงกว่านี้ และน่ากลัวกว่านี้” แบมแบมกล่าวออกมา อย่างไรก็ตามประโยคหลังเป็นเพียงการคาดเดา เขาตายตอนที่ซอมบี้วิวัฒนาการได้ถึงขั้นสามเท่านั้น

[“น่ากลัว...”]

“ใช่ แต่ธรรมชาติก็สร้างให้มนุษย์รับมือได้ ถึงได้เกิดผู้ที่มีพลังพิเศษไง อย่าลืมสิ ขนาดหนังเรื่องผีชีวะนางเอกยังมีพลังจิตเลย” แบมแบมพูดติดตลก ยูคยอมที่นอนฟังอยู่ในห้องส่ายหัวอย่างขำๆ

[“อืมแล้วคริสตัลนี่มันทำให้ขั้นพลังของเฮียบีสูงขึ้นด้วยไหม แบบยิ่งกินยิ่งเก่งอ่ะ?”]

“ไม่...คุณสมบัติเด่นคือรักษาอาการพลังปะทุ อีกคุณสมบัติคือเหมือนอาหาร คนที่มีพลังกินมันเข้าไปแล้วก็ช่วยฟื้นฟูให้พลังที่ใช้ไปจนเหือดหายกลับมา แต่มันไม่ได้ช่วยขยายขั้นพลังให้สูงขึ้น”

“อ้าว งั้นคนที่มีพลังจะเก่งได้ยังไงล่ะ?” เป็นยูคยอมที่ถามขึ้น

“ก็ต้องเก่งมาจากการฝึกฝนไง เท่าที่ฉันจำได้ คนที่พัฒนาพลังให้สูงขึ้นได้ คือพวกเดนตาย ใช้พลังอย่างไม่มีกั๊ก ไม่กลัวตาย ไม่กลัวทรมานจากการใช้พลังเกินขีดจำกัด”

[“แล้วใช้พลังเกินขีดจำกัดเป็นยังไง?”] ยองแจถาม

“ปวดหัว อาเจียน กระอักเลือด อาจถึงขั้นหมดสติ”

“แบบนั้นก็ตายกลางดงซอมบี้กันพอดี” ยูคยอมไม่ได้ยินที่ยองแจพูด แต่เขาเดาเอาจากประโยคที่แบมแบมพูด จึงจับทิศทางได้ว่าทั้งคู่กำลังพูดถึงอะไร เลยเอาตัวเองมามีส่วนร่วมแบบเนียนๆ

“เพราะแบบนั้นพวกมีพลังถึงได้มีทหารที่เป็นมนุษย์ธรรมดาคอยคุ้มกันไง นายเองก็จะเป็นหนึ่งในทหารพวกนั้น ถ้าตอนนี้นายอยู่ค่ายเมือง P”

“โชคดีแล้วที่ตามมึงมานี่ กูจะเป็นชาวไร่ปลูกผักเลี้ยงไก่แบบมึงแทน” ยูคยอมคลี่ยิ้มออกมา เพราะเขาจำได้ที่แบมแบมเล่าว่าเขาตายก่อนเจ้าตัว

“อืม ส่วนนายยองแจ...คริสตัลเอาไปล้างน้ำร้อนก่อน แล้วให้เสี่ยบีกิน”

[“อืม เข้าใจแล้ว ขอบใจมากนะแบมแบม ถ้าไม่มีตัวเอง เค้าคงทำอะไรไม่ถูกแบบนี้”] ยองแจพูดขอบคุณกลับมาด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง

“ไม่เป็นไร… เราเพื่อนกันนี่นา นายไปดูแลเสี่ยบีเถอะ” แบมแบมเม้มปากเข้าหากัน เมื่อพูดคำว่าเพื่อนกับยองแจ เหมือนละอายใจขึ้นมา เพราะเอาจริงๆ ...เขาไม่ได้บริสุทธิ์ใจเสียทีเดียว

[“โอเค”] ยองแจวางสายไป แบมแบมเอาม่านโซลาร์เซลล์ลง แล้วกลับเข้ามาในห้อง

“มึงผ่านโลกโหดร้ายมาขนาดนั้น มึงยังเป็นคนดีได้ขนาดนี้ กูยอมใจมึงจริงๆ” ยูคยอมพูดออกมา แต่แบมแบมกลับยิ้มเศร้าๆ ให้กับเพื่อน

“นายคิดว่าฉันเป็นคนดีจริงๆ เหรอ?”

“แบมแบม...” ยูคยอมพูดไม่ออก ที่ดูเหมือนว่าจิตใจของเพื่อนสนิทของตนในยามนี้จะซับซ้อนกว่าที่เห็นภายนอก

“ความเอื้อเฟื้อที่ให้ยองแจไปมันแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งคือผลประโยชน์ที่จะได้จากเสี่ยบีที่มีพลังพิเศษในอนาคต”

“งั้นที่มึงให้คุณมาร์คกับคุณจินยองไป...”

“แน่นอนว่าหวังผล… อย่างน้อยฉันก็ต้องขอห้องในตึกนี้จากคุณมาร์คให้นายได้สักห้อง เป็นไง...จิตใจของฉันตอนนี้ต่างจากที่นายจินตนาการเอาไว้ใช่ไหม?” แบมแบมยิ้มเยาะตัวเอง

ฝ่ายยูคยอมเงียบไปอึดใจ ก่อนจะหันไปมองบีบีมที่นั่งงงกับบทสนทนาของผู้ใหญ่ จากนั้นก็หันมามองหน้าเพื่อนสนิท แล้วส่ายหัวพร้อมคลี่ยิ้มอ่อนโยนออกมา

“แต่กูเชื่อว่า ความรู้สึกที่มึงมีกับบีบีม มีกับกูมันออกมาจากใจจริง”

“ใช่...ต้องขอบคุณบีบีมที่ยังอยู่ให้ฉันรู้สึกถึงคำว่าครอบครัว ขอบคุณนายเหมือนกันที่ยังอยู่ให้ฉันได้รู้สึกถึงคำว่าเพื่อนแท้ ถ้าไม่มีนายกับบีบีม ใจของฉันมันคงดำมืดไปจริงๆ” แบมแบมพูดออกมาน้ำตาคลอ ยูคยอมไม่ได้ลุกขึ้นมาปลอบใจ แต่เขาจ้องมองมาด้วยแววตาจริงจังและแน่วแน่

“กูจะไม่ทิ้งมึงกับบีบีม”

แบมแบมยิ้มกับคำมั่นของเพื่อนสนิท มันทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่กำลังแบกรับอยู่มีคนมาช่วยแบก เขารู้สึกอบอุ่นใจขึ้น

 

 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 360 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,636 ความคิดเห็น

  1. #5252 toto (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:06

    ซึ้งอะ

    #5,252
    0
  2. #640 0813539498 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:11
    ยังไม่ได้อ่านขอเม้นก่อน ชอบที่ไรท์ลงทุกวัน5555
    #640
    0