ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 13 : EP8 – เจ็ดวันก่อนเกิดดาวตก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    20 ม.ค. 63

เจ็ดวันก่อนเกิดดาวตก แบมแบมเปิดทีวีขึ้นมาซึ่งช่องหนึ่งกำลังรายงานข่าวดาวตกอยู่พอดี

“ทางองค์การนาซาได้สรุปว่าจะระเบิดดาวหางก่อนพุ่งชนโลก เพื่อลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามมวลมนุษยชาติไม่ต้องกังวล องค์การนาซาควบคุมสถานการณ์ได้อย่างดีเยี่ยม” ไม่ใช่นักข่าวที่กล่าวประโยคนี้ แต่เป็นแบมแบมที่พูดมันออกมา จากนั้นเพียงอึดใจเดียวนักข่าวก็พูดประโยคเมื่อครู่ออกมาราวกับก๊อบปี้และวาง

“ทางองค์การนาซาได้สรุปว่าจะทำการระเบิดดาวหางก่อนพุ่งชนโลก เพื่อลดความเสียหายที่จะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตามมวลมนุษยชาติไม่ต้องกังวล องค์การนาซาควบคุมสถานการณ์ได้อย่างดีเยี่ยม”

“มันถูกต้องจริงๆ” แบมแบมพึมพำออกมา

ในชีวิตก่อนเขานั่งดูข่าวนี้กับครอบครัว ตอนนั้นบีบีมสนใจจึงซักถามไม่หยุด และยิ่งมันเกิดเรื่องร้ายๆ จากดาวตกพวกนี้ ทำให้เขาจำข่าวนี้ได้ขึ้นใจ

“พี่แบมแบมครับ ดาวบนท้องฟ้ามันตกลงมาได้ด้วยเหรอครับ?” บีบีมที่เดินออกมาจากห้องนอนเห็นข่าวพอดี จึงซักถามขึ้น ซึ่งเป็นคำถามเดียวกับชีวิตที่แล้วเลย

“ได้สิครับ ที่จริงแล้วเหนือท้องฟ้าขึ้นไปเป็นอวกาศ...” แบมแบมก็เริ่มอธิบายให้น้องฟัง แต่น้องยังเด็ก สุดท้ายก็หน้ามุ่ยเพราะไม่เข้าใจเรื่องอวกาศ

“ไม่เข้าใจครับ”

“ถ้าอย่างนั้น... เอาแบบนี้ดีไหมครับ วันนี้เราไปท้องฟ้าจำลองในตัวเมืองกัน”

“ครับ!” บีบีมกระโดดขึ้นอย่างดีอกดีใจ เพราะจะได้เที่ยวเล่น แบมแบมคลี่ยิ้มแม้ท้องฟ้าจำลองในตัวเมืองจะไม่ใหญ่เท่าในเมืองหลวง แต่ก็คงพอทำให้เด็กๆ เข้าใจเรื่องอวกาศได้มากกว่าการอธิบายด้วยปากเปล่าแบบนี้

หลังจากกินข้าวเช้าที่ร้านอาหารในโรงแรมเสร็จ แบมแบมก็เตรียมจะพาบีบีมไปเที่ยวท้องฟ้าจำลอง แต่ติดที่ว่าบีบีมปากเปราะ ไปเอ่ยปากชวนคนบางคนเข้า

“พี่มาร์คไปกับบีบีมนะครับ”

“ไม่เอาน่า… บีบีมอย่าเอาแต่ใจกับพี่มาร์คนะ” แบมแบมปรามน้อง

“ครับ...” บีบีมก้มหน้าลงอย่างหงอยๆ

“อย่าดุน้องเลยครับ อีกอย่างวันนี้ผมว่าง ผมไปกับบีบีมได้”

“เย้!” บีบีมกระโดดกอดมาร์คด้วยความดีใจ แบมแบมส่ายหัวอย่างจนใจ บีบีมสนิทกับมาร์คมาก เรียกได้ในช่วงนี้ทั้งคู่เจอกันบ่อยมากๆ แต่อย่างไรก็ตามมาร์คไม่ได้มีท่าทีใดๆ พิเศษกับเขาเลยสักนิด ความสัมพันธ์ยังเป็นคนรู้จักกันผิวเผินอย่างเดิม

“มาครับ พี่อุ้ม” มาร์คอ้าแขน บีบีมก็กระโจนเข้าไปอย่างไม่มีเกรงใจ

“คุณไม่ต้องตามใจน้องขนาดนี้ก็ได้ครับ”

“ผมอยากมีน้องมานานแล้วครับ” พอได้ยินแบบนี้ แบมแบมก็ไม่พูดอะไรอีก เพราะมีมากไปที่เอ็นดูเด็กตัวเล็กๆ อยากกอดอยากอุ้มเด็กที่น่ารัก

เมื่อมาถึงท้องฟ้าจำลอง มาร์คกับแบมแบมก็พาบีบีมดูโน่นนี่จนทั่ว และในที่สุดบีบีมก็เข้าใจเรื่องอวกาศและจักรวาลขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

“ในข่าวบอกว่าดาวหางดวงนั้นจะถูกระเบิดจนเป็นสะเก็ดดาวตกใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ”

“เอาไว้เราไปนั่งดูดาวตกด้วยกันไหม?” มาร์คชวนขึ้น บีบีมตาโตกำลังจะอ้าปากรับคำ แต่แบมแบมขัดเอาไว้เสียก่อน

“คืนนั้นไม่ได้หรอกครับบีบีม”

“ทำไมล่ะครับ?” น้องถามเสียงอ่อย แม้จะสงสาร แต่แบมแบมรู้สึกถึงความอันตรายของมัน แม้จะรู้ว่าเขาและน้องจะไม่กลายเป็นซอมบี้ แต่มันก็รู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะไปนั่งมองอยู่ดี

“ดาวตกพวกนั้นมันอันตราย เราจะหลบอยู่ในห้องแทน”

“อันตราย?” บีบีมมองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมคุณสอนน้องแบบนั้น” มาร์คเองถึงขั้นขมวดคิ้วและถามขึ้นมา

“เพราะมันอันตรายจริงๆ ไงครับ ตอนนี้คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่รุ่งเช้าหลังจากคืนเกิดดาวตกคุณจะเข้าใจ” สีหน้าและแววตาของแบมแบมจริงจัง อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความกังวล และความหวาดกลัวปนเปกันอยู่

“คุณรู้เหรอว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น?”

“สะเก็ดดาวตกพวกนั้นจะพาไวรัสตัวหนึ่งเข้ามาในโลก มันทำให้สิ่งมีชีวิตเกิดการกลายพันธุ์”

“การกลายพันธุ์ อย่าบอกนะว่าจะมีซอมบี้” มาร์คพูดขึ้น ไม่ใช่ว่ากำลังดูถูกความคิดใดๆ ของแบมแบม แต่เขาคิดว่ามันคือมุกตลก และกำลังช่วยตบมุก

หากแต่…

สีหน้าของแบมแบมยังไม่เปลี่ยน เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวจริงจัง

“คิดอยู่แล้วว่าคุณต้องไม่เชื่อ แต่เอาเถอะ เห็นแก่ที่คุณเป็นคนดีผมจะบอกอีกอย่าง คุณควรจะเตรียมเสบียงเอาไว้นะครับ เพราะโลกจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ป่ะ… ไปกันเถอะบีบีม” แบมแบมจูงมือน้องเดินห่างไป มาร์คเดินตามหลังและส่ายหัว

“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องไร้สาระ แต่บอสรู้ไหมครับว่าคุณแบมแบมเชื่อแบบนั้นจริงๆ” จินยองที่ติดตามดูแลความปลอดภัยห่างๆ เข้ามาใกล้มาร์คแล้วพูดออกมา

“นายรู้ได้ยังไงว่าเจ้าตัวเชื่อแบบนั้นจริงๆ?” มาร์คถามออกมา

“เพราะดูจากห้องที่คุณแบมแบมต่อเติมอย่างประหลาด ประตูเหล็กม้วนเอย ม่านโซลาร์เซลล์เอย ไหนจะอุปกรณ์การเกษตรที่เจ้าตัวขนเข้าไปไว้ในห้อง ยิ่งไปกว่านั้นบอสรู้ไหมว่าคุณแบมแบมขนข้าวสารไปไว้ในห้องกี่กระสอบ?”

“ไม่รู้”

“มากกว่าร้อยกระสอบ กระสอบหนึ่งคงประมาณสิบห้ากิโลกรัม ครอบครัวหนึ่งกินได้เป็นเดือน คนปกติที่ไหนจะตุนข้าวสารเยอะขนาดนี้ ไหนจะพวกอาหารกระป๋องอาหารแห้งอีก” จินยองรู้เรื่องนี้เพราะเขาคอยติดตามคนที่เจ้านายสนใจอยู่ตลอด

“นายคิดว่าคุณแบมแบมจิตผิดปกติไหม?”

“ก็อาจจะ แต่ลึกๆ แล้วผมคิดว่าคุณแบมแบมอาจจะเป็นพวกทำนายอนาคตได้ก็ได้นะครับ”

“คนทำนายกันว่าโลกจะแตกปีโน้นปีนี้ แต่ไม่เคยเห็นว่าจะแตกจริง”

“อะไรมันก็อาจจะไม่แน่นอนก็ได้ครับ อีกอย่างผมกับแจ็คสันไปดูซินแสมา พวกเราสามคนกำลังเจอกับอนาคตที่ยุ่งยาก ไม่แน่เราอาจจะเจอซอมบี้จริงก็ได้”

“ไร้สาระ”

“บอสถึงขั้นติดตั้งม่านโซลาร์เซลล์ทั้งคอนโดตามคุณแบมแบมได้ กะอีแค่สะสมเสบียงตามอีกอย่าง ไม่เห็นมันจะมีอะไรยากเย็นเลยนี่ครับ” จินยองยั่วยุ

มาร์คหันมามองมือขวาด้วยหางตา จินยองก็เหมือนเขาไม่มีทางเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นจริง ที่กำลังทำอยู่ ก็แค่อยากเห็นเขาแสดงความลุ่มหลงจนยอมสะสมเสบียงตาม จากนั้นเอาเรื่องนี้ไปนินทากับแจ็คสันอย่างสนุกปาก

“ได้… นายจัดการกักตุนเสบียงได้เลย”

“บอสเอาจริง?”

“อยากเห็นฉันทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

“โธ่...บอส”

“นายต้องเข้าใจเสียใหม่ ฉันไม่ได้ลุ่มหลงหรือคิดจะสานสัมพันธ์ใดๆ ทั้งนั้น” มาร์คพูดอย่างไม่แยแส แล้วเดินจากจินยองไป

“ครับ ไม่ได้ลุ่มหลง แต่ว่า...ต่อให้คนทั้งโลกไม่เชื่อคุณ ผมก็พร้อมที่จะเชื่อ ว้าว! โรแมนติกโคตร” จินยองแกล้งล้อเลียนตามหลัง อย่างไรก็ตามมือขวาคนนี้รู้ดีว่าเจ้านายตนเองแค่ประชดเท่านั้น ไม่ได้คิดให้เขาสะสมเสบียงตาม

แต่…

จินยองจะแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วกันว่าเจ้านายประชด โอกาสกลั่นแกล้งคนคนนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ แค่คิดถึงสีหน้ายามตกใจตอนที่เห็นเขาทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดก็สนุกแล้ว

พอคิดได้แบบนั้นจินยองก็โทรสั่งการ ให้เลือกห้องที่ยังไม่มีการซื้อขาย และยังไม่ได้ตกแต่งในชั้นที่สามสิบเก้ามาหนึ่งห้อง และทำการเก็บเสบียงเอาไว้ในนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

ช่วงเย็นของวันนั้น ยูคยอมเดินทางมาจากเมืองหลวงเพื่อมาช่วยแบมแบมรับอาวุธสงครามในวันนี้

“เปลี่ยนใจตอนนี้ไม่ทันแล้วนะ” ยูคยอมพูดเมื่อเดินมาถึงรถหกล้อ

“ฉันรู้ และไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจ”

“อืม งั้นไปกันเถอะ” ยูคยอมกระโดดขึ้นไปขับหกล้อคันแรกนำหน้าไป แบมแบมเองก็ขับอีกคันตามหลัง

สถานที่นัดหมายเป็นท่าเรือแห่งหนึ่ง เมื่อจอดรถแล้ว ยูคยอมหันมามอง แววตาฉายแววแปลกใจที่เพื่อนคนนี้ไม่มีความกลัวอย่างที่ควรจะเป็น

“มึงไม่กลัวเหรอ? ที่มึงก้าวเข้ามาตอนนี้ไม่ใช่โลกปกติของมึงแล้วนะ”

“โลกมันกำลังจะไม่ปกติอยู่แล้ว เรียกได้ว่าวินาศสันตะโรเลยก็ว่าได้

“มึงเชื่อว่าวันโลกาวินาศจะเกิดขึ้นจริง?”

“อีกแค่เจ็ดวันเท่านั้น นายจะรู้ว่ามันจริง” แบมแบมพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ยูคยอมถอนหายใจเฮือกยาวกับความเชื่อสุดโต่งไร้สาระของเพื่อน

“เอาเถอะ พวกนั้นมาแล้ว” ยูคยอมพูดยังไม่ทันจบ รถยนต์สีดำก็แล่นเข้ามา ตามด้วยรถบรรทุกอีกหนึ่งคัน

เมื่อรถจอดสนิทคนที่ดูเหมือนเป็นนายใหญ่ฝั่งโน้นก็ลงมา แบมแบมหรี่ตาลง เพราะดูอายุน้อยกว่าที่คิดเอาไว้

“รุ่นลูกน่ะ ไม่ต้องกังวล ตอนเด็กๆ เคยเล่นด้วยกัน” ยูคยอมตบไหล่ปลอบก่อนจะก้าวเท้าไปหาอีกฝ่าย

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะพี่แจ็คสัน”

“อืม ไปบ้านนายครั้งล่าสุด ได้ข่าวว่าโดนเนรเทศ” ทั้งคู่สื่อสารกันเป็นภาษาเกาหลี แต่แบมแบมก็ฟังออก

“อืม ผมไม่แคร์หรอก ที่ครอบครัวนั้นจะเนรเทศผมมานี่”

“อย่าทำตัวมีปัญหาเลยน่า นายเป็นลูกเมียหลวง ยังไงก็ชนะพวกนั้นอยู่แล้ว พวกพี่น้องนายก็เหมือนกับฉันนั่นแหละน่า อวดเก่งไปก็เท่านั้น ยังไงก็มีอำนาจไม่เท่า ไม่มีทางชนะ”

“ถ้าพวกพี่น้องผมคิดได้อย่างพี่ ผมก็คงไม่ระเห็จมาประเทศนี้หรอกน่า แต่นี่มันไม่ใช่ พวกมันคิดว่าจะชนะ”

“แล้วนายยอม?”

“ยอมสิ ทำไมต้องไปเหนื่อยแย่งชิง สมบัติส่วนตัวในบัญชีก็เยอะอยู่แล้วไม่อดตายหรอกน่า” ยูคยอมพูดปัญหาครอบครัวกับแจ็คสันพอหอมปากหอมคอ ทำให้แบมแบมที่ยืนฟังเงียบๆ เบาใจลง อย่างไรการซื้อขายในคืนนี้ต้องผ่านไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอน

“แล้วนี่เหรอลูกค้าของฉันที่ติดต่อผ่านนาย”

“ใช่แล้ว เพื่อนผมเอง เงินหนาและสด พี่สบายใจได้”

“อืม… อ๊ะ...คุณ!?” แจ็คสันตาโตเมื่อเห็นหน้าเพื่อนของยูคยอม

“พี่แจ็คสันมีอะไรเหรอ?” ยูคยอมถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาแปลกๆ

“ไม่ ไม่มีอะไร” แจ็คสันยิ้มกลบเกลื่อน ถึงจะเคยเห็นลูกแมวน้อย แต่ลูกแมวน้อยไม่เคยเห็นเขา ดังนั้นจะทักทายก็ใช่ที่

“นี่ครับ เงินร้อยสามสิบล้าน”

“นับ” แจ็คสันพยักหน้าสั่ง ลูกน้องก็เอาเครื่องนับออกมา จากนั้นก็เริ่มนับเงิน

“ครบครับ”

“อืม มาดูของกัน” แจ็คสันเดินนำไปที่รถบรรทุก สั่งให้คนเปิดลังให้ดู เผยให้เห็นอาวุธมากมาย

“คุณเป็นพี่น้องกับยูคยอม ผมเชื่อใจคุณ” แบมแบมไม่ได้หมายถึงพี่น้องทางสายเลือด แต่หมายถึงนับถือกันเป็นพี่น้อง การพูดออกไปเช่นนี้ ทำให้อีกฝ่ายเกรงใจและไม่ทำการตุกติก

“แน่นอน ผมซื่อสัตย์ต่ออาชีพของตัวเองเสมอ เงินมาของไป ไม่มีบิดพลิ้ว หากลูกค้าไม่เล่นแง่ เอ้า...ช่วยกันย้ายขึ้นรถให้ลูกค้า”

“ครับนาย!” ลูกน้องของแจ็คสันรับคำ ไม่นานอาวุธทั้งหมดก็ถูกขนขึ้นรถหกล้อทั้งสองคัน

เมื่อเรียบร้อยแบมแบมกับยูคยอมก็ขับกลับมาที่คอนโด อย่างไรก็ตามทางเส้นนี้โล่ง เพราะไม่ใช่ทางสายหลัก แม้จะอ้อมกว่าสิบกิโลเมตรแต่ก็ปลอดภัย

 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5281 yukai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:52

    ขอบคุณมาก
    #5,281
    0
  2. #5246 toto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:56

    แบมพร้อมมาก ซอมบี้มาเลย

    #5,246
    0
  3. #320 KuenNun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:35
    กลับไปคอนโดให้ได้นะ สงสารบีบี ฮือออออ
    #320
    0
  4. #319 00Mild_Mild00 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 18:33

    งื้ออออออ ลุ้นนนนไปอีกกกกกกกกกก จะรอออน้าาสู้ๆเด้อไรท์~
    #319
    0