เจ็ดภพหวนรัก (Markbam) จบแล้ว

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 6.1 การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

รีอีพเวอร์ชั่นแก้คำผิดลงขาย แต่ตอนพิเศษ ขอสงวนไว้ใน E-BOOK นะคะ

 

 

 

เข้าสู่ช่วงหลังของหน้าหนาว อุณหภูมิต่ำลงกว่าเดิมมาก หิมะก็หนาขึ้น ที่แย่ไปกว่านั้นคือมีคนเฒ่าชราบางคนหนาวและป่วยตาย

บางครอบครัวในหมู่บ้านเสบียงไม่พอจนต้องออกไปขุดหาหัวเผือกหัวมันในป่า ยังดีที่มีความเคยชินในป่าใกล้หมู่บ้าน รู้บริเวณจุดที่มันเคยเจริญเติบโตอย่างงอกงาม

ส่วนแบมแบมด้วยความพยายามและอุตสาหะจึงลอยตัวอยู่เหนือปัญหา แม้บรรดาเนื้อกับปลารมควันจะหมดลงแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขาดแคลนเนื้อสัตว์ เพราะเขาจะวางกับดักในทุกๆ สิบวัน ในแต่ละครั้งได้ไก่ฟ้าหรือห่านป่ามาตัวสองตัว หนำซ้ำยังมีการออกล่าสัตว์ใหญ่เดือนละครั้งด้วย

การล่าในฤดูนี้ไม่ต้องกังวลเรื่องเน่าเสีย อันเนื่องมาจากอุณหภูมิที่เย็น แบมแบมเอาเนื้อสดที่ล่ามาได้ล้างน้ำ แล้วแขวนตรงชายคาบ้าน มันก็เย็นจนแข็ง ทยอยมาทำอาหารกินก่อนที่เนื้อพวกนั้นจะเปลี่ยนรสชาติ

มื้อเช้านี้แบมแบมกินซี่โครงหมูป่าต้มตุ๋นเห็ดหอม ในตอนแรกแม้ไม่ชินกับการใช้เครื่องเทศพื้นเมือง แต่พอได้ลองผิดลองถูกก็เริ่มคุ้นเคย หลายชนิดก็เป็นเครื่องเทศชนิดเดียวกับของประเทศจีนในชาติก่อนๆ

พอมันสุกได้ที่ก็ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนน้ำลายสอ ไม่เพียงแค่กลิ่น รสชาติยังดีอีกด้วย เพราะซีอิ๊วที่หมักเอาไว้นั้น นำมาใช้เป็นเครื่องปรุงได้แล้ว

“เสี่ยวกัน! อยู่ไหม! เปิดประตูต้อนรับข้าที” เสียงตะโกนโหวกเหวกหน้าบ้านทำให้แบมแบมที่กำลังจัดโต๊ะมื้อเช้าชะงัก

“รอข้าสักครู่” แบมแบมวางมือ แล้วมาเปิดประตูให้เสี่ยวไจ้ นางยิ้มกว้างแววตาสุกใสเช่นทุกที

“เสี่ยวกัน ดูนี่สิ ข้ายิงเป็ดหัวเขียวมาได้ ข้าแบ่งมาให้เจ้า” และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้เขาได้กินอิ่มหนำสำราญในตลอดช่วงที่ผ่านมา

เสี่ยวไจ้นางออกล่าได้แล้ว และนางซุ่มยิงไก่ฟ้า ห่านป่า เป็ดหัวเขียวได้เก่งมาก นางยิงได้แม่นและรวดเร็ว อีกทั้งแบมแบมยังได้สอนนางใช้พลังปราณในการเคลื่อนไหว ทำให้การเคลื่อนไหวของนาง ทั้งรวดเร็วและเงียบเชียบ ดังนั้นในแต่ละวันนางจึงสามารถหาอาหารสดใหม่มาจุนเจือครอบครัวได้ไม่เคยขาด

“ก็บอกเจ้าแล้วว่าไม่ต้องแบ่งให้ข้า ดูสิ...หน้าหนาวแทนที่จะอดอยาก ข้าอ้วนจนตัวจะเท่าเจ้าแล้ว”

“อ้วนสิดี แปลว่ากินดีอยู่ดีมีฐานะ ชายใดก็อยากจะเกี่ยวดองด้วย”

“พอเห็นเจ้าล่าได้วันละสองสามตัวเช่นนี้ ข้าเกรงว่าชายใดก็หนีหาย”

“ถ้ามัวแต่นั่งเย็บปักถักร้อย ข้าเกรงว่าจะอดอยากนี่นา”

“อืม แล้วพ่อของเจ้าหายโกรธเจ้าแล้วหรือ?” แบมแบมอดถามไม่ได้ เพราะไม่มีผู้ได้อยากให้บุตรสาวถือธนูออกล่าสัตว์หรอก บิดาของสหายตัวน้อยก็เช่นกัน เขาขุ่นเคืองบุตรสาวไม่น้อยเลยทีเดียว

“หลังจากท่านพ่อหายป่วย เขาก็เลิกด่าข้า”

“ง่ายดายอย่างนั้นเชียวหรือ?” แบมแบมถามอย่างไม่ปักใจเชื่อนัก

“ก็ข้านั่งบ่นกรอกหูท่านตลอดเวลาว่าไก่ฟ้าตุ๋นโสมที่กินยามป่วยนั้น เป็นฝีมือการล่าของข้าไง ฮิฮิ” นางหัวเราะคิกคัก แบมแบมยิ้มเอ็นดู หากเขาเป็นบิดาของนาง ต้องบำรุงร่างกายด้วยสิ่งที่บุตรสาวอายุเพียงสิบขวบล่ามาได้ ก็ละอายใจจนไม่กล้าพูดสิ่งใดเช่นกัน เสี่ยวไจ้นางก็ร้ายกาจเจ้าเล่ห์ไม่ใช่เล่นเช่นกัน

“เข้าใจแล้ว เจ้านี่มันนิสัยร้ายกาจเหมือนกันนะเนี่ย”

“ข้า ซึมซับมาจากท่านแม่ของข้า” นางตอบหน้าตาเฉย พลางย่อนกายนั่งที่โต๊ะกินข้าว แบมแบมจึงตักข้าวให้นางด้วย

“แม่ของเจ้ามาได้ยินต้องโมโหแน่ๆ”

“ก็แม่ของข้าไม่ได้ยินนี่นา ฮืออออ...อร่อยอีกแล้ว เสี่ยวกัน...ชาติก่อนเจ้าต้องเป็นแม่ครัวในวังเป็นแน่เลย” เสี่ยวไจ้กินซี่โครงหมูป่าตุ๋นเห็ดหอมแล้วหลับตาพริ้ม คลี่ยิ้มอย่างมีความสุข

“ข้าว่าชาติที่แล้ว ข้าแค่ทำอาหารบ่อยเท่านั้นแหละ” แบมแบมพูดความจริงออกไป เขาไม่เคยเกิดเป็นพ่อครัวแม่ครัวสักชาติ ที่ทำได้เพราะความพยายามที่ต้องเอาตัวรอดในแต่ละชาติล้วนๆ

“เดี๋ยวนี้เจ้าก็ร้ายกาจเข้าใจยอกย้อน”

“ข้าจดจำมาจากเจ้า”

“นี่ข้าควรภูมิใจ มันเป็นคำชมใช่ไหมเสี่ยวกัน?” เสี่ยวไจ้ขมวดคิ้วครุ่นคิด

“คิก คิก นี่มีจานนี้ด้วย อย่ากินแต่ซี่โครงตุ๋นสิ” แบมแบมหัวเราะคิกคักไม่ตอบคำถาม แต่กลับยื่นจานยำไข่เค็มให้นางด้วย

“อร่อยอีกแล้ว เสี่ยวกัน… ข้าให้เป็ด ให้ไก่ ให้ห่าน เจ้าก็รับไว้เถอะ แล้วมื้อเช้าก็ทำเผื่อข้าด้วยนะสหายรัก” เสี่ยวไจ้เอ่ยขอแววตาเหมือนลูกหมาน้อย

“ก็ได้ แต่ทำแล้วเจ้าต้องมากินนะ ไม่ใช่ให้ข้าทำเก้ออย่างเมื่อวาน” แบมแบมพูดดักทาง เพราะหากวันใดอาหารที่บ้านของนางน่ากิน นางก็จะไม่มาฝากท้องที่บ้านของเขา

“อืม เอาเป็นว่าข้าจะบอกเจ้าก่อน หากวันใดข้าไม่มา”

“ตกลงตามนั้น ว่าแต่ยำไข่เค็มรสชาติเป็นอย่างไรบ้าง ข้าใช้น้ำส้มหมักแทนลูกส้มเปรี้ยว” แบมแบมขอคำวิจารณ์จากสหายตัวน้อย ลูกส้มเปรี้ยวคล้ายกับผลเลมอน แต่เปลือกมันเป็นสีแดง เขาคิดว่ามันคงเป็นมะนาวท้องถิ่นของที่นี่ ดังนั้นก่อนหน้านี้เขาจึงเก็บรักษาผลส้มเปรี้ยวที่เก็บมาด้วยการฝังในทรายเหมือนมะนาว

“เสี่ยวกัน เจ้าทำให้ข้าแปลกใจอีกแล้ว ไม่ใช่แค่ซีอิ๊ว เจ้ายังหมักน้ำส้มได้อีกด้วย”

“พอดีผลไม้ป่าได้มาเยอะ ข้าเลยเอามาหมัก” แบมแบมบอก เขาหมักเพียงไหเดียวเท่านั้น และไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก แต่ผลส้มเปรี้ยวหมดลง เขาจึงได้ลองเอามาทำอาหารเป็นครั้งแรก

“อืม ข้าว่ารสชาติดี อร่อยไปอีกแบบ เออ...ใช่...พูดถึงเรื่องน้ำส้มหมัก เรื่องซีอิ๊ว ข้าก็นึกขึ้นมาได้ พี่เขยกับพี่สาวข้าจะจัดพิธีครบเดือนให้เจ้าตัวอ้วนแล้ว เลยให้ข้ามาถามเจ้าว่าจะแบ่งขายซีอิ๊วให้สักไหได้หรือไม่”

“ขอซื้อซีอิ๊วหรือ?”

“ใช่ วันก่อนท่านแม่ใช้ซีอิ๊วที่เจ้าแบ่งทำอาหาร พี่เขยกับพี่สาวมาบ้านพอดีเลยได้กินด้วย พร่ำบอกอร่อยไม่ขาดปาก เลยอยากได้ซีอิ๊วเอาไปทำอาหารเลี้ยงแขกในพิธีครบเดือนเจ้าตัวอ้วน”

“เป็นเช่นนั้นเอง...จะว่าไปข้าแบ่งให้ได้ ไม่จำเป็นต้องซื้อหรอก”

“มิได้นะเสี่ยวกัน ถ้าเจ้าแบ่งโดยไม่คิดเงินหรือของตอบแทน ย่อมมีความวุ่นวายตามมา ซีอิ๊วมันแพงกว่าเกลืออีกนะเสี่ยวกัน” เสี่ยวไจ้ไม่ยอมให้พี่เขยพี่สาวได้ของจากสหายตนโดยไม่เสียเงิน

“แพงกว่าหรือ?” แบมแบมหูผึ่งกับสิ่งที่ได้ยิน

“ใช่ ซีอิ๊วน่ะ ไม่ใช่เครื่องปรุงที่ชาวบ้านอย่างเราๆ จะได้กินหรอกนะ ที่ท่านแม่ข้าเล่าให้ฟังนางบอกว่า อาหารของโรงเตี๊ยมใหญ่ๆ อาหารของครอบครัวเศรษฐี และอาหารในวังเท่านั้นที่ได้ใส่ซีอิ๊ว พ่อครัวระดับสูงเท่านั้นที่มีสูตร พูดกันตามตรงนะเสี่ยวกัน มันไม่ใช่ของที่จะหาซื้อได้ง่ายๆ เลยด้วยซ้ำ ท่านแม่บอกว่ามีคนเคยไปขอซื้อจากโรงเตี๊ยมใหญ่ๆ มาหนึ่งเซ็ง ราคาของมันสูงถึงสิบเหรียญเงินเชียวนะ” เสี่ยวไจ้เล่าด้วยน้ำเสียงและแววตาตื่นเต้น

“ขนาดนั้นเชียวหรือ?”

“อืม ฉะนั้นเจ้าไม่ควรแบ่งให้ผู้อื่นง่ายๆ”

“แล้วข้าควรคิดราคาพี่เขยกับพี่สาวเจ้าเท่าใด?” แบมแบมคิดตาม จะว่าไปเกลือยังหายาก ก็ดูสมเหตุสมผลที่ซีอิ๊วจะราคาแพง

“พี่เขยข้าเสนอราคามาที่เซ็งละห้าเหรียญเงิน ถ้าราคาแพงกว่านี้ พี่เขยจะต้องปรึกษาครอบครัวก่อน”

“ห้าเหรียญเงินก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ พี่เขยพี่สาวของเจ้าจะไม่ลำบากหรือ?”

“ครอบครัวพี่เขยข้าค่อนข้างมีเงิน นับได้ว่าเป็นอันดับสองของหมู่บ้าน รองจากเจ้าอ้วนแซ่สง ฉะนั้นเจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น อีกทั้งข้าว่าห้าเหรียญเงินจะเป็นการเอาเปรียบเจ้าด้วยซ้ำ ราคาถูกว่าที่ท่านแม่เล่าให้ฟังตั้งครึ่งหนึ่ง” นางพูดไปก็ใช้ตะเกียบพุ้ยข้าวกินไป แบมแบมพอจะรู้มาบ้างว่าพี่สาวของเสี่ยวไจ้แต่งออกไปแล้วค่อนข้างลำบาก นางจึงไม่ค่อยชอบพี่เขยนัก

“ราคาเท่านี้ ข้าก็พอใจแล้ว ดีกว่าเก็บสมุนไพรแถวชายป่าตั้งเยอะ”

“หากเจ้ายินดี ข้าก็จะไปบอกพี่เขยตามนี้แล้วกัน อ่อ...แล้วถ้าใครมาถามสูตรเจ้า เจ้าอย่าบอกล่ะ พลังขั้นสองดาราของเจ้าไม่มีใครกล้ากดดันอยู่แล้ว เก็บไว้เป็นความลับดีต่อตัวเจ้าเอง เจ้าไม่มีบิดามารดาจะได้ยึดเป็นอาชีพเลี้ยงตัวได้” เสี่ยวไจ้แนะนำด้วยความหวังดี

“อืม ข้าจะเก็บเอาไว้เป็นความลับไม่บอกใคร” แบมแบมคลี่ยิ้ม รู้สึกชื่นชมเสี่ยวไจ้ นางยังเด็กหนำซ้ำยังเป็นเด็กจริงๆ ไม่ใช่เด็กแต่ตัวเช่นเขา แต่นางกลับมากด้วยปัญญา

หลังจากที่ขายซีอิ๊วให้ครอบครัวของพี่เขยพี่สาวของเสี่ยวไจ้ไป ข่าวที่เขาหมักซีอิ๊วได้ก็ดังไปทั่วหมู่บ้าน มีบางคนมาขอสูตร แต่เขาปฏิเสธไป และเป็นอย่างที่เสี่ยวไจ้บอกไม่มีใครกล้ากดดันเพราะหวั่นเกรงในพลังระดับสองดารา

ซีอิ๊วที่หมักเอาไว้ถึงห้าไหขนาดกลางเหลือเพียงไหเดียว เพราะคนมีฐานะที่ได้ยินข่าวมาจากปากต่อปากมาขอซื้อไป

พวกเขายินดีซื้อเพราะราคามันถูกกว่าซื้อจากโรงเตี๊ยมใหญ่ๆ ถึงครึ่ง หนำซ้ำก็ใช่ว่าจะขอซื้อมาได้ง่ายๆ ส่วนใหญ่ทางโรงเตี๊ยมก็กักตุนเอาไว้ทำอาหารสำหรับแขกด้วยเช่นกัน

สรุปเขาขายซีอิ๊วไปรวมแล้วสี่สิบเซ็ง เขาได้เงินมามากถึงสองร้อยเหรียญเงิน รวมทั้งหมดแล้วเขามีเงินถึงสองร้อยยี่สิบเหรียญเงิน

แบมแบมมองสภาพบ้านที่ทรุดโทรมแล้ว ก็ตัดสินใจว่าจะใช้เงินส่วนนี้ซ่อมบำรุงหรือไม่ก็ปลูกใหม่ เพราะในหน้าหนาวนี้มันยังกันลมไม่ค่อยได้เลย หากหน้าฝนฝนตกหนักคงต้องเปียกปอน

ให้หนาวเขายังพอทน เพราะพลังระดับสองดารานี้ทนความหนาวความร้อนได้มากกว่าระดับหนึ่งดาราได้เท่าตัว แต่เรื่องเปียกปอนระดับสองดาราก็ช่วยไม่ได้ เพราะถ้ามองในมุมผู้ฝึกตน ระดับสองดาราก็เป็นระดับต่ำ ไม่มีทางที่จะทำเรื่องเหนือธรรมชาติได้

“กิ๊ง! กิ๊ง!” แบมแบมเก็บเงินที่นับเข้ากระบอกไม้ไผ่ แล้วยัดมันใส่หมอนที่เย็บเจาะรูเอาไว้เป็นที่ซ่อนลับ ก่อนจะออกจากบ้านพร้อมตะกร้าสะพายหลัง วันนี้เขาต้องไปตรวจและเก็บกับดักสัตว์ที่วางเอาไว้

ห้าอันแรกที่วางเขาได้ไก่ฟ้ามาหนึ่งตัว เขามัดขาแล้วใส่ตะกร้า ส่วนกับดักนั้นที่จริงแล้ววางที่เดิมต่อได้เลยไม่จำเป็นต้องเก็บ แต่แบมแบมไม่ทำเช่นนั้น เพราะเขาไม่ต้องการออกมาตรวจกับดักทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นในหน้าหนาวนี้สัตว์พวกนี้ล้วนตัวเล็กผอม ล่าเฉพาะพอกิน ปล่อยเหลือให้มันมีชีวิตรอดไปถึงฤดูกาลอื่นบ้าง จะได้กินมันตอนอ้วนท้วนสมบูรณ์มากกว่านี้

“อ่า ที่เหลือก็เป็นอันที่ล่อเหยื่อด้วยพุทราแดงแล้ว จะติดบ้างไหมนะ” แบมแบมพึมพำ เขามีพวกพุทราแดงตากแห้งเอาไว้เยอะ เอาไว้ใช้ทำซุปบ้าง ใช้เป็นส่วนผสมทำอาหารบ้าง แต่ก็ยังเหลืออีกเยอะ ก็เลยเอามาเป็นเหยื่อล่อดักสัตว์ แต่เขาไม่แน่ใจเช่นกันว่ามันจะใช้ได้ผลอย่างข้าวสารและถั่วเหลืองหรือไม่

“กี๊ดดด… กี๊ดดดด...”

“อ๊ะ!... ติดนี่นา!” แบมแบมยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่ามีกระต่ายติดกับดักอยู่

“กี๊ดดด... กี๊ดดดด...” เขาจับมันออกมา เมื่อพิจารณาแล้วดวงตากลมโตก็เบิ่งกว้างขึ้น นี่มันไม่ใช่กระต่ายธรรมดา แต่มันเป็นสัตว์อสูรระดับต่ำ สังเกตได้ง่ายๆ มันมีเขาเล็กๆ บนหัวสองเขา

“กระต่ายเขาคู่งั้นหรือ?” แบมแบมคิดว่าตนเองโชคดีแล้ว กระต่ายเขาคู่เป็นสัตว์อสูรระดับต่ำก็จริง แต่เนื้อของมันอร่อยมาก

“กี๊ดดดด” แบมแบมกำลังจะผูกขามัน แต่ก็ต้องชะงัก กระต่ายเขาคู่ไม่เพียงจะน่ารักขนปุกปุย มันจ้องมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน

แบมแบมสะบัดหัวไล่ความสงสารออกไป เพราะคิดว่าอาจจะคิดไปเองที่ว่ามันกำลังอ้อนวอนทางสายตา แต่ทว่าในชั่วอึดใจที่กำลังจะผูกขา น้ำตาของกระต่ายเขาคู่กลับเอ่อไหลออกมา

“ร้องไห้จริงๆ สิ” แบมแบมใจกระตุก เข้าใจวันนี้เองที่คนพูดกันว่าสัตว์อสูรฉลาดกว่าสัตว์ธรรมดา เห็นน้ำตาแบบนี้มีหรือจะกินมันลง เขาตัดสินใจวางมันลงกับพื้น แล้วโปรยพุทราแดงให้มัน

“ขอโทษนะ คราวหลังอย่ามาตรงนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวจะโดนกับดักเอาอีก” แบมแบมทิ้งท้าย ก่อนจะเดินไปตามทิศที่วางกับดักส่วนที่เหลือ

สรุปว่าเขาได้เพียงไก่ฟ้ามาตัวเดียวเท่านั้น เนื่องด้วยพวกเนื้อกับปลารมควันหมดไปแล้ว แบมแบมจึงต้องออกมาวางกับดักเร็วขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ นั่นคืออีกห้าวันต่อมา

สองเท้าของแบมแบมชะงักเมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอมตรงจุดที่เคยดักกระต่ายเขาคู่ได้ ก้อนกลมๆ แดงๆ เหมือนลูกแก้ววางเรียงรายอยู่ เขาหยิบมันขึ้นมาดูก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ!

“ผลโลหิตหิมะ!” มันคือสมุนไพรชนิดหนึ่ง ที่แม้จะขึ้นแถวๆ ชายป่าในเขตพลังปราณน้อย แต่ถูกจัดให้อยู่ระดับเดียวกับหญ้าหยกเขียวและหญ้าหอมสีฟ้าที่เป็นสมุนไพรร้อยปี อันเนื่องมาจากการเจริญเติบโตที่ผิดแปลกจากพืชทั่วๆ ไป นั่นคือต้นมันจะงอกและเติบโตใต้กองหิมะ ทำให้มันหาได้ยาก เพราะน้อยคนนักที่จะไล่สุ่มขุดกองหิมะหามันเจอ ยิ่งไปกว่านั้นผลของมันหากไม่เก็บในช่วงที่เป็นสีแดงสด มันจะแห้งเหี่ยวและเสียไป

“เหมือนลูกแก้วเลย” แบมแบมลองหยิบมาพิจารณาดู มันแข็งเหมือนลูกแก้ว เหตุก็เพราะถูกเด็ดออกมาจากต้นในช่วงจังหวะที่พอดิบพอดี ซึ่งถ้าเด็ดออกมาแล้วมันแข็งแบบนี้จะสามารถเก็บเอาไว้ได้นานหลายปีเลยทีเดียว

“กี๊ดดดด...” แบมแบมชะงักมือเมื่อได้ยินเสียงร้องเบาๆ เขาหันไปตามเสียงพบว่ามันคือกระต่ายเขาคู่ตัวนั้น

“ของแกเหรอ?” แบมแบมถามมันหมอบหลบสลับกับแอบดูเขาอยู่สักครู่ พอเห็นว่าเขาจะไม่ทำร้ายมันแน่ๆ มันก็กระโดดโหยงเหยงเข้ามาใกล้และใช้จมูกของมันดันผลโลหิตหิมะมาทางมือของเขา

“ให้ข้าเหรอ?” เขาพิจารณาจากการกระทำแล้วมันสรุปได้อย่างนั้น

“กี๊ดดดด...” มันดันมาจนครบทุกลูก นับๆ ดูแล้วมีถึงสิบลูกเลยทีเดียว

แต่อย่างไรก็ตามมันไม่ใช่สิ่งที่จะกินดิบได้ ผู้ฝึกตนจะใช้มันเป็นส่วนผสมของยาเพิ่มพลังปราณระดับกลาง กระต่ายตัวนี้มีก็ไม่ต่างกับการมีก้อนหินอยู่ ไม่อาจใช้ประโยชน์อันใดได้ แบมแบมจึงรับมาอย่างไม่ละอายใจ แล้ววางพุทราแดงในจำนวนเท่าๆ กันเป็นการตอบแทนมัน

“กี๊ดดดด” มันกระโดดโหยงเหยงอย่างดีอกดีใจ ก่อนจะคาบพุทราแดงเข้าโพรงของมันไปทีละลูกจนหมด

จากนั้นตลอดหน้าหนาวที่เหลืออยู่แบมแบมก็ได้ทำการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กับสัตว์อสูรตัวนี้อย่างลับๆ ทำให้เขามีผลโลหิตหิมะในครอบครองถึงสองร้อยลูก ตีเป็นเงินประมาณยี่สิบเหรียญทอง เขาไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในการปลูกซ่อมบ้าน และเงินทองดำรงชีวิตไปอีกเป็นปีเลยทีเดียว

 

 

E-BOOK วางขายแล้วค่ะ ราคาแค่ 249 บาทเท่านั้น

ตอนพิเศษ 7 ตอน

ตอนพิเศษ จากเพื่อเริ่ม

ชาติที่1 บรรดาศักดิ์ไม่อาจห้ามรัก (Y)

ชาติที่2 สิ้นโลกไม่สิ้นรัก (Y)

ชาติที่ 3 ยาใจเจ้าพ่อ (แบมหญิง)

ชาติที่4 ผูกรักยอดดวงใจต่างเผ่า (Y)

ชาติที่5 สลับตัวไม่สลับรัก (Y)

ชาติที่6 รักสยบฉาว (Y)

สนใจคลิกที่ลิ้ง หรือค้นหาใน MEB จากชื่อเรื่องได้เลยค่ะ

เจ็ดภพหวนรัก

เจ็ดภพหวนรัก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,277 ความคิดเห็น

  1. #2262 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 17:36
    งื้ออลูกชั้นรวยเละ เก่งมากลูก><
    #2,262
    0
  2. #2236 Pathitta88 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:40

    -บ้าเอ้ย กดซื้ออีกแล้วค่ะคุณซื้อมันทุกเรื่องเลยคุณ ดิชั้นหนีคุณไรต์ไม่พ้นจริงๆแล้วค่ะ จะติดตามต่อไปนะคะ
    #2,236
    0
  3. #2221 BBJOY9794 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 10:29
    น่ารักจัง
    #2,221
    0
  4. #519 Ployzai1010 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 14:57

    รอทุกเรื่องของไรท์เลยจ้า
    #519
    0
  5. #518 KGXUSOO6 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 12:18

    ขอบคุณค่ะ ^ ^
    #518
    0
  6. #516 Ribeye (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 12:11
    ทำไมไรต์แต่งสนุกทุกเรื่องเลยค่ะ ฮื่ออออ สู้ๆน้าา ติดตามค่า
    #516
    0
  7. #120 PiiProud (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 12:53
    แบมรอดแล้ว ลุ้นมากเลย
    #120
    0
  8. #109 Fleur Rose (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 03:36

    คนที่ควบคุมเสืออยู่คือพวกมารหรือเปล่า มันกลับมาอีกครั้ง แล้วทำไมต้องมาควบคุม-่อน ใครส่งมันมานี่สิ

    #109
    0
  9. #32 KGXUS8683 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 01:13
    😊😊😊😊😊
    #32
    0