เจ็ดภพหวนรัก (Markbam) จบแล้ว

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 5 ล่าครั้งแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 612 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

เช้าวันต่อมา แบมแบมตื่นแต่เช้าเช่นทุกวัน ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อย จากนั้นก็ย่างปลาแสงทับทิมที่ดักมาได้เมื่อวาน พอปลาสุกได้ที่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ใครน่ะ?” แบมแบมไม่เปิดในทันที เขาตัวคนเดียวอย่างไรก็ต้องระวังตัว จึงส่งเสียงเอ่ยถามออกไปก่อน

“ข้ามาแล้วเสี่ยวกัน” เสี่ยวไจ้ตอบกลับมา แบมแบมจึงคลี่ยิ้มแล้วเปิดประตูต้อนรับ

“เข้ามาสิ” 

“กลิ่นอะไรหรือ หอมจังเลย” เสี่ยวไจ้ยื่นจมูกดมฟุตฟิต แบมแบมจึงจูงมือเข้ามาในครัว

“นี่ไง กลิ่นหอมๆ ที่เจ้าถาม” เขาจัดให้เสี่ยวไจ้นั่งตรงโต๊ะกินข้าว แล้วหยิบปลาย่างใส่จานให้นางถึงสี่ตัว

สาเหตุที่ให้สี่ เพราะตอนที่เขากินจนสามารถบรรลุระดับสองดาราได้ เขาก็กินไปสี่ตัวเช่นกัน จึงเอาจำนวนนี้เป็นขั้นต่ำที่จะให้เสี่ยวไจ้กินเพื่อเลื่อนระดับ

“ปลาอะไรหรือเสี่ยวกัน ไยกลิ่นมันหอมเยี่ยงนี้เล่า แล้วสีของมันนี่ก็งามจริงๆ สีเหมือนทับทิมเลย” 

“ใช่ สีเหมือนทับทิม” เขาไม่ตอบทันที แต่กลับบอกเป็นนัยๆ ให้สหายตัวน้อยฉุกคิดได้เอง

“ทับทิม...เอ๊ะ! หรือว่า!” นางทำปากจู๋ย่นคิ้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จนกระทั่งเอะใจในคำตอบขึ้นมา ก็หันมามองเขาด้วยแววตาตื่นๆ 

“ใช่แล้ว มันคือปลาแสงทับทิม เจ้าพอจะรู้อยู่แล้วใช่ไหม ว่ามันมีสรรพคุณอย่างไร?” 

“ข้ารู้ ช่วยให้เพิ่มพลังปราณในการบ่มเพาะ กับผู้ที่อยู่ในระดับขั้นต้นๆ” นางตอบออกมาและมองปลาย่างตรงหน้าด้วยแววตาเพ้อๆ เพราะไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนว่าปลาแสงทับทิมจะมาอยู่ตรงหน้า

“ใช่แล้ว สี่ตัวนี้ข้าย่างให้เจ้า ข้าว่ามันน่าจะเพียงพอให้เจ้าเลื่อนระดับได้” 

“ของข้าหรือ… ขอบใจนะเสี่ยวกัน!” พอบอกว่ายกให้ นางก็รีบคว้าปลาขึ้นมา กำลังจะเข้าปากอยู่แล้ว นางกลับชะงักมือและวางมันลง

“เป็นอันใดหรือเสี่ยวไจ้ ไยเจ้าไม่กินเล่า?” 

“ขะ...ข้ากินไม่ได้ ข้าไม่สมควรได้รับของล้ำค่าขนาดนี้ เสี่ยวกัน...มันเป็นของเจ้า เจ้าต่างหากสมควรกินมัน” นางดันจานปลาคืนมา แต่แบมแบมก็ดันกลับไป

“เสี่ยวไจ้อย่าคิดมากสิ เจ้าสมควรได้รับมันมากที่สุด” 

“แต่ว่าข้า...” 

“เสี่ยวไจ้ฟังข้านะ ใครที่เป็นคนขอร้องให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อ ใครที่เป็นผู้มอบอาหารมื้อแรกให้ข้าหลังจากที่ตัดสินใจเลิกฆ่าตัวตาย ใครที่คอยช่วยให้ข้าเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ใครที่ช่วยปกป้องข้าจากเจ้าอ้อนแซ่สง และใครกันที่ออกตัวหายืมเกวียนให้ข้าขนของมาบ้าน คนผู้นั้นไม่ใช่เจ้าหรือ?”

“ก็ใช่นั่นเป็นข้า...แต่ว่า...อุ๊” นางทำท่าจะค้านอีก แต่แบมแบมยัดปลาใส่ปากนาง

“เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว เพราะสำหรับข้า เจ้าเป็นสหายตัวน้อยที่ดีที่สุด” 

“อึก… ข้าตัวโตกว่าเจ้าอีก จะเป็นสหายตัวน้อยได้อย่างไรกัน” 

“ก็ได้เป็นสหายตัวโตของข้า พอใจก็เคี้ยวสิ” แบมแบมยัดปลาใส่ปากนางอีก นางยอมเคี้ยว และเริ่มกินปลาด้วยตัวเอง

“อร่อย เกิดมาข้าไม่เคยกินปลาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ฮึก...” นางน้ำตาเอ่อคลอ แบมแบมคลี่ยิ้มอ่อนโยนและลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ 

“อร่อยก็กินให้หมด เจ้าต้องกินให้หมดสี่ตัวเลยนะ เพราะตอนที่ข้าเลื่อนระดับได้ ก็กินไปสี่ตัวเหมือนกัน” 

“ฮึก...เสี่ยวกัน เจ้าเป็นสหายที่ดีที่สุด” เสี่ยวไจ้กินไปก็ซาบซึ้งไป แบมแบมส่ายหัวอ่อนใจกึ่งเอ็นดู เสี่ยวไจ้เป็นเด็กดีจริงๆ นางไม่ละโมบกระโจนเข้าใส่ของล้ำค่าจนหลงลืมสหาย นางมีใจซื่อสัตย์จนยับยั้งชั่งใจได้ เชื่อได้เลยว่าหากเขารับปลาทั้งหมดคืน นางก็ไม่เอ่ยปากขอกินสักคำอย่างแน่นอน

“กินไปร้องไห้ไปประเดี๋ยวจะสำลักเอาได้นะ”

“ฮือออ...ข้ารักเจ้าเสี่ยวกัน” 

“รู้แล้ว เลิกร้องเถิด” 

“น้ำตามันไม่หยุดไหลนี่นา เสี่ยวกัน...ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งเจ้า ฮึก...” นางยังคงร้องไปกินไป จนแบมแบมหมดปัญญาจะปลอบแล้วหันมากินข้าวเช้าของตนเองบ้าง

ซึ่งกับข้าวของเขาในมื้อนี้ก็เป็นปลาแสงทับทิมย่างเช่นกัน เพราะเมื่อวานเขาดักจับมันมาได้ห้าตัว แต่ที่เขาแบ่งมานี้เป็นตัวที่เล็กที่สุด

เมื่อมื้อเช้าสิ้นสุดลง ทั้งคู่ก็ช่วยกันล้างถ้วยชาม และนั่งพักรออาหารย่อย ผ่านไปได้ราวๆ ครึ่งชั่วยาม เสี่ยวไจ้ก็รู้สึกได้ถึงพลังปราณแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัว

“เสี่ยวไจ้ เจ้าต้องบ่มเพาะดูดพลังเข้าไปในจุดตันเถียนให้หมด” 

“เข้าใจแล้ว” เสี่ยวไจ้พยักหน้าเพ่งสมาธิไปที่จุดตันเถียน รับรู้ถึงขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวของมัน และดูดพลังที่กำลังแผ่ซ่านอยู่เข้าไป

แบมแบมเองเห็นว่าเสี่ยวไจ้ไม่ติดขัดอะไรก็เริ่มบ่มเพาะพลังปราณบ้าง ตอนนี้เขาอยู่ในระดับสองดารา คุณประโยชน์ของปลาแสงทับทิมส่งผลน้อยมาก ผ่านไปราวๆ สองเค่อ[1]เขาก็จัดการซึมซับพลังที่ได้มาจนหมด

เขาเพ่งสมาธิไปดูจุดตันเถียนที่มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองของตนพบว่า พลังที่ดูดซับเข้าไปนั้นได้เพียงเสี้ยวหนึ่งของขนาดจุดตันเถียน หากจะเติมเต็มมันคงต้องกินปลาแสงทับทิมอีกราวๆ พันตัวเลยทีเดียว

ครั้นจะบ่มเพาะด้วยการซึมซับพลังปราณธรรมชาติก็จนใจ มันบางเบามากจนแทบไม่รับรู้การมีอยู่เลย หากใช้วิธีนั้นในพื้นที่เช่นนี้ คงกินเวลาเป็นสิบยี่สิบปีจึงจะเลื่อนระดับขั้นได้

มาถึงตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่ายๆ ทุกอย่างล้วนมีอุปสรรคทั้งนั้น การบรรลุระดับสามดาราเองก็เช่นกัน

เมื่อไร้ประโยชน์จะนั่งบ่มเพาะต่อ แบมแบมก็ทิ้งเสี่ยวไจ้ไว้ตรงนี้ และเดินกลับเข้าไปในครัว เวลาว่างที่เหลืออยู่นี้ เขาตั้งใจจะทำซีอิ๊วด้วยการหมักแบบวิธีธรรมชาติ โดยการเรียงถั่วเหลืองเอาไว้ในไหเป็นชั้นแรกตามด้วยผลไม้รสเปรี้ยวและใบชางเย่หรือใบหม่อนที่เอาไว้เลี้ยงไหม จากนั้นโรยน้ำตาลเอาไว้ด้านบน และปิดท้ายด้วยเกลือ

ผลไม้ป่ารสเปรี้ยวที่เก็บมาพร้อมกับการไปหาสมุนไพรนั้นเพียงพอสำหรับการหมักซีอิ๊วแค่ไหเดียวเท่านั้น เมื่อทำเสร็จเขาจึงว่างงานอีกครั้ง ที่จริงงานใกล้ๆ บ้านอีกอย่างที่สามารถทำได้คือตัดต้นไม้ทำฟืน แต่เขาเกรงว่าเสียงจะดังรบกวนสหายตัวน้อยจึงรั้งรอ และเปลี่ยนมาแบ่งเกลือใส่ห่อใบไม้เล็กๆ แทน

เขาเห็นว่าในหมู่บ้านมีหลายหลังที่เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่เอาไว้ จึงตั้งใจจะใช้เกลือนี้ไปแลกไข่พวกนั้น เอามาทำเป็นไข่เค็มเก็บไว้กินในหน้าหนาวที่จะมาถึง

หากถามว่าเหตุใดเขาไม่แลกเอาตอนหน้าหนาวเลย ก็คงเป็นเพราะเขาพอจะคาดเดาได้ว่าในหน้าหนาวหิมะตก อาหารก็จะหายากขึ้น คนมีเป็ดมีไก่ย่อมหวังผลกับมันในหน้านั้นอยู่แล้ว คงไม่ยอมขายหรือแลกกับเกลือได้ง่ายๆ 

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งตะวันตรงหัว เสี่ยวไจ้ในสภาพเต็มไปด้วยเหงื่อไคลดำปี๋ส่งกลิ่นก็เดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหาเขา

“หยุดเลยนะ ห้ามกระโดดกอดข้าเด็ดขาด” แบมแบมหลบอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมให้เหงื่อไคลเหม็นๆ ของสหายตัวน้อยเปื้อนตัวเขาเป็นอันขาด

“ง่อววว… เสี่ยวกันอ่า” 

“ไม่ต้องมาทำเสียงน่ารัก คิดหรือว่าข้าจะหลงกลเจ้า ไม่มีทางหรอกเสี่ยวไจ้” แบมแบมยิ้มเยาะกลับไป ของเสียที่ถูกขับออกมาตอนเลื่อนระดับได้เหม็นจะตายไป

“ก็ได้ๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าก็ได้ ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวกัน ถ้าเจ้าไม่ใจกว้างกับข้า ชาตินี้ข้าเกรงว่าคงไม่มีวันได้สัมผัสกับระดับสองดาราอย่างแน่นอน” เสี่ยวไจ้จ้องมาอย่างซาบซึ้งใจ

“ไม่เป็นไรน่า ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเจ้าเป็นสหายที่ดีที่สุดของข้า ข้าย่อมไม่ทอดทิ้งเจ้า” 

“ข้าก็เช่นกัน ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่นอน แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็อยากตอบแทนเจ้า เสี่ยวกันมีสิ่งใดที่ข้าจะทำเพื่อเจ้าในยามนี้ได้บ้าง” เสี่ยวไจ้มองมาด้วยแววตาระยิบระยับ แบมแบมจะเลี่ยงน้ำใจก็ใช่ที จึงยื่นห่อเกลือที่แบ่งเอาไว้ให้นางไป

“เช่นนั้น เจ้าเอาเกลือไปแลกไข่เป็ดไข่ไก่ ให้ข้าได้หรือไม่?” 

“วางใจได้เลย” 

“รบกวนเจ้าด้วย อ่อ...แล้วก็เอาไว้นำมาให้ข้าวันพรุ่งนี้นะ” ช่วงบ่ายแบมแบมตั้งใจจะไปเก็บผลไม้รสเปรี้ยวเพิ่ม เลยบอกให้เสี่ยวไจ้มาในวันพรุ่งนี้แทน

“ก็ได้ ข้าจะมาในวันพรุ่งนี้ วันนี้ข้าต้องกลับก่อน ไม่ไหวตัวของข้าเหม็นเสียเหลือเกิน” เสี่ยวไจ้เอ่ยลาและหอบเกลือจากออกไป

ในที่สุดวันเวลาก็ผ่านไปจนฤดูหนาวมาถึง

หน้าหนาวนี้แบมแบมไม่ต้องห่วงเรื่องเสบียง เพราะนอกจากจะมีข้าวสาร เนื้อรมควัน ที่บิดาของร่างนี้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว เขายังเตรียมเห็ดแห้ง ปลาตากแห้ง ปลารมควัน ไข่เค็ม ผักผลไม้ดอง ผลไม้กวน ได้มากพอสมควร

ซีอิ๊วห้าไหก็คงจะเริ่มกินได้ในกลางฤดูหนาว ส่วนน้ำปลาที่หมักเพิ่มอีกห้าไหนั้นใช้เวลาในการหมักนานกว่าคาดว่าฤดูหนาวนี้คงไม่ทัน แต่นั่นไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรมากนัก เพราะเกลือและน้ำตาลยังเหลืออีกหลายจิน

“เสี่ยวกันนนนน!” เสี่ยวไจ้วิ่งกระโดดโหยงเหยงมา ทำเอาแบมแบมที่กำลังทำเครื่องมือดักสัตว์เล็กๆ ชะงักมือ

“วิ่งยิ้มร่ามาขนาดนี้ มีเรื่องอันใดให้ดีใจหรือ?” 

“ฮิฮิ…ญาติข้าล้มหมูเมื่อวานนี้ ครอบครัวข้าได้รับปันส่วนมาด้วย ข้าเลยเอามันหมูมาแลกผลไม้กวนของเจ้า” นางยื่นมันหมูที่ผูกเชือกหิ้วมาให้ แบมแบมรับมาด้วยความยินดี เพราะจะนำไปเจียวเป็นน้ำมันเอาไว้ทำอาหารประเภททอดผัด

“ดูท่าทางที่บ้านเจ้าจะชอบผลไม้กวนของข้ามาก”

“อืม มันทำให้หมั่นโถวแห้งๆ แข็งๆ อร่อยขึ้นเยอะเลย” เสี่ยวไจ้รับไหผลไม้กวนไปด้วยความยินดี

ที่จริงผลไม้กวนที่ว่านี้คือแยมนั่นเอง คนที่นี่ไม่ค่อยได้ลิ้มรสของหวานนัก ดังนั้นจึงติดใจแยมที่ว่า

“ถ้าหมดแล้วก็มาแลกอีกได้นะ ข้ายังมีอีกเยอะ แล้วก็นี่ไข่เค็ม กินกับข้าวต้มร้อนๆ ก็ไม่เลวเลยทีเดียว เจ้าลองเอาไปกินดู” 

“อืม ขอบใจมาก แล้วนี่เจ้าทำอันใดอยู่”

“กับดักสัตว์น่ะ ข้าเห็นว่ามีไก่ฟ้าตามชายป่าไม่น้อย น่าจะดักได้บ้าง” 

“โอ้...เจ้าทำเป็นด้วยหรือ ข้าไม่เคยเห็นเครื่องมือแบบนี้มาก่อนเลย ส่วนมากถ้าจะจับสัตว์มากิน ก็ต้องซุ่มยิงเอาทั้งนั้น” เสี่ยวไจ้มองกับดักสัตว์ด้วยแววตาพิศวง

“ซุ่มยิงข้าก็คิดจะทำนะ ไหนๆ หน้าหนาวแบบนี้ทั้งปลาทั้งพืชผักสมุนไพรก็หาไม่ได้อยู่แล้ว จะได้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ไง” แบมแบมไม่พูดเปล่าหยิบธนูขนาดเล็กให้เสี่ยวไจ้ดู ธนูอันนี้เขาใช้ความรู้ในชาติที่เกิดในชนเผ่าเล็กๆ ทำขึ้น ขนาดเหมาะกับเด็กวัยสิบขวบใช้งาน

“อ๊าาาา...เสี่ยวกัน ทำให้ข้าอันหนึ่งเถิด ข้าก็อยากฝึกยิง อยากล่าสัตว์บ้าง” เสี่ยวไจ้ทำตาปริบๆ ออดอ้อน

“จะดีหรือ? มิใช่ว่าเด็กสาวไม่ควรทำตัวเยี่ยงเด็กชายหรอกหรือ?” แบมแบมหรี่ตาลง รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องที่จะยอมให้สหายตัวน้อยไปล่าสัตว์ด้วย

เพราะถึงแม้จะเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่เกิดเป็นหญิงก็ย่อมมีกฎเกณฑ์ เด็กหญิงเด็กสาวไม่ควรออกไกลบ้าน ส่วนบรรดาผู้หญิงที่เขาเห็นไปเก็บสมุนไพรชายป่านั้น ล้วนเป็นหญิงที่ออกเรือนแล้ว

“ทีเจ้ายังทำได้เลย” 

“ข้ามันเด็กกำพร้า หลักการแบบนั้นใช้กับข้าไม่ได้หรอก” ขืนยึดหลักการบุตรสาวที่ดี เขาคงมีชีวิตรอดไม่พ้นหน้าหนาวนี้แน่ๆ 

“แต่ว่าข้าอยากทำนี่นา… บ้านข้าก็มีแต่บุตรสาวทั้งนั้น บิดาข้าก็แก่แล้ว เจ้าว่าข้าควรนิ่งเฉยหรือ?” นางทำตาลูกหมาน้อยใส่ แบมแบมจึงจนใจ

“ก็ได้ นี่เป็นธนูสำรองของข้า เอาไปฝึกยิงก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่เข้ากลางเป้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกล่านะ” 

“ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวกัน ถ้าข้าล่าได้ ข้าจะแบ่งให้เจ้าเป็นค่าธนู” 

“จ้าๆ เอาให้เข้ากลางเป้าได้ก่อนเถิด” แบมแบมยอมเออออไปด้วย

“เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะเสี่ยวกัน” เสี่ยวไจ้ได้ทั้งผลไม้กวน ได้ทั้งธนูก็วิ่งโบกมือลาวิ่งกลับบ้าน ส่วนแบมแบมเอามันหมูเข้าไปไว้ในครัว ก่อนจะไปวางกับดักที่ชายป่า

เขาวางไปทั้งหมดสิบจุด แน่นอนว่าเขาไม่ลืมจะโรยเมล็ดข้าวเมล็ดถั่วล่อใจด้วย หน้าหนาวอย่างนี้สัตว์ย่อมหาอาหารยาก จึงคาดหวังว่าจะต้องมีสัตว์มาติดสักตัว

เมื่อตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ตัดสินใจมุ่งหน้ากลับบ้าน ทว่าปลายเท้าเล็กๆ กลับชะงัก เมื่อเห็นรอยเท้าสัตว์ย่ำลงบนหิมะขาวโพลน

แบมแบมวางตะกร้าสะพายหลัง สมองเร่งใช้ประสบการณ์ในชาติภพที่เกิดในชนเผ่าเล็กๆ ทันที

“เราเคยล่า… ถึงจะแห้งแล้งไม่มีหิมะอย่างนี้ มันก็ไม่ต่างกันหรอกน่า” แบมแบมให้กำลังใจตนเอง ก่อนจะหยิบธนูและศรธนูออกมาจากตะกร้า ตามรอยเท้าสัตว์ไป

จนในที่สุดก็ตามมาทันเห็นเจ้าของรอยเท้า ซึ่งเป็นฝูงหมูป่ากำลังใช้จมูกดุนดันหารากไม้อยู่ไม่ไกล ร่างเล็กวัยสิบปีค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ และแอบหลังต้นสนอย่างเงียบเชียบ

เขาลองดึงสายธนูตรวจสอบความพร้อม ถึงขนาดมันเล็กเพื่อให้เด็กสิบขวบใช้งาน แต่ความแข็งเหมาะกับกำลังที่มากกว่าสามร้อยจินของเขา ดังนั้นแม้จะเป็นชายฉกรรจ์ก็รั้งสายได้ยาก หากไม่ได้อยู่ในระดับสองดารา

ดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่น พิจารณาเลือกตัวที่เหมาะกับการยิงมากที่สุด จนกระทั่งมาหยุดสายตาอยู่ที่ตัวขนาดย่อมน้ำหนักประมาณห้าสิบจิน 

อาจเป็นโชคดีของแบมแบม ที่หมูป่าฝูงนี้เป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดา มิใช่สัตว์อสูร สติปัญญามันจึงด้อยกว่า และไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายเทพเซียนที่ติดตัวแบมแบมอยู่ มันจึงไม่รู้ตัวสักนิดว่ากำลังจะถูกซุ่มยิง

ฟิ้วววว ฉึก

“กี๊ดดดดดดด” ร้องหมูป่าตัวที่ถูกยิงร้องลั่น ทั้งฝูงวิ่งหนีอลหม่าน

“โอ๊ย! ไม่ตายอีก!” แบมแบมหัวเสีย ที่หมูป่าตัวที่ถูกยิงไม่ตาย มันวิ่งตามฝูงของมันไป ยังดีที่มีรอยเลือดให้แกะรอย

โดยที่แบมแบมไม่รู้เลยว่า ด้วยพละกำลังระดับสองดาราทำให้การล่าของเขาเหนือชั้นกว่าพรานป่าในแถบนี้ ตามธรรมดาแล้วพรานจะไม่นิยมหมูป่าชนิดนี้ เพราะนอกจากหนังมันจะแข็งจนธนูยิงไม่ค่อยเข้าแล้วมันยังดุมากอีกด้วย หากไปยั่วยุมัน มันจะพุ่งเข้าใส่

การยิงธนูเพียงดอกเดียวของแบมแบม ไม่เพียงศรธนูจะทะลุเข้าไปถึงครึ่งดอก เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมันยังทำให้ฝูงตกใจกลัว วิ่งหนีแทนที่จะเกิดความเกรี้ยวกราดตามนิสัยของมัน

สองเท้าของแบมแบมเร่งแกะรอย เพราะเกรงว่าฝูงหมูป่าจะวิ่งเข้าไปในป่าลึก เพราะถ้าหากมันเข้าไป เขาคงไม่เสี่ยงตามมันไป

ด้วยความร้อนใจอยู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นขึ้นมาในหัว เหมือนๆ กับตอนที่เขาเจอปลาแสงทับทิม เจอสมุนไพรร้อยปี

“เค้นพลังปราณออกมา จะทำให้ความไวเพิ่มขึ้น” เป็นการเคลื่อนไหวตามแบบฉบับของผู้ฝึกตน และเพียงหนึ่งเค่อ เขาก็ตามมาเจอกับหมูป่าตัวที่ถูกยิง มันทรุดหมอบกับพื้นหิมะขาวโพลน เรียวนิ้วของแบมแบมจึงปล่อยศรออกไปอีกหนึ่ง

“ฉึก!” 

“กี๊ดดดดด” มันกระตุกสองสามครั้งก่อนจะขาดใจตาย แบมแบมไม่ได้รู้สึกผิดมากนัก เพราะเขาล่าเป็นอาหารเพื่อความอยู่รอด ไม่ได้ล่าเพื่อความสนุกสนาน และด้วยพละกำลังที่มากกว่าสามร้อยจิน เขาสามารถลากหมูป่ากลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ! 


 

[1] เค่อ เป็นหน่วยเวลาของจีน  1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที

 

E-BOOK วางขายแล้วค่ะ ราคาแค่ 249 บาทเท่านั้น

ตอนพิเศษ 7 ตอน

ตอนพิเศษ จากเพื่อเริ่ม

ชาติที่1 บรรดาศักดิ์ไม่อาจห้ามรัก (Y)

ชาติที่2 สิ้นโลกไม่สิ้นรัก (Y)

ชาติที่ 3 ยาใจเจ้าพ่อ (แบมหญิง)

ชาติที่4 ผูกรักยอดดวงใจต่างเผ่า (Y)

ชาติที่5 สลับตัวไม่สลับรัก (Y)

ชาติที่6 รักสยบฉาว (Y)

สนใจคลิกที่ลิ้ง หรือค้นหาใน MEB จากชื่อเรื่องได้เลยค่ะ

เจ็ดภพหวนรัก

เจ็ดภพหวนรัก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 612 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,277 ความคิดเห็น

  1. #2261 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 15:35
    สงสารไอต้าวหมูป่าแต่ก็นั่นแหละเพื่อความอยู่รอดง่ะ ขอโทษน้า
    #2,261
    0
  2. #2055 Nuthathai Por (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 21:08

    เก่งมากเลยแบมแบม

    #2,055
    0
  3. #1319 FrontHyuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 18:43
    ลูกแม่เก่งงงงงงงมาก ต้องขอบคุณชาติภพที่ผ่านมาทำให้ลูกมีประสบการณ์และจิตเสี้ยวหนึ่งของเทพเซียน ที่ทำให้ลูกแม่แข็งแกร่งได้เร็วขึ้น ดีๆๆๆๆ
    #1,319
    0
  4. #888 Amanokawa3169 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:05

    เก่งขึ้นเรื่อยๆเลยนะ ทักษะการเอาตัวรอดของน้องนี่ไม่ธรรมดา

    #888
    0
  5. #855 PMNP (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:30
    ยัยน้องงงงง โหดมากลูก
    #855
    0
  6. #655 N_udaen_G (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 20:20
    อาหารพร้อม ตอนนี้ก็ออกล่าแล้ว เต็มสตรีมมากจ้าาา
    #655
    0
  7. #649 K-muk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 16:23
    ยัยโหด
    #649
    0
  8. #617 nokclouds2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 11:05
    อ่านมาตั้งแต่แรกๆ จนไรท์บอกจะลงใหม่ก็อ่านอีกรอบ อ่านกี่รอบก็สนุกค่ะ สู้ๆนะคะ
    #617
    0
  9. #598 Ducki Says (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:53
    โหดมากยัยหนู
    #598
    0
  10. #526 MOON (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 01:48

    เพิ่งเข้ามาอ่าน เคยทำเป็นเล่มหรือยังคะ


    #526
    3
    • #526-1 amaja(จากตอนที่ 7)
      6 มกราคม 2563 / 06:24
      ยังค่ะ เรื่องนี้ยังแต่งไม่จบค่ะ
      #526-1
    • #526-2 MOON (จากตอนที่ 7)
      6 มกราคม 2563 / 21:11
      ดีใจ เพราะเราซื้อนิยายจีนทุกเล่มของไรท์เลย

      รออ่านอย่างใจจดจ่อค่ะ
      #526-2
  11. #515 foyfoy1y (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 22:56
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ แต่งสนุกมาก ตามอ่านทุกเรื่องเลยค่ะ
    #515
    0
  12. #512 kulyasalin2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:16
    อ่านอีกรอบก็สนุกมาก
    #512
    0
  13. #510 pulin19 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 09:38
    สนุกมากๆ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #510
    0
  14. #506 luffypokpok (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:57
    สู้ๆค่ะ เราจะตามอ่านทุกแอพเลย
    #506
    0
  15. #504 fafofafu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:11
    สู้ๆค่ะ
    #504
    0
  16. #503 KuenNun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 11:38
    สู้ๆนะคะ จะตามไปอ่านทุกแอพเลยค่ะ55
    #503
    0
  17. #502 มายด์ชอบอ่าน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:11
    สู้ๆนะคะไรท์ถ้าเป็นไรท์อานายต่อให้ลงอีกกี่แอปก็จะตามไปค่ะ~
    #502
    0
  18. #501 KGXUSOO6 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:59
    สู้ๆนะคะไรท์จะตามไรท์ไปทุกที่เลยยย ^ ^ 😊💓✌
    #501
    0
  19. #500 A Turtle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:24
    ลงแอพไหนก็จะตามไรต์ไปค่าาา (อย่าเพิ่งเบื่อรีดคนนี้นะ)
    #500
    0
  20. #379 fe_rnly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 17:52
    คุกนะเจ้าคะ5555
    #379
    0
  21. #364 akkanee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:42

    สงสารจักรพรรดิ์

    #364
    0
  22. #355 2000_M (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:25
    พระทรงอย่าร้อนพระทัยนะเพคะ เดี๋ยวพระชายาจะตกใจหนีหาย
    #355
    0
  23. #274 N_udaen_G (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 10:25
    เจิ้นรออีกนิดนะคะ ให้เวลาน้องหน่อยนะ
    #274
    0
  24. #241 nicharipaen04 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:53

    สงสารมากฮือ

    #241
    0
  25. #227 Littleyeji★ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:53
    สงสารพระเอกจัง
    #227
    0
  26. #183 Jerenee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 03:33
    โอ๊ยยยย สงสาร นี่เกือบลืมพระเอกไปแล้วอะ นานๆจะมาที
    #183
    0
  27. #119 PiiProud (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 12:45
    องค์จักรพรรดิมีความรู้สึกอย่างอื่นบ้างแล้ว
    #119
    0
  28. #108 Fleur Rose (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 03:13

    สงสารองค์จักรพรรดิเลย แต่พระองค์รีบไปนะเพคะ เด็กสิบขวบ แค่สิบขวบเท่านั้น...

    #108
    0
  29. #73 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 13:10
    ใจเย็นเข้าไว้ น้องยังเด็กก
    #73
    0
  30. #31 KGXUS8683 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 01:09
    😊😊😊😊😊😊
    #31
    0