เจ็ดภพหวนรัก (Markbam) จบแล้ว

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 4 แบมแบมก็สู้คนเป็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 624 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

เมื่อบ่มเพาะจนเลื่อนระดับขั้นได้ ร่างกายจะขับสิ่งสกปรกออกมา ดังนั้นร่างเล็กในตอนนี้จึงเต็มไปด้วยเหงื่อไคลดำปี๋ และส่งกลิ่นเหม็น จนแบมแบมไม่สามารถฝืนทนจนถึงเช้าได้ ต้องลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย แล้วกลับมาเข้านอนใหม่

รุ่งเช้าเขาเห็นการเปลี่ยนแปลงได้ชัดเจนขึ้น ผิวพรรณของเขากระจ่างใส แม้จะยังดูซูบผอมอยู่ก็ตาม ทำเอาริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มอย่างสุขใจ กับการเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ดี

มื้อเช้าในวันนี้ แบมแบมสนองตนเองด้วยข้าวหน้าปูนึ่ง แม้จะมีวัตถุดิบไม่เพียงพอ แต่ก็ตัดสินใจทำน้ำจิ้มด้วย

น้ำจิ้มที่ว่าเป็นการผสมน้ำผลไม้รสเปรี้ยวกับน้ำผึ้งที่มีอยู่ในบ้าน คาดว่าบิดาของร่างนี้คงหาและคั้นใส่ไหเอาไว้ เขาหั่นซอยพริกกับหัวกระเทียมละเอียดยิบลงไปด้วย รวมๆ แล้วก็คล้ายน้ำจิ้มซีฟู้ด ติดแค่ไม่มีรสเค็มเท่านั้น เพราะเกลือที่เหลืออยู่ เขาใช้หมักน้ำปลาไหเล็กๆไปจนหมดแล้ว

“ก๊วบบบ” ฟันซี่เล็กๆ กัดลงที่ก้ามปู น้ำของปูซึมไหลลงมาปะทะลิ้นรับรส ของสดนี่มันมีรสชาติดีจริงๆ ยิ่งเนื้อปูจิ้มกับน้ำจิ้มเปรี้ยวเผ็ดหวานยิ่งควรค่าแก่การกิน

“ฮื่ออออ นี่ถ้าได้ใส่น้ำปลาด้วย มันต้องอร่อยเหาะแน่ๆ” หัวใจของแบมแบมฟูฟ่อง เพราะลำบากมาหลายชาติภพ เขาไม่โลภมากเกินตัว แค่ได้นอนหลับเต็มอิ่มไม่ฝันร้าย ตื่นมาได้กินอิ่มด้วยอาหารอร่อยๆ เท่านี้ก็มีความสุขแล้ว

“ที่รัก...กลายเป็นน้ำปลาเร็วๆ นะ พี่แบมรออยู่” แบมแบมละออกจากอาหารตรงหน้า ไปลูบไล้ไหน้ำปลาที่เพิ่งจะหมักไปเมื่อวานด้วยแววตามีความหวัง คาดว่าไหนี้น่าจะได้น้ำปลาราวๆหนึ่งเซ็ง[1]

อีกไม่นานหรอก น้ำจิ้มจะครบรส! 

แบมแบมหมายมาด ก่อนจะกลับมากินมื้อเช้าจนเกลี้ยง

วันนี้เขาไม่เข้าป่า เพราะเมื่อวานเสี่ยวไจ้บอกว่าวันนี้พ่อค้าที่รับซื้อสมุนไพรจะมา เขาจึงเลือกตัดไม้ข้างบ้านเอาไว้เป็นฟืนในหน้าหนาวที่จะถึง รอพอค้าผู้นั้นไปพลางๆ 

หากแต่แบมแบมลืมสังเกตตนเองไปเลยว่า ร่างเด็กสิบขวบธรรมดาไม่น่าจะสามารถตัดต้นไม้อายุสิบกว่าปีได้อย่างง่ายดายเช่นนี้!

เจ้าตัวทำไปอย่างคล่องแคล่วไม่รู้สึกว่ามันเกินตัว เพียงสองชั่วยาม เพิงไม้ขนาดกลางที่ถูกสร้างเอาไว้เก็บฟืนก็ถูกเติมเต็มไปถึงหนึ่งในสี่! 

แต่แล้วแบมแบมก็สะดุ้งโหยงขึ้นมา ไม่ใช่เพราะฉุกคิดเรื่องนี้ได้ แต่เพราะประสาทสัมผัสที่ไวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว รับรู้ถึงจิตมุ่งร้าย! 

“เจ้า!” มือเล็กคว้าขวานตัดฟืนขึ้นมากำแน่น และหันกลับไปอย่างรวดเร็ว! 

เจ้าอ้วนแซ่สงที่เสี่ยวไจ้บอกให้ระวัง! 

ชายผู้มีแววตาหยาบโลนมองมาด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า มันกับผู้ติดตามของมันอยู่ห่างจากแบมแบมประมาณสิบก้าว! 

“โอ้...เด็กสาวตัวน้อยดุร้ายเสียจริง” กระทั่งน้ำเสียงของมัน ก็ทำให้แบมแบมรู้สึกขยะแขยงอย่างประหลาด บ่งบอกเลยว่าคนผู้นี้ไม่น่าเข้าใกล้

“ท่านมีกิจอันใด ถึงได้มาที่นี่” แม้จะไม่ชอบใจ แต่แบมแบมก็ปรับเสียงให้อยู่ในระดับพอดี ไม่กรรโชกยั่วยุอีกฝ่าย

“แหมๆ ที่ข้ามานี่ ก็เพราะมีใจเอื้ออาทรต่อเจ้า เห็นว่าเจ้าที่ไร้ซึ่งบิดาต้องใช้ชีวิตลำพัง” 

“ขอบคุณในความอาทรของท่าน แต่ข้าอยู่ได้ ท่านไม่จำเป็นต้องห่วงอันใด” แบมแบมยังคงรักษาสีหน้าและท่าทาง หากแต่อีกฝ่ายก้าวเท้าเข้ามาใกล้ หมายจะแตะต้องใบหน้า

ขวับ! 

ร่างเล็กเบี่ยงหลบได้อย่างรวดเร็ว เจ้าอ้วนแซ่สงไม่พอใจนัก แต่ก็ยังไม่อาละวาดใส่

“ข้าห่วงเจ้าจริงๆ ดูสิเจ้าบอบบางเพียงนี้ ต้องตรากตรำทำงานหนัก เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ไปอยู่กับข้า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีเลย” ในที่สุดเจ้าอ้วนแซ่สงก็เผยลิ้นไก่ออกมา แบมแบมขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยง กับชายที่มีรสนิยมชมชอบเด็กตัวเล็กๆ 

“ความหวังดีของท่านข้าลำบากใจจะรับ ข้าพอใจกับความเป็นอยู่ในตอนนี้อยู่แล้ว ท่านกลับไปเถิด” แบมแบมก็ยังคงรักษามารยาทอย่างมีความอดกลั้น

“เจ้าอาจจะยังไม่ชอบข้า เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ไปอยู่บ้านข้าก่อน เผื่อว่าเจ้าจะเห็นความดีความชอบของข้าขึ้นมา” เจ้าอ้วนแซ่สงพเยิดหน้า ผู้ติดตามของมันก็ล้อมร่างเล็กเอาไว้

แบมแบมใจหายวูบ รู้แล้วว่าสัญญาจิตก็มีช่องโหว่ แม้การลักพาตัวจะเป็นความผิด แต่มันไม่ผิดสามสัญญาจิตตรงๆ ดวงจิตของมันย่อมไม่แตกสลาย และต่อให้ความผิดนี้ส่งผลเจ้าอ้วนแซ่สงกับพรรคพวกถูกตัดสินชีวิตได้ แต่ในที่ที่ห่างไกลผู้ตรวจการเช่นนี้ ผู้ใดเล่าจะเป็นคนลงมือพิพากษาประทับตราบาปให้กับมัน แบมแบมกัดริมฝีปากอย่างคับแค้นใจ ลำพังเด็กตัวเล็กๆ อย่างเขาจะขัดขืนได้อย่างไร! 

“หยุดนะ!” ชั่วอึดใจนั้นเอง น้ำเสียงเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น! 

“เสี่ยวไจ้!” แบมแบมเบิกตากว้าง เมื่อเห็นสหายตัวน้อยถือท่อนไม้ยืนจังก้าอยู่ไม่ไกล! 

“หืม...บุตรสาวแซ่หรงนี่เอง ถือไม้มาเช่นนี้คิดจะทำอันใด?” เจ้าอ้วนสงถามอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของมันสื่อออกมาชัดเจนว่ากำลังเยาะเย้ยเสี่ยวไจ้อยู่

“เจ้าคิดลักพาตัวสหายข้า เจ้ามีความผิด” 

“ฮ่ะฮ่าฮ่า แล้วผู้ใดจะตัดสินข้า เจ้าหรือ?” มันหัวเราะเยาะ เสี่ยวไจ้กระโดดเข้ามากลางวง เอาตัวบังร่างผอมแห้งกว่าตนเอาไว้

“เสี่ยวกัน เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ยอมให้มันมาล่วงเกินเจ้าเด็ดขาด” เสี่ยวไจ้ประกาศกร้าว แบมแบมมองด้วยแววตาซาบซึ้ง เสี่ยวกันมีสหายที่ดีจริงๆ 

“ฮ่ะฮ่าฮ่า ทำเก่งจับมันหักแข้งหักขาเลย ดูซิจะทำปากเก่งได้อีกไหม!” เจ้าอ้วนแซ่สงคิดว่าไม่มีผู้ใดในหมู่บ้านตัดสินมันได้จึงออกคำสั่งอย่างโหดเหี้ยม ผู้ติดตามของมันรุมจับเสี่ยวไจ้ยึด หมายจะหักแข้งขาของเสี่ยวไจ้จริงๆ 

“เสี่ยวไจ้!” แบมแบมร้องลั่นด้วยความตกใจ

“ปล่อยข้านะ!” เสี่ยวไจ้เองก็ใช่ว่าจะยอมง่ายๆ พยายามดีดดิ้น หากแต่แรงเด็กหรือจะสู้แรงผู้ใหญ่สุดท้ายมันก็จับเสี่ยวไจ้ยึดได้

“โอ๊ย!!!” เสี่ยวไจ้ร้องเมื่อขาถูกจับงอลง มันไม่คิดปรานีเด็กจริงๆ 

ความโกรธปะทุขึ้นในใจของแบมแบม มือไม้ของเขาสั่นไปหมด จนสติหลุดการควบคุม พลังปราณแผ่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง! 

“ปล่อยสหายข้าเดี๋ยวนี้!” แบมแบมตวาดลั่น เขาจ้องมองคนที่กำลังจะหักขาเสี่ยวไจ้ด้วยจิตมุ่งร้าย

มิคาดว่าคนผู้นั้นมือสั่นด้วยความกลัว และปล่อยมือจากขาเสี่ยวไจ้ทรุดลงไปนั่งกับพื้น! 

“ผะ...ผู้ฝึกตนแท้จริง!” มันพึมพำขึ้นก่อนจะตาลีตาเหลือกลุกขึ้นวิ่งนี้ไป! 

“เป็นไปได้อย่างไร ในที่แบบนี้มีผู้บรรลุระดับสองดาราได้ด้วยหรือ!” 

“ท่านสง แบบนี้เราไม่เอาด้วย” เมื่อผู้ติดตามที่เหลือวิ่งหนีไปจนหมด แบมแบมจึงหันไปตวัดสายตามองเจ้าอ้วนแซ่สงด้วยจิตมุ่งร้าย เจ้าอ้วนแข้งขาสั่น ไม่อาจยืนอยู่ได้

“ขะ ข้า...ขอโทษ” มันคลานหนีอย่างสุนัข แบมแบมไม่สนใจทำความเข้าใจว่าพวกมันกลัวเพราะสิ่งใด ปรี่เข้าพยุงเสี่ยวไจ้ให้ลุกขึ้น

“เสี่ยวกัน เป็นความจริงหรือนี่ เจ้าบรรลุขั้นสองดาราได้” เสี่ยวไจ้ถามอย่างตื่นตะลึง ไม่สนใจความเจ็บของตนเองเลยสักนิด

“อืม...ข้าบรรลุได้เมื่อคืน แต่ก็แค่ขั้นสองดาราเท่านั้นเอง” 

“เสี่ยวกันนนนน แค่สองดารา เจ้าพูดอย่างนั้นได้อย่างไร มันตั้งสองดาราเชียวนะ! ชาวบ้านอย่างเราๆ ในพื้นที่พลังปราณธรรมชาติต่ำเช่นนี้ ไม่มีทางบรรลุได้หรอก โอ๊ยยยย ข้าจะวิ่งรอบหมู่บ้านป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ สหายของข้าเป็นที่รักของสวรรค์” เสี่ยวไจ้กอดเขากระโดดโหยงเหยงไปมาด้วยความดีใจ ราวกับบรรลุขั้นได้เสียเอง

“อ่า เข้าใจแล้ว บรรลุมาขั้นสองดาราได้นับเป็นโชคดี” แบมแบมยังคงงุนงง พยักหน้าหงึกๆ ตามเสี่ยวไจ้

“หนึ่งดาราอาจไม่แตกต่างจากคนธรรมดา แต่ระดับสองดารานั้นแตกต่างมากมายหลายขุมเชียวนะ ขั้นสองดารานี้นับเป็นผู้ฝึกตนแท้จริง เจ้ามีพละกำลังมากกว่าขั้นหนึ่งดาราถึงสามร้อยจินเลยทีเดียว ลองคิดดูสิ หมัดของเจ้าสามร้อยจิน ต่อยเจ้าอ้วนแซ่สง มันต้องหน้าเละกระดูกแตกยับ ตายอนาถแน่นอน” เสี่ยวไจ้พูดอย่างตื่นเต้น ทำให้แบมแบมคิดตาม สามร้อยจินเท่ากับร้อยห้าสิบกิโลกรัม หมัดของเขาหนักถึงร้อยห้าสิบกิโลกรัมเชียวหรือ! 

“ข้ายังเด็กพลังอาจไม่ถึง” 

“เรื่องเช่นนี้ไม่มีใครวัดที่อายุและร่างกาย เขาวัดที่ระดับขั้นพลังปราณต่างหาก ถึงเป็นอายุเด็กสามปี แต่ถ้าบรรลุขั้นสองดาราได้ ขั้นหนึ่งดาราและคนธรรมดาย่อมต้องกลัว” เสี่ยวไจ้พูดพลางเชิดหน้าขึ้นราวกับเป็นผู้บรรลุขั้นได้เสียเอง

“อ่า… แบบนี้เจ้าอ้วนแซ่สงคงไม่กล้ามารังแกข้าแล้ว”

“ใช่ ข้าก็พลอยอ้างชื่อเจ้าข่มมันได้ด้วย ถึงจะฆ่ามันไม่ได้ แต่ก็สามารถหักแขนหักขา จับมันตอนหยุดความหื่นกระหายได้ โดยจิตไม่สลาย มันย่อมต้องกลัวเจ้า” เสี่ยวไจ้คลี่ยิ้มอย่างสะใจ แบมแบมก็พลอยยิ้มตามไปด้วย เขาไม่ใช่คนชอบรังแกคนอื่น แต่คนอย่างเจ้าอ้วนแซ่สงสมควรได้รับบทเรียนบ้าง ให้มันอยู่แบบหวาดระแวงก็สะใจดี

“มิน่าเล่า ข้าผ่าฟืนได้ไม่เหนื่อยเลย ที่แท้ข้ามีพละกำลังเพิ่มขึ้นนี่เอง และจากนี้ไปข้าคงแบกสมุนไพรกลับมาได้มากขึ้น” 

“สมุนไพร… อ๊ะ จะว่าไปข้ามาตามเจ้าเพราะพ่อค้ามาแล้วนี่นา เร็วเข้าเถิดเสี่ยวกัน เอาสมุนไพรของเจ้าไปขายเถิด” และแล้วเสี่ยวไจ้นึกขึ้นได้ถึงสาเหตุที่มาที่นี่

“มาแล้วหรือ เช่นนั้นรอสักครู่” แบมแบมรีบเข้าบ้านไปหยิบสมุนไพรที่หามาได้ใส่ตะกร้าขึ้นสะพายหลัง และตามเสี่ยวไจ้ไปที่กลางหมู่บ้าน

“โห… เต็มตะกร้า เจ้ายังแบกได้สบาย” เสี่ยวไจ้มองด้วยความชื่นชม ตะกร้าอันนี้ไม่ใช่อันที่แบมแบมสะพายเข้าป่าเหมือนครั้งก่อนๆ มันเป็นตะกร้าใหญ่ที่สูสีกับขนาดตัวของเขา

“ข้าว่าเจ้าเองก็น่าจะบรรลุขั้นสองดาราได้นะ” แบมแบมให้กำลังใจเสี่ยวไจ้

“ไม่มีทางหรอก เจ้าบรรลุได้ต้องเป็นเพราะสวรรค์เมตตาเจ้า และสวรรค์คงไม่เมตตาพร่ำเพรื่อ เผื่อแผ่มาถึงข้าหรอก” เสี่ยวไจ้เหมือนจะตัดใจได้เด็ดขาด ผิดกับแบมแบมที่อยากให้เสี่ยวไจ้ได้ดีด้วย นางเป็นคนดี เป็นสหายที่ยอดเยี่ยม

“เสี่ยวไจ้ พรุ่งนี้มาบ้านข้าแต่เช้านะ ข้าจะช่วยให้เจ้าบรรลุขั้นสองดารา” 

“ห๊ะ?” เสี่ยวไจ้หันมามองอย่างโง่งม

“ได้ยินไม่ผิด ข้ามีวิธี และเป็นเพราะวิธีนั้นที่ข้าพบโดยบังเอิญแน่ๆ เจ้ามาเถิด ข้าจะแบ่งให้เจ้า” แบมแบมนึกขึ้นได้ว่าทั้งหมดนี่น่าจะเป็นเพราะปลาแสงทับทิม เขาคาดว่าในหลุมดักปลานั้นน่าจะได้มันอีก เขาตั้งใจจะแบ่งให้เสี่ยวไจ้ในวันพรุ่งนี้

ลานกว้างกลางหมู่บ้านคึกคัก คนหลายสิบต่อแถวขายสมุนไพรให้พ่อค้า แบมแบมจึงเดินไปต่อท้ายแถว ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วยามก็มาถึงลำดับของเขา พ่อค้าหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับว่าเด็กอย่างเขามีสมุนไพรไม่มาก ไม่ควรค่าแก่การเสียเวลา ซึ่งเขาไม่ถือโทษโกรธเคืองใดๆ เพราะถือเป็นเรื่องเล็กน้อย หลายๆ ชาติที่ผ่านมาเขาเจอคนที่ร้ายกาจกว่านี้มาเยอะมาก

“นี่เจ้าค่ะ” แบมแบมหยิบห่อผ้าที่ห่อสมุนไพรร้อยปีทั้งสองชนิดออกมา ใจเขาเต้นแรงลุ้นราคาของมันเต็มที่

“แค่นี้เอง น้ำหนักไม่ถึงสามจินด้วยซ้ำ พ่อค้าทำท่าจะโยนห่อผ้าไปกองรวมกับสมุนไพรที่ซื้อมาแล้วด้านหลัง แต่แบมแบมมือไวแย่งเอาไว้ได้ทัน

“ช้าก่อน” 

“เอ๊ะ! นังหนูนี่ ถ้าไม่ขายก็หลบไป” อีกฝ่ายหงุดหงิด คิ้วสั้นๆ บางๆ ของพ่อค้าขมวดเข้าหากัน ส่วนฝ่ายแบมแบมอารมณ์ยังคงที่ไม่ถือสาอันใด

“ดูก่อนเถิด ข้าว่าสมุนไพรนี่ราคาน่าจะสูงกว่าจินละเหรียญทองแดง” ไม่พูดเปล่าแบมแบมคลี่ผ้าออก เผยให้เห็นหญ้าหยกเขียว หญ้าหอมสีฟ้า

“นี่มันสมุนไพรร้อยปี!” 

“ใช่แล้ว ราคามันเท่าไหร่หรือเจ้าคะ?” เมื่อถามออกไป พ่อค้าก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

“ต้นละหนึ่งเหรียญเงิน” พ่อค้าคงเห็นว่าเขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยม ซึ่งนั่นเป็นการกระทำที่ผิดพลาด ก็บอกแล้วหลายชาติที่ผ่านมาแบมแบมเจอคนที่เลวร้ายมาเยอะ สำหรับคนที่ประมาทเด็กๆ เช่นพ่อค้าคนนี้ มีหรือเขาจะรู้ไม่เท่าทัน

“เฮ้อออ… ราคาแค่นี้เอง ไม่คุ้มกับที่เสี่ยงตายเลย ข้าเก็บเอาไว้ทำยาดองเสียดีกว่า” ปากก็พูดมือก็ปิดผ้าอย่างเชื่องช้าทำเอาพ่อค้าตาเหลือกทันที แม้มันจะเป็นสมุนไพรชั้นต่ำ แต่มีอายุร้อยปีเช่นนี้ก็ใช่จะหาได้ง่ายๆ มันขึ้นในที่ที่ลึกกว่าชายป่า อันตรายก็ย่อมมากกว่า ราคามันจึงสูง

“เดี๋ยวก่อน! ดองยาไม่คุ้มค่าหรอกน่า เงินหนึ่งเหรียญเงินก็ใช่จะหาได้ง่ายๆนะ คิดดูใหม่เถิด” 

“ท่านเห็นข้าเป็นเพียงเด็กหรือ?” แบมแบมย้อนถามกลับ บ่งบอกว่าอย่ามาหลอกเขา เพียงเพราะเขาเป็นเด็ก เขามีความคิดมากกว่าที่เห็น

“สองเหรียญเงิน” 

“...” แบมแบมยังคงเงียบ เขาห่อปิดสมุนไพรเสร็จแล้ว

“สาม ไม่ๆ สี่เลยดีกว่า” พ่อรีบเพิ่มราคาให้

“...” เขาเก็บมันลงตะกร้า

“ห้า เอ้า หกก็ได้” พ่อค้าเพิ่มให้เรื่อยๆ 

“...” เขาทำเป็นไม่สนใจ ยกตะกร้าขึ้นสะพายหลัง

“เจ็ด…โธ่...แปดก็ได้” พ่อค้าเพิ่มให้อีก

“...” แต่แบมแบมหันหลังหมายเดินออกมาจากแถว

“ก็ได้ๆ สิบเหรียญเงิน นี่ข้าเต็มที่แล้วจริงๆ ข้าเอาไปขายต่อก็ได้กำไรไม่ถึงห้าเหรียญเงินนะ เจ้าต้องเห็นใจข้าบ้าง ข้าก็เหนื่อยดั้นด้นมารับซื้อถึงที่นะ” พ่อค้าพูดเสียงอ่อนอย่างจนใจ แบมแบมจึงคลี่ยิ้มและหันกลับมาส่งสมุนไพรให้

“หญ้าหยกเขียวสิบเอ็ดต้น หญ้าหอมสีฟ้าสี่ต้น เป็นหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญเงิน บอกไว้ก่อนข้าไม่รับเหรียญทองเพราะมันใช้ยาก” 

“อ่า เข้าใจแล้ว และที่อยู่ในตะกร้า อะไรจะขายหรือไม่?” พ่อค้ารู้สึกจิตใจห่อเหี่ยว เพราะเสียรู้ เจ้าเด็กตรงหน้าตั้งใจขายอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่พอใจราคาเลยกดดันจนเขาเปรยราคาแท้จริงออกไป หลังจากนี้เขาจะไม่สามารถกดราคาสมุนไพรร้อยปีที่หมู่บ้านนี้ได้อีกแล้ว ในเมื่อเหตุการณ์เมื่อครู่มีพยานมากมาย

“สมุนไพรระดับต่ำธรรมดา ขายเหมือนกัน” 

“อืม น้ำหนักสี่สิบจิน รวมแล้วก็อีกสี่เหรียญเงิน เจ้ามีของที่ต้องการซื้อจากข้าหรือไม่?” 

“มี ข้าต้องการซื้อเกลือและน้ำตาลจากท่าน และจะดีมากหากท่านมีอะไรที่ช่วยให้ข้าก่อไฟง่ายขึ้น” การจุดไฟในแต่ละวันของเขา ทำได้ค่อนข้างช้า ต้องปั่นไม้จนมือพอง

“อืม ก็มีอยู่นะ นี่ไงไม้จุดไฟ ในเมืองนิยมใช้กัน มีส่วนผสมของเศษหินไฟ ใช้ง่ายแค่เอามันขูดกับหินแบบนี้ นี่ไง” 

“พรึ่บ” พ่อค้าขูดให้ดู มันคล้ายกับไม้ขีด แต่แบมแบมดมแล้วกลิ่นมันแตกต่างไม่ใช่ไม้ขีด และอันมันใหญ่พอๆ กับไม้สำลีเช็ดแผล

“อืม...ราคาล่ะ?” 

“มัดละหนึ่งเหรียญเงิน มัดหนึ่งมีสามโหล”

“เอาห้ามัด เกลือสามสิบจิน น้ำตาลนี่สิบจิน ถั่วเหลืองยี่สิบจิน ไหขนาดกลางอีกสิบไห” 

“อืม… รวมแล้วเจ้าเหลือเงินอยู่อีกยี่สิบเหรียญเงินกับอีกแปดเหรียญทองแดง”

“ตามนั้น” ราคาของอื่นๆ เป็นของสามัญทั่วไป ชาวบ้านที่นี่รู้ราคา พ่อค้าคงไม่กล้าโกง แบมแบมจึงพยักหน้ายอมรับ

“นี่เงินส่วนต่าง... ต้ากงจัดของให้นางด้วย” พ่อค้าส่งเงินให้ แล้วตะโกนสั่งให้คนงานจัดของให้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” แบมแบมยิ้มร่า เสี่ยวไจ้ที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ก็พลอยยิ้มไปด้วย

“ดีจังเลยเสี่ยวกัน เจ้าได้ทั้งเงิน ทั้งเกลือและน้ำตาล หน้าหนาวนี้ไม่อาจกล้ำกรายเจ้า” 

“ก็ได้เจ้าช่วยชี้แนะทั้งนั้น” 

“ฮิฮิ เช่นนั้นเลี้ยงเนื้อรมควันข้าสักมื้อเป็นไง” นางได้ทียืดอก แบมแบมยิ้มใจนึกเอ็นดู นางไม่ได้ขออะไรมากไปกว่าของกินที่เขามีอยู่แล้ว

“ได้อยู่แล้ว” 

“มาเถิด ข้าจะช่วยเจ้าขนกลับบ้าน เออ...มีไหด้วยแบบนี้คงต้องใช้เกวียนแล้วล่ะ ข้าไปขอยืมพ่อข้าให้นะ” 

“ขอบใจนะเสี่ยวไจ้” 

“ไม่เกินความสามารถข้าหรอกน่า” เสี่ยวไจ้ยิ้มรับก่อนจะวิ่งไปบ้านของนางเพื่อยืมเกวียนมาให้เขา


 

[1]  เซ็ง เป็นหน่วยวัดของเหลวของจีน 1 เซ็ง เท่ากับ 1ลิตร

 

E-BOOK วางขายแล้วค่ะ ราคาแค่ 249 บาทเท่านั้น

ตอนพิเศษ 7 ตอน

ตอนพิเศษ จากเพื่อเริ่ม

ชาติที่1 บรรดาศักดิ์ไม่อาจห้ามรัก (Y)

ชาติที่2 สิ้นโลกไม่สิ้นรัก (Y)

ชาติที่ 3 ยาใจเจ้าพ่อ (แบมหญิง)

ชาติที่4 ผูกรักยอดดวงใจต่างเผ่า (Y)

ชาติที่5 สลับตัวไม่สลับรัก (Y)

ชาติที่6 รักสยบฉาว (Y)

สนใจคลิกที่ลิ้ง หรือค้นหาใน MEB จากชื่อเรื่องได้เลยค่ะ

เจ็ดภพหวนรัก

เจ็ดภพหวนรัก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 624 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,277 ความคิดเห็น

  1. #2260 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 13:27
    เพื่อนดีมีชัยไปกว่าครึ่ง น่ารักมากเลยทั้งคู่ลูกก
    #2,260
    0
  2. #2180 gskcbalaimvakzva (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 07:46
    เก่งมากกก ชอบๆ
    #2,180
    0
  3. #2053 Nuthathai Por (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 20:50

    ในความโชคร้ายก็ยังดีที่มีสหายดีนะเสี่ยวกัน

    #2,053
    0
  4. #1833 Skrpearwa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 23:58
    ตามอ่านฟิคพี่ไรท์เตอร์เกือบจะทุกเรื่องเเล้วค่ะ ประมับใจทุกเรื่องไม่ว่าจะเรื่องการใช้ภาษา พล็อตเรื่องทุกเรื่องอ่านเเล้วน่าติดตามทุกเรื่องจริงๆ สู้ๆนะคะจะตามอ่านทึกเรื่องเลย🦾🥺
    #1,833
    0
  5. #1316 FrontHyuk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 18:10
    เสี่ยวไจ้เป็นสหายที่ดี ชาติภพที่หกก็ช่วยแบมแบม ชาตินี้ก็มาอยู่ข้างกลายแบมแบม เป็นที่พึ่ง และเป็นที่ให้แบมแบมชดใช้บุญคุณในชาตินี้ ดีจริงๆๆๆๆ
    #1,316
    0
  6. #1178 munongmu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:44
    หมักน้ำปลานี่ต้องใช้เกลือเยอะอยู่นะ ไหนบอกเกลือมีนิดเดียว

    เพราะถ้าเกลือน้อยปลาจะเน่า มันขัดๆกันอ่ะไรท์
    #1,178
    1
  7. #887 Amanokawa3169 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:56

    เพื่อนที่ดีกับเราเมื่อเราทุกข์ยาก หากได้เจอก็ให้รักษาไว้ให้ดี เสี่ยวไจ้ก็คือเพื่อนคนนั้นของเสี่ยวกัน

    #887
    0
  8. #654 N_udaen_G (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 20:13
    เสี่ยวไจ้เป็นเพื่อนที่น่ารักมากๆ เลยลูก แต่แบมเก่งมากลูกกก
    #654
    0
  9. #597 Ducki Says (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 18:36
    เป็นเล่นไป นางก็ไม่โง่นะ ฉลาดพอตัว
    #597
    0
  10. #596 -93k- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 15:03
    เสี่ยวไจ้น่ารักมาก เพื่อนรักที่แท้เลยยย
    #596
    0
  11. #595 Khampoohnaka (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 11:18
    น่ารักจริงๆเลย
    #595
    0
  12. #524 AmethystXCI (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:06
    สองเสี่ยวนี่น่ารักแท้น้อ อยากหยิกแก้ม เอ็นดูนาง5555
    #524
    0
  13. #514 Pintipee13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2563 / 15:51
    สนุกมากกกก ติดตามอ่านทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ ว่าแต่คุณพระเอกค่าตัวแพงนะคะเนี่ย
    #514
    0
  14. #511 kulyasalin2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 14:05
    สองคนเพื่อนรัก น่ารัก
    #511
    0
  15. #499 MoMoRin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 13:41

    แบมฉลาดมากๆ ไม่ยอมใครมาโกง ถึงเป็นเด็กก็สู้คน เก่งมากๆลูกกก

    #499
    0
  16. #498 คิสต้วน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 22:18

    เป็นกำลังใจให้นะคะ เราชอบฟิคทุกเรื่องของไรท์เลย

    เพราะชอบคาแร็คเตอร์พระเอกที่เหมาะสมจะเป็นพระเอกจริงๆ รักเดียวใจเดียวไม่ใช่มาแบดบอยมั่วผญ อย่างที่ฟิคสมัยนี้ชอบเขียนกัน

    นางเอกก็เก่งทุกเรื่อง หลากหลายด้าน ไม่ยอมคนไม่อ่อนแอ และฉลาด

    ปมของเรื่องก็ดีทุกอย่างมีที่มาที่ไปแม้แต่จุดเล็กๆที่มองข้าม

    ไม่ใช่ฟิคที่ให้เห็นแต่ความรัก แต่เป็นฟิคที่ให้ความรู้ด้านต่างๆด้วย เรื่องการปรุงอาหาร การจับปลา การใช้ชีวิต

    เรื่องภาษา

    ทุกอย่างดีพร้อมหมด

    คุณเป็นนักเขียนคนแรกที่ทำให้เราซื้ออีบุ๊ค และทยอยซื้อเรื่อยๆจนจะครบทุกเล่มแล้ว และถ้าคุณออกอีบุ๊คเรื่องไหนมาเราก็ยินดีจะซื่อต่อไป เพราะเชื่อว่าคุณจะไม่ทำให้เราผิดหวังแน่นอน

    #498
    1
  17. #497 panida_1062_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 22:11
    รอนะคะ รอพี่มาเจอน้อง
    #497
    0
  18. #496 PSPMT133 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 20:45
    ชอบบบน่ารักมาก
    #496
    0
  19. #495 luffypokpok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 15:13
    ชอบบบบ สนุกมากเลยค่ะ รอตอนพี่เจอน้องแล้ววว
    #495
    0
  20. #494 Ployzai1010 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2562 / 00:42

    รอตอนต่อไปจ้า
    #494
    0
  21. #493 fafofafu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 22:13
    ความสัมพันธ์ของเด็กทั้งสองน่ารักกกก
    #493
    0
  22. #492 KallayaBuate (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 21:55
    รอนะคะ^^
    #492
    0
  23. #491 A Turtle (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 19:49
    น้องดูรวยมาก
    #491
    0
  24. #490 แพน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 19:46

    เรื่องนี้มี ebook มั้ยคะเราซื้อในแอพมาหลายเรื่องแล้ว อยากอ่านต่อไม่รอแล้วนะ555

    #490
    1
    • #490-1 amaja(จากตอนที่ 6)
      27 ธันวาคม 2562 / 21:34
      ยังแต่งไม่จบค่ะ
      #490-1
  25. #486 Clamsmooth (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 19:18
    น่ารักๆๆ อยากอ่านต่อไวๆแล้ววว
    #486
    0
  26. #378 fe_rnly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 17:41
    ท่านจักรพรรดิทรงค่าตัวแพงมากยิ่งเจ้าค่ะ55555
    #378
    0
  27. #354 2000_M (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:08
    อ้าวรวยวนไป
    #354
    0
  28. #273 N_udaen_G (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 10:19
    นอกจากคนเอ็นดูแล้วยังมีสัตว์เอ็นดูอีกลูกกก

    แบบหนูรวยเงียบๆ

    มากค่ะ งื้อออออิ
    #273
    0
  29. #240 nicharipaen04 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:45

    โชคดีมากก กระต่ายน่ารักก

    #240
    0
  30. #182 Jerenee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 02:58
    กระต่ายน่ารักมากๆเลย
    #182
    0