เจ็ดภพหวนรัก (Markbam) จบแล้ว

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 16.1 ขาทองคำอันแข็งแกร่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    9 ก.ค. 63

 

หลังจากที่ตกลงกับสองพ่อลูกคู่นั้นเสร็จ องค์จักรพรรดิก็ทำการกดพลังของตนลงมาให้อยู่ที่ระดับสิบสองดารา เปลี่ยนผมสีเงินของตนให้เป็นสีดำเหมือนกับคนทั่วไปด้วยโอสถที่หวังโหย่วเจียนปรุงขึ้นมา แล้วใส่เครื่องแบบศิษย์ของสำนัก

“ทำเช่นนี้ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในสำนักมีรูปวาดของพระองค์อยู่ แม้นจะไม่เหมือนจริงเสียทุกจุด แต่ก็มีเค้าโครง เปลี่ยนสีผมจะช่วยลดความเคลือบแคลงสงสัยไปมาก”

“ขอบใจเจ้ามาก เจ้าช่วยได้เยอะ ผิดกับบิดาของเจ้ายิ่ง”

“โธ่... ฝ่าบาท...” หวังเจียเอ่อร์โอดครวญ ส่วนหวังโหย่วเจียนก็ยิ้มรับอย่างหน้าชื่นตาบาน

“ขอบพระทัยที่ชมเชยกระหม่อม ว่าแต่...พระองค์จะเสด็จไปหานางเลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?” 

“ใช่แล้ว” 

“เช่นนั้นกระหม่อมไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หวังเจียเอ่อร์มีท่าทางระริกระรี้ขึ้นมาทันที ส่วนบุตรชายยังคงสงบเสงี่ยมและรอบคอบ จึงทูลเตือนขึ้นว่า

“ฝ่าบาท เมื่อเจอนางแล้ว ก็อย่าลืมขอโทษนางด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ” 

“เจิ้นเข้าใจแล้ว” องค์จักรพรรดิรับคำ จากนั้นก็เดินนำหวังเจียเอ่อร์ไปที่เรือนพักของเด็กสาวทั้งสอง พวกนางกำลังรับสำรับมื้อเช้าอยู่พอดี

“ท่านขุนพล!” เสี่ยวไจ้มีท่าทางลนลานเมื่อเห็นหวังเจียเอ่อร์ 

“เมียรัก… เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวสามี”

“เอ่อ… เจ้าค่ะ” แม้นางจะรับคำ แต่หวังเจียเอ่อร์มิได้เบาใจ เพราะท่าทางของนางดูหวาดกลัว ไม่เป็นกันเองอย่างเช่นก่อนหน้า ยามนี้คำพูดของบุตรชายได้ดังขึ้นในหัว

สิ้นคิด! 

การกระทำของเขามันสิ้นคิดจริงๆ 

“เสี่ยวไจ้อย่ากลัวไปเลย เจ้าปฏิบัติต่อข้าเหมือนเดิมเถิด ตบตีข้าก็ได้ ด่าว่าข้าก็ดี ถ้าอยากให้ทุกอย่างเป็นเหมือนเดิม” 

“มิได้! ท่านเป็นถึงหนึ่งในสามขุนพลเชียวนะ ข้าจะกระทำไร้มารยาทต่อท่านได้อย่างไร” 

“เสี่ยวไจ้ ข้าไม่ถือสาเลยสักนิด” 

“คงต้องให้เวลานางปรับตัวสักระยะเจ้าค่ะ” แบมแบมที่มองเหตุการณ์อยู่พูดขึ้น โดยที่พยายามไม่สนใจอีกคนที่เอาแต่ยืนมองตน

“เอาเช่นนั้นก็ได้ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะปฏิบัติต่อข้าเหมือนเดิมในเร็ววันนะเสี่ยวไจ้” 

“อืม...” นางรับคำไม่เต็มเสียงนัก

“เจีย… เอ่อ… ท่านขุนพล” ผู้ที่ยืนเงียบอยู่นานส่งเสียงเรียกหวังเจียเอ่อร์ พร้อมกับส่งสายตาเป็นเชิงสั่งให้นำตนเข้าร่วมการสนทนาด้วย

“อ่า… ทุกคนนี่คืออี้หลง เป็นศิษย์ของเจ้าสำนักที่เพิ่งจะกลับมา เขาเป็นศิษย์พี่ของพวกเจ้า” 

“ยินดีที่ได้รู้จัก” องค์จักรพรรดิที่ใช้นามปลอมว่าอี้หลงกล่าวทักทาย หากแต่เด็กสาวสองคนมองหน้ากัน แล้วเอาแต่เงียบ ราวกับไม่ต้องการผูกมิตรด้วย

“...” 

“เอ่อ… นี่คือเสี่ยวกัน นี่คือเสี่ยวไจ้” หวังเจียเอ่อร์แนะนำชื่อเด็กสาวทั้งสอง หวังให้บรรยากาศผ่อนคลายลง

“เสี่ยวกันเจ้าไม่พูดไม่มองหน้าศิษย์พี่เลย เจ้าโกรธเรื่องนั้นอยู่หรือ?” จักรพรรดิเอ่ยขึ้นมาด้วยแววตาเว้าวอน ดวงตากลมโตเหมือนลูกแมวจอมหยิ่ง ไม่ยอมมองมา ริมฝีปากอิ่มเอิบน่าจุมพิต ก็ไม่ยอมขยับเอื้อนเอ่ยสิ่งใดด้วย ทำเอาพระองค์เจ็บปวดใจยิ่งนัก

“ถามไม่คิด โดนกินเต้าหู้ไปขนาดนั้นไม่โกรธได้อย่างไร” เป็นเสี่ยวไจ้ที่ตอบโต้แทน ทำเอาองค์จักรพรรดิปรายตามองอย่างเย็นชา ขุนพลคู่ใจสะดุ้งโหยง หวาดกลัวเหลือเกินว่าเมียรักจะได้ไปเกิดใหม่อีกรอบ เลยเอาตัวเข้ามาขวางเอาไว้ แล้วยิ้มประจบผู้เป็นนาย

“นางอาจปากไวไปบ้าง แต่จะว่าไปเรื่องนั้นเจ้าผิดจริง” 

“อืม เมื่อผิดก็ต้องขอโทษ เสี่ยวกันพี่ขอโทษเจ้าจริงๆ เจ้าอภัยให้พี่ได้หรือไม่?” 

“พูดง่ายเสียจริง สหายของข้าเสียหายนะ” 

“งั้นเอาเช่นนี้ พี่จะรับผิดชอบมั่นหมายและตบแต่งเจ้าเป็นภรรยาดีหรือไม่?” คำถามนั้นทำเอาแบมแบมสะดุ้งโหยง เขาลืมไปได้อย่างไร ว่าที่นี่มันคล้ายกับโลกจีนโบราณในนิยายที่เคยอ่านเมื่อชาติที่แล้ว ถูกเนื้อต้องตัวหน่อยก็นำพาไปสู่การแต่งงานได้ 

“ก็ดีนะ หมั้นหมายตบแต่ง ครานี้ก็ไม่มีใครสามารถมาครหาเจ้าได้” หวังเจียเอ่อร์พูดสนับสนุนขึ้นมา

“ไม่ดี ข้ากับเขาไม่ได้รักกันสักหน่อย จะหมั้นหมายและแต่งกันได้อย่างไร” แบมแบมพูดปฏิเสธ และคนที่ถูกพาดพิงได้ยิน ก็มองมาทางเขาด้วยแววตาเศร้าๆ 

ไม่รู้ว่าเป็นอะไร

เขาเพิ่งเกิดความสับสนขึ้นมาในใจ หนึ่งก็ยังโกรธที่ถูกอีกฝ่ายลวนลาม สองก็รู้สึกผิดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเศร้า มันเหมือนกับว่าเป็นคนสำคัญต่อใจ ที่ไม่ว่าจะทำผิดเท่าใด ก็โกรธจริงๆ ไม่ลง

บ้าไปแล้ว! 

แบมแบมส่ายหัวสะบัดไล่ความรู้สึกนั้นออกไป เขาเพิ่งจะเจอชายผู้นี้ในวันนี้เอง จะกลายเป็นคนสำคัญต่อใจไปได้อย่างไร

“พี่ขอโทษ ที่ก่อนหน้าล่วงเกินเจ้าไป หากมีสิ่งใดชดเชยได้ เจ้าโปรดบอกมาเถิด พี่จะหามาให้” 

“เรื่องนั้น...” แบมแบมนิ่งคิดไป แต่ก็นึกไม่ออกว่าจะให้อีกฝ่ายชดเชยอย่างไร

“เงินทอง ของวิเศษ แก่นอสูร โอสถ อี้หลงหามาให้เจ้าได้ ไม่ต้องเกรงใจ” หวังเจียเอ่อร์ช่วยคิด แต่แบมแบมกลับรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ข้าไม่ใช่คนโลภที่ชอบตักตวงผลประโยชน์”

“ไม่… พี่ไม่ได้คิดกับเจ้าเช่นนั้นเลย” องค์จักรพรรดิให้ปฏิเสธ ส่วนหวังเจียเอ่อร์ก็ลนลาน

“ข้าผิดเอง อี้หลงไม่ได้คิดเช่นนั้นหรอก ส่วนข้าก็ไม่ได้จงใจดูถูกเจ้า” 

พอได้เห็นสีหน้ารู้สึกผิดของทั้งสองคน แบมแบมก็ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ คนหนึ่งก็หนึ่งในสามขุนพล อีกคนก็ศิษย์ของเจ้าสำนัก หากเขามัวแต่ดื้อดึงจะเป็นการผิดใจกับคนที่มีอำนาจสูงส่งกว่าตนไปเสียเปล่าๆ

“เอาเถิดเรื่องนั้นปล่อยมันไปก็แล้วกัน เพียงแต่ขอให้ศิษย์พี่ตระหนักว่าไม่ควรทำกับข้าเช่นนั้นอีก” 

“ได้พี่รับปาก” พออีกฝ่ายรับปากด้วยท่าทางจริงใจ แบมแบมก็ปลงตก ได้แต่หวังว่าเขาจะตัดสินใจไม่ผิด

“ในเมื่อไกล่เกลี่ยกันได้แล้ว พวกท่านก็กลับไปเถิด ข้ากับเสี่ยวกันจะกินข้าวเช้าแล้ว” 

“ข้าวเช้าข้ากับอี้หลงยังไม่ได้กินเลย ขอเราสองคนกินด้วยได้หรือไม่?” หวังเจียเอ่อร์เลยขอขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

“นี่ท่าน! ฮึ่ย! ก็ได้” เสี่ยวไจ้เกือบจะโวยวาย แต่นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงหนึ่งในสามขุนพลจึงสงบปากลง

สุดท้ายทั้งสี่คนก็ร่วมโต๊ะอาหารกัน ที่จริงแบมแบมอึดอัดอยู่บ้างที่ต้องกินข้าวกับชายที่ลวนลามตน แต่น่าแปลกที่นึกแล้วเขากลับไม่ได้รู้สึกเกลียดชังอีกฝ่ายจริงๆ จังๆ 

“ก็ดูน่ากินนะ แต่จืดไปนิด สู้ที่เสี่ยวกันทำไม่ได้เลย” 

“เจ้าก็พูดเกินไป อาหารของข้าเป็นเพียงอาหารพื้นๆ จะสู้อาหารในสำนักนี้ได้อย่างไร” คนที่ได้รับการเยินยอส่ายหัว แล้วคีบอาหารเข้าปากเคี้ยวไปอีกคำ คนที่นั่งตรงข้ามมองแก้มนุ่มๆขยุบขยับแล้วเหมือนถูกเล็บแมวข่วนที่ใจ 

นางน่ารักน่าชังจริงๆ!

“เจ้าต่างหากที่ถ่อมตัวเกินไป อาหารของเจ้าอร่อยกว่าตั้งเยอะ อย่าหลอกตัวเองสิ” เสียงเสี่ยวไจ้ ฉุดสติของคนที่มองตาเยิ้มกลับมา ส่วนแบมแบมนั้นพอถูกย้ำว่าอย่าหลอกตัวเองก็ถอนหายใจออกมา จะว่าไปอาหารที่นี่ก็จืดไปจริงๆ คาดว่าพ่อครัวอาจจะใช้เกลือเป็นเครื่องปรุงหลัก มากกว่าใช้ซีอิ๊วหมัก ดังนั้นเพื่อไม่ให้หนักมือจนเค็มเกินไป มันจึงกลายเป็นจืดแทน

“เจ้าทำอาหารกินเองหรือ?” องค์จักรพรรดิก็ใจกระตุก ภาพที่นางเคยทำอาหารในชาติก่อนๆ ยังคงตรึงตาตรึงใจ แม้ว่าวัตถุดิบที่นางใช้จะเป็นเพียงวัตถุดิบพื้นๆ ก็ตาม

“เจ้าค่ะข้าทำกินเอง” 

“ศิษย์พี่ท่านก็ถามไม่คิดอีกแล้ว เราเป็นเพียงเด็กสาวจากครอบครัวจนๆ ก็ย่อมต้องทำกินเองอยู่แล้ว” เสี่ยวไจ้อดไม่ได้ที่จะพูดแขวะ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังคงอคติกับผู้ที่ย่องมากินเต้าหู้สหายของนาง

“จน?” พอได้ยินคำว่า ‘จน’ องค์จักรพรรดิก็รู้สึกเหมือนใจถูกบีบ หลายภพหลายชาติที่ผ่านมานางลำบากลำบนข้นแค้น ภพนี้กลับมาที่โลกเดิมยังต้องลำบากอีกหรือ

“ศิษย์พี่ ข้าอาจจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตนเองยากจนอดอยาก” 

“ที่ไม่อดอยาก ก็เพราะว่าเจ้าเก่งไงเล่า หากไม่เก่ง เด็กอายุเพียงสิบปีที่ขาดบิดามารดาคงไม่สามารถอยู่รอดได้ด้วยตนเองเช่นเจ้า” 

“ขาดบิดามารดาด้วยหรือ?” องค์จักรพรรดิได้ยินว่านางต้องหาเลี้ยงตนเองตั้งแต่อายุแค่สิบปี ก็ยิ่งรู้สึกแย่ พระองค์น่าจะออกค้นหานางให้เร็วกว่านี้

“ใช่ ถึงนางจะขาดบิดามารดาแต่ท่านก็ไม่มีสิทธิ์เอาเปรียบนาง อย่าลืมเสียล่ะ” เสี่ยวไจ้พูดพลางมองอีกฝ่ายด้วยแววตาข่มขู่ หวังเจียเอ่อร์เหงื่อออกตามไรผม กังวลยิ่งนัก กลัวว่าองค์จักรพรรดิจะหมดความอดทนกับนาง

“เสี่ยวไจ้พอเถิด” 

“ข้าก็ต้องพูดกันเอาไว้ก่อน ดีนะที่ศิษย์พี่เป็นแค่ศิษย์ของเจ้าสำนัก ไม่ใช่คนใหญ่คนโตเช่นท่าน เสี่ยวกันเลยพอมีปากเสียงปกป้องตัวเองได้บ้าง” นางหลุดปากพูดออกมา ทำเอาหวังเจียเอ่อร์ก้มหน้าลงอย่างสลดใจ การกระทำก่อนหน้าทั้งหมด ทำให้นางรู้สึกกดดัน

“วางใจเถิด ข้าไม่คิดเอาเปรียบเสี่ยวกันแม้แต่น้อย เพียงแค่เสียใจที่พบเสี่ยวกันช้าไป ทำให้นางต้องลำบากอยู่เพียงลำพัง” 

“เสียใจที่พบข้าช้าไปเช่นนั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว แต่เจ้าวางใจเถิด จากนี้ไปพี่จะคอยปกป้องเจ้า ดูแลเจ้า ไม่ปล่อยให้เจ้าต้องลำบากอีกแล้ว” คำพูดนั้นทำให้แบมแบมสบตากับอีกฝ่าย มันเหมือนเป็นคำพูดของคนรักที่พลัดพรากจากกันมานาน เขารู้สึกเหมือนได้รับการปลอบโยน จนใจรู้สึกอบอุ่นขึ้น

ไม่ได้! 

แบมแบมส่ายหัวสะบัดไล่ความคิดนั้น เขาไม่ควรใจง่ายกับโจรเด็ดบุปผาที่ย่องเข้ามาลวนลาม ต้องรู้สึกระแวงชายผู้นี้ให้มากกว่านี้สิถึงจะถูก! 

ความรู้สึกในเวลานี้ ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง หากแต่คนเป็นต้นเหตุไม่รู้อันใดยังคงมองมาด้วยแววตารักและหวงแหนราวกับแบมแบมเป็นของล้ำค่า

 

 

E-BOOK วางขายแล้วค่ะ ราคาแค่ 249 บาทเท่านั้น

ตอนพิเศษ 7 ตอน

ตอนพิเศษ จากเพื่อเริ่ม

ชาติที่1 บรรดาศักดิ์ไม่อาจห้ามรัก (Y)

ชาติที่2 สิ้นโลกไม่สิ้นรัก (Y)

ชาติที่ 3 ยาใจเจ้าพ่อ (แบมหญิง)

ชาติที่4 ผูกรักยอดดวงใจต่างเผ่า (Y)

ชาติที่5 สลับตัวไม่สลับรัก (Y)

ชาติที่6 รักสยบฉาว (Y)

สนใจคลิกที่ลิ้ง หรือค้นหาใน MEB จากชื่อเรื่องได้เลยค่ะ

เจ็ดภพหวนรัก

เจ็ดภพหวนรัก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,277 ความคิดเห็น