เจ็ดภพหวนรัก (Markbam) จบแล้ว

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 8 การเดิมพันด้วยชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    21 มิ.ย. 63

ทางด้านแบมแบมยังคงใช้ชีวิตเป็นสุขเช่นทุกวัน คือตื่นแต่เช้าและออกมาเก็บพืชผลที่ตนเองปลูกเอาไว้

ซึ่งไร่ผักนี้มีขนาดทั้งโดยรวมแล้วสามมู่[1]หากเป็นเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันอาจเกินกำลัง แต่นี่คือเด็กที่สมองเป็นผู้ใหญ่ หนำซ้ำยังมีพลังกายอยู่ในระดับสองดาราจึงไม่มีปัญหาใดๆ

โดยเลือกปลูกพืชผลที่ดูแลและเก็บเกี่ยวง่าย ส่วนข้าวนั้นมีงานยิบย่อยหลายอย่างกว่าจะได้ผลผลิต เขาเลยเลือกที่จะซื้อ

ร่างเล็กวางตะกร้าที่เต็มไปด้วยพืชผลตรงหัวร่อง และคว้าถังน้ำไปตักน้ำจากลำธารมารดน้ำ โดยรวมแล้วงานในไร่ใช้เวลาทั้งหมดชั่วยามกว่าๆ

พอรดน้ำเสร็จก็แบกตะกร้าเข้าบ้าน พืชผักที่เก็บมาบางส่วนเอาไว้ทำมื้อเย็น และมื้อเช้าในวันพรุ่งนี้ ส่วนบางชนิดก็เตรียมหมักดอง

“เสี่ยวกัน! ข้ามาแล้ว” เสียงตะโกนลั่นที่หน้าประตูใหญ่ ทำให้แบมแบมชะงักมือ

“เข้ามาได้เลย ประตูใหญ่ไม่ได้ลงกลอน” พอตะโกนออกไป เสี่ยวไจ้ก็เปิดประตูเข้ามา

“อืม เสี่ยวกัน ข้าว่าเจ้าจะแง้มประตูแบบนี้ไม่ได้นะ ควรจะปิดเลย”

“ผู้ใดเขาปิดประตูบ้านตอนกลางวันกันบ้างเล่า” แบมแบมส่ายหัวกับคำแนะนำของสหายตัวน้อย

ประตูที่ว่านี่คือประตูใหญ่เชื่อมต่อกับกำแพงบ้าน อธิบายง่ายๆ ก็ประตูรั้ว โดยส่วนใหญ่หากมีคนอยู่บ้าน หรืออยู่ในบริเวณใกล้ๆ บ้านมักจะเปิดเอาไว้ จะปิดกันตอนกลางคืน หรือยามออกไปที่อื่นไกลๆ

“ถ้าเจ้าอยู่ในหมู่บ้านข้าไม่ว่าอันใดหรอก แต่นี่เจ้าอยู่ติดชายป่านะเสี่ยวกัน”

“เมื่อก่อนบ้านข้ามีแค่เรือนเดียวด้วยซ้ำ ไม่ได้มีกำแพงล้อมรอบเช่นนี้ ยังไม่เห็นเป็นอันใดเลย”

“ก็นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เจ้าควรจะระวัง” เสี่ยวไจ้กล่าวเตือนสีหน้าเป็นกังวล

“เกิดอันใดขึ้นหรือ?” แบมแบมเริ่มจริงจังมากขึ้น เอ่ยถามเสี่ยวไจ้ออกไป

“พรานที่หมู่บ้านเล่า เจอรอยเท้าเสือในชายป่าใกล้ๆ นี้” เสี่ยวไจ้ตอบสีหน้าของนางเครียดขรึมขึ้น

“รอยเท้าเสือ...”

“อืม เกรงว่ามันจะไม่ใช่เสือธรรมดาด้วย อาจจะเป็นสัตว์อสูร”

“ไม่เคยมีสัตว์ร้ายในบริเวณนี้มาก่อน” แบมแบมครุ่นคิดดู ตั้งแต่เขามาอยู่ที่นี่ กระทั่งงูมีพิษก็แทบไม่เจอ มีเพียงตอนหลงเข้าไปในป่าลึกแล้วเจอเสือสามตาเท่านั้น

“อืม ไม่เคยมี แต่อยู่ๆ ก็มี นี่ท่านพ่อท่านแม่ของข้า สั่งห้ามข้าออกล่าแล้ว พวกท่านกลัวว่าข้าจะไปเจอสัตว์ร้ายเข้า เสี่ยวกัน...เจ้าเองก็ต้องระวังตัวเข้าใจหรือไม่?”

“อืม ข้าจะระวัง ขอบใจเจ้ามากนะที่คอยเตือนข้า”

“เราเป็นสหายกัน ข้าต้องห่วงใยเจ้าอยู่แล้ว แล้วนี่เจ้าเก็บมะเขือเทศมาเยอะถึงเพียงนี้ เจ้าจะกินหมดหรือ?”

“ข้าจะเก็บมาอบแห้งเอาไว้หน้าหนาวน่ะ”

“อบแห้ง… ตากแดดน่ะหรือ?”

“มิใช่ตากแดด ข้าหมายถึงอบ มาดูนี่สิ” แบมแบมจูงมือเสี่ยวไจ้มาที่ข้างๆ เรือนครัวทำให้เห็นเตาอบดินที่เขาปั้นขึ้นมา

“นี่มันคืออะไร?”

“มันคือเตาอบดิน ข้าปั้นเอง” นอกจากประสบการณ์จากชาติภพต่างๆแล้ว แบมแบมยังหาความรู้เกี่ยวกับการเอาตัวรอดในที่ที่ยากลำบากด้วย วิธีการปั้นเตาอบดิน เขาดูมาจากคลิปวิดีโอ

ซึ่งสำหรับเขาในตอนนั้น มันก็คล้ายๆ กับการปั้นเตาเผาถ่านในชาติภพที่เกิดเป็นทาส จึงไม่ยากเย็นอันใดที่จะทำมันออกมาใช้งาน

“มันใช้อย่างไรหรือ?”

“ก็แบบนี้ไง ก่อไฟแล้วเติมฟืนเข้าไป” ว่าแล้วมือเล็กก็จัดการก่อไฟ เมื่อติดก็เติมฟืนใส่เข้าไปจนเต็ม

“แล้วก็เอาเข้าไปอบได้เลยหรือ?”

“ก่อไฟทิ้งเอาไว้ชั่วยามกว่าๆ ให้เตาอบร้อน ทีนี้เจ้ากับข้าไปช่วยหั่นมะเขือเทศก่อนแล้วกัน” ทั้งคู่ผละออกจากเตาอบไปช่วยกันหั่นมะเขือเทศลูกใหญ่ๆ ให้มีขนาดเล็กลง

เมื่อถึงเวลาที่เตาอบใช้ได้ แบมแบมก็เอาเศษถ่านที่อยู่ตรงบริเวณกลางๆ เตาออก และนำมะเขือเทศวางเรียงบนตะแกรงเหล็กสามชั้นที่สั่งทำจากช่างตีเหล็ก จากนั้นนำเข้าไปวางในเตาอบและปิดฝาด้วยแผ่นไม้ที่ปรับขนาดให้พอดีกับปากเตา

“อีกนานไหม กว่าจะใช้ได้” เสี่ยวไจ้ถาม

“สักสามชั่วยาม เราไปทำอย่างอื่นก่อน ช่วงเย็นๆ ค่อยกลับมาดูก็แล้วกัน”

“แล้ว เจ้าจะทำอันใดเล่า ป่าก็เข้าไม่ได้เช่นนี้”

“อืม… ผลไม้ป่าใกล้จะเก็บได้แล้ว อีกไม่นานก็คงได้เริ่มทำซีอิ๊ว สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ก็คงเป็นจุกไม้ปิดไหล่ะมั้ง” แบมแบมตอบเมื่อครุ่นคิดถึงลำดับงานที่ควรจะทำ

“จุก...เจ้าหมายถึงฝาปิดไหหรือ?”

“ก็ใช่ แต่เป็นแบบที่ยัดลงไปในปากให้ มันจะปิดได้แน่นจนลมเข้าไม่ได้”

“เป็นเช่นนั้นเอง เอาเป็นว่าข้าจะช่วยเจ้าก็แล้วกัน” เสี่ยวไจ้อาสา

“ดีเลย เช่นนั้นวันนี้ข้าจะทำมื้อเย็นเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน”

“โอ้! ข้าจะตั้งใจทำอย่างเต็มที่เลย” ตาของนางเป็นประกายระยิบระยับทันที เมื่อได้ยินคำว่ามื้อเย็น แบมแบมคลี่ยิ้มเอ็นดู ก่อนจะลงมือโค่นต้นไม้ที่อยู่ชายป่าข้างบ้านลงหนึ่งต้น นำมาทำเป็นจุกปิดไห

ทุกๆ วันชีวิตของแบมแบมวนเวียนอยู่เช่นนี้ ดูแลแปลงผัก เก็บผักมาแปรรูป เตรียมการสำหรับหมักซีอิ๊ว จนผ่านไปค่อนเดือน เจ้าตัวก็ลืมเลือนถึงคำเตือนของเสี่ยวไจ้ คว้าเครื่องมือเข้าไปดักสัตว์

มือเล็กๆ วางกับดักอย่างชำนาญ จากจุดนี้ไปสู่อีกจุด จนกระทั่งครบสิบอัน ก็ตัดสินใจเดินกลับบ้าน

แต่ทว่า…

“กี๊ดดดดด” เสียงคุ้นหูดังขึ้น แบมแบมหันไปมอง เห็นกระต่ายเขาคู่สัตว์อสูรเพื่อนรักวิ่งหูตั้งน้ำตาไหลพรากมาทางเขา

“เจ้าวิ่งหนีอะไรมา?”

“กี๊ดดดดด” เขาฟังไม่ออกจริงๆ ว่ามันตอบว่าอันใด แต่เห็นได้ชัดว่ามันกลัวสุดขีด ถึงขั้นกระโดดเข้ามาในตะกร้าสะพายหลัง

“โฮกกกก...” ใจของเขาหายวูบ เมื่อโจทย์ของเจ้ากระต่ายเขาคู่มาปรากฏตรงหน้า!

เสือสามตา!

เขาไม่รู้ว่ามันคือตัวเดียวกับที่เคยเจอหรือไม่? รู้เพียงแค่ว่ามันน่ากลัวมาก ตาทั้งสามตาของมันแดงก่ำ แยกเขี้ยวขู่คำราม และเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า

“มันถูกควบคุม” อยู่ๆ เรื่องนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว เหมือนกับความรู้เรื่องสมุนไพรร้อยปี และเรื่องการบ่มเพาะพลัง

“โฮกกกก” เมื่อสัตว์อสูรถูกควบคุม ดวงจิตจะถูกทำลาย มันจึงไม่มีสัญชาตญาณของสัตว์อสูร ไม่รับรู้กลิ่นอายเทพเซียนในตัวของแบมแบม ไม่รู้สึกหวาดกลัว สี่เท้าของมันย่างก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“อึก...” แบมแบมกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกหวาดกลัว หากหันหลังหนี ก็จะตายไวมากขึ้น เพราะมันสามารถกระโจนกัดคอของเขาจากด้านหลังได้ทันที

แหมะ...แหมะ...

ในขณะที่มันก้าวมา และร่างเล็กก้าวถอยหลัง บางอย่างที่ผิดปกติก็เผยออกมาให้เห็น เจ้าเสือสามตาตัวนี้มันบาดเจ็บตรงท้อง เลือดไหลตลอดเวลา แต่มันไม่หยุดและไม่รู้สึกเจ็บ

“ถ้าร่างของมันไม่ไหวแล้ว ก็ควบคุมไม่ได้” แบมแบมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในเมื่อหนีไม่ได้ก็ต้องสู้ อย่างมากก็แค่ตาย

ตายมาแล้วตั้งหกรอบจะกลัวอะไรอีก!

เมื่อให้กำลังใจตนเองแล้ว มือเล็กก็เอื้อมไปทางด้านหลังหยิบมีดสำหรับใช้เดินป่าออกมา แล้วชี้ไปทางมันด้วยแววตาฮึดสู้!

“เอาสิ! ไม่เจ้าก็ข้า ตายกันไปข้าง!” เขาเค้นพลังปราณออกมา ทำให้ความเร็วมากขึ้น พุ่งเข้าหมายจะฟันคอ

พรึ่บ! 

เจ้าเสือสามตาหลบได้อย่างฉิวเฉียด พร้อมโต้กลับด้วยกรงเล็บคมๆ

“แคว่กกก!” หากแต่แบมแบมก็เบี่ยงตัวหลบได้เช่นกัน กรงเล็บนั้นจึงทำลายตะกร้าสะพายหลังแทน

“กี๊ดดดดด!” เจ้ากระต่ายเขาคู่ที่ซ่อนอยู่เห็นว่าในตะกร้าก็ไม่ปลอดภัยแน่ เลยกระโดดลงมา ทั้งแบมแบมและเสือสามตาต่างจ้องจะฆ่ากันอยู่ จึงไม่สนใจมัน มันจึงวิ่งเข้าไปหลบในโพรงไม้ได้อย่างปลอดภัย

“โฮกกกก!” กระบวนท่าโจมตีที่สอง เป็นเจ้าเสือสามตาเริ่มก่อน มันกระโจนตัวลอยหมายจะพุ่งมากัดคอ แต่นั่นกลับเผยให้เห็นจุดอ่อนเต็มๆ ตา

แบมแบมรีบย่อกายลง เมื่อมันมาถึงตัวแทนที่ตัวเขาจะอยู่ตรงตำแหน่งขาหน้าและคมเขี้ยวของมัน กลับอยู่ตรงช่วงท้องของมันแทน!

ฉึก! 

ปลายมีดเดินป่า แทงเข้าไปกลางลำตัวเสือสามตาตรงบริเวณแผลเก่าของมันมิดด้าม!

“โฮกกกกก!” เจ้าเสือสามตาทรุดลง ร่างเล็กรีบปล่อยด้ามมีดที่คาท้องมันอยู่ แล้วกลิ้งตัวหลบออกมาก่อนที่จะโดนมันล้มทับ

แม้ว่ามันจะโดนมีดแทงยับขนาดนั้น ผู้ที่ควบคุมมันอยู่กลับไม่หยุด บังคับมันหยัดกายลุกขึ้นทั้งที่ขาสั่นๆ

“โฮกกกกก!” ไม่เพียงเท่านั้น พลังปราณในตัวมันแผ่ออกมา แบมแบมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความหวั่นเกรง ครานี้มันใช้พลังปราณแล้ว การต่อสู้มันอาจน่ากลัวขึ้น อาวุธของเขาตอนนี้ก็ไม่มี

“โอ๊ย!” แบมแบมร้องออกมาเสียงหลง เมื่อเจ้าเสือสามตาเค้นออกมาเต็มที่แล้วพุ่งเข้ามาข่วนแขนเล็กจนเลือดไหล ที่จริงแบมแบมก็เค้นพลังปราณขณะหลบ เพื่อให้การเคลื่อนไหวเร็วขึ้น แต่มันก็ช่วยเพียงให้พ้นวิถีตายเท่านั้น ไม่อาจรอดมาโดยไม่เสียเลือด

“ฮื่อออออ” เมื่อเห็นว่ามันสามารถโจมตีได้ ครานี้จิตสังหารของมันพวยพุ่งขึ้นสูงกว่าเดิม แบมแบมค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ก่อนชะงักเพราะเท้าเตะเข้ากับท่อนไม้แหลม

“โฮกกกก!” จังหวะที่มันกระโจนพุ่งเข้ามา เท้าเล็กๆ รีบงัดท่อนไม้นั้นลอยขึ้นมา แล้วคว้าเอาไว้ ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว พอพ้นระยะอุ้งเท้าของมัน ก็แทงไม้สวนเข้าไปในปาก!

ฉึก! ฉึก! ฉึก! 

ด้วยประสบการณ์ครั้งก่อนเขาคิดว่าทีเดียวอาจไม่พอหยุดมัน จึงกัดฟันแทงย้ำซ้ำๆ ไปเต็มแรง แต่ในช่วงจังหวะที่แทงเข้า แขนได้เข้าใกล้มันมากกว่าเดิม อยู่ในระยะข่วนของเจ้าเสือสามตา มันจึงไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป

“โอ๊ย!” แบมแบมเจ็บจนร้องออกมา พร้อมๆ กับเลือดที่ไหลออกมาราวกับน้ำ

จนกระทั่ง!

ฉึก!

แบมแบมเค้นพลังปราณเต็มที่ขณะแทง ทำให้น้ำหนักในการโจมตีเพิ่มสูงถึงสามร้อยสิบจิน เจ้าเสือสามตาไม่อาจทนได้ไหวอีกต่อไป ไม้แหลมจึงทะลุหัวด้านหลัง

“ครืดดดด” เจ้าเสือสามตาสิ้นฤทธิ์ ร่างย่อยยับ ไร้ซึ่งลมหายใจ ผู้ที่ควบคุมมันไม่อาจใช้ร่างของมันได้อีก

“ฮึก... ฮืออออ...” แบมแบมทิ้งตัวลงนั่ง ความรู้สึกกลัวและโล่งอกตีรวนกันจนต้องร้องไห้ออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่สู้สุดกำลังแล้วมีชีวิตรอด ในชาติก่อนๆ เมื่อถึงคราวจะตายทีไร สู้สุดกำลังแค่ไหนก็ตาย มันเหมือนกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับสิ่งตอบแทนที่คุ้มค่า จนทำให้เกิดความโล่งอก แต่ก็มีความกลัวผสมอยู่ด้วย เพราะแววตาและท่าทางของเจ้าเสือสามตา ยามที่ต่อสู้กับเขา มันน่ากลัวจริงๆ

แต่แล้ว...

“อุกกกก” แบมแบมต้องชะงักใจกระตุกวูบ! เมื่ออยู่ๆ แผลจากกรงเล็บเสือร้อนผ่าวขึ้นมา ไอร้อนนั้นวิ่งพล่านเข้าสู่กลางอกของเขา

“ออกไปนะ! ห้ามเข้ามานะ!” แบมแบมกรีดร้อง เมื่อมีความรู้บางอย่างกระจ่างขึ้นมาในหัว ความร้อนที่กำลังพุ่งเข้ามาในอกนี้ คือเสี้ยวจิตของผู้ที่ควบคุมเสือสามตาก่อนหน้า มันคงแฝงเข้ามาในร่างของเขายามที่กรงเล็บข่วนจนเลือดออก

ขั้นตอนของการควบคุมร่างนั้น ขั้นแรกมันจะต้องทำลายดวงจิตของเจ้าของร่างก่อน จากนั้นร่างจะไร้ซึ่งวิญญาณ แต่ยังมีลมหายใจ จากนั้นมันจะเข้าไปฝังตัวในหัวและควบคุมร่าง

เขาเค้นพลังปราณมารวมไปตรงกลางอกหวังให้ช่วยป้องกัน ไม่ให้เสี้ยวจิตนั้นผ่านเข้ามาได้

[ตึง ตึง ตึง]

เสียงนี้ดังขึ้นราวกับผู้บุกรุกกำลังทุบกำแพงเข้ามา แบมแบมพยายามต้านเต็มที่ จนเหงื่อไหลโทรมกาย

[ฮ่ะฮ่าฮ่า] เมื่อเขาอ่อนกำลังลง เสี้ยวจิตนั้นหัวเราะเยาะเย้ย ชะล่าใจว่าจะชนะและควบคุมเขาได้เต็มที่

แน่นอนว่ามันอาจทำได้ ถ้าดวงจิตนี้คือดวงจิตของมนุษย์ธรรมดา…

วูบบบบ

ช่วงเวลาที่พลังกำลังจะเหือดแห้ง กำแพงที่ปกป้องดวงจิตกำลังจะทลายลง แบมแบมรู้สึกได้ว่ามีลำแสงสีทองพวยพุ่งออกมาขวางเสี้ยวจิตผู้บุกรุกเอาไว้!

[ปึงงงง! เพล้ง!]

[อ๊ากกกก] เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น แสงสีทองที่พุ่งเข้ามาขวางนั้นแข็งแกร่งมาก จนเสี้ยวจิตของผู้บุกรุกแตกกระจาย

ความร้อนนั้นค่อยๆ หายไป พร้อมกับเสียงร้องที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ

แบมแบมเอามือทาบอก งุนงงกับที่มาของแสงสีทอง ทว่า...คิดเท่าใดก็คิดไม่ออก

และเขาไม่มีทางรู้เลยว่า แสงสีทองเป็นกลิ่นอายเทพเซียนที่ติดอยู่ในดวงจิต กลิ่นอายนี้ไม่ใช่เพียงติดอยู่กับดวงจิตเป็นเครื่องประดับ นอกจากมันจะทำให้สัตว์อสูรหวาดกลัวแล้ว หากดวงจิตอยู่ในอันตรายมันจะรวมตัวเป็นกำแพงหนาปกป้องดวงจิตเอาไว้


 

[1] มู่ (MU / 亩) คือหน่วยวัดพื้นที่ของจีน 1 ไร่ เท่ากับ 2.4 มู่)

E-BOOK วางขายแล้วค่ะ ราคาแค่ 249 บาทเท่านั้น

ตอนพิเศษ 7 ตอน

ตอนพิเศษ จากเพื่อเริ่ม

ชาติที่1 บรรดาศักดิ์ไม่อาจห้ามรัก (Y)

ชาติที่2 สิ้นโลกไม่สิ้นรัก (Y)

ชาติที่ 3 ยาใจเจ้าพ่อ (แบมหญิง)

ชาติที่4 ผูกรักยอดดวงใจต่างเผ่า (Y)

ชาติที่5 สลับตัวไม่สลับรัก (Y)

ชาติที่6 รักสยบฉาว (Y)

สนใจคลิกที่ลิ้ง หรือค้นหาใน MEB จากชื่อเรื่องได้เลยค่ะ

เจ็ดภพหวนรัก

เจ็ดภพหวนรัก

Get it now

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,277 ความคิดเห็น

  1. #2265 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2563 / 19:31
    องค์จักรพรรดิอยู่ไหนข้าจะไปกราบท่าน! ขอบคุณกลิ่นอายนั้นที่คุ้มครองน้องฮือออ
    #2,265
    0
  2. #550 foyfoy1y (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 17:42

    รอนะคะ สู้ๆค่ะ
    #550
    0
  3. #35 KGXUS8683 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 01:14
    😊😊😊😊😊😊😊
    #35
    0