[GOT7] ทรราชล่ารัก : ท่านต้วนผู้นั้นกำลังล่ารัก

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 28 ลงโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 316 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63

ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังเสมอไป แม้นชินอ๋องอยากตัดสินโทษพวกนางอสรพิษเพียงใดก็ต้องรอ เหตุเพราะติดวันไหว้บรรพบุรุษ ไม่เพียงสกุลหงเท่านั้น แต่ทั่วทั้งใต้หล้าก็ยึดวันเดียวกัน นั่นเป็นสาเหตุที่ชินอ๋องต้องรอ

“สองแม่ลูกนั่นรุมทำร้ายบ่าวเสี่ยวลี่ในคุก” ชินอ๋องเอ่ยขึ้นขณะมาร่วมมื้ออาหารเช้ากับคู่หมั้นตัวน้อย

“แล้วไยไม่ขังพวกนางแยกกันเล่าเพคะ?”

“เจ้าอยากให้เปิ่นหวางขังพวกนางแยกกันหรือไม่เล่า?” ชินอ๋องย้อนถาม

“ทำตามใจพระองค์เถิดเพคะ” แบมแบมไม่อาจพูดออกไปได้ตามใจคิด เพราะอย่างไรเขาก็ต้องรักษาภาพลักษณ์

“หากตามใจเปิ่นหวาง เปิ่นหวางไม่ต้องการแยกขัง เห็นพวกนางแตกแยกกันเองสาแก่ใจดี”

“เช่นนั้นก็ตามใจพระองค์เถิดเพคะ”

“หนี่ว์เอ๋อร์ ไยเจ้าดูเย็นชากับเปิ่นหวางนัก” ชินอ๋องถามแววตาตัดพ้อ คู่หมั้นตัวน้อยมีสีหน้าเฉยเมยใส่เขาตลอดเวลา เหมือนกำลังโกรธเคืองสิ่งใดเขาอยู่

“พระองค์ทำสิ่งใดไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจเพคะ”

“นอกจากทำเพื่อเจ้าแล้ว เปิ่นหวางคิดว่ามิได้ทำสิ่งใดให้เจ้าเคืองใจ” พอชินอ๋องพูดเช่นนั้น โฉมงามล่มเมืองก็หันไปมองหน้าจินจูในภาพลักษณ์สาวใช้เสี่ยวจู และหันมามองหน้าชินอ๋องด้วยแววตาไม่ใคร่พอใจนัก

“เรื่องนี้เปิ่นหวางก็ทำเพื่อเจ้าเช่นกัน”

“แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกหม่อมฉันสักคำ มิใช่แอบส่งนางมาเช่นนี้ ดูเหมือนหม่อมฉันโง่เขลา ไม่เคยรู้ตัวเลยมาตลอดสามปี”

“ส่งนางมา?” เป็นโหย่วเจียนที่ยืนประจำตำแหน่งองครักษ์ด้านหลังชินอ๋องขมวดคิ้วเข้าหากัน เพ่งมองสาวใช้เสี่ยวจูอย่างละเอียด

“พี่ใหญ่ไม่รู้หรือเจ้าคะ ว่าชินอ๋องส่งจินจูมาเป็นสายในบ้าน?”

“จินจูหรือ? ... พี่หารู้ไม่?”

“รีบสละเรือเชียวนะโหย่วเจียน” ชินอ๋องเอ่ยน้ำเสียงประชดประชัด

“ก็กระหม่อมมิได้รู้เห็นจริงๆนี่พ่ะย่ะค่ะ”

“ก็ได้ ความผิดนี้เปิ่นหวางรับคนเดียว หนี่ว์เอ๋อร์...เปิ่นหวางแค่ต้องการปกป้องเจ้า ต้องการมั่นใจว่าเจ้าจะปลอดภัย แต่อย่างไรที่ปิดบังเรื่องนี้กับเจ้าก็นับเป็นความผิด เจ้าจะลงโทษเปิ่นหวางอย่างไรก็ได้ เปิ่นหวางยินดีรับโทษทัณฑ์จากเจ้า”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ”

“แต่เจ้าเมินเฉยกับเปิ่นหวาง เปิ่นหวางยินดีรับโทษทัณฑ์ดีกว่าถูกเจ้าเมินเฉยเช่นนี้” ชินอ๋องพูดพลางดึงมือเรียวขึ้นมากอบกุม ดวงตากลมโตมองชายมากยศตรงหน้า และนึกถึงทุกสิ่งอย่างที่ทำให้เขา ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอีกฝ่ายทำเพื่อเขาจริงๆ

“ขอเวลาให้หม่อมฉันอีกนิด สามปีมันนานเกินกว่าจะไม่รู้สึกอันใดเลย” แบมแบมไม่อยากเป็นคนงี่เง่า แต่ใจนึกก็ยังขุ่นเคือง จึงเลือกจบครึ่งทาง

“ก็ได้ เปิ่นหวางจะรอ” ชินอ๋องคลี่ยิ้ม นางขอเวลาไม่ใช่โกรธถาวรไม่ลืมหูลืมตาฉะนั้นเขารอได้

 

สามวันผ่านไป ช่วงวันไหว้บรรพบุรุษก็สิ้นสุดลง การตัดสินโทษของลู่เซียน อนุมี่เหริน และเสี่ยวลี่ก็มาถึง ทุกคนมารวมตัวกันที่ศาลยุติธรรมใกล้ๆกับจวนเจ้าเมือง

“เบิกตัวนักโทษ!” ผู้พิพากษาประจำเมืองเหอเอ่ยขึ้น เจ้าหน้าที่ก็นำตัวนักโทษทั้งสาม ลู่จื้อเห็นบุตรสาวที่รักยิ่งสกปรกมอมแมมในชุดนักโทษแล้วปวดใจยิ่ง เบือนหน้าไปทางอื่นไม่อาจใจแข็งมองได้นาน

“ใต้เท้าเราสองคนแม่ลูกไม่รู้เรื่อง นังเสี่ยวลี่มันทำของมันเองเจ้าค่ะ” อนุมี่เหรินรีบเอ่ยโยนความผิด

“นายหญิง...”  เสี่ยวลี่ที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำมองเจ้านายที่ตนเองเทิดทูนยิ่งด้วยความเสียใจ

“ใช่เจ้าค่ะ เสี่ยวลี่มันทำของมันเอง” ลู่เซียนรีบร่วมกับมารดาโยนความผิดให้บ่าว

“นางมีทรัพย์สินพอจ้างโจรด้วยหรือ?” ชินอ๋องที่นั่งบนเก้าอี้ที่ทางศาลจัดให้ข้างๆกับคู่หมั้นตัวน้อยเอ่ยถามด้วยแววตาดูแคลน

“ขโมย! นางขโมยไงเพคะ”

“มีพยานว่านางขโมยทรัพย์สินของเจ้าจริงหรือไม่?” ผู้พิพากษาซักถาม ทำให้สองแม่ลูกมองหน้ากัน

“ไม่มีเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่มีพยานว่าเราสองคนสั่งเสี่ยวลี่เช่นกัน” อนุมี่เหรินย้อนคิดว่าหลักฐานไม่ชัดเจนตนกับลูกอาจหลุดพ้นข้อกล่าวหา

“แม้นไม่มีหลักฐานว่าเจ้าสั่งงานบ่าวโดยตรง แต่มีหลักฐานและพยานในอีกกรณีที่บ่งบอกว่าเจ้าทั้งสองเป็นผู้บงการได้”

“เช่นนั้นเบิกตัวพยานและหลักฐาน” ผู้พิพากษาเอ่ยเช่นนั้น เจ้าหน้าที่ก็นำพยานและหลักฐานเข้ามา ทำเอาลู่เซียนหน้าซีด

“ข้าน้อยคือหลงจู๊โรงรับจำนำขอรับ นี่คือเครื่องประดับที่ข้ารับจำนำมาจากนางขอรับ” หลงจู๊กล่าวขึ้นพลางหันไปมองลู่เซียน

“ไม่จริงท่านให้ร้ายข้า”

“อย่าพูดจาผายลมเช่นนี้เจ้ากับบ่าวของเจ้าผู้นั้นนำเครื่องประดับพวกนี้มาขายในร้านข้า ลองเรียกคนในบ้านของเจ้ามาดูเสียสิว่านี่ใช่เครื่องประดับของพวกเจ้าหรือไม่” หลงจู๊โมโหที่ลู่เซียนใส่ความว่าเขาให้ร้ายนาง จึงท้าทายให้นางพิสูจน์

“ขอถามคนสกุลหง เคยเห็นเครื่องประดับเหล่านี้หรือไม่?” ผู้พิพากษาเอ่ยถาม ลู่เจียวลุกขึ้นมาพิจารณาเครื่องประดับแล้วหันไปมองลู่เซียนด้วยแววตาผิดหวัง

“เซียนเอ๋อร์ หากข้าพูดว่าเคยเห็นเจ้ากับมารดาเจ้าใส่เครื่องประดับพวกนี้ เจ้าจะหาว่าข้าใส่ความเจ้าเช่นหลงจู๊หรือไม่”

“พี่สามท่าน...”

“เสียแรงข้าคิดว่าเจ้าน่าสงสารมาโดยตลอด เรียนใต้เท้าข้าเคยเห็นพวกนางใส่เครื่องประดับเหล่านี้” ลู่เจียวนึกเสียใจที่มองคนผิดมาตลอด นางหันไปกล่าวความจริงกับผู้พิพากษา ก่อนจะไปยืนตำแหน่งเดิมของตน

“ข้าเองก็เช่นกัน” ลู่คงน้องเล็กสุดเดินออกมาดูแล้วกล่าวความจริง

“ของพวกนี้เป็นของนาง ปิ่นปักผมนี่เคยเป็นของท่านย่ามาก่อน ท่านพ่อรักอนุมี่เหรินมาก จึงยกให้นาง” ลู่หานหยิบปิ่นปักผมที่คุ้นตาที่สุดขึ้นมา และคิดว่าหลายๆคนในบ้านก็เช่นกัน

“อืม ข้าเคยเห็นท่านย่าใช้ปิ่นนี้บ่อยๆ” โหย่วเจียนที่ยืนด้านหลังชินอ๋องพยักหน้า ฮูหยินสามและฮูหยินสี่ก็เช่นกัน

“หากท่านแม่สามีรู้ว่าของรักของท่านถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือทำลายลูกหลานของท่าน ท่านจะรู้สึกเช่นไร” ฮูหยินรองเอ่ยขึ้นพลางมองสองแม่ลูกด้วยแววตาชิงชัง

“เช่นนี้ก็ตัดสินได้แล้วว่าเจ้ามีส่วนรู้เห็น มิใช่บ่าวกระทำการด้วยตนเอง ต่อจากนี้เบิกตัวนักโทษโจรที่รับงานของพวกนาง” ผู้พิพากษาตัดสินในทันที พวกนางไม่อาจโยนความผิดให้บ่าวแต่เพียงผู้เดียว

“โจรสองคนนี้คือคนที่เหลือรอดจากกองโจรขอรับ” เจ้าหน้าที่นำตัวโจรเข้ามา

“อืม พวกเจ้าสองคนรู้หรือไม่ผู้ใดเป็นผู้จ้างวานเจ้า”

“จำได้ขอรับ เป็นนาง” หนึ่งในโจรชี้ไปที่เสี่ยวลี่ นางสะดุ้งก้มหน้าก้มตาร้องไห้

“เสี่ยวลี่ มีเรื่องหนึ่งที่อนุมี่เหรินทำลับหลังเจ้า แต่เจ้าไม่รู้” ชินอ๋องเอ่ยขึ้น ทำให้เสี่ยวลี่ขมวดคิ้วเข้าหากัน

“สิ่งที่นายหญิงทำลับหลัง?”

“ใช่ มารดาของเจ้าเดินทางมาไถ่ตัวเจ้า แต่อนุมี่เหรินไล่นางไป รู้เช่นนี้เจ้ายังยกย่องคนเช่นนั้นเป็นนายเจ้าอีกหรือไม่”

“เรื่องนั้น...มะ...” อนุมี่เหรินจะอ้าปากปฎิเสธ

“เจ้าจะพูดว่าเปิ่นหวางใส่ความเจ้างั้นหรือ?” แต่ชินอ๋องขัดขึ้น

“หามิได้เพคะ” อนุมี่เหรินก้มหน้าก้มตาลง เสี่ยวลี่มองนายที่เทิดทูนยิ่งชีวิตด้วยความสับสน ตอนที่นางถูกไถ่ตัวมาจากหอนางโลมใหม่ๆ นางไม่เต็มใจอยู่นัก เพราะมารดาเคยให้คำมั่นว่าจะมาไถ่ตัว แต่อนุมี่เหรินพูดเสมอว่ามารดาของนางไม่เคยมา และปลอบใจให้นางหายเศร้าใจ หายโดดเดี่ยวเสมอมา ไม่คิดว่าทั้งหมดเป็นคำลวงหลอกนางไว้ใช้

“ท่านบอกข้าเสมอว่ามารดาของข้าไม่เคยมา”

“เรื่องนั้น...”

“ไม่จริง” ก่อนที่อนุมี่เหรินจะพูดจาเลี่ยง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของหญิงชราขี้โรคผู้หนึ่ง

“ท่านแม่...”

“เสี่ยวลี่...นั่นไม่จริงเลย หลังจากที่รวบรวมเงินได้ ก็ไปไถ่ตัวเจ้าที่หอนางโลม แต่แม่เล้าบอกว่าขายเจ้าไปแล้ว แม่ก็ระหกระเหินเดินทางมาเมืองหลวง เพื่อตามมาไถ่ตัวเจ้า แต่นางผู้นั้นบอกว่าเจ้าต้องการรับใช้นาง เจ้าอยู่ที่นั่นสบายกว่าบ้านเรา คราแรกแม่ไม่เชื่อ พยายามตื้อขอพบเจ้า จนนางให้บ่าวของนางเอาไม้ตีขาแม่ ลากแม่ไปทิ้ง ขู่ด้วยว่าไม่ให้มาเจอเจ้าอีก” เสี่ยวลี่มองมารดาที่เดินกะโผลกกะเพลกแล้วน้ำตาไหลรินออกมา แบมแบมที่นั่งมองทุกอย่างเงียบๆเบือนหน้าไปทางอื่น ตอนนี้แม้เรื่องจะสรุปที่เสี่ยวลี่ถูกหลอกใช้ แต่เขาไม่อาจให้อภัยได้ เสี่ยวลี่นางเองก็ร้ายใช่เล่น ดังนั้นเขาจะไม่ขอให้มีการลดหย่อนโทษเด็ดขาด

“ฮึก...ข้าจงรักภักดี แต่ท่านกลับหลอกใช้ข้า”

“เจ้า! ข้าชุบเลี้ยงเจ้ามานะ!” อนุมี่เหรินตวาดลั่น

“มิใช่ ท่านมิได้ชุบเลี้ยง อาหารทุกมื้อได้มาจากสกุลหง มิใช่ท่าน ใต้เท้าข้าถูกนางบงการตั้งแต่ยังเยาว์ให้วางยาท่านหญิงหงกันหนี่ว์มาโดยตลอด ให้คอยลอบกัดทุกครั้งเมื่อมีโอกาส คุณหนูห้านางเองก็เช่นกัน นางริษยาความงามพี่สาวตนเอง ให้ข้าเอาแป้งมีพิษให้ท่านหญิงใช้หวังให้เสียโฉม ให้ข้าจ้างโจร ทุกอย่างสองแม่ลูกบงการเจ้าค่ะ” เสี่ยวลี่สารภาพด้วยความคับแค้นใจ ถูกหลอกใช้ไม่พอ ในคุกยังถูกทุบตีเยี่ยงหมูเยี่ยงหมา อนุมี่เหรินเป็นลมไป ในขณะที่ลู่เซียนหมดเรี่ยวแรง หลักฐานมัดตัว หนำซ้ำเสี่ยวลี่ยังสารภาพ

“อนุมี่เหรินลอบทำร้าย วางยาพิษ มีส่วนรู้เห็นในการจ้างโจร โทษคือโบยสองร้อยไม้ หากมีชีวิตรอดส่งไปเป็นแรงงานที่ชายแดน  หงลู่เซียนอิจฉาริษยาพี่สาวจ้างโจรมาลักพาตัว หวังทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง รวมกับลอบทำร้ายด้วยยาพิษหวังให้เสียโฉม โบยสองร้อยไม้ หากรอดชีวิตให้ไปเป็นแรงงานที่ชายแดน บ่าวเสี่ยวลี่ร่วมกันกระทำความผิด เห็นแก่ความดีที่สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง เหลือโบยหนึ่งร้อยไม้ รอดขังคุกห้าปี โจรทั้งสองสารภาพลดโทษกึ่งหนึ่งให้ใช้แรงงานที่เหมืองตลอดชีวิต สิ้นสุดคำตัดสิน” เมื่อศาลพิพากษาจบ เจ้าหน้าที่ก็เอาม้านอนออกมาสามอัน จับอนุมี่เหริน ลู่เซียน  เสี่ยวลี่นอนคว่ำและลงมือโบย

“ไม้ที่หนึ่ง ไม้ที่สอง ไม้ที่สาม... ไม้ที่ยี่สิบ”

“โอ๊ย! โอ๊ย! ฮืออออ” พวกนางร้องโหยหวนเนื้อแตกเละ เลือดซึมออกมาจนน่ากลัว แบมแบมมองด้วยสายตาว่างเปล่า แม้ลู่จื้อจะส่งสายตาวิงวอนมาหลายครั้ง แต่ก็ทำเป็นไม่เห็น เขาไม่ต้องการใจดีกับพวกที่สำนึกไม่มีเช่นทั้งสาม!

“ไม้ที่ยี่สิบห้า!” ลู่เซียนสลบไปที่ไม้นี้  เจ้าหน้าที่จึงหยุดตี อนุมี่เหรินยิ้มน่าสมเพชออกมาด้วยความดีใจ

ทว่า...

ซ่า!!!!

เจ้าหน้าที่เอาน้ำมาสาด  พอลู่เซียนได้สติกลับมาอีกครั้งก็สั่งโบยต่อ ทำให้ความหวังของอนุมี่เหรินสลายไปและร้องโหยหวนจนเสียงแทบไม่มี  เป็นเช่นนี้เรื่อยๆจนไม้ที่ห้าสิบ ทั้งสามพิการแล้วแน่แท้ เพราะกระดูกที่ก้นแตกเข้าแล้ว! หากโบยไปเรื่อยพวกนางต้องขาดใจตายเอาก่อนถึงหนึ่งร้อยไม้อย่างแน่นอน

“หงลู่เซียนรับราชโองการ!!!” เสียงขันทีดังขึ้นทำให้ทุกคนชะงัก ชินอ๋องหันมามองหน้ากับคู่หมั้นตัวน้อย แววตาแสดงถึงความแปลกใจและงุนงง ก่อนจะหันไปมองขันที

“ราชโองการ?”

“พ่ะย่ะค่ะชินอ๋อง กระหม่อมขออนุญาตขานอีกครั้ง หงลู่เซียนรับราชโองการ” ครานี้ทุกคนในศาลคุกเข่าลง นักโทษเองก็ถูกหิ้วปีกให้คุกเข่าด้วย

“นางไม่อาจพูดได้ กระหม่อมขอพูดแทน”

“ได้” ขันทีอนุญาต แววตาของลู่จื้อก็เต็มไปด้วยความยินดี โฉมงามล่มเมืองสังเกตเห็นได้ทัน จึงอดหันไปมองคู่หมั้นไม่ได้ ซึ่งชินอ๋องเองก็จ้องลู่จื้ออยู่เช่นกัน เดาว่าชินอ๋องคงเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว ว่าราชโองการนี้ลู่จื้อมีส่วนรู้เห็น

“หงลู่เซียนรับราชโองการ”

“หงลู่เซียนมีวันเดือนปีเกิดที่เป็นมงคล ฮ่องเต้เห็นสมควรให้นางเป็นอนุในองค์ชายสามต้วนอี้เหวิน กำหนดการเข้าวังทันที”  

“หงลู่เซียนน้อมรับคำบัญชา ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆปี” ลู่จื้อพูดแทนลู่เซียนที่ไม่ได้สติ จากนั้นนางกำนัลผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาคลุมผ้าสีแดงให้ลู่เซียน ขันทีตำแหน่งรองๆอีกสองคนเข้ามาหิ้วปีกลู่เซียนออกไป ลู่จื้อมองตามพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ไม่คิดว่าเสนาบดีหงจะชอบทำการลับหลังเปิ่นหวาง” ชินอ๋องเอ่ยขึ้น ไม่ใช่เพียงชินอ๋องที่มองออก แบมแบมเองก็เช่นกัน

พอเดาได้ว่าลู่จื้อใช้ช่วงเวลาวันไหว้บรรพบุรุษส่งม้าเร็วไปกราบทูลเรื่องวันเดือนปีเกิดของลู่เซียนต่อซูเฟย พระมารดาขององค์ชายสาม นางจึงได้ทูลขอราชโองการได้ทันการณ์เช่นนี้

“มิได้พ่ะย่ะค่ะ บิดาย่อมไม่อาจเห็นลูกตายต่อหน้าต่อตา”

“หวังว่าความรักของบิดาจะเผื่อแผ่มาถึงคู่หมั้นของเปิ่นหวางบ้าง” ชินอ๋องพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ทำเอาลู่จื้อไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีกเลย

อนาคตของลู่จื้อจบแล้ว เขาทำให้ความไว้วางใจของชินอ๋องทั้งหมดเหือดแห้งไป ลู่จื้อไม่อาจก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้อีก หนำซ้ำหากพลาดเพียงนิดเดียวอาจถูกปลดออกจากตำแหน่งได้ง่ายๆ

“ชินอ๋อง นักโทษที่เหลือต้องถูกโบยต่อพ่ะย่ะค่ะ” ผู้พิพากษาเอ่ยขึ้น

“เอาสิ”

“พ่ะย่ะค่ะ โบยต่อ!” อนุมี่เหรินกับเสี่ยวลี่ถูกโบยต่อไม่มีหยุดพักอีก แบมแบมเลิกดูการโบยในไม้ที่หกสิบ กลัวภาพพวกนางติดตา และกลับจวนเจ้าเมืองพร้อมจินจู ท่ามกลางการอารักขาขององครักษ์จั่นและองครักษ์เจา ส่วนชินอ๋องนั่งดูจนไม้สุดท้าย

อนุมี่เหรินที่ถึงแม้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในการจ้างโจร แต่นางเลี่ยงสมรู้ร่วมคิดไม่ได้ อันเนื่องจากเครื่องประดับของนาง อีกทั้งมีความผิดที่วางยาลูกของภรรยาเอกด้วย ถูกโบยจนสิ้นใจอย่างทรมานในไม้ที่แปดสิบ เสี่ยวลี่เองก็เช่นกันนางสิ้นใจในไม้ที่แปดสิบห้า ท่ามกลางความเสียใจของมารดาผู้ให้กำเนิด

 

 

หมายเหตุ

หลงจู๊ แปลว่าผู้จัดการ

 

 

 

มีอีบุควางขายใน MEB ค่ะ

ทรราชล่ารัก เล่ม 1

ทรราชล่ารัก เล่ม 1

Get it now


เล่มหนึ่งประกอบไปด้วยเนื้อหาตอนที่ 1-31

ตอนพิเศษ สาเหตุที่ไม่เคยสงสัย (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ ยอมรับหัวใจตัวเอง (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ กับผู้ที่ชอบลอบกัดไม่จำเป็นต้องสู้ซึ่งๆหน้า (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ วันพักผ่อนกับคู่หมั้นตัวน้อย (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ ฐานะที่แตกต่าง (โหย่วเจียน)
ตอนพิเศษ คนในความทรงจำ (ท่านหมอหวัง)
 

ทรราชล่ารัก เล่ม 2 (เล่มจบ)

ทรราชล่ารัก เล่ม 2 (เล่มจบ)

Get it now

เนื้อหาประกอบไปด้วยตอนที่ 32 - จบ
ตอนพิเศษ กาลกิณี (จินจู)
ตอนพิเศษ อดีตที่หวนคืน (หรงไจ้)
ตอนพิเศษ ในที่สุดก็ลงเอย (หรงไจ้)
ตอนพิเศษ ความรู้สึกของเจ้า (ไจ้ฟ่าน)
ตอนพิเศษ ง้อชินอ๋อง (แบมแบม)
ตอนพิเศษ กำเนิดพยานรักตัวน้อยๆ (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ บัลลังก์มังกรกับผู้ที่คู่ควร (ชินอ๋อง)
ตอนพิเศษ ชีวิตคู่หลังสละบัลลังก์ (แบมแบม)

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 316 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,900 ความคิดเห็น

  1. #13853 dokao (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มีนาคม 2564 / 07:22
    นางร้ายมานรอดได้ยังงัยนะ
    #13,853
    0
  2. #13799 1988yongsi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:06
    เป็นพ่อที่เฮงซวยมาก
    #13,799
    0
  3. #13508 akazegot7 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 18:04
    เกลียดลู่จื้อมากอะคนๆนี้สมควรเรียกตัวเองว่าพ่อได้หรอ
    #13,508
    0
  4. #13507 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 16:47

    เกลียดลู่จี้อมากก สนุกมากเลยคะ

    #13,507
    0
  5. #13505 ฤดูฝนในปลายปี (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 14:24
    สารเลว!!!
    #13,505
    0
  6. #13504 justjeen (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 13:41
    ลู่จื้อน่าตายที่สุดในเรื่องแล้ว
    #13,504
    0
  7. #13500 galaxy_6188 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 11:42
    อะไรวะ เอาลู่จื้อไปทิ้งที
    #13,500
    0
  8. #13499 MTBB_COLD_Tim (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:28

    เกลียดลู่จื้อ เลวจริงๆ รอคร่าาสู้ๆนะค่ะ
    #13,499
    0
  9. #13498 nuanprang19 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 07:27
    หนี่ว์เอ๋อย่าโกรธท่านอ๋องนานเลยนะสงสารท่าน ส่วนสามคนนั้นทำอะไรไว้ก็รับกรรมกันไปสมควรแล้ว
    #13,498
    0
  10. #12427 kwanthidaso99 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 18:59
    วาร์ปไปฆ่ามันได้มั้ยยยยยย
    #12,427
    0
  11. #12426 Minami jang (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 18:02
    โว๊ะะะ โชคช่วยจังโนะลู่เซียน -_-
    #12,426
    0
  12. #12425 Tukkie_mb (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 17:04
    ลู่จื้อเลวมากจริงๆ ประหารได้มั้ย ในฐานะคนอ่าน
    #12,425
    0
  13. #12424 Charlottelowell (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 16:22
    อิ!!...อิ!!....กรี๊สสสสสสสสส ข้าไม่ยอมมม!!!
    #12,424
    0
  14. #12423 oil_sutinee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:55
    ลู่จื่อไปตายซะ!!!
    #12,423
    0
  15. #12422 Nnever😍 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:51
    ยังจะรอดอีกนะ !!!!
    #12,422
    0
  16. #12421 KGXUS8683 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:38
    รอนะคะไรท์
    #12,421
    0
  17. #12420 Double M° (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:35
    เป็นพ่อที่ดีจริงๆ อะไรจะขนาดนี้อ่ะลู่จื้อ!
    #12,420
    0
  18. #12419 Kamonnet223 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:33
    เกลียดแท้ๆลู่จื้ออ
    #12,419
    0
  19. #2713 MissKarong Mamoon Minmin (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:24
    สนุกกกกก
    #2,713
    0
  20. #2712 goodvibe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:23
    ฮื่อออออออออออออ จินจูตามดูกันหนี่ว์แน่เลยเจ้าค่ะะะ ;-; เกือบไปแล้วนะลูกเอ้ยยน /// รอติดตามตอนต่อไปแบบใจจดจ่อ
    #2,712
    0
  21. #2711 Pitta-Blue (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:23
    ชายคลั่งรัก 55555
    #2,711
    0
  22. #2710 Parateera (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:22
    สู้ๆนะค้า สนุกมากค่า รอออ
    #2,710
    0
  23. #2709 Hoshino Yoru (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:22
    อืมมมมม จะรู้ไหมเนี่ยยย
    #2,709
    0
  24. #2708 คิมดงจุน (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:22
    อ้าว มันปิดกลิ่นกายไม่ได้เหรอ
    #2,708
    0
  25. #2707 0942654269 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:21
    เปิ่นหวางจะรู้เรื่องพลังของกันหนี่รึเปล่าค่ะ ถ้าเราอยากรู้คงต้องดูเองดังนั้นมาต่อด้วยนะค่ะ
    #2,707
    0
  26. #2706 Orangenaa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:21
    ไรท์มาแบบนี้เราจะผ่านค่ำคืนนี้ไปได้ยังไง
    #2,706
    0
  27. #2705 NisachonJamjan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 21:20
    ไรท์ งือออออออออ อยากรู้เข้าไปอีกกกกกกกกกกกกก. นะเนี่ยยย
    #2,705
    0