[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 อิมแจบอมจะเอา-การตัดสินใจของแจ็คสัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 391 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

“ถ้านายเอาคำใบ้ของฉันไปใช้คงจะสนุกน่าดู” แจบอมกระตุกยิ้มในขณะที่มองตามหลังเพื่อนที่เพิ่งจะเดินออกไป

“จะกลับเลยไหมครับท่าน พรุ่งนี้ท่านมีพบลูกค้าตอนเช้าด้วย” ซึงลองเดินเข้ามาถามเพราะเห็นว่าพรุ่งนี้เจ้านายมีงานสำคัญ

“ลูกค้าตอนเช้างั้นเหรอ? อืมมม จริงด้วย จินยองก็เตือนแล้วนี่น่า” ร่างสูงนึกย้อนกลับไป ก่อนจะคว้ามือถือออกมากดโทรออก และไม่นานนักสายที่รอก็ถูกกดรับ

“จินยอง พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้ามาที่บริษัทนะ เดี๋ยวผมไปรับ เราจะทานข้าวเช้าด้วยกัน แล้วก็เลยออกไปหาลูกค้าเลย ตกลงตามนี้นะ” เหมือนเผด็จการนิดๆที่ไม่รอให้ปลายสายพูดโต้ตอบ เขาสั่งๆพอเสร็จแล้วก็กดวางเลย อันที่จริงไม่ได้อยากทำอย่างนี้นะ แต่เลขาคนนี้เป็นพวกมีความเกรงใจสูงกว่าคนปกติ ให้อะไรไม่ค่อยอยากจะรับ ชวนไปไหนก็ไม่ค่อยไป 

“ป่านนี้เลขาจินยองคงทำหน้างออยู่แน่ๆเลยครับ”

“นายไม่ต้องมาสนใจเลขาจินยองหรอก เอาเวลาไปคิดว่าจะทำยังไงกับเดวิลจะดีกว่า” อยู่ๆแจบอมก็เหมือนไม่พอใจขึ้นมาดื้อๆ จนคนสนิทถึงกับปรับตัวแทบไม่ทัน

“ครับ ผมไม่ลืมเรื่องเดวิลแน่นอนครับ” ซึงลองพูดทวนหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมา ยังไงเขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จ

ในช่วงบ่ายของวันต่อมาพนักงานของไนต์คลับเริ่มทยอยเข้ามาเตรียมตัว ซึงลองก็มาเช่นกัน เขามารอเดวิลเพื่อมอบช่อดอกไม้และของกำนัลที่มองเห็นแค่กล่องใส่ก็รู้ว่าราคาไม่ใช่น้อย คนของคลับเหล่มองกันด้วยความหวาดหวั่น เพราะรู้ดีว่าคนอย่างอิมแจบอมอยากได้คือต้องได้ คนที่เต็มใจนั้นถือว่าโชคดี เพราะจะได้ค่าตัวสูงลิบลิ่ว แต่คนที่ไม่เต็มใจนั้นเรียกว่าซวย เพราะต่อให้หนียังไงคนอย่างอิมแจบอมก็ตามเจอ

ส่วนเดวิลของคลับไม่มีใครรู้ว่าเจ้าตัวจัดอยู่ในกลุ่มไหน ตามที่ได้กล่าวมา อาจจะเต็มใจอยู่ลึกๆเพราะทั้งหมดก็แค่โก่งค่าตัว หรืออาจจะไม่เต็มใจ เพราะอาจจะไม่ได้คิดขายตัว

เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจาก...

ตัวของเดวิลเอง

ประมาณสามทุ่มเศษ เดวิลปรากฏตัวในแบบที่พร้อมจะขึ้นเวทีและก็เป็นแบบนี้ทุกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเดวิลเป็นใคร ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้เครื่องสำอางนั้นใบหน้าจะใสแบบธรรมชาติหรือทรุดโทรมเพราะพอกเครื่องสำอางเยอะเพราะเจ้าตัวไม่เคยให้ใครเห็นใบหน้าแบบไร้เครื่องสำอางเลยสักครั้ง

“สวัสดีครับเดวิล คุณคงจะจำผมได้” สองขาเรียวชะงักเมื่อได้ยินเสียงทัก คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีท่าทีอย่างอื่นที่แสดงถึงอารมณ์หรือความคิดของเจ้าตัว

“ขอโทษด้วย ฉันไม่เคยคิดจดจำใครที่นี่”

“แล้วแบบนี้เมื่อไหร่เจ้านายของผมจะสมหวังสักทีละครับ”

“คงจะไม่มีทางสมหวังเลยล่ะ เลิกคิดเถอะ เสียเวลาเปล่า” ไม่พูดเปล่า สองเท้าของเดวิลก้าว หวังทิ้งห่างอีกฝ่ายออกมา

“เดี๋ยวก่อนสิครับ” ซึงลองเอ่ยเรียกแล้วก้าวมาดักหน้า ขวางเอาไว้ 

“ไม่สมหวังก็ไม่เป็นไร ยังไงช่วยรับนี่ไว้ด้วยนะครับ” มือแกร่งส่งช่อดอกไม้ พร้อมของขวัญให้

“ไม่ดีกว่าครับ”

“ถ้าคุณไม่รับ ผมก็คงต้องตามคุณอยู่อย่างนี้” เดวิลได้ยินอย่างนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะรับของนั่นมาไว้ในมือ โดยที่สีหน้ายังเรียบเฉยแต่ถ้าจะให้เดาเจ้าตัวคงไม่ได้เต็มใจเท่าไหร่นัก

“ขอบคุณ”

“รับรองคุณต้องชอบของขวัญจากเจ้านายของผมแน่นอน” ผู้ให้คลี่ยิ้มตบท้ายด้วยการให้เครดิตกับเจ้านายของตัวเอง เดวิลไม่พูดต่อความทำเพียงหอบของทั้งหมดเข้าห้องส่วนตัว ซึงลองจึงแยกตัวออกมาพบเจ้านายที่มานั่งรอตั้งแต่หัวค่ำ เหมือนที่แฟนคลับคนอื่นๆของเดวิลทำ

“เรียบร้อยครับท่าน”

“เดวิลชอบของขวัญพวกนั้นไหม?” แจบอมเอ่ยถามหลังจากที่ดื่มวอดก้าหมดแก้ว

“ไม่ได้แสดงออกอะไรครับ แต่ผมเชื่อว่าเมื่อเดวิลเปิดดูข้างใน เขาจะต้องชอบอย่างแน่นอน” ไม่มีใครไม่ชอบสร้อยเพชรราคาหลายล้านหรอก ทั้งตัวเขาและเจ้านายคิดเช่นนั้น ถึงได้เลือกสร้อยเส้นนั้นให้เดวิล

“นั่นสินะ ไม่นานเดวิลจะกลายเป็นลูกแมวเชื่องๆของฉัน” ดูเหมือนว่าแจบอมจะมั่นใจเอามากๆ ดวงตาคมจับจ้องไปที่เวทีรอเวลา ว่าที่ลูกแมวจะก้าวออกมาวาดลวดลาย

พรึ่บ!!!!

อยู่ๆไฟทั้งคลับก็ดับลง แขกบางส่วนตกใจ แต่บางส่วนนั้นค่อนข้างตื่นเต้นเพราะอีกไม่กี่วินาทีอาจจะมีโชว์ที่น่าสนใจ

พรึ่บ!!

“เดวิล!!!!! เดวิล!!!!! เดวิล!!!!! เดวิล!!!!!”

เมื่อไฟเปิดขึ้นอีกครั้งเสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มขึ้น เดวิลในชุดเสื้อแขนกุดสีแดงรัดรูป โชว์สัดส่วนเซ็กซี่เริ่มวาดลวดลายเซ็กซี่ ดวงตาเย้ายวนปรือเล็กน้อยกระชากใจทุกคนที่สบตา ...แต่ที่เรียกร้องความสนใจของแจบอมในตอนนี้ คงหนีไม่พ้นสร้อยเพชรที่เดวิลใส่มันขึ้นเวทีมาด้วย

“นึกว่าจะหยิ่งได้สักกี่น้ำ” ริมฝีปากเรียวเหยียดยิ้มอย่างพอใจ การที่เดวิลใส่สร้อยของเขามันเป็นการตกลงข้อเสนอโดยที่ไม่ต้องเอ่ยมาเป็นคำพูด เขามั่นใจว่าอีกฝ่ายยอมแน่ๆ และยิ่งเดวิลค่อยๆเดินลงเวทีตรงมาทางเขาตามสเต็ปดนตรีแล้วด้วย เขายิ่งมั่นใจ

“นั่น!! เดวิลลงจากเวที ”

“ครั้งแรกเลยนะ ที่ลงจากเวที เดวิลกำลังจะไปไหน?” แขกเริ่มแตกตื่น บางคนพยายามเข้ามาหาเดวิล แต่การ์ดของคลับกันไว้ บอกว่านี่เป็นหนึ่งในการแสดงห้ามโดนตัว

สองเท้าของเดวิลใกล้เข้ามาทุกที จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้าแจบอม ในตอนนี้ระหว่างทั้งคู่มีเพียงโต๊ะวางขวดและแก้วเท่านั้นที่ขวางอยู่ เดวิลออกลีลาเต้นเล็กน้อยก่อนจะกวาดทั้งขวดทั้งแก้วร่วงลงพื้นแตกกระจาย แล้วก้าวขึ้นไปยืนบนโต๊ะ เต้นเซ็กซี่ ซึ่งๆหน้าแจบอม ระยะแค่ยื่นมือออกมา ก็สามารถกระชากพาขึ้นเตียงได้สบาย

“นี่คือบริการพิเศษงั้นเหรอ?” ร่างสูงเอ่ยถาม ดวงตามองเดวิลอย่างเปิดเผยว่าต้องการมาก ถ้าร่างบางเป็นอาหารของถูกกินไปหมดทั้งตัวด้วยสายตาคมไปแล้ว

“งั้นมั้งครับ” ไม่พูดเปล่าเท้าข้างหนึ่งยื่นก้าวเหยียบโซฟาที่ร่างสูงนั่ง สร้างความหวาดเสียวให้คนที่มองอยู่ไม่น้อย ก็ตำแหน่งที่เดวิลเหยียบมันตรงกลางระหว่างเป้าพอดี โชคของแจบอมยังดีละมั้ง ที่เขานั่งแบบชายแท้ๆ คือถ่างขาสบายๆ ไม่ได้กระมิดกระเมี้ยนชิดขา ตำแหน่งของฝ่าเท้าของเดวิลจึงเหยียบอยู่บนเนื้อที่ของโซฟาที่เหลืออยู่ ไม่ใช่เนื้อหนังที่ทำให้เขาเจ็บ

“ชอบไหมล่ะครับ?” เดวิลถามพร้อมย่อตัวลงมาหา ชิดจนแทบจะจูบกันได้อยู่แล้ว...

“ชอบสิ...เดวิลมักทำอะไรที่มันดูร้อนแรงเสมอเลยนะ” มือแกร่งไล้ใบหน้าเย้ายวนของเดวิลเบาๆ หากแต่อีกฝ่ายเอี้ยวหลบอย่างมีจริต ไม่ให้เขาแตะต้องมากเกินไป

“ก็ไม่เสมอไปหรอก อาจจะร้อนแรง หรืออาจจะไม่เลย ที่ฉันมาตรงนี้ก็เพื่อ...”เดวิลกลับไปยืนที่โต๊ะอีกครั้ง นิ้วมือไล้สร้อยคอที่เขาให้ เคลื่อนไหวตามจังหวะเพลงเบาๆ ดวงตาเย้ายวนจับจ้องที่เขาเพียงคนเดียว แล้วเผยรอยยิ้มออกมา...รอยยิ้มที่ร้ายสมชื่อตน

กึก!!! 

สร้อยเพชรราคาหลายล้านถูกผู้สวมใส่กระชากออกอย่างแรง! จนเพชรบางเม็ดกระเด็นหลุดหายไปก็มี

“เพื่อคืนสร้อยสวะนี่ให้คุณ ค่าตัวของเดวิลแค่สร้อย? หยามกันไปหน่อยไหม?” ร่างบางโยนมันคืนโดยที่ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ ซึงลองที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่อ้าปากค้าง

ไม่เคยมีใครทำแบบนี้

ไม่เคยมีใครปฏิเสธอิมแจบอม

“หยิ่งไม่ใช่เล่นเลยนะ ปฏิเสธฉันถึงสองครั้งเชียว” แจบอมหยิบสร้อยที่ตกบนตักขึ้นมา เขาไม่ได้แสดงออกว่าโกรธ 

แต่คนใกล้ชิดอย่างซึงลองรู้ดี...

น้ำเสียงและแววตาของผู้เป็นเจ้านายเปลี่ยนไปจนน่ากลัว

“ต่อให้อีกกี่ครั้งฉันก็จะปฏิเสธ หยุดซะอิมแจบอม อย่ายุ่งกับฉันอีก”

“หึ! เรียกมาเลยดีกว่า เท่าไหร่?”

“คุณจ่ายไม่ไหวหรอก” เ จ้าตัวปฏิเสธ ก่อนจะลงจากโต๊ะ 

“เพราะสิ่งที่ฉันอยากได้คุณไม่มี” เดวิลพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากออกไป ไม่รู้ว่าสิ่งที่เดวิลทำเรียกว่าโก่งค่าตัว หรือต้องการปฏิเสธจริงๆกันแน่ 

แต่ที่แน่ๆอิมแจบอมจะเอา

“ซึงลองฉันต้องได้” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยสั่ง ซึงลองพยักหน้า ก่อนจะเดินนำการ์ดแยกออกมาบางส่วน ไม่ต้องรอเล่นเกมส์กันแล้ว ไหนๆก็ไหนๆอุ้มเลยก็แล้วกัน

ซึงลองกะเข้ามาอุ้มเดวิลเต็มที่

 แต่ทว่า...

เมื่อเขาเปิดประตูเข้ามาในห้องส่วนตัวของเดวิล ก็มีแต่เพียงความว่างเปล่า ไร้วี่แววของคนที่เจ้านายอยากได้

“ถามคนที่เฝ้าด้านนอกซิ! เดวิลออกไปหรือยัง?” ซึงลองสั่งและผู้เป็นลูกน้องก็รีบทำตาม เพราะหัวหน้าเริ่มจะหัวเสียเต็มที

“ไม่ครับ เดวิลยังไม่ได้ออกไป”

“แล้วทำไมไม่มี หาให้ทั่ว ยังไงคืนนี้ท่านต้องได้เดวิล” ซึงลองสั่งเสียงเด็ดขาด การ์ดร่างบึกก็เริ่มทำการค้นหาตัวเดวิลแต่ก็ไร้วี่แวว มีข่าวลือที่ว่าคลับนี้อาจมีทางลับให้เดวิลเข้าออกเฉพาะอาจจะเป็นความจริง เพราะไม่มีทางที่คนๆหนึ่งจะหายไปได้อย่างไร้ร่องรอยแบบนี้

“อาจต้องคุยกับอูยอง” ซึงลองพึมพำพร้อมต่อสายหารุ่นน้องในกลุ่มผู้เป็นเจ้าของคลับแห่งนี้ ให้ช่วยเรื่องเดวิล

[“ว่าไงครับพี่ซึงลอง?”] ปลายสายเอ่ยถามเมื่อรับสาย ซึงลองถอนหายใจเพราะความเครียด ก่อนจะเอ่ยถึงเหตุผลที่โทรไปรบกวน

“อูยอง เจ้านายของพี่อยากได้เดวิล” ค่อนข้างจะขวานผ่าซากเอามากๆ ทำเอาปลายสายเงียบไปนาน

[“คนอื่นเถอะ คนนี้ไม่ได้หรอก”]

“นายก็รู้จักคนอย่างท่านแจบอมดี อย่าทำให้มีปัญหาเลย บอกมาดีกว่าจะเจอเดวิลได้ที่ไหน” เหมือนจะขู่ แต่ปลายสายรู้ดีกว่าไม่ใช่ การพูดตรงๆเช่นนี้เป็นการดีเสียอีก เพราะอูยองจะได้รู้ว่าตัวเองอยู่จุดไหนในเกมส์นี้ ..ซึ่งจุดที่ว่าก็ไม่มีทางที่จะงัดข้อกับอิมแจบอมได้เลย

[“ใช่ ผมรู้... แต่เดวิลเป็นน้องของผม ผมให้ไม่ได้หรอก แค่นี้นะ...”] ซึงลองชะงักกับคำพูดของปลายสาย จะเอ่ยถามให้ละเอียดอีกฝ่ายก็ชิงตัดสายไปเสียแล้ว

“น้องชาย? ไม่จริงน่า อูยองมีน้องสาวแค่คนเดียวนี่น่า” ซึงลองไม่ปักใจเชื่อ เพราะรู้จักครอบครัวนี้ดี มีแม่เป็นประมุขของบ้าน มีอูยองเป็นลูกคนโตและโบรัมเป็นลูกคนเล็ก จะมีน้องชายเพิ่มเข้ามาได้ยังไงกัน

ซึงลองตัดสินใจกลับมาหาเจ้านายที่ตอนนี้รออยู่ที่ลานจอดรถบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านฟัง

“รุ่นน้องของนายคงอยากจะลองดี”

“ท่านครับ ผมขอเถอะ อย่าทำอะไรรุนแรงเลย ยังไงก็รุ่นน้องของผม ผมจะตามหาตัวเดวิลให้เอง อาจจะดูเสียมารยาทมากที่จะต้องบอกให้ท่านรอ” ซึงลองพูดอย่างเกรงๆอยู่บ้างเพราะตนไม่สามารถรับปากได้แล้วว่าจะพาตัวเดวิลมาได้วันไหน?

“ฉันให้เวลานายสองอาทิตย์ อย่านานกว่านี้”

“ครับ” ซึงลองไม่กล้าเอ่ยปากต่อรองเวลา เพราะรู้ดีว่าตนพลาดมาสามครั้ง 

ที่ไม่สามารถพาตัวเดวิลมาได้ ยังไงเขาต้องหาให้เจอตามระยะเวลาที่ถูกกำหนดไว้

 

หากแต่เมื่อกำหนดวันมาถึง...

ซึงลองคว้าน้ำเหลวในการตามตัวเดวิล แม้จะสืบได้ว่าน้องคนละแม่กับอูยอง แต่เขาไม่พบความความเชื่อมโยงทางสายเลือดของอูยองกับคนนอกครอบครัว หนำซ้ำตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาเดวิลไม่เคยปรากฏตัวในคลับอีกเลย

“ผมไม่มีคำแก้ตัวใดๆครับท่าน” ซึงลองก้มหัวสำนึกผิด ผู้เป็นเจ้านายวางปากกาที่ใช้เซ็นเอกสารลง แล้วส่งแฟ้มให้เลขา

“พังไนต์คลับนั่นซะ”

“ไม่ได้นะครับ!” เสียงแทรกจากเลขาดังขึ้นทันทีที่แจบอมสั่งพังไนต์คลับ ทำให้ทั้งสองคนชะงักหันมามองอย่างแปลกใจ

“คุณมีปัญหาอะไรเหรอจินยอง?”

“เอ่อ...คือไม่ได้เกี่ยวกับผมหรอก แต่ว่าถ้าท่านพังไนต์คลับ เพื่อบีบฝ่ายนั้น สถานการณ์อาจจะยิ่งแย่ก็ได้นะครับ” เลขาอ้ำๆอึ้งๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตาคมของเจ้านาย

“แย่ยังไง? มันเป็นทางเลือกที่ดีจะตาย ถ้าคลับของพี่ชายโดนพัง จะยังเห็นแก่ตัวหลบอยู่ก็ให้มันรู้ไปสิ” ร่างสูงพูดอย่างไม่รู้สึกผิดที่จะพังไนต์คลับเพื่อบีบคนๆหนึ่ง

“แต่ว่าท่านใช้ไม้นี้บีบ มันไม่คุ้มเลยนะครับ ถ้าใครรู้เข้าจะเอาไปพูดในทางลบได้ ลองคิดดูสิครับท่าน แค่คนกลางคืนแต่กลับต้องใช้กำลังบังคับแทนที่จะใช้วิธีอย่างอื่น”

“แล้วอย่างอื่นที่คุณว่ามันคืออะไรล่ะ?” เป็นซึงลองที่ถามขึ้นมาเอง เพราะทุกอย่างที่มีก็ใช้ไปหมดแล้ว ทั้งคำเชื้อเชิญ ทรัพย์สิน และเกือบจะใช้กำลังอุ้ม

“เอ่อ...อาจจะเป็น...เอ่อ...อาจจะเป็นความรักมั้งครับ”

“หึ! ตลก...ความรักกับพวกทำงานกลางคืนเนี่ยนะ” แจบอมหัวเราะเย้ยหยันทันทีที่ได้ฟังคำแนะนำจากเลขา ในขณะที่คนบางคนแววตาเศร้าหมองลง

นั่นสินะ...

ความรักกับคนทำงานกลางคืน ดูท่าจะเป็นไปไม่ได้

“บางทีที่เดวิลไม่ยอมใครง่ายๆอาจจะเป็นเพราะอย่างนี้ก็ได้นะครับ”

“อะไร?” แจบอมขมวดคิ้วไม่เข้าใจว่าเลขาหมายถึงอะไรกันแน่

“ก็เพราะรู้ว่าไม่มีใครจริงจังด้วยยังไงล่ะ ยิ่งยอมง่ายเท่าไหร่ ก็หมดคุณค่าเร็วขึ้นเท่านั้น ฝ่ายนั้นจึงไม่ยอมทั้งที่ท่านก็ทุ่มให้ไม่น้อย” แจบอมเงียบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเลขาพูดเหตุผลให้นึกถึงใจของเดวิล

“คุณรู้ได้ไงว่าเดวิลคิดแบบนั้น” ซึงลองเกิดนึกสงสัยขึ้นมา คำพูดคำจาของจินยองเหมือนเป็นเดวิลเองเสียอย่างนั้นแหละ

“เอ่อ...คือว่า... เดาเอานะครับใครๆก็พอเดาได้ถูกไหม? ยังไงผมขอตัวออกไปชงกาแฟมาให้นะครับ” จินยองตอบก่อนที่จะพาตัวเองหลีกเลี่ยงออกมาจากวงสนทนา

เขาเดินออกมาชงกาแฟด้านนอก หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหน้าเชยๆที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำนั้นซีดมาก ก็ควรจะซีดอยู่หรอกในเมื่อเจ้าตัวกำลังกลัวอยู่... เรื่องบ้าๆนี่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย อิมแจบอมไม่ควรเจอกับเดวิล

เพราะการเจอกันมันทำให้ชีวิตของเขาปั่นป่วน

“ครืดๆ...ครืดๆ...!” จิตใจของจินยองกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอีกครั้ง เมื่อมือถือในกระเป๋าเสื้อสูทด้านนอกสั่นขึ้น เมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามา คิ้วก็ขมวดเข้าหากันแทบจะทันที พี่ชายต่างแม่ไม่เคยโทรมาเวลานี้...

“มีอะไรครับพี่?”

[“จินยองนี่นายประสาทดีหรือเปล่า? ทำไมยังไปทำงานอีก?”] ปลายสายยิงคำถามมาอย่างหัวเสีย แต่ผู้ฟังรู้ดีว่าทั้งหมดนั่นก็เพราะความห่วง

“ถ้าไม่มาทำงานแล้วจะเอาเงินที่ไหนกินละครับ ยูคยอมก็ยังต้องไปเรียนทุกวัน ค่าใช้จ่ายมันมีนะ พี่”

[“แต่มันไม่ปลอดภัย เอาอย่างนี้ไหมลาออกก่อนเรื่องเงียบเมื่อไหร่ค่อยหางาน ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวพี่จัดการเอง”] ปลายสายเสนอมานั่นทำให้อดดีใจไม่ได้ ที่พี่ชายคนนี้ไม่ได้รังเกียจลูกต่างแม่อย่างตน หากแต่ทั้งหมดนั่นเขาไม่สามารถรับเอาไว้ได้ สิ่งที่พ่อและแม่เคยทำเอาไว้มันหนักหนาเกินไป

“ไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณน้ารู้เข้าท่านจะไม่พอใจ”

[“เรื่องแม่เดี๋ยวพี่จัดการเอง ยังไงเราก็พี่น้องกัน แม่คงไม่โกรธอะไรมากมายหรอก”] ปลายสายคิดแทนบุคคลที่สามแต่จินยองไม่เห็นด้วย

“แต่ถ้าผมกับยูคยอมเข้าไปอยู่ในชีวิตของพี่มากกว่านี้ คุณน้าจะยิ่งเจ็บปวดนะ บางทีพี่โบรัมเองก็อาจจะเจ็บปวดไปด้วย” จินยองเอ่ยถึงพี่สาวคนรองอีกคน ที่ไม่ค่อยชอบเขากับยูคยอม

[“ไม่เอาน่าจินยอง”]

“พอเถอะครับ แค่พี่ให้ผมทำงานที่นั่นเป็นรายได้เสริม แค่นี้ก็มากพอแล้วส่วนปัญหาอื่นๆผมจะจัดการเอง” จินยองเอ่ยตัดบท ไม่ต้องการให้พี่ชายเกลี้ยกล่อมไปมากกว่านี้

[“พูดอย่างกับจะจัดการได้อย่างนั้แหละ ฝ่ายนั้นเป็นใครนายก็รู้”]

“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ว่ายังไงเขาไม่มีทางหาเจอแน่ เอาเป็นว่าผมจะไม่ไปที่นั่นจนกว่าเรื่องจะเงียบแล้วกันนะ ผมรักพี่นะครับ บายครับ” จินยองพูดไม่ให้อีกฝ่ายห่วงพร้อมวางสายอย่างรวดเร็ว เพราะเกรงว่าจะใจอ่อนกับความห่วงใยของพี่ชาย จากนั้นก็คว้าถ้วยกาแฟกลับเข้าไปเสิร์ฟที่ห้องทำงานของเจ้านาย

 

ด้านแจ็คสัน

[“แจ็คสันสองอาทิตย์แล้วนะ รีบจัดการให้เสร็จแล้วมาช่วยงานฉันที่นี่”] เสียงปลายสายสั่งอย่างไม่สบอารมณ์นัก เพราะนี่กินเวลามาสองอาทิตย์แล้วที่แจ็คสันต้องอยู่จัดการปัญหาที่เกาหลี

“ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดครับ”

[“เร็วที่สุดแล้วมันเมื่อไหร่? ฉันต้องการเวลาที่แน่นอน”] คำถามนั้นทำให้แจ็คสันลอบถอนหายใจ จริงๆแล้วเขาตอบไม่ได้ เพราะกำหนดเวลาไม่ถูกจริงๆ

“ผม....”

[“ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะใช้วิธีไหน แต่อีกสามวันฉันจะต้องเห็นนายที่ฮ่องกง”] คำประกาศิตสั่งก่อนที่สายจะถูกวางไปโดยที่ไม่รอให้คนทางนี้ต่อรองเลยสักนิด ดังนั้นมันจึงหมายความว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยภายในสามวัน 

แจ็คสันถึงกับกุมขมับกับผลงานยอดแย่ของตัวเอง เรื่องของคุณย่าต้วนก็ยังสืบได้ไม่ถึงไหน ปัญหาใหญ่อย่างนายตำรวจจินฮยอกยังเข้ามาอีก นอกจากจะทำให้เขาไม่สามารถกลับฮ่องกงได้แล้ว ธุรกิจต่างๆในเกาหลีถึงกับมีปัญหา ทั้งลูกค้าและนักพนันต่างเริ่มขาดความเชื่อมั่น

 “นายตำรวจใหญ่ที่ควบคุมพื้นที่แถบนี้อยู่ชื่อชเวจินฮยอก และมีลูกชายวัยกำลังน่ารักชื่อชเวยองแจ”

อยู่ๆคำพูดของแจบอมก็ดังเข้ามาในหัว แม้ตอนแรกจะคิดว่าคงไม่ต้องทำถึงขั้นนั้น แต่ตอนนี้ทางเลือกของเขาแทบจะไม่มีเลย

“เอารถออก ฉันจะไปอิมกรุ๊ป” แจ็คสันสั่งลูกน้องพร้อมกับคว้าเสื้อสูทที่พาดบนเก้าอี้มาสวม ในเมื่อต้องเลือกแบบนี้เขาก็ควรไปหาคนที่รู้เรื่องนี้ที่สุดอย่างแจบอม

 

“รอสักครู่นะครับ ผมขอรายงานท่านประธานก่อน” เมื่อมาถึงอิมกรุ๊ปเลขาของแจบอมก็ขอให้เขารออย่างมีมารยาท จากนั้นก็กดโทรศัพท์รายงานผู้เป็นเจ้านาย แจ็คสันรู้ว่าเลขาคนนี้ชื่อปาร์คจินยอง เข้ามาทำงานได้ปีกว่าๆ แต่เขาเพิ่งจะเคยเห็นตัวจริงเป็นครั้งแรก ...

แต่ทว่า...

“เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า?” อยู่ๆแจ็คสันก็ถามขึ้น เขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ และความจำรวมไปถึงสัญชาตญาณในการเป็นนักล่าของเขามันไม่เคยพลาด เคยเจอกันแล้วแน่ๆเขามั่นใจ

“ผมรู้ว่าคุณคือคุณแจ็คสันแต่เราเพิ่งจะเคยเจอกันเป็นครั้งแรกครับ”

“แปลกจัง ทำไมฉันมั่นใจว่าเคยเจอนาย”

“บางทีเราอาจจะเคยเดินสวนกันก็ได้มั้งครับ เชิญด้านในเลยครับ ท่านประธานอนุญาตแล้ว” เลขาพูดก่อนจะเปิดประตู เชิญแจ็คสันเข้าไปในห้องทำงานของแจบอม

“หายเข้ากลีบเมฆไปตั้งสองอาทิตย์ อยู่ๆลมอะไรหอบมาล่ะ เพื่อน” ทันทีที่เห็นหน้าแจบอมก็เอ่ยทักทายแต่ไม่วายแขวะเล็กแขวะน้อย

“ลมของความอยากรู้มั้ง”

“ความอยากรู้?”

“ลูกของนายตำรวจจินฮยอก” แจ็คสันเอ่ยพูดต่อ ทำให้แจบอมหัวเราะในลำคอ

“หึหึ ฉันลืมเรื่องนี้ไปแล้วนะเนี่ย แต่ถ้านายอยากรู้ฉันก็พร้อมจะบอก” แจบอมเปิดปากเล่าเรื่องของลูกชายนายตำรวจใหญ่ให้ฟังทั้งหมด ทำให้แจ็คสันรู้ว่าแท้จริงแล้ว ‘วัยกำลังน่ารัก’ ในความหมายของแจบอมคือ ‘วัยกำลังขบเผาะ’ ต่างหาก 

เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กเล็กแต่เป็นวัยรุ่นที่เรียนมหาลัยปีหนึ่ง

“มีรูปไหม?”

“เห็นฉันเป็นคนยังไงวะแจ็คสัน มันใช่เรื่องเหรอที่จะต้องเก็บรูปเด็กผู้ชายไว้อ่ะ”

“อย่าลีลาเยอะ การที่นายรู้รายละเอียดฝ่ายนั้นเยอะขนาดนี้ แสดงว่านายก็ต้องเล็งเล่นงานนายตำรวจคนนี้อยู่เหมือนกัน”

“อันที่จริงก็ถูกอย่างนายว่าแหละ นายตำรวจคนนี้เห็นว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทของมาร์ค เลยพลอยเล่นฉันไปด้วย ฉันเลยคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ฝ่ายนั้นหยุด”

“แต่ตอนนี้ฉันว่านายไม่ต้องทำแล้วล่ะ เพราะฉันจะจัดการเอง” แจ็คสันพูดด้วยสีหน้านิ่งๆแจบอมยังไม่ทันจะได้ถามวิธีการของเพื่อน เลขาหน้าห้องก็เคาะประตูเสียก่อน

“เครื่องดื่มกับของว่างครับ” ผู้เข้ามาใหม่จัดการเสิร์ฟเครื่องดื่มและของว่าง แจ็คสันจึงอดไม่ได้ที่หันมามองคนๆนี้ เพราะยังไงเขาก็ยังข้องใจอยู่ดี

“แจ็คสันนายจะกินเลขาของฉันเลยไหม?” แจบอมที่หันมาสังเกตเห็นเข้า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังไม่พอใจ แต่นั่นส่งผลให้จินยองมองแจ็คสันกลับจนกลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งคู่กำลังจ้องตากัน!

“หึ...” อยู่ๆแจ็คสันก็หัวเราะในลำคอขึ้นมา ในขณะที่แจบอมกับจินยองมีสีหน้างงๆกับท่าทางแปลกๆแบบนั้น 

“นี่แกปกติดีหรือเปล่าวะแจ็คสันอยู่ๆก็หัวเราะ”

“ฉันปกติดี แต่ที่หัวเราะเพราะกำลังขำที่นายไม่ได้ฉลาดทุกเรื่องอย่างที่หลายๆคนเข้าใจไง ลาล่ะฉันมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ” แจ็คสันไม่รอให้ใครซักไซร้อะไรก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปหน้าตาเฉย

“อะไรของมันวะ” แจบอมยังไม่หายงง ในขณะที่คนบางคนเริ่มร้อนตัวจนถึงขั้นเหงื่อออกตามไรผมทั้งๆที่แอร์เย็นเฉียบ ถามว่าอยากหนีไหมคำตอบก็ต้องว่า ‘อยาก’ อยู่แล้ว แต่ฐานะทางบ้านมันไม่เอื้อ เงินเดือนดีๆจากอิมกรุ๊ปมันคือสิ่งจำเป็น!


 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 391 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4745 WaterIsMe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 23:56
    พี่แจ็คก็คือคนที่ฉลาดที่สุดของเรื่องเน้55555
    #4,745
    0
  2. #4710 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 14:53
    แจ็คสันรู้แน่ๆ หรือรู้ว่าเพื่อนชอบคนนี้นะ
    #4,710
    0
  3. #4680 Facebook12345 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 14:35

    เฮียรู้แน่ๆเลยอะ

    #4,680
    0
  4. #4650 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:27
    แจ็คสันรู้แล้วว่าจินยองคือเดวิลลลลล
    #4,650
    0
  5. #4556 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:34
    แจ็ครู้แล้วว่าจินยองคือเดวิล
    #4,556
    0
  6. #4451 Prachaya_pompam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 01:22
    ว่าแล้วว่าเดวิลคือจินยองงง
    #4,451
    0
  7. #4345 mai_maylody (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 21:57
    จินยองคือเดวิล หูยยย เหมือนแจ็คสันจะรู้แล้วนะคะ
    #4,345
    0
  8. #4228 xstcphpp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 05:20
    เดวิล = จินยอง
    #4,228
    0
  9. #4175 khunsom08 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 12:11
    เดวิลคือจินยองใช่มั้ย แจ็คสันดูออก
    #4,175
    0
  10. #4160 Elle1995 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 17:33
    ทำไมแจบอมมองไม่ออกเนี่ยยย
    #4,160
    0
  11. #4159 0942845903 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 17:05
    จินยองเก็บอาการดีๆค่ะลูก555555
    #4,159
    0
  12. #4158 sweetzz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 15:27
    พี่แจ็คมาแปปเดียว รู้เรื่องเลย
    #4,158
    0
  13. #4156 thuglifes (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 01:24
    รออออ่านต่อนะคะ สนุกกกมากเลยคะ
    #4,156
    0
  14. #4155 nichamon_ncm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 19:37
    ยังสนุกเหมือนเดิม
    #4,155
    0
  15. #4154 Janriel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 19:34
    พี่แจ็คมองออกแล้ววว
    #4,154
    0
  16. #4153 praew-yyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 18:48
    เราว่าตอนที่จินยองแต่งเป็นเดวิลก็คงจะมีส่วนต่างกับตอนไม่แต่งอยู่นิดหน่อย ถ้าเป็นเรามองแรกๆก็คงมองไม่ออกหรอกแต่ถ้าจ้องดีๆต้องจำได้แน่ คุณอิมแจบอมคะได้โปรดมองดีๆๆๆๆเถอะค้าาาา เดวิลอยู่ใกล้ท่านนิดเดียวเองนะค้าาาาาา-.-
    #4,153
    0
  17. #4152 ครีเอตเตอร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 18:15
    เราอ่านเรื่องนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว แค่เราก็ยังชอบเหมือนเดิม โดยเฉพาะคู้นี้อะ ชอบ~~
    #4,152
    0
  18. #4151 fa_tida (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 18:12
    เดวิลคือจินยองชัวร์
    #4,151
    0
  19. #134 LotusSi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 16:34
    แบมเกือบแล้วววว 55+ ยังดีมาร์คคิดได้นะ ไม่งั้นเสร็จแน่
    #134
    0
  20. #133 LotusSi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 15:40
    โอ๊ะแบมแบมเกือบไปแล้วน้าาาาโชคดีมาร์คยังหยุดได้555+ ยองแจกำลังมาแล้วใช่ปะไรท์
    #133
    0
  21. #132 กะทิกระเทียม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 13:06
    มาร์คอดทนนะมาร์ค มาร์คต้องสู้นะ แบมแบมหายแล้วค่อยจัดหนัก 5555555555555555
    #132
    0
  22. #131 gg_giig (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 12:47
    งือออ น่ารักมากกกก ทั้งน้องแบมและก็พี่มาร์ค >______< แอบคิดว่าถ้าน้องแบมหายจะเป็นไงน้าาา ไม่อยากให้มีดราม่าเลยค่ะะ
    #131
    0
  23. #122 aum5120 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 00:07
    งื้ออออออ สตรอว์เบอรี่อร่อยมั้ยแบมมมมม ก็ไปชิมแบบนั้นนนน ก็เข้าทางมาร์คคนหื่นสิๆๆๆ เขินนนนนนน นับวันๆๆจะหวานขึ้นเรื่อยยยย ยังไม่พร้อมรับดราม่าเลยยย อย่าเพิ่งได้มั้ยยยย
    #122
    0
  24. #121 ok go (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 23:01
    โอ่ยยยยยย น้องแบมเอ๊ยยยย ทำไปได้ไม่อายเขาเลย 555555555

    น้องเป็นแบบนี้ไปตลอดเลยได้ไหม 55555 เปลี่ยนเป็นฟิคมุ้งมิ้งได้ไหม 55555
    #121
    0
  25. #120 Suchawalee_scwl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 21:51
    ง่าา ไรท์จย๋าาา ดราม่ามาไวจูง -0- .
    #120
    0
  26. #119 racha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 18:41
    แอร๊ยยยยย ฟิน
    #119
    0
  27. #116 `wish (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 16:11
    โอสสสสส*^* อ่านและฟินมากอ่ะ *กัดผ้า* พี่มาร์คมุ้งมิ้งละมุนมากอะแงงง เขินนน;____; น่ารักละเกินนนนนนนน <3
    #116
    0
  28. #115 Mymimi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 14:23
    มาร์คแบมอย่ามีดราม่าเลยะ T^T

    อยากกินสตอเบอรี่ 55555
    #115
    0
  29. #114 Geminious (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 13:24
    แอร๊ยยย เขินนนอะ แบมแบมโดนเอาเปรียบตลอด 555
    #114
    0
  30. #113 Aimylie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 11:00
    แง่~ หวานๆน่ารัก ชอบบบบบบบบ~
    #113
    0
  31. #111 pimmiepimprae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 09:53
    อย่าดราม่าน้าาาาา
    #111
    0
  32. #110 FairyStar13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 09:45
    อย่าดราม่ามากนะคะ สงสารน้องแบม
    #110
    0
  33. #109 LotusSi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 09:42
    ไรท์ฟินมากกกก ยิ้มแก้มจะแตกแล้ว555+ เออคนอื่นจะมา แต่มาร์คแบมดราม่า งั้นแบมแบมก็จะกลับมาเป็นปรกติใช่ไหมอะ
    #109
    0
  34. #108 littlemj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 09:33
    สนุกสุดๆ รักเรื่องนี้เลย> < น้องแบมนี่น่ารักมาก แล้วตอนนี้คำพูดของมาร์คดูมีอะไรแอบแฝงนะ เหมือนมาร์คจะรู้ตัวว่าถ้าแบมหายเป็นปกติ แบมอาจจะไม่ได้อ้อนมาร์คแบบนี้ อาจจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆใช่มั้ย~ ดราม่าก็กำลังจะมาแล้ว ฮืออออ ชอบเวลาแบมอ้อ้นมาร์ค น้องน่ารักมากจริงๆ พี่มาร์คนี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้นไปแล้วสินะ5555 แต่งดีมากเลยค่ะ มาต่อไวๆนะคะ อยากให้อัพบ่อยๆจัง5555 เป็นกำลังใจให้นะค้า สู้ๆ
    #108
    0
  35. #107 Starry Midnight (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 08:44
    ไรท์อย่าดราม่าหนักมากนะคะ 
    สงสารหนูแบม ;-; 

    บทคนอื่นจะเด่น คิดว่าคงเป็นเฮียแจ็ค แต่อยากให้ซองฮีเด่นเหมือนกันอ่า ชอบเธอจริงๆนะ น่ารัก >,.<
    #107
    0
  36. #106 TINGTINGCraz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 08:06
    อ้ากกกกอ่านไปเขิลไป><สนุกมากๆๆเลยยค่าาา
    #106
    0