[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 น้ำตาและความหวาดกลัว - ยั่ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 682 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

 

แจ็คสันให้คนออกตามหาแบมแบมเป็นเวลาสองวันแล้วแต่ก็ยังไร้วี่แวว พายุก็เข้าโหมกระหน่ำทุกวันทำให้การค้นหาเป็นไปด้วยความยากลำบากเพิ่มขึ้น

“ยังหาไม่เจออีกเหรอ?” เสียงทรงอำนาจถามขึ้นเมื่อปิดแฟ้มเอกสารลงแล้วรอฟังคำตอบ ซึ่งตัวผู้ถูกถามเองก็ก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความลำบากใจที่จะต้องให้คำตอบที่อาจทำให้ผู้เป็นนายไม่พอใจ

“ยังครับ”

ปึง!!!

“ทำงานกันภาษาอะไร! ตั้งสองวันแล้วยังหาไม่เจออีก” มาเฟียหนุ่มจับแฟ้มเอกสารฟาดลงกับโต๊ะทำงานด้วยความไม่พอใจ ทำให้ลูกน้องหลายคนที่อยู่ใกล้ๆนั้นสะดุ้งเล็กน้อย เว้นเสียก็แต่แจ็คสันที่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนนอกเหนือจากรู้สึกแย่ที่ทำงานไม่ได้ดีเท่าที่ควร

“พายุมันเป็นอุปสรรคครับ” เมื่อได้ยินคำว่าพายุ มาร์คก็อดรู้สึกกระวนกระวายในใจไม่ได้ เรือลำนั้นมันเก่ามากแล้ว หากยังคงอยู่ท่ามกลางพายุแบบนี้คงมีแต่แย่กับแย่ หนำซ้ำอาหารกับน้ำที่ทิ้งไว้บนเรือก็น่าจะหมดไปตั้งแต่วันก่อนแล้วด้วย ตอนนี้ยังพอมีความหวังว่าแบมแบมจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ถ้าช้าไปมากกว่านี้ความหวังที่เหลือมันอาจจะเป็นศูนย์ไปเลยก็ได้

“ฉันจะออกหาด้วยตัวเอง”

“ว่ายังไงนะครับ?”

“ก็บอกว่าจะออกหาเองไง สั่งคนให้เตรียมตัวเดี๋ยวนี้เลย” ทันทีที่ผู้เป็นนายสั่งจบ แจ็คสันก็รีบสั่งการแบบเร่งด่วนทำให้มีความวุ่นวายเกิดขึ้นไม่น้อย คนที่เพิ่งกลับมาจากค้นหาก็ยังไม่ทันได้พักก็ต้องออกไปช่วยกันอีกรอบ…

“ฉันว่าไม่รอดแล้วล่ะ ไม่น่าเสียเวลาออกตามหาเลย ” มีเสียงหลายเสียงพากันพูดว่าแบมแบมคงไม่มีทางรอดแล้วเป็นแน่ เรือก็เก่าพายุก็เข้า หากเรือไม่อับปางก็คงถูกพายุพัดไปไกลแล้ว

“หุบปากไปเหอะน่า เจ้านายสั่งก็ทำๆไปเถอะ” คนหนึ่งออกปากปรามเพื่อนเมื่อเห็นว่ามาร์คกับแจ็คสันเดินมาทางนี้

“เตรียมตัวกันพร้อมแล้วใช่ไหม?” มาเฟียหนุ่มถามขึ้นด้วยสีหน้าที่แสนจะนิ่งเฉย แต่สายตาดุดันมีอำนาจตามแบบของตน

“ครับพร้อมแล้ว”

“ดี! เราจะออกแบ่งออกเป็นสองทีม ทีมที่หนึ่งค้นหาใกล้เคียงกับตรงจุดที่ทิ้งเรือ แล้วก็อีกทีมไปกับฉัน เราจะออกค้นหาตามทิศลมของพายุ ที่มันอาจจะพัดเรือไป ” มาร์คบอกแผนการในการค้นหาซึ่งทุกคนตั้งใจฟังทุกคำพูด จากนั้นก็แยกย้ายกันไปตามทีมของตน

การค้นหานั้นมีทั้งทางน้ำและทางอากาศ ดูเหมือนว่าจะเป็นการลงทุนที่สูงสำหรับการตามหาเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวแต่ สำหรับมาร์คต้วนแล้ว ไม่เลยสักนิดนี่อาจมันจะน้อยไปด้วยซ้ำ เมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งที่ได้ทำลงไป

 ถึงอย่างไรการตามหาในวันนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อทั้งหมดออกตามหากันมาได้สักพักพายุก็เข้าโหมกระหน่ำอีกครั้ง จนเรือบางลำต้องกลับเข้าฝั่ง จะมีก็แต่มาร์คต้วนและทีมค้นหาทางอากาศเท่านั้นที่ยังคงดันทุรังอยู่

“เจ้านาย ผมว่าเราต้องกลับแล้วนะ พายุมันแรงเกินไป!!” มือขวาคนสนิทพยายามตะโกนบอกให้ผู้เป็นนายถอดใจแล้วกลับ เพราะถ้าขืนตามหาต่อไป อาจจะไม่ใช่แค่แบมแบมที่หายไปแบบนี้ พวกเขาเองก็อาจจะหายไปพร้อมกับพายุนี้ด้วย

“หุบปาก! บินต่อไป!” ร่างสูงไม่ยอมฟังง่ายๆ เขาสั่งให้นักบินฝืนบังคับฝ่าพายุต่อไป ในขณะที่สายตาของตนยังคงมองผ่านกล้องส่องทางไกลควานหาเรือประมงลำเก่า

“แต่ เจ้านายครับ!”

“นั่น!! บินไปทางนั้นเหมือนฉันจะเห็นอะไรบางอย่าง!!” มาร์คที่ไม่ฟังคำทักท้วงส่องกล้องจนเจออะไรบ้างอย่างเข้า เขารีบสั่งให้นักบินบังคับเฮลิคอปเตอร์ไปตามทิศทางนั้นทันที

“นั่นมันเรือลำนั้นนี่ เจ้านายดูเหมือนเราจะเจอแล้ว” ริมฝีปากเรียวกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเจอเรือที่กำลังตามหาสักที เมื่อบินเข้ามาใกล้ทีมช่วยเหลือก็โรยตัวลงไปพาตัวแบมแบมขึ้นมา แต่ผ่านไปนานกว่าสิบนาทีแล้วยังมีทีท่าว่าจะออกมาเสียที

“ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่ออกมาอีก” ใจของมาเฟียหนุ่มเริ่มกระวนกระวายอีกครั้ง จนในที่สุดเขาตัดสินใจตามทีมช่วยเหลือลงไปที่เรือ

 สายตาคมกวาดมองสภาพของเรือทันทีที่ลงมาเหยียบ ดูท่าทางแล้วคงโดนพายุมาหนัก แต่ทนมาได้ถึงขนาดนี้ถือว่าโชคยังช่วยอยู่

“ทำไมยังไม่พาขึ้นไปอีก?”

“เจอแล้วครับ..แต่ว่า..” หนึ่งในนั้นพูดด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะมองลงไปที่ท้องเรือ ทำให้มาร์คต้องตามลงไปดูเอง สภาพที่เห็นทำเอาถึงกับใจหาย แบมแบมกำลังซุกตัวกับซอกแคบๆกอดผ้าห่มผืนบางๆเอาไว้แน่นไม่ยอมออกมา ทั้งๆที่ทีมช่วยเหลือพยายามเรียกเท่าไหร่ก็ตาม

“ฮึก...ฮือ...” เสียงร้องไห้ของแบมแบมดังไม่ขาดระยะ แถมยังสั่นเทาไปหมดทั้งตัว ยิ่งทีมช่วยเหลือพยายามจับตัวแล้วดึงออกมา ร่างบางก็ยิ่งซุกตัวชิดกับซอกนั้นเพื่อหนีมากยิ่งขึ้น ทำเอาหลายคนส่ายหัวถอดใจ

“ฉันเอง...ออกมานี่สิแบมแบม!” มาร์คเป็นฝ่ายเข้าไปใกล้เอง พร้อมกับยื่นมือเข้าไปใกล้ แต่แบมแบมก็ยังคงหลับหูหลับตาร้องไห้ไม่ยอมหยุด เขารอจังหวะอยู่นานจนกระทั่งอีกฝ่ายหมดแรง ก็ออกแรงดึงร่างเล็กๆนั่นออกมา

“ม่ายยยย!!!! ไม่นะ!!! ไม่!!!” ร่างบางกรีดร้องเมื่อถูกคว้าตัวออกมาได้ ทั้งดิ้นทั้งข่วนมาร์คด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ทว่ามันน้อยนิดนักเมื่อเทียบกับแรงของอีกฝ่าย เพียงครู่เดียวคนพยศก็หมดแรงหอบจนตัวโยน...

“หมดฤทธิ์แล้วสิท่า...ทีนี้ก็ไปกันได้แล้ว” ไม่พูดเปล่า เขาคว้าตัวออกมาทันทีที่สบโอกาส แต่กว่าจะกลับขึ้นมาที่เฮลิคอปเตอร์ได้ก็เล่นปวดหัวกันอีกรอบเพราะแบมแบมแผลงฤทธิ์ใส่อีก จนทำให้เหนื่อยกันไปตามๆกัน ยิ่งพยายามดุให้หยุดพยศแต่ผลที่ได้กลับตรงข้าม ร่างบางกรีดร้องใส่ แถมยังทั้งดิ้นทั้งข่วนเต็มกำลังที่มี

“นี่แกไม่ได้จำใส่หัวเลยใช่ไหม ว่าทำตัวเก่งกับฉันแล้วมันจะเป็นยังไง” ร่างสูงดุใส่ด้วยความโกรธเมื่อถูกข่วนที่หน้าจนเป็นรอยแดงไปหมด

“กรี๊ด!!” ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไม่ฟังคำขู่เลย เขายังคงกรีดร้องอยู่ตามเดิม ทำให้มาเฟียหนุ่มหมดความอดทนจับไหล่เล็กแล้วบีบแรงๆ

“ฉันบอกให้หยุด!”

“ฮึก...ฮือ..เจ็บ..”เสียงร้องไห้สะอื้นออกมาจากที่ร้องอยู่แล้วงานนี้ร้องหนักขึ้น แต่ว่าต่างจากเดิมที่อาละวาดน้อยลง ทำให้มาร์คพาขึ้นมาบนเฮลิคอปเตอร์ได้สำเร็จ เมื่อขึ้นมาแล้วแบมแบมก็กอดตัวเองแน่น กวาดสายตามองทุกอย่างด้วยความหวาดระแวง เนื้อตัวก็สั่นเทาจนน่าสงสาร …

สี่ชั่วโมงต่อมา

“เป็นไงบ้าง” มาร์คถามแม่บ้านที่เดินลงมาทั้งที่สายตายังไม่ละจากนิตยสารรถยนต์ ดูเหมือนมาเฟียหนุ่มจะถามแบบลอยลมไม่ได้ใส่ใจ แต่ทว่าหาเป็นเช่นนั้นไม่ เขากำลังตั้งใจรอฟังคำตอบจากแม่บ้านอยู่เลยทีเดียว ว่าเวลานี้แบมแบมเป็นอย่างไรบ้าง ตั้งแต่มาถึงที่บ้านก็ให้แม่บ้านช่วยดูแล โดยที่ไม่รู้ความเป็นไปของเด็กคนนั้นมาเกือบชั่วโมงแล้ว

“ดิฉันประสาทจะกินค่ะ”

“ยังไง?” งานนี้เขาวางนิตยสารลงแล้วหันไปมองหน้าแม่บ้านอย่างอยากรู้คำตอบจริงๆ ว่าเพราะอะไรทำไมเธอถึงได้รู้สึกเหมือนจะประสาทกินแบบนี้

“ก็แบมแบมน่ะสิคะ พูดไม่รู้เรื่องเลย ให้อาบน้ำก็ไม่ยอมอาบ ถูกตัวหน่อยก็กรีดร้อง นี่ดิฉันก็พยายามอาบให้นะคะ แต่ไม่ไหวค่ะ ทั้งหยิกทั้งข่วน ระบมไปหมดทั้งตัวแล้วค่ะ” แม่บ้านวัยสามสิบเศษพูดพร้อมกับทำท่าทางให้ดูน่าเห็นใจ ซึ่งความจริงแล้วสภาพของเธอนั้นก็น่าเห็นใจจริงๆ ดูผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมดแถมแขนก็ยังมีรอยข่วนเป็นทางยาว

“งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเอง” คำพูดนั้นทำให้ผู้ฟังยิ้มอย่างดีใจ ที่ไม่ต้องกลับขึ้นไปดูแบมแบมอีก เธอรีบก้มหัวโค้งขอบคุณแล้วรีบออกมาจากตรงนั้นทันที เพราะขืนชักช้าเจ้านายเปลี่ยนใจขึ้นมาคนที่ซวยก็คือเธอเอง

เมื่อแม่บ้านเดินไปพ้นสายตาแล้ว ร่างสูงก็ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป ห้องนอนแบมแบมที่อยู่ติดกับห้องของคุณย่า

 “ฮึก..ฮือ..”

“จะร้องอะไรกันนักกันหนาห๊ะ!?”

“ฮึก..” ดูเหมือนร่างบางจะไม่ได้ฟังคำพูดที่เขาพูดออกไปเลย เจ้าตัวยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นตามเดิม จนมาร์คต้วนหมดความอดทนเดินไปกระชากตัวให้ยืนขึ้นแล้วลากไปที่ห้องน้ำ

“หยุดร้องสักที ฉันชักจะปวดประสาทกับแกแล้วนะ แล้วทำไมยังไม่อาบน้ำอีกอยากจะเน่าตายในชุดนี้ใช่ไหม?” มาร์คพูดพร้อมๆกับจับดึงชุดที่แบมแบมสวมอยู่แรงๆ จนร่างเล็กๆถลาไปตามแรงของมือนั้น

“กรี๊ด!!...”

“หยุดกรี๊ดเดี๋ยวนี้นะ แกนี่มันดื้อด้านจริงๆ อาบน้ำเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันกลับมาแล้วแกยังอยู่ชุดนี้ได้เห็นดีกันแน่!!” ร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกจากห้องน้ำไป ฝ่ายผู้ที่ถูกทิ้งไว้แทนที่จะปฏิบัติตาม กลับซุกตัวลงนั่งกอดเข่าตรงซอกมุมข้างอ่างอาบน้ำ และกวาดสายตามองไปรอบๆด้วยความหวาดระแวง
 

เวลาผ่านไปสักพักมาเฟียหนุ่มกลับมาอีกครั้ง เมื่อเข้ามาแล้วไม่เห็นแบมแบมสองเท้าของเขาก็ตรงมาที่ห้องน้ำทันที กับภาพที่เห็นนั้นทำให้ถึงกับหมดความอดทน เด็กนั่นทำเหมือนกับว่าคำสั่งของเขาไม่มีความหมายถึงได้ไม่ยอมทำตามแบบนี้

“แบมแบม! แกคิดจะลองดีกับฉันใช่ไหม!” ร่างสูงเดินตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่มที่พยายามจะคลานหนี จากนั้นก็กระชากตัวของอีกฝ่ายขึ้นมา สองมือเล็กๆของแบมแบมพยายามทุบตีให้เขาปล่อย แต่แรงนั้นกลับทำให้คนอย่างมาร์คต้วนอารมณ์เสียมากกว่าจะรู้สึกเจ็บ!

“อย่า!!”

“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ! มานี่เลยอยากลองดีนัก” ไม่ใช่แค่พูดเฉยๆ เขาลากคนตัวเล็กมาที่ใต้ฝักบัว จากนั้นเปิดน้ำราดทั้งชุดที่สวมอยู่จนเนื้อตัวเปียกโชก

“ปล่อย!”

“ไม่ปล่อย! อยากลองดีนักไม่ใช่เหรอ ฉันก็กำลังจะจัดให้นี่ไง!” ไม่พูดเปล่าแต่กลับบีบครีมอาบน้ำใส่ตัวของร่างบางแล้วจัดการขยี้ให้เป็นฟองไปทั่วทั้งตัว ตั้งแต่หัวลงไปเลยทีเดียว ทำให้แบมแบมที่ไม่ได้หลับตารู้สึกแสบจนกรีดร้องออกมาอย่างน่าสงสาร

“อื้อ!!..แสบ..ฮึก..แสบ” เสียงสั่นพูดซ้ำๆจนทำให้มาร์ครีบล้างฟองเหล่านั้นออก จากนั้นก็ช่วยให้ร่างบางหายจากอาการแสบตา

“หึ เปียกไปหมด! ” กว่าจะอาบน้ำให้แบมแบมทั้งเสื้อผ้าเสร็จ สภาพของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับอีกฝ่าย คือเปียกโชกไปทั้งตัว ส่วนร่างบางนั้นเมื่อได้รับอิสระจากมือแกร่งก็ทรุดลงนั่งกับพื้นห้องน้ำกอดตัวเองด้วยความหนาว

“ฮึก..นะ หนาว..”

“ถ้าหนาวก็เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ แล้วอีกพักก็ลงไปกินข้าวข้างล่าง อย่าต้องให้มีการขึ้นมาตามล่ะ” มาเฟียหนุ่มสั่งทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป

มาร์คไม่ได้สังเกตถึงความผิดปกติของแบมแบมเลย บางทีหากเขาเอะใจสักหน่อยเขาอาจจะมองเห็นว่า แบมแบมไม่ได้ต่อต้าน ไม่ได้ท้าทายอะไรทั้งสิ้น ที่เจ้าตัวไม่ทำตามคำสั่งมันเป็นเพราะฟังคำพูดของคนอื่นไม่รู้เรื่องเลยต่างหาก

 ในใจของแบมแบมยังมีแต่ความหวาดกลัวกับสิ่งที่เผชิญมาจนเสียสติ ทั้งหมดนี่เป็นสิ่งที่เกิดจากการลงโทษที่มาร์คต้วนเป็นผู้มอบให้

หลังจากที่มาเฟียหนุ่มกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องของตัวเองได้สักพักก็เดินลงมาที่ห้องอาหารและสิ่งแรกที่เขาทำคือการกวาดสายตามองหาแบมแบม แต่เมื่อเขาพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่นี่ก็ทุบโต๊ะอย่างแรงจนแม่บ้านพ่อบ้านหลายคนพากันสะดุ้งด้วยความตกใจ

“คิดจะกวนประสาทกันใช่ไหม” เสียงทุ้มเค้นในลำคอด้วยความโมโหที่อีกฝ่ายดูเหมือนกำลังจะกวนประสาทกันแบบนี้ เห็นทีจะใจดีมากเกินไป เด็กคนนั้นถึงได้ไม่ยำเกรงกันเลย 

ร่างสูงไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปที่ห้องของแบมแบม เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในมือแกร่งก็ทุบประตูห้องน้ำที่มันแง้มอยู่ด้วยความโมโหจนถึงขีดสุด

ปึง!!

“มันจะมากไปแล้วนะ แบมแบม! ทำไมไม่ทำตามที่สั่ง คิดจะกวนประสาทฉันรึไง!”ไม่มีคำพูดใดตอบโต้กลับมาจากคนที่ถูกตวาด มีเพียงอาการหวาดกลัวต่อเสียงที่ดังกังวานและท่าทางที่ขึงขังนั้น แต่ทว่ามาร์คต้วนมองไม่เห็นความหวาดกลัวของแบมแบม จะเห็นแค่เด็กอวดดีที่คิดจะเล่นเกมส์กวนประสาท

 “ยังไม่เลิกทำแบบนี้อีก ฉันชักจะหมดความอดทนกับแกจริงๆแล้วนะแบมแบม! ที่ไม่ยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าจะรอให้ฉันเปลี่ยนให้ใช่ไหม? ว่าไง? ฉันถามได้ยินไหม!?” เขาเดินตรงเข้าไปหาร่างบางที่นั่งขดตัวอยู่จากนั้นก็กระชากตัวให้ตามออกมาจากห้องน้ำและเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าออกมาชุดหนึ่ง ตามด้วยการตวัดสายตามองหน้าอีกรอบ

“จะเปลี่ยนเองดีๆ หรือจะให้ฉันเปลี่ยนให้..” คำถามนั้นดูท่าจะได้คำตอบกลับมาได้ยากเพราะคนที่ถูกถามไม่เข้าใจอะไรเลย ยิ่งเขามีท่าทางดุดันคนตัวเล็กก็ยิ่งกลัวจนไม่สามารถที่จะจับใจความได้ 

และเมื่อมาร์คต้วนเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ยืนสั่นเงียบ เส้นความอดทนก็สะบั้นลงทันที มือแกร่งของเขาจัดการกระชากเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกจากตัวของแบมแบมอย่างแรงไม่สนใจว่าเนื้อตัวของอีกฝ่ายจะแดงเถือกแค่ไหน

“ฮือ..ฮึก...” แบมแบมร้องไห้สะอื้น สองมือเล็กพยายามปัดป่ายมือหนาออกไป แต่ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจสองมือนั้นถูกยึดไว้เพียงมือเดียวของอีกฝ่าย จนในที่สุดเสื้อผ้าทุกชิ้นก็ไปกองอยู่กับพื้น

“อึก..” เสียงกลืนน้ำลายลงคอของร่างสูงดังขึ้นเมื่อสายตาคมเห็นสิ่งที่เย้ายวนตรงหน้า... สาบานได้ว่าไม่ได้คิดจะพิศวาสในตัวของอีกฝ่ายสักนิด แต่พอร่างกายเปล่าเปลือยที่ถูกบดบังด้วยเสื้อผ้าปอนๆปรากฏออกมา มันก็อดไม่ได้ที่จะเผลอมองผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด ที่แม้จะได้สัมผัสแค่เพียงปลายนิ้วก็รู้ว่านุ่มจนน่าเฟ้นฟัด สะโพกกลมกลึง หน้าท้องสวยแบนราบ ยอดอกสีชมพูสด ริมฝีปากอิ่มน่าจูบ ทั้งหมดนี่พระเจ้าสรรสร้างเป็นแบมแบม

“บ้าฉิบ!” มาเฟียหนุ่มรีบสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ก่อนจะตัดสินใจใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวให้ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำผิดหรือถูก ในเมื่อพอใส่เสื้อมันดูหลวมโคร่งรุ่ยร่าย ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงเซ็กซี่ที่สวมเสื้อของผู้ชายแล้วไม่ใส่อะไรในช่วงล่าง

“ทีนี้ก็กางเกง” หากแต่แบมแบมใช้ช่วงเวลาเพียงน้อยนิดที่มาร์คหันไปหยิบกางเกงหลีกหนีอีกฝ่าย

“อย่า! อย่านะ!” เกือบจะมีโกรธอีกรอบถ้าไม่หันมาเห็นว่า แบมแบมหนีไปที่เตียง แล้วคว้าหมอนใบใหญ่มาวางบังตัวเองเอาไว้เหมือนเล่นซ่อนแอบ

สำหรับคนตัวเล็กที่ไตร่ตรองอะไรไม่ได้อาจจะคิดว่าข้างหลังหมอนคือที่มองไม่เห็นมาร์คนั้นปลอดภัยแล้ว โดยที่ไม่รู้เลยว่าในความจริงแล้วตนเองกำลังตกอยู่ในสภาพล่อแหลมมาก ชายเสื้อที่เลิกขึ้นสูง กับคอเสื้อกว้างๆที่ไหล่ตกนั้นมันทำให้เหมือนกระต่ายน้อยจอมยั่วที่ขึ้นไปรอบนเตียง

“นี่ยั่วกันใช่ไหม?” ไม่ใช่แค่ถาม มือแกร่งทิ้งกางเกงลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองออกแล้วย่างเท้าไปที่เตียง จับข้อเท้าเล็กแล้วออกแรงดึงให้อีกฝ่ายให้ไถลลงมาอยู่ใต้ร่าง

“อย่า! อย่า!”

“อย่าช้าใช่ไหม? ได้!ฉันจะจัดให้ร้องทั้งคืน” เขาพูดพร้อมกับกดจมูกซุกไซร้ลงตรงซอกคอ กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆที่ยังติดตัวอยู่ทำให้อารมณ์ดิบในกายของเขาพุ่งสูงขึ้น ริมฝีปากหยักขบเม้มลำคอและอกของแบมแบมจนเป็นรอยสีกุหลาบ

มันยังไม่พอ...

เขาอยากจูบด้วย

เพราะความเห็นแก่ตัวจึงไม่ได้สังเกตว่าคนถูกสัมผัสนั้นกำลังสั่นกลัว เขาเลื่อนใบหน้าขึ้นมาประกบจูบดูดดึงริมฝีปากอิ่มอย่างกระหาย เรียวลิ้นตวัดไล้ไปทั่วโพรงปากหวานอย่างไม่รู้จักอิ่ม

ต้องได้มากกว่านี้

แต่...

กึด!

“โอ้ย!” ทุกอย่างหยุดชะงักราวกับกดสวิตซ์! 

แบมแบมกัดปากของมาร์คต้วน ร่างสูงผละออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้นิ้วแตะดูว่ามีเลือดออกไหม

“แบมแบมนี่แกอยากตายใช่ไหม!?” อารมณ์พิศวาสชั่วคราวหายไปจนหมดกลายเป็นความโกรธเข้ามาแทนที่

 ฝ่ามือหนาเกือบฟาดลงที่ใบหน้าเนียนแล้ว ถ้าไม่ติดว่าดวงตาคมนั้นได้สบเข้ากับดวงตาของคนตัวเล็กเข้าเสียก่อน แขนที่ง้างเตรียมตบ หยุดค้างกลางอากาศ ทำไมไม่รู้เหมือนกัน หลังจากได้สบตา ส่วนลึกในใจของเขามันสั่งว่าห้ามเด็ดขาด! ห้ามลงไม้ลงมือกับเด็กคนนี้...ถ้าไม่อย่างนั้นเขาจะต้องเสียใจ

“อย่า...”

“พูดเป็นอยู่คำเดียวรึไง แล้วคราวหลังถ้าไม่แน่จริงอย่ายั่วอีก” ร่างสูงหมดอารมณ์จะต่อ เขาลดฝ่ามือลงก่อนจะก้าวลงจากเตียงแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ร่างเล็กอยู่เพียงลำพังในห้องนอนกว้างๆที่จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยอยู่มาก่อน 

ในวันต่อมามาเฟียหนุ่มตั้งใจเอาไว้ว่าจะพาแบมแบมไปเยี่ยมคุณย่าที่โรงพยาบาล แต่ความตั้งใจนั้นก็ถูกล้มเลิกลงเมื่อแม่บ้านลงมารายงานว่าเด็กหนุ่มมีไข้ขึ้นสูง ดูท่าทางแล้วไม่น่าจะออกไปไหนไหว

“ไข้ขึ้นเหรอ เมื่อวานก็ยังดีๆอยู่เลยนี่” มาร์คพูดออกมาอย่างแปลกใจ เมื่อวานก็เห็นยังฤทธิ์ดีอยู่เลย แต่มาวันนี้ไข้ดันขึ้น อะไรจะสำออยขนาดนั้น

“ไข้ไม่ขึ้นก็แปลกแล้วล่ะค่ะ บนเตียงมีดีๆไม่นอน ไปนั่งซุกตัวอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า พื้นมันเย็นซะขนาดนั้นนี่คะ”

“อะไรนะไม่ยอมนอนบนเตียงเหรอ?”

“ค่ะ ที่เตียงไม่มีรอยที่นอนยับเลย” คำตอบของแม่บ้านทำให้เขาต้องไปดูด้วยตาตนเอง อดคิดไม่ได้ว่าแบมแบมชักจะทำตัวมีปัญหามากเกินไปเสียแล้ว หรือนี่เป็นวิธีตอบโต้เขาที่ใส่ร้ายเรื่องคุณย่า

แกร็ก!

มาร์คถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของแบมแบมเลย และก็ได้เห็นอย่างที่แม่บ้านบอกจริงๆ ร่างบางกำลังนั่งซุกตัวอยู่ข้างตู้เสื้อผ้า เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด พอเขาลองเอามือแตะหน้าผากดูก็ร้อนราวกับไฟ แถมเจ้าตัวไม่ได้รู้สึกตัวสักนิดว่ามีคนมาแตะเนื้อต้องตัว

“จะสร้างปัญหามากเกินไปแล้วนะ” เสียงทุ้มพึมพำออกมาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะอุ้มแบมแบมขึ้นมาจากพื้น 

“เจ้านายจะพาส่งโรงพยาบาลเลยหรือเปล่าคะ?”

“อืม ..” มาเฟียหนุ่มพยักหน้ารับเมื่อแม่บ้านถาม ที่จริงจะเรียกหมอมาดูก็ได้ แต่ว่าเขาไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาในบ้าน ดังนั้นเวลามีคนป่วย จึงมักไปโรงพยาบาลเองมากกว่าที่จะตามหมอมาที่นี่

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 682 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4739 WaterIsMe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 23:21
    สงสารน้อง อิพี่นี่นะ ก็ไปทิ้งเขาไว้แบบนั้นอ่ะ น่าทุบให้ตาย
    #4,739
    0
  2. #4737 Amiendl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 13:22
    อิพี่จ๋า โหดร้ายมากกกก
    #4,737
    0
  3. #4704 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:27
    าสงสารน้องงววงงงง พระเอกโหดมากกก
    #4,704
    0
  4. #4691 พญายักษ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:28

    สงสารน้องน่าติดตามค่ะ

    #4,691
    0
  5. #4678 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 22:55

    ได้อีกอะมาร์คสงสารแบม

    #4,678
    0
  6. #4674 uromtbb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:30
    สงสารรรร
    #4,674
    0
  7. #4646 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 22:39
    ตบเมนตัวเองบาปมั้ยยยยยยยยย
    #4,646
    0
  8. #4643 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 09:55
    เเกทำร้ายลูกเลา มาร์ค!!!!=!==
    #4,643
    0
  9. #4443 Prachaya_pompam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 18:07
    น้องไม่ไหวยังจะคิดร้ายกับน้องอีกนะ
    #4,443
    0
  10. #4418 yuggi07 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 11:22
    อ่อนโยนสิต้วนอ่อนโยนว้อยยยย
    #4,418
    0
  11. #4408 bbboobb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 13:45
    น้องจะเป็นไรแล้ว ยังเอาแต่ด่าว่าน้องอีก
    #4,408
    0
  12. #4399 คาพิบาร่านิรนาม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:15
    มาร์ค!!! นายทำน้องกลัว นายต้องรับผิดชอบ
    #4,399
    0
  13. #4339 mai_maylody (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:36
    สงสารแบมมม ฮืออ
    #4,339
    0
  14. #4333 sirinthipYY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:28
    แบมต้องเจออะไรตอนอยู่ในเรือแน่เลย ฮือออ
    #4,333
    0
  15. #4317 >>หวานเย็น<< (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:29
    แง้ ร้องไห้ สงสารลูกกกกTT
    #4,317
    0
  16. #4308 toto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 18:04
    คนเราเนอะ นี่คิดว่าน้องยั่วอีก
    #4,308
    0
  17. #4269 banitazeem (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:26
    กรี๊ดดดดด อิพี่มาร์คใจเย็นหน่อยดิว่ะะะะ
    #4,269
    0
  18. #4249 PaulaPum (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 11:11
    เพราะตัวเองนั่นแหละ!! น่าตบชะมัด
    #4,249
    0
  19. #4141 Elle1995 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 15:12
    สงสารแบมจัง มาร์คก็ขู่อย่างเดียวเลย 😑
    #4,141
    0
  20. #4102 290515 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 10:52
    เอามารีใหมหรอ
    #4,102
    0
  21. #4100 khunsom08 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 20:27
    รีบๆ รักษาแบมเลยนะคนใจร้าย
    #4,100
    0
  22. #4098 Ptttttch (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 14:38
    ต่อๆๆ แบมสู้นะ ทุกอย่างต้องดีขึ้น
    #4,098
    0
  23. #4097 tmp1412 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 08:02
    ชอบอ่ะ ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ
    #4,097
    0
  24. #4093 0942845903 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 19:50
    กลับมาแล้วว คิดถึงมากก
    #4,093
    0
  25. #4092 Janriel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 19:15
    พี่ต้องใจเย็นเว้ยพี่มาร์ค
    #4,092
    0