[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 17 บนหลังม้า – ใจสลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    10 ก.ค. 63

กว่าสี่วันที่ผ่านมาแบมแบมได้เที่ยวรอบไร่แทบทุกซอกทุกมุมได้เล่นกับแพะกับแกะโดยมีซองฮีคอยดูแลอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา วันนี้ก็เหมือนกันเมื่อเจ้านายได้เวลาไปคุมงานที่ได้ยินแว่วๆว่าคือการคิดตั้งกล้องวงจรปิดเธอก็พาว่าที่นายหญิงของตระกูลต้วนมานั่งปิคนิคที่ริมทะเลสาบที่อยู่ใกล้ๆกับบ้านพัก

รอบๆทะเลสาบเต็มไปด้วยดอกชิบะซากุระที่ถูกนำเข้ามาจากญี่ปุ่น ทำเอาแบมแบมผู้ชื่นชอบดอกไม้นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างมีความสุข

“กระติกน้ำอยู่ไหนเนี่ย?” แม่บ้านสาวละสายตาจากคนตัวเล็กมาสนใจจัดเสื่อและหยิบอาหารว่างสำหรับปิคนิคขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อหากระติกน้ำไม่เจอ

“หรือว่าจะลืมหยิบมา ... แบมแบมครับพี่ซองฮีไปหยิบกระติกน้ำที่บ้านเดี๋ยวมารอพี่อยู่ที่นี่เข้าใจไหมครับ?” ซองฮีหันไปสั่ง คนตัวเล็กที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งดื่มด่ำกับดอกชิบะซากุระสีชมพูสวยผงกหัวขึ้นมามองแล้วนอนลงไปกลิ้งต่อเหมือนกับว่ารับรู้แล้ว แม่บ้านสาวจึงลุกไปที่บ้านพักอย่างเร่งรีบ

คนตัวเล็กก็เกือบจะเชื่อฟังอยู่แล้วล่ะถ้าไม่ติดว่าดวงตากลมโตไปเห็นบางอย่างเข้า! เจ้าตัวลุกขึ้นก่อนจะก้าวเท้าตามไปอย่างรวดเร็วโดยลืมสิ้นถึงคำสั่ง! พอแม่บ้านสาวกลับมาที่จุดนั่งปิคนิคอีกทีถึงกับเข่าอ่อน เธอกวาดสายตามองไปรอบๆแต่ไร้วี่แววของแบมแบม เธอหันรีหันขวางก่อนจะออกวิ่งตามหาหากแต่ไม่เจอแม้เงา

“แบมแบม! อยู่ไหนออกมาหาพี่ซองฮีนะ!” เสียงเรียกตะโกนซ้ำๆ แต่ไม่มีเสียงของอีกฝ่ายตอบกลับมา ด้วยความกลัวและห่วงจึงรีบคว้ามือถือขึ้นมาโทรหาผู้เป็นเจ้านาย

ไม่กี่นาทีต่อมาไร่ทั้งไร่ก็วุ่นวายไปทั่ว มาร์คต้วนแทบจะพลิกไร่ทั้งไร่เพื่อตามหาแบมแบม ในยามนี้ไม่มีใครกล้าสบตาหรือเอ่ยปากถามอะไรทั้งนั้น เขาน่ากลัวเหมือนเป็นคนละคนกับที่อยู่ต่อหน้าของแบมแบม

“เจอหรือยัง?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ใบหน้าคมเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เหตุก็เพราะออกตามหาแบมแบมเหมือนกัน

“ยะ...ยังครับ”

“ถ้ายังก็รีบไปหาให้เจอ เดี๋ยวนี้!” คำสั่งนั้นทำเอาทุกคนแทบออกวิ่ง โดยเฉพาะพวกที่รับหน้าที่ดูแลความปลอดภัย พวกเขาเห็นว่าทะเลสาบนั้นใกล้บ้านพัก ไม่น่าจะมีอันตรายจึงไม่ได้ตามออกไปเฝ้าเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

ส่วนมาเฟียหนุ่มไม่ได้คิดจะหยุดพักเลยสักนิด เขาออกตามหาเหมือนๆกับคนอื่นด้วยใจที่ไม่สู้ดีนัก เพียงแค่รับสายจากซองฮีก็เหมือนใจทั้งดวงมันถูกกระชากออกไป เขากลัว!...กลัวว่าจะเกิดอันตราย กลัวว่าแบมแบมของเขาจะหายไป!

“อยู่ไหนนะแบม...ออกมาเถอะอย่าทรมานมาร์คแบบนี้เลย” เสียงทุ้มพึมพำอ้อนวอนออกมา ที่เขาอ้อนวอนแบบนี้เพราะเริ่มจนปัญญา หาทางออกไม่เจอเดาไม่ถูกจริงๆว่าคนตัวเล็กหายไปทางไหน

“เจอแล้วครับ! เจอแล้ว!” เสียงคนงานในไร่ตะโกนบอก มาร์ควิ่งตรงเข้าไปหาทันที เขาไม่อยากรอแม้เสี้ยววินาทีเดียว เขาต้องการให้แบมแบมกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมอกให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!

“ที่ไหน?”

“คอกม้าท้ายไร่ครับ” หลังจากที่ได้คำตอบมาเฟียหนุ่มก็รีบขับรถไปที่คอกม้าท้ายไร่ ในหัวคิดไปต่างๆนาๆเป็นไปไม่ได้ที่แบมแบมจะไปไกลขนาดนั้นด้วยตัวคนเดียว แต่จะมีใครกล้าพาแบมแบมออกไปล่ะ!?

เมื่อมาถึงคอกม้าท้ายไร่มาร์คก็เดินตรงดิ่งเข้าไปด้านใน ใบหน้าที่เคร่งเครียดอยู่มีรอยยิ้มผุดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นร่างคุ้นตากำลังหยิบหญ้าป้อนให้ม้ากิน เขาโล่งใจและดีใจเป็นที่สุดเมื่อเห็นว่าแบมแบมปลอดภัยดี

“คุณแบมแบมสนใจม้าครับ ผมเลยพามาทะ...”

พลั่ก!!

 คนที่เดินมาพูดเอาหน้ายังพูดไม่ทันจบก็โดนหมัดหนักๆชกเข้าที่ปลายคางถึงขั้นล้มลงไปกองกับพื้นรู้สึกเจ็บมึนจนเกือบจะวูบหมดสติเสียให้ได้!

“ถึงเขาจะสนใจ แกก็ไม่มีสิทธิ์พาไปไหนมาไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต อย่าสะเออะเสนอหน้าทำอะไรที่ฉันไม่ได้สั่งอีก”

“จะ...เจ้านายครับ พอเถอะครับเจ้านี่น่ะ มันเป็นเด็กใหม่ในไร่ ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร เมตตามันเถอะครับ” ผู้จัดการไร่รีบเข้ามาช่วยเมื่อเห็นว่าเจ้านายยกเท้าขึ้นจะกระทืบซ้ำ

“เจ้านายคะ เรื่องทำโทษเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แบมแบมหันมามองแล้วนะคะ” ซองฮีเอ่ยขึ้นอีกคน ทำให้มาร์คหันกลับไปมองคนตัวเล็กที่บัดนี้จ้องมาทางเขาตาแป๋ว จึงจำยอมปล่อยคนงานใหม่ให้รอดไปก่อน

“รอดไปนะแก ถ้ามีคราวหน้าอีกฉันฆ่าแกแน่”

“ผมขอโทษครับ” คนงานใหม่เอ่ยพลางค่อยๆลุกขึ้นยืน จากนั้นก็ก้มหัวแล้วก้มหัวอีกเป็นเชิงขอโทษ ส่วนคนเป็นเจ้านายไม่ได้ชายตามองสักนิด เขาเดินตรงไปหาคนตัวเล็กแล้วสวมกอดเอาไว้อย่างหวงแหน

“มาร์คหายไปไหนมาอ่ะ แบมรอตั้งนาน” คนตัวเล็กทำเสียงงอนๆใส่ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแท้จริงแล้วคนที่หายไปคือตัวเองต่างหาก

“มาร์คไม่ได้หาย แบมนั่นแหละหาย”

“ไม่จริงนะ มาร์คนั่นแหละหาย” คนตัวเล็กยังยืนกรานแบบนั้นมาร์คก็ไม่ได้คาดคั้นโยนความผิดให้ เพราะจริงๆแล้วแบมแบมไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

“โอเค มาร์คหายเองก็ได้แต่คราวหลังแบมอย่าไปไหนกับคนอื่นอีกนะ”

“กับคนอื่นเหรอ?”

“ครับ คนที่ไม่ใช่มาร์ค ไม่ใช่แจ็คสัน ไม่ใช่ซองฮีอย่าไปด้วยนะ พวกนั้นน่ะน่ากลัวรู้ไหม?” เขาเลือกที่จะปลอดภัยไว้ก่อนโดยการปลูกฝังให้แบมแบมกลัวคนแปลกหน้า

“น่ากลัวเหรอ? พวกเขาน่ากลัวยังไง?”

“พวกเขาจะพาแบมไปทะเล แบมกลัวใช่ไหม?” เขายกเอาสิ่งที่แบมแบมกลัวที่สุดขึ้นมาขู่ ทำเอาคนถูกขู่ถึงกับหน้าซีด ยอมรับนะว่าสงสารมากไม่อยากให้เป็นแบบนี้ แต่มันจะแย่กว่าถ้าคราวหลังคนที่พาแบมแบมออกไปเป็นคนร้ายที่ไม่ประสงค์ดี

“อื้อ! คราวหลังแบมจะไม่ไปกับคนอื่นเด็ดขาด” เจ้าตัวรับปากแล้วหันไปสนใจป้อนหญ้าให้ม้าต่อ ทำเอามาร์คอยากจะน้อยใจอยู่เหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ก็กอดแบบนี้เพื่อชาร์จแบตสักหน่อยเถอะ

วงแขนแกร่งยังคงกักกอดคนตัวเล็กเอาไว้ตามเดิม ดวงตาคมของเขาจับจ้องทุกรายละเอียดของแบมแบม ไม่ว่าจะเป็นรอยยิ้ม แม้กระทั่งกิริยาท่าทาง ดวงตาของเขาที่ทอดมองนั้นยิ่งกว่าคำว่าอ่อนโยน ทั้งรักทั้งหวงจนไม่มีใครเดาเลยว่าหากวันหนึ่งมีใครมาแตะต้องเด็กคนนี้มาร์คต้วนจะอาละวาดได้มากแค่ไหน แต่ทางที่ดีเรื่องแบบนั้นอย่าเกิดขึ้นจะดีกว่า...

“งื้ออออ...มาร์ค พี่ม้าจะกินมือแบมแล้วอ่ะ” อยู่ๆคนในอ้อมกอดก็สะดุ้ง หันมาเบะหน้าจะร้องไห้เมื่อมือเล็กๆที่ป้อนหญ้าให้ม้าโดนปากโดนลิ้นหยาบๆเข้า

“พี่ม้าเขาคิดว่าแบมยังมีหญ้าอยู่ นี่ไง หันมาสนใจมือของมาร์คแทนล๊ะ”

“แล้วพี่ม้าจะกินมือมาร์คไหมอ่ะ ไม่เอานะแบมไม่อยากให้พี่ม้ากินมือมาร์ค” แบมแบมดึงมือมาร์คที่กำลังหยิบหญ้าป้อนให้ม้า มากอดเอาไว้ กลัวว่าม้าจะกินมือของมาร์คเข้าไปหนำซ้ำยังหันไปมองค้อนม้าด้วย ทำเอามาร์คยิ้มไม่หุบ ชอบใจที่โดนหวงแม้จะหวงกับสัตว์ก็เถอะ

“พี่ม้าไม่กินมือมาร์คหรอกครับ”

“ไม่จริงอ่ะ พี่ม้านิสัยไม่ดีแบมเกลียดพี่ม้าแล้ว”

“เกลียดเลยเหรอพี่ม้าเสียใจ เดี๋ยวก็ไม่ยอมให้แบมขี่หลังหรอก” พอพูดถึงขี่หลังปุ๊ปคนตัวเล็กก็หันมาทำตาเป็นประกายระยิบระยับใส่ทันที

“ขี่หลังได้ด้วยเหรอ?”

“ได้สิ เราขี่หลังพี่ม้าเที่ยวรอบไร่ได้ด้วยนะ” เมื่ออีกฝ่ายยืนยันแบบนั้นแบมแบมก็หันกลับไปหาม้ายืนมือไปลูบหัวอีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ

“เมื่อกี้แบมขอโทษนะ พี่ม้าให้แบมขี่หลังได้ป่ะ แบมอยากขี่หลังพี่ม้าอ่ะ”

“พี่ม้าเขาไม่โกรธแบมหรอก...มานี่สิ เดี๋ยวมาร์คจะพาไปขี่หลังพี่ม้า” มือแกร่งจับมือเล็กให้เดินตามไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ เขาจัดหาหมวกที่พอดีกับหัวของแบมแบมให้จากนั้นก็ตามด้วยถุงมือ ดูเหมือนว่าซองฮีเองจะรู้ใจสั่งให้เตรียมม้าเอาไว้รอด้วย โดยม้าที่ถูกเตรียมเอาไว้คือเจ้าก๊อตม้าประจำตัวของมาร์คเอง ซึ่งมันเป็นม้าสายพันธุ์ดีที่แข็งแรงที่สุด เชื่อฟังคำสั่งที่สุด หนำซ้ำยังมีสีดำสนิททั้งตัวรูปร่างทรนงองอาจ จนใครๆเห็นก็อยากลองขี่กันทั้งนั้น

มาร์คกับแบมแบมขึ้นหลังม้าตัวเดียวกัน โดยมาร์คเป็นคนนั่งซ้อนหลังและบังคับม้าให้ไปตามทิศทางที่ตนต้องการ เรื่องน้ำหนักตัวของทั้งคู่ดูเหมือนจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลยสักนิด มาร์คมีน้ำหนักมากสมเป็นชายชาตรีก็จริง แต่แบมแบมนั้นน้ำหนักแค่ห้าสิบนิดๆ ไม่ต่างอะไรกับน้ำหนักของผู้หญิง ทำให้เจ้าก๊อตมีท่าทีสบายๆวิ่งเหยาะๆให้คนบนหลังชมนกชมไม้กันอย่างโรแมนติก

“มาร์ค องุ่นแบมกินได้ไหมอ่ะ?” คนตัวเล็กเอื้อมมือไปถึงพวงองุ่นทำท่าจะเด็ดแต่ชะงักแล้วเอี้ยวตัวหันมาถามมาร์ค

“ได้สิครับ เด็ดเลย” เขาอนุญาตเพราะยังไงองุ่นในไร่นี้ก็ไร้สารพิษอยู่แล้วสามารถเด็ดชิมสดๆจากต้นได้เลย

“น่ากินจัง แต่แบมให้มาร์คกินก่อนดีกว่า”

“ให้มาร์คก่อนเหรอ?”

“อื้อ อ้าปากสิ อ้ามมม” เจ้าตัวเอี้ยวตัวเล็กน้อยเพื่อหันไปป้อนองุ่นให้มาร์ค ซึ่งอีกฝ่ายก็อ้าปากรับแต่โดยดี จากนั้นคนป้อนก็เลิกสนใจมาร์คไปเลย เพราะมัวแต่เด็ดแล้วก็กินเองอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าแท้จริงแล้วที่ตัวเองสามารถเด็ดกินได้ง่ายๆนั้นเป็นเพราะอีกคนคอยบังคับม้าให้มาใกล้ๆ

มาเฟียหนุ่มที่นั่งซ้อนหลังแนบชิดมองคนที่นั่งด้านหน้าด้วยแววตาเอ็นดู พอเห็นแก้มตุ่ยๆกับริมฝีปากที่ชุ่มด้วยน้ำองุ่นก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ใช่ว่าอยากกินองุ่นหรอก เขาอยากอย่างอื่นมากกว่า

“อร่อยไหมแบม?”

“มากที่สุด”

“แบมใจร้ายไม่แบ่งมาร์คเลย”

“งื้ออออ...แบมขอโทษ งั้นแบมเด็ดให้มาร์คนะ”

“ไม่เอาหรอกมาร์คไม่อยากได้ลูกใหม่ มาร์คอยากได้ลูกเมื่อกี้” คำพูดของมาร์คทำให้แบมแบมที่กำลังเคี้ยวองุ่นลูกโตอยู่ชะงัก จากนั้นไม่กี่วินาทีคางก็ถูกมือแกร่งจับให้หันไปทางด้านหลังเล็กน้อย ในขณะที่มาร์คเอี้ยวตัวมาด้านหน้าแล้วประกบจูบ เรียวลิ้นของมาเฟียหนุ่มชิมความหวานขององุ่นที่คนตัวเล็กกำลังกินแต่เขากลับรู้สึกว่าความหวานที่ตัวเองได้รับไม่ได้มาจากองุ่นเลยสักนิด

“หวานจัง” เสียงทุ้มพึมพำเมื่อค่อยๆละจากริมฝีปากอิ่ม ดวงตาคมจ้องยังมองอย่างเสียดาย อยากจูบอีกรอบแต่ไม่อยากทำให้แบมแบมตกใจกับความกระหายของตนเอง

“งื้อออ...มาร์คกัดแบมอ่ะ มาร์คโกรธใช่ไหมที่แบมกินลูกนั้นเข้าไป?”

“มาร์คไม่ได้โกรธนะครับ เมื่อกี้นี้ไม่ได้เรียกว่ากัดนะ มันคือจูบต่างหากล่ะ”

“จูบ?”

“ใช่ครับ จูบเพราะมาร์ครักแบมมาก” มาเฟียหนุ่มพูดออกมาจากใจจริง ในขณะที่คนตัวเล็กขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

“จูบเพราะรักเหรอ?”

“ครับ แต่มาร์คทำกับแบมแค่คนเดียวและแบมก็ต้องทำกับมาร์คได้แค่คนเดียวเท่านั้น อย่าไปทำแบบนี้กับใครเด็ดขาดนะรู้ไหม” ยังไม่วายมีหวงด้วย บอกตามตรงถ้ามีใครมาทำแบบนี้กับแบมแบมเขาคงยอมไม่ได้แน่ๆ นี่แค่คิดยังเจ็บเลย

“มาร์คจูบเพราะรักแบม งั้นแบมรักมาร์คก็ต้องจูบด้วยใช่ป่ะ?”

“ครับ”

“งั้นแบมจะจูบมาร์ค” เจ้าตัวไม่พูดเปล่าหันมาหลับตา ยื่นปากให้ ทำเอามาร์คยิ้มกว้างไม่ปล่อยให้โอกาสงามๆหลุดมือ ประทับริมฝีปากจูบอีกครั้ง เขาไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้แบมแบมจะจำได้ไหม แต่สำหรับเขาไม่มีวันลืมจูบที่แสนหอมหวานบนหลังม้าแน่นอน...

 

เรื่องที่แบมแบมหายตัวไปไม่ใช่ว่ามาร์คไม่โกรธหรือให้อภัยผู้ที่เกี่ยวข้อง พอสามารถหาเวลาได้ หลายๆคนก็ถูกทำโทษไปตามๆกัน พวกการ์ดที่รักษาความปลอดภัยให้แบมแบมถูกสั่งให้กลับไปเฝ้าผับในฮ่องกง ซึ่งถือเป็นการปลดออกจากหน้าที่ระดับบนๆให้มาทำงานในระดับล่าง แน่นอนว่าน่าขายหน้าแต่พวกคนใต้บังคับบัญชาต่างยอมรับเพราะนี่ถือว่าเจ้านายมีเมตตาแล้ว

ส่วนซองฮีโดนดุบ้างแต่ไม่โดนทำโทษอะไรเพราะถือว่าเป็นความผิดครั้งแรกหนำซ้ำเธอเองไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น ส่วนคนงานใหม่ต้นเรื่องนั้นถูกย้ายออกจากงานที่คอกม้าไปอยู่โรงหมักปุ๋ยแทนซึ่งมันเป็นงานที่หนักกว่างานที่คอกม้าเกือบเท่าตัว

“หวังว่าเรื่องแบบวันนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกนะ” มาเฟียหนุ่มมองหน้าทุกคนหลังจากที่ตัดสินโทษเสร็จ

“ครับเจ้านาย พวกเราจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดครับ”

“อย่าพูดแต่ปาก ต้องทำให้ได้ด้วย ส่วนพวกนายที่เปลี่ยนหน้าที่มาดูแลอย่าทำหน้าที่พลาดอีกเป็นอันขาด ตัวอย่างก็มีให้ดูแล้ว อย่าให้มันเกิดเรื่องซ้ำๆขึ้นมาอีก”

“ครับ” คนใต้อำนาจก้มหัวรับ ในขณะที่มาร์คมองหน้าทุกคนด้วยแววตานิ่งๆก่อนจะเดินไปหาแบมแบมที่กำลังสนใจดูการ์ตูนในจอทีวีจนไม่รับรู้เรื่องราวรอบข้าง

“ได้เวลาอาบน้ำแล้วนะครับ”

“แต่แบมอยากดูต่ออ่ะ” คนตัวเล็กออกอาการดื้อไม่ยอมละสายตาไปจากภาพในจอง่ายๆ

“ก็ได้แบมดูต่อก็ได้ แต่พรุ่งนี้มาร์คจะไม่พาไปเล่นกับแกะ จะไม่พาไปขี่หลังพี่ม้าด้วย”

“ไม่เอานะ แบมอยากเล่นไล่จับแกะอ่ะ อยากขี่หลังพี่ม้าด้วย”

“แต่พี่ม้ากับแกะไม่ชอบเด็กดื้อนะ”

“งั้นแบมจะเป็นเด็กดี แบมจะอาบน้ำ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่าเลิกสนใจการ์ตูนในทีวีทันที ทำให้มาร์คยิ้มอย่างพอใจแล้วหันไปคว้ารีโมทมากดปิดทีวีจากนั้นก็พาคนตัวเล็กขึ้นชั้นบน

เอาจริงๆวันนี้มาร์คก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไหนจะเรื่องปัญหาในไร่ที่นอกจากติดกล้องวงจรปิดแล้วยังหาตัวคนร้ายไม่เจอ และไหนจะออกตามหาแบมแบมในช่วงที่หายตัวไปอีก เขาจึงอยากอาบน้ำและนอนกอดร่างนุ่มนิ่มพักผ่อนให้เต็มอิ่มเพื่อเรียกพลังกลับคืนมา...

 

ขณะเดียวกันที่เกาหลี

ตั้งแต่ไปเจอกับพ่อแม่คราวก่อนคุณหนูยองแจก็แทบจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวในคอนโดหรู เหตุก็เพราะแจ็คสันงานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาพัก จะกลับมาทีก็ดึกดื่นแทบจะไม่ได้เจอหน้าแทบจะไม่ได้คุยกันเลย แต่ถามว่าคุณหนูร้ายแคร์ไหม? คำตอบคือไม่เลยสักนิด ดีเสียอีกตอนนี้แทบจะกลายเป็นเจ้าของคอนโดนี่ไปแล้ว บอกตามตรงสระว่ายน้ำ ฟิตเนส และซาวน่าส่วนตัวทำให้ยองแจเพลินมาก นี่ก็กำลังทำตัวหรูแหวกว่ายอยู่ในสระน้ำอุ่นอยู่

“มาเฟียนี่รวยจริงๆ” เจ้าตัวที่เคยคิดว่าผู้เป็นพ่อนั้นรวยแล้ว ยังรู้สึกว่าเทียบไม่ติดกับมาเฟียตระกูลต้วน ขนาดคอนโดของมือขวายังกินพื้นที่ซะครึ่งชั้นหรูได้อย่างไม่ปราณีใคร

ยองแจว่ายน้ำอย่างสบายอารมณ์โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าบัดนี้กำลังมีแววตาคมคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตนเอง

 “เพล้ง!” ดูเหมือนว่าถ้ำมองคนนั้นจะไม่ทันระวัง มือเลยเผลอไปปัดแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะตกแตก และแน่นอนว่าคนที่ว่ายน้ำอยู่ก็ได้ยินรีบหันมาทางต้นเสียงอย่างตกใจ!

“ไอ้คนโรคจิต!! กล้าดียังไงมาแอบดูฉัน!” ยองแจโวยวายขึ้นทันทีเมื่อหันไปแล้วเจอแจ็คสัน มือขวาหนุ่มเองรู้สึกหน้าเสียที่ต้องถูกคุณหนูเอาแต่ใจว่าแบบนี้

“ผมไม่ได้แอบดู แค่ผ่านมาเท่านั้น หุ่นเด็กๆแบบนี้ไม่เห็นจะมีอะไรดึงดูดใจเลย” ไม่มีครั้งไหนที่แจ็คสันอยากจะกัดลิ้นตัวเองเท่าครั้งนี้มาก่อนเลย เพราะมันพลั้งปากพูดออกไปทำนองเหมือนแก้ตัวลนลาน แต่ดูเหมือนโชคยังดีเพราะยองแจมัวแต่ดิ้นพล่านกับคำพูดดูถูกจนไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางที่มันดูไม่เป็นธรรมชาติ

“นี่นายกล้าว่าฉันเหรอ? ฉันหุ่นดีนะ ใครๆก็อยากจะจีบ! นายน่ะมันตาถั่ว” ยองแจโวยวายพลางพยายามสาดน้ำใส่อีกฝ่ายที่อยู่ด้านบนด้วยความโกรธเคือง

“ไร้สาระ...โวยวายอยู่ได้ ผมว่าคุณรีบๆขึ้นได้แล้วนะถ้าขืนยังเล่นต่อตะคริวกินไม่รู้ด้วย”     

“ทำไมต้องมาแช่งด้วย นิสัยแย่ที่สุดเลย” นอกจากไม่ฟังแล้วยังต่อว่าอีกฝ่ายกลับด้วย ส่วนมือขวาหนุ่มเองก็ไม่อยากจะเถียงด้วยเลยหันหลังหมายจะเดินหนีออกไปให้พ้นๆจะได้ไม่ต้องทนฟังเสียงที่น่าปวดหัว

“เถียงไม่ได้ล่ะสิคนนิสัยแย่” ยองแจเห็นอีกฝ่ายเดินหนีกระตุกยิ้มกว้างรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ แต่ทว่าไม่ถึงวินาทีรอยยิ้มนั้นก็หายไป...ความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับร่างกายของตน!

‘ปวดจัง...’ นั่นคือสิ่งที่กำลังรู้สึก! ขาข้างซ้ายเกิดปวดเกร็งขึ้นมากระทันหันจนไม่สามารถกระดิกได้ จนเริ่มจะจมน้ำ ดวงตาคู่สวยจับจ้องแผ่นหลังของแจ็คสันอย่างขอความช่วยเหลือก่อนจะพยายามตะโกนร้องเรียก

“ช่วย...แค่กๆ...ด้วย!!” สองมือของยองแจพยายามตะเกียกตะกายให้พ้นพื้นน้ำ แต่ผ่านไปไม่กี่อึดใจแขนก็เริ่มหมดแรง...

“นี่คุณจะแกล้งเล่นอะไรอีก ไม่ตลกด้วยหรอกนะ” เมื่อแจ็คสันหันกลับมาต่อว่าอย่างหัวเสียคิดว่าอีกฝ่ายแกล้งทำ

“ช่วย...” ร่างบางตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลืออีกรอบแต่ครั้งนี้พูดยังไม่ทันจบประโยคก็หมดแรงจมลงใต้น้ำ! ฝ่ายมือขวาหนุ่มเมื่อยืนมองดูแล้วเริ่มรู้ว่านี่ไม่ใช่อาการของคนแกล้งจมน้ำหน้าก็ถอดสี!

“คุณหนูยองแจ!!” 

ตูม!!!

ร่างแกร่งรีบสลัดรองเท้าทิ้งแล้วกระโดดลงไปช่วยยองแจขึ้นมาจากสระ

“คุณหนูยองแจ อย่าเงียบสิ!!” แจ็คสันตบแก้มเบาๆเพื่อเรียกสติของอีกฝ่าย ทว่าสิ่งได้รับกลับมาคือความนิ่ง ทำเอาใจคอของเขาไม่สู้ดี กลัวว่าคุณหนูตัวร้ายจะอาการแย่จึงจัดการผายปอดให้...เขาส่งอากาศให้เธอตามด้วยกดย้ำที่อกซ้ำๆกัน

“แค่กๆ!” การปฐมพยาบาลได้ผล ร่างบางได้สติสำลักน้ำที่กลืนเข้าไปออกมา ดวงตาที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เฉียดตายที่เพิ่งจะผ่านไปเมื่อครู่

“คุณหนูยองแจ” แจ็คสันเอื้อมมือมาแตะแก้มนิ่มๆเพื่อเรียกสติ หากแต่ทันทีที่ยองแจรับรู้ถึงอุณหภูมิอุ่นๆจากฝ่ามือนั้น กลับตอบแทนด้วยตบหนักๆเข้าที่ใบหน้าคม

เพี๊ยะ!!

“บ้า!! ฮึก..นายมันบ้าที่สุด! ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง..ฉันเกือบตายแล้วเห็นไหม..ฮึก..คนใจร้าย” ยองแจปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หนำซ้ำมือสองข้างตีรัวที่อกของอีกฝ่ายระบายความโกรธและความกลัวด้วย

“ผมขอโทษ” แจ็คสันพูดสั้นๆยอมปล่อยให้อีกฝ่ายทุบตีจนกว่าจะพอใจไม่มีการป่ายปัดอะไรทั้งนั้น

“ฮือออ...ใจร้าย...ใจร้ายที่สุด..ฮึก”

“ไม่เอานะครับ อย่าร้องเลย ได้โปรดหยุดเถอะเมื่อกี้ผมขอโทษจริงๆ” มือขวาหนุ่มพยายามพูดปลอบแต่ก็ยังไม่ได้ผล คุณหนูที่เคยดื้อด้านอย่างยองแจยังคงร้องไห้อย่างน่าสงสาร จนแจ็คสันตัดสินใจดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก...

“ฮึก...” ไม่มีการขัดขืนจากยองแจ แต่เจ้าตัวกลับร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกแกร่งที่กำลังซบอยู่

“เอาอย่างนี้ดีไหม เพื่อไถ่โทษคุณหนูจะให้ผมทำอะไรผมยอมทุกอย่างเลย”

“พูดจริง?...ฮึก...ฮือออ” เจ้าตัวถามกลับทั้งๆยังไม่หยุดร้อง

“ครับ ยกเว้นปล่อยตัวกลับ นอกนั้นคุณขอมาผมจะให้”

“งั้นพรุ่งนี้พาไปกินข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ได้ไหม?” งานนี้คุณหนูขี้แยผละออกจากอกแกร่งยกมือขึ้นปาดน้ำตามองหน้ามือขวาหนุ่มอย่างรอคำตอบ

“ได้ครับ” แจ็คสันรับคำอย่างง่ายๆก่อนจะลุกขึ้นไปคว้าเสื้อคลุมสีขาวมาสวมให้โดยที่ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมาด้วยทำเอายองแจถึงกับนิ่งค้าง

นี่เป็นครั้งแรกที่คนเถื่อนอย่างแจ็คสันยิ้มให้! เป็นยิ้มที่อ่อนโยนไม่ใช่ยิ้มเยาะหรือยิ้มกระแนะกระแหน และที่สำคัญเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ยองแจรู้สึกใจมันเต้นผิดจังหวะแปลกๆ เหมือนกำลังหวั่นไหวกับรอยยิ้มนั้น...

‘ไม่นะยองแจ ห้ามเด็ดขาด’ เจ้าตัวรีบสายหัวสะบัดความคิดแปลกๆออกไป เขาไม่มีทางชอบแจ็คสันเด็ดขาด! ไม่มีทาง!

วันต่อมายองแจเกาะติดแจ็คสันออกไปดูงาน พอทุกอย่างเรียบร้อยรถคันหรูก็แล่นไปตามเส้นทางที่คุ้นเคยทำให้เจ้าตัวนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนมือขวาหนุ่มอดที่จะอมยิ้มกับท่าทางที่เห็นไม่ได้

พอรถแล่นเข้าตัวบ้านดวงตาสดใสจ้องมองประตูบ้านอย่างใจจดใจจ่อราวกับว่ารถหยุดปุ๊ปจะกระโดดลงปั๊ปอย่างนั้นแหละ ต่างจากแจ็คสันที่ขมวดคิ้วเข้าหากันรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ คราวก่อนที่ยามเฝ้าหน้าบ้านถึงสามคนแต่ตอนนี้กลับไม่มีเลยสักคน!

“เงียบจัง” มือขวาหนุ่มพึมพำขึ้นแต่ยองแจไม่ได้สนใจทันทีที่รถจอดเจ้าตัวรีบลงเดินเข้าบ้านไปทันที... หากแต่หัวใจดวงน้อยต้องกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงปืนดังลั่นออกมาจากด้านใน

ปัง!!!

“คุณหนูยองแจ!” มือขวาหนุ่มรีบก้าวเท้าเข้ามาหายองแจหมายพาออกมาให้พ้นระยะอันตรายหากแต่ช้าไป! อีกฝ่ายวิ่งเข้าไปในตัวบ้านเสียแล้ว

“คุณพ่อ คุณแม่!!!”

“อย่าเข้าไปนะ กลับมาเดี๋ยวนี้!” เมื่อคำห้ามไม่เป็นผล แจ็คสันก็รีบวิ่งตามไป และใจของเขาก็หายวูบเมื่อเห็นว่ามือปืนที่กำลังปะทะกับนายตำรวจใหญ่จินฮยอกเบี่ยงปลายกระบอกปืนมาทางยองแจ!

“คุณหนูยองแจ!!” ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปสุดกำลัง! รวบโอบร่างบางเลี่ยงกระสุนปืน ก่อนจะคว้าปืนยิงสวนกลับไป

“ปังๆ!!!” การปะทะกันเป็นไปไม่ยืดยาวนัก เพราะแจ็คสันมีดีกรีเป็นนักฆ่ามือหนึ่งของมาร์คต้วน ทำให้มือปืนที่ปะทะกันอยู่ถูกเก็บในเวลาต่อมา แต่ผลนั้นแจ็คสันเองก็ถูกยิงที่แขนอันเนื่องมาจากปกป้องยองแจ ส่วนนายตำรวจใหญ่ก็ถูกยิงอาการสาหัสตั้งแต่ก่อนที่เขากับยองแจจะมาถึง

“ฮึก...คุณพ่อครับ...คุณพ่อ...” ร่างบางรีบคลานไปดูอาการของผู้เป็นพ่อที่หลบอยู่หลังโซฟา เห็นสภาพของพ่อบาดเจ็บยังไม่พอ เขายังเห็นร่างของผู้เป็นแม่ที่ไม่ไหวติงอยู่ข้างๆพ่อด้วย

“ยองแจ...ลูกปลอดภัย...ใช่ไหม...”

“ฮึก...ยองแจไม่เป็นไร...คุณพ่อครับ...คุณแม่...ฮึกๆฮือ...” ร่างบางร้องไห้โฮ ก่อนหน้านี้อุตสาห์ดีใจที่ได้กลับมาเยี่ยมบ้าน แต่ดันต้องมาเจอกับสถานการณ์เลวร้ายที่ไม่เคยเตรียมใจเอาไว้เพื่อรับมือ เขารับไม่ไหวทำใจไม่ได้กับความสูญเสียกะทันหันแบบนี้

“ใจเย็นๆก่อน ผมเรียกรถพยาบาลกับตำรวจแล้ว อีกเดี๋ยวคงมา” แจ็คสันพยายามพูดให้สองพ่อลูกตั้งสติ ในขณะที่กดปิดมือถือที่เพิ่งโทรออกไป

“ไม่ได้...เธอต้องพายองแจออกไปเดี๋ยวนี้ พวกตระกูลชินมันคิดจะกวาดล้างครอบครัวของฉัน...ยองแจ...ไม่ปลอดภัย”

“ตระกูลชินเหรอ?” แจ็คสันพึมพำขึ้นมา ในขณะที่นายตำรวจใหญ่จินฮยอกส่ง USB อันเล็กๆที่เก็บหลักฐานเอาไว้ให้แจ็คสันด้วยมือที่สั่นเทา ใบหน้าของนายตำรวจใหญ่ยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ

“ฉันกำลังจะทำเรื่อง...ละ...ลาออก...แต่...ดันเจอตอเข้า...ตำรวจส่วนหนึ่ง...เป็นพวกมัน...ฉันทำอะไร...ไม่ได้...ตอนนี้เหลือแค่ยองแจ...คนเดียว...ถ้าฉันตาย...ฝากลูกของฉันด้วย...ยองแจ...ไม่เหลือใครแล้ว” นายตำรวจจินฮยอกพูดเสียงกระท่อนกระแท่นฝากฝังลูกกับแจ็คสัน

“อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ รถพยาบาลกำลังมา คุณต้องปลอดภัย”

“ใช่คุณพ่อต้องเข้มแข็งนะไม่งั้นยองแจจะอยู่กับใคร” ยองแจพูดน้ำตาอาบแก้มพลางหันไปมองแม่ที่นิ่งไร้ลมหายใจไม่ไหวติงด้วยใจที่เจ็บปวดตอนนี้เขาเหลือแค่พ่อเท่านั้น

“พ่อ...”

ปังๆๆ

ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรกันต่อ ลูกน้องของแจ็คสันก็หลบฉากเข้ามาด้านใน

“มีพวกมันซุ่มอยู่ด้านนอกด้วยครับ พวกมันกะเก็บไม่ให้เหลือเลย”

“เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ ช่วยกันหน่อย” แจ็คสันตัดสินใจประคองนายตำรวจจินฮยอกขึ้น เพราะดูจากสถานการณ์แล้วอยู่ในบ้านใช่ว่าจะปลอดภัยหากว่าอีกฝ่ายเล่นของหนักอย่างระเบิดขึ้นมาต้องแย่แน่

ปังๆ!!

เสียงปืนของอีกฝ่ายยิงกราดเข้ามา ในขณะที่ฝ่ายของแจ็คสันพยายามพากันออกไปด้านหลังของบ้าน

“คุณพ่อ...คุณพ่อ...ตื่นสิ...ฮึก...ฮือออออ...ยองแจจะอยู่กับใคร” ยองแจที่ช่วยแจ็คสันประคองพ่อของตนร้องไห้โฮเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อแน่นิ่งปืนที่ถืออยู่ในมือก็ร่วงหล่นลงพื้น

“นายตำรวจจินฮยอก” แจ็คสันเขย่าตัวนายตำรวจใหญ่เมื่อเห็นว่าสายไปแล้วที่จะช่วยก็ค่อยๆปล่อยให้นายตำรวจนอนราบลงกับพื้น ในขณะที่ร่างบางร้องไห้เขย่าตัวผู้เป็นพ่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คุณพ่อ...ตื่นสิ ฮืออออ...”

“คุณหนูยองแจ เราต้องไปแล้ว”

“ไม่! ฉันจะอยู่ที่นี่ ตอนนี้คุณพ่อตายแล้ว ฉันไม่มีประโยชน์แล้วไม่ต้องมาใส่ใจ ปล่อยให้ฉันตายที่นี่...ฮึก...ฮืออออ...” ยองแจร้องไห้กอดศพผู้เป็นพ่อแน่น เขาเสียใจแทบช็อคเมื่อเห็นว่าแม่ถูกยิงเสียชีวิตไปแล้ว แต่ตอนนั้นยังพอมีหวังว่าพ่อจะรอด

หากแต่ไม่ใช่เลย!

ตอนนี้พ่อจากไปอีกคน!

เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว!

“อย่ามาทำตัวงี่เง่า! คิดถึงพ่อแม่ของคุณบ้าง เขาจะเสียใจแค่ไหนถ้าคุณต้องมาตายตามพวกเขาไป” แจ็คสันตวาดลั่นก่อนจะรวบตัวร่างบางขึ้นมาแม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามขัดขืนกอดรั้งศพของพ่อเอาไว้ก็ตามที

“เวรแล้ว! มันจะเล่นของหนัก!!” ลูกน้องคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าด้านนอกกำลังโยนระเบิดมือเข้ามา ทำให้ทั้งแจ็คสันต้องลากยองแจวิ่งออกมาทางสวนหลังบ้าน!!

ตูม!! 

ระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว พวกแจ็คสันรอดออกมาอย่างฉิวเฉียด แต่บางคนโดนสะเก็ดระเบิดได้รับบาดเจ็บกันไปตามๆกัน

ตูม!!!!

“มันระเบิดรถของเราทิ้งด้วย”

“อืม พวกมันคงคิดว่าพวกเรายังอยู่ในบ้าน ออกไปทางด้านหลังนี่ก็แล้วกัน เงียบๆด้วย” แจ็คสันเลี่ยงการปะทะเพราะนอกจากกำลังคนไม่เอื้ออำนวยแล้วยังเจ็บกันถ้วนหน้า หนำซ้ำยองแจยังเหมือนว่าจะช็อคจนตั้งสติไม่ได้แล้ว

“คุณแม่...คุณพ่อ...” ร่างบางพึมพำสะอื้นไม่หยุดจนแจ็คสันคว้าตัวมากอดปลอบ ยามนี้นัยน์ตาของมือขวาหนุ่มฉายแววแข็งกร้าวจนน่ากลัว 

เรื่องนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ!

 ต้องมีคนชดใช้!

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4774 Maewmiaow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 21:03

    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #4,774
    0
  2. #4697 ชามะลิ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 20:18
    สนุกมากค่ะ
    #4,697
    0
  3. #4322 FanFicmarkBamBam (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:29
    ดูน้องดีๆนะแจ็ค รอไรท์อยู่เสมอ(แอบรอไรท์อัพทรราชล่ารัก)
    #4,322
    0
  4. #671 aum5120 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 21:58
    แจคสันนี่ก็ซึนที่หนึ่งเลยยยยยยยยยย
    จะขริมไปไหนคะ หืมมมมม ปล่อยวางบ้างก็ได้
    พาคุณหนูยองแจมาเยี่ยมบ้านละ
    คิดถึงมาร์คแบมมมมมม 
    แบมแบมจะไปเที่ยวไร่องุ่นใช่ป่าวววววววว
    #671
    0