[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 16 ยองแจเยี่ยมบ้าน - เธอคือหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    10 ก.ค. 63

แจ็คสันทำงานไม่ค่อยเป็นสุขนักเพราะมีตัวกวนตามติดเป็นตังเม พอจะสั่งให้รออยู่ที่คอนโดก็ยกเอาคำพูดของเจ้านายขึ้นมาเล่นแง่ทำให้จำใจต้องยอมพาไปไหนมาไหนด้วยแบบนี้

“ถามจริงเถอะ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงครับคุณหนูยองแจ”

“มาถึงก็ตะลอนๆแบบนี้ใครบ้างจะไม่เหนื่อยล่ะ” ยองแจทำตาค้อนใส่ ตั้งแต่มาถึงเกาหลีไม่ได้หยุดพักผ่อนเลย คอยตามติดอีกฝ่าย หวังให้เขาพาไปเยี่ยมบ้าน

“ก็ถ้าเหนื่อยแล้วทำไมไม่พักผ่อนรอที่คอนโดสบายๆล่ะ คอยตามติดแบบนี้ผมทำงานไม่ถนัดนะ”

“ก็ฉันอยากไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ไวๆนี่นา...ถ้านายพาไปเร็วๆฉันสัญญาเลยว่าจะไม่กวน”

“นิสัยแบบนี้เอาไปใช้กับคนอื่นเถอะครับ ถ้าคุณคอยกวน ผลเสียก็ตกอยู่ที่ตัวคุณเหมือนกัน เพราะผมจะไม่พาไปจนกว่างานส่วนนี้จะเสร็จ” แจ็คสันพูดพลางตรวจรายรับรายจ่ายของคาสิโน เขาเอางานบังหน้าโดยที่สืบเรื่องศัตรูอย่างลับๆไปด้วย ไม่ต้องการให้ฝ่ายนั้นรู้ตัวว่าในตอนนี้ฝ่ายเขาได้พลิกเกมส์เปลี่ยนสถานะเป็นผู้ล่าแล้ว

“ใจร้ายชะมัด” คุณหนูตัวแสบบ่นอุบอิบไม่กล้าแผลงฤทธิ์ รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขู่เขาพูดจริงทำจริง

ยิ่งรอเหมือนเวลามันยิ่งเดินช้าลง ยองแจจ้องนาฬิกาบนผนังสลับกับหน้ามือขวาหนุ่มด้วยความกระวนกระวายจนในที่สุดก็เริ่มหิว

“คุณหนูยองแจจะไปไหนครับ” คนของแจ็คสันที่เฝ้าหน้าห้องทำงานเอ่ยถามขึ้นทันทีที่ยองแจเปิดประตูออกมา

“จะไปชงโกโก้ดื่ม จะตามไปไหม?”

“ไม่หรอกครับ เชิญตามสบายครับ” พวกเขาเลือกที่จะไม่ตามเพราะโซนเครื่องดื่มอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ซึ่งแค่หันไปมองก็เห็น

ยองแจลงมือชงโกโก้จากนั้นเปิดตู้หยิบคุกกี้ใส่จานซะพูนกะว่าจะกินแก้เบื่อให้อร่อย หากแต่ก่อนจะยกกลับห้องดันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว เขาจึงจัดการชงกาแฟขึ้นมาอีกถ้วย

“นายจะไม่เห็นแก่ความดีของฉันบ้างก็ให้มันรู้ไปสิ” ว่าแล้วก็จัดการยกทั้งหมดกลับเข้าไปในห้องทำงาน

แจ็คสันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่ายองแจวางถ้วยกาแฟและคุกกี้บนโต๊ะทำงาน หากแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เจ้าตัวก็เป็นฝ่ายเฉลยมาพร้อมๆกับรอยยิ้มซะเอง

“ฉันเดาเอาว่านายน่าจะอยากได้กาแฟสักถ้วย ไม่ต้องกลัวว่ารสชาติจะแย่นะ ฉันจำที่พี่ซองฮีชงให้นายได้ว่าใส่กาแฟกี่ช้อน น้ำตาลกี่ช้อน”

“ขอบคุณล่วงหน้าแล้วกันนะครับ ผมยังไม่อยากดื่ม” คำตอบที่ช่างทำร้ายจิตใจของคนหวังดีนั้นทำให้ยองแจหุบยิ้มแทบจะทันที จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินกลับมานั่งที่โซฟา หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านรอเวลาต่อไป

ที่จริงแจ็คสันอนุญาตให้เดินเล่นได้ โดยจะต้องมีคนคอยตามประกบ หากแต่สถานที่แบบนี้ไม่น่าเดินเล่นเลยสักนิด ชั้น2-6 เป็นคาสิโน ชั้น7-10 เป็นออฟฟิศชั้นถัดๆไปจนถึงบนสุดเป็นโรงแรม เอาจริงๆยองแจไม่พิศวาสอยากชม เลือกรออยู่ที่ห้องนี้เป็นทางเลือกที่ฉลาดสุด

ฝ่ายแจ็คสันหลังจากที่ดูบัญชีเสร็จในอีกไม่กี่นาทีต่อมาก็เปิดแท็บเล็ตดูข้อมูลที่สายสืบส่งมาให้ เอาจริงๆยังคืบหน้ากว่าเดิมไม่มากนักแต่ก็พอเริ่มมีเบาะแสบางอย่างชี้ว่าศัตรูไม่ได้เข้ามาเพียงเรื่องธุรกิจหรือผลประโยชน์ แต่อาจมีอะไรที่ลึกกว่านั้น

มือขวาหนุ่มมองพิจารณาข้อมูลหลักฐานต่างๆ เขาชอบดื่มกาแฟตอนใช้ความคิดหนักๆดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะยกถ้วยกาแฟขึ้นมาดื่ม หากแต่พอได้ลิ้มรสดวงตาคมก็ละจากจอทันที เขาหันไปมองคุณหนูตัวร้ายด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจแปลกๆ อีกฝ่ายไม่ได้พูดโอ้อวดหากแต่จำได้จริงๆว่าแม่บ้านซองฮีชงให้เขาแบบไหน

“บางทีพักสักหน่อยคงจะดี”

“นายว่าไงนะ?” ยองแจหันมาถามเมื่อได้ยินไม่ถนัดว่าแจ็คสันพูดอะไร

“ผมว่าง คุณจะไปเยี่ยมบ้านไหม?”

“ไปสิ!” คุณหนูตัวแสบอึ้งไปชั่วขณะ แต่พอหัวสมองสั่งงานได้ก็รีบให้คำตอบกระโดดลุกขึ้นจากโซฟาวิ่งไปรออีกฝ่ายที่หน้าประตูห้องทันที รอเวลานี้มาจนใจจะขาดอยู่แล้ว เรื่องอะไรจะปฏิเสธล่ะ

รถคันหรูแล่นมาเป็นชั่วโมง กว่าจะมาถึงบ้านของยองแจ แววตาใสๆฉายแววดีใจขึ้นทันทีเมื่อเห็นตัวบ้าน มือเรียวเกาะประตูรถราวกับกำลังลุ้นรอให้รถจอดเต็มที่

“ถึงบ้านแล้ว” เสียงใสพึมพำขึ้นเมื่อรถจอดจากนั้นก็เปิดประตูรถลงไปโดยมีแจ็คสันและลูกน้องอีกสามสี่คนเดินตามหลัง สองขาของเด็กหนุ่มกึ่งเดินกึ่งวิ่ง กวาดสายตามองหาคนในครอบครัวอย่างคิดถึง

“คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ...”

“ยองแจ...ลูกกลับมาแล้วเหรอ?” หญิงวัยกลางคนพูดขึ้นอย่างดีใจเมื่อเห็นลูกที่หายไปกลับมาถึงบ้าน เธอสวมกอดร่างอันบอบบางของลูกชายแน่น ในขณะที่ผู้เป็นพ่อมองการกลับมาของลูกอย่างอึ้งๆ ก่อนที่ใบหน้าจะมีรอยยิ้มผุดขึ้นอย่างดีใจเช่นกัน

“ลูกกลับมาแล้ว พ่อดีใจจริงๆเลย” มือหนาของผู้เป็นพ่อลูบหัวของยองแจเบาๆ แต่การกระทำนั้นทำให้เด็กหนุ่มรู้ว่าเขาได้รับความรักและความห่วงใยมากมายจากผู้เป็นพ่อที่เขาเคยน้อยใจ

“คุณพ่อ...ยองแจขอโทษ” เสียงเศร้าเอ่ยขอโทษผู้เป็นพ่ออย่างสั่นเครือ เมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนดื้อและอวดดียอมตามไปอยู่ในเงื้อมือของมาเฟียง่ายๆ

“ไม่เป็นไร ลูกปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว คราวนี้พ่อสัญญาว่าจะไม่ให้ลูกตกไปอยู่ในสถานที่แบบนั้นอีก”

“เห็นทีจะไม่เป็นเช่นนั้นครับ” แจ็คสันที่เดินตามหลังเข้ามาได้ยินประโยคนั้นเข้าเลยเอ่ยขัดขึ้น ทำให้นายตำรวจจินฮยอก คว้าตัวลูกชายและภรรยาหลบหลังตนเองทันที

“หมายความว่ายังไง พวกแกต้องการอะไร”

“เจ้านายของผมแค่ต้องการความมั่นใจว่าทางคุณจะวางมือจากเราจริงๆก็เท่านั้นครับ เพราะฉะนั้นคุณหนูยองแจเองก็ต้องกลับไปกับผมในวันนี้ด้วย” มือขวาหนุ่มพูดด้วยท่าทางและน้ำเสียงนิ่งขรึมออกจะเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม ทำให้นายตำรวจจินฮยอกกลืนน้ำลายลงคอ แต่ก็ยังคงเลือกปกป้องครอบครัวของตน

“ไม่! ฉันไม่ยอมให้ลูกของฉันไปกับแกอีกเด็ดขาด”

“อย่าบีบคั้นให้ผมต้องทำสิ่งที่มันเลวร้ายเลย ผมว่าคุณควรจะทำตามเราดีๆจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด เพราะถ้าขืนคุณยังทำตัวเป็นปลาว่ายทวนน้ำอยู่แบบนี้ ไม่แน่ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้เจอลูกชายของคุณ” มือขวาหนุ่มของมาเฟียพูดเสียงเย็นทำให้นายตำรวจชะงักทันที

“คุณพ่อครับ ยองแจไม่เป็นไรหรอก ยองแจจะกลับไปกับเขา และจะขอให้เขาพามาหาคุณพ่อกับคุณแม่อีก” ยองแจตัดสินใจก่อนที่เหตุการณ์จะร้อนระอุไปยิ่งกว่านี้ และอีกอย่างแจ็คสันที่เชื่อฟังคำสั่งถวายชีวิตให้เจ้านายกล้าทำจริงอย่างที่ขู่แน่ เขาไม่อยากให้พ่อแม่เดือดร้อน

“แน่ใจเหรอยองแจ ลูกจะไปอยู่ในที่แบบนั้นจริงๆเหรอ? แล้วจะต้องไปนานแค่ไหนกัน?” ผู้เป็นแม่ถามด้วยแววตาห่วงสุดหัวใจ ในขณะที่ผู้เป็นพ่อมองลูกชายด้วยแววตารู้สึกผิดที่งานของตนทำให้ลูกต้องไปตกระกำลำบาก

“ครับ... ยองแจจะไปส่วนนานแค่ไหนยองแจก็ไม่รู้ คงจนกว่าทางเขาจะมั่นใจมั้งว่าคุณพ่อจะไม่ไปยุ่งกับพวกเขา” 

“งั้นผมจะถอนตัวจากงานทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมาร์คต้วน จากนั้นคุณสัญญาได้ไหมว่าจะคืนลูกชายให้ผม” นายตำรวจจินฮยอกหันมาเจรจากับแจ็คสัน

“หลังจากมีการยืนยันจริงว่าคุณถอนตัว เราจะคืนลูกชายให้คุณภายในสามเดือน”

“สามเดือนเลยเหรอนานจัง” ภรรยาของนายตำรวจจินฮยอกพูดอย่างไม่อยากรอนานขนาดนั้น แต่แจ็คสันเองก็ไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนปรนให้

“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณแม่ ยอกแจอยู่ที่โน่นไม่ได้ลำบากอะไร พวกเขาค่อนข้างที่จะให้เกียรติยองแจ” ยองแจพูดไปตามความจริง

“อย่างนั้นเหรอ”

“ครับ... ตอนนี้อ่ะ ยองแจอยากทานข้าวฝีมือของคุณแม่ เราเข้าครัวกันนะครับ” ยองแจอ้อนในขณะที่ผู้เป็นแม่มองหน้าแจ็คสันเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีคัดค้านก็เลยพยักหน้าพาลูกชายเข้าไปในครัว

“จะไม่ตามไปคุมเหรอ?” นายตำรวจจินฮยอกถามเมื่อไม่เห็นแจ็คสันและลูกน้องขยับตัวตามลูกของตนไป

“ไม่จำเป็นครับ ผมคิดว่าลูกของคุณเชื่อใจได้ อีกอย่างถึงแม้จะหนีเราก็ตามตัวกลับมาได้ไม่ยากนัก”

“งั้นเหรอ? ไม่คิดเลยนะว่ามาเฟียอายุน้อยอย่างมาร์คต้วน จะมีลูกน้องอายุน้อยไม่ต่างกัน”คนอายุมากกว่าเอ่ยขึ้นก่อนจะนั่งลงโซฟาและผายมือให้แจ็คสันนั่งด้วย

“ขอบคุณครับ ที่จริงผมไม่คิดว่าเจ้านายและผมอายุน้อยนะครับ”

“งั้นหรือ เอ่อแล้วมาร์คต้วน...เอ่อ ไม่ได้ยุ่งกับลูกของฉันใช่ไหม” นายตำรวจจินฮยอกรวบรวมความกล้าถามขึ้น ใครๆก็บอกว่ายองแจน่ารักหน้าหวาน หนำซ้ำยังมีผู้ชายมาจีบบ่อยๆเขาจึงอดกลัวไม่ได้

“เจ้านายของผมมีคนรักอยู่แล้วครับ รับรองว่าไม่ได้ยุ่งกับลูกของคุณอย่างแน่นอน”

“ค่อยโล่งอกไปที ยองแจยังเด็กเกินไปผมเลยกลัว” นายตำรวจถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนที่จะคุยกับแจ็คสันในเรื่องอื่นต่อ โดยที่เลี่ยงการคุยเรื่องกิจการของมาร์คต้วน นายตำรวจใหญ่สังเกตท่าทีของแจ็คสันตลอดที่คุยกัน จึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วชายหนุ่มเป็นคนสุภาพและเยือกเย็น นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกน้องของมาเฟียเขาคงอยากได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นลูกอีกคนแน่ๆ

 

เครื่องบินส่วนตัวลงจอดในสนามบินเล็กแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของกรุงปักกิ่ง มาร์คจูงมือแบมแบมลงมาจากเครื่องตามด้วยซองฮีและคนติดตามอีกหลายคน ผู้จัดการไร่รวมไปถึงคนขับรถที่เดินทางมารับโค้งเคารพผู้เป็นเจ้านายอย่างนอบน้อม ซึ่งใบหน้ายังฉายแววรู้สึกผิดที่ไม่สามารถจัดการปัญหาเหล่านี้ได้จนเจ้านายถึงขั้นต้องมาจัดการเองแบบนี้

“เชิญเจ้านายคันนี้เลยครับ” ผู้จัดการไร่ผายมือเชิญเจ้านายขึ้นรถ หากแต่อีกฝ่ายเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังจับมือเอาไว้แล้วตัดสินใจบางอย่าง

“เอ่อ...เจ้านายครับจะดีเหรอครับ?” ผู้ติดตามเอ่ยถามใบหน้าติดกังวล เมื่อเห็นเจ้านายเปิดประตูข้างคนขับให้ว่าที่นายหญิงขึ้นไปนั่งจากนั้นก็ขึ้นไปประจำตำแหน่งคนขับ

“ไม่เป็นไรหรอก ตามมาแล้วกัน”

“ครับ” แม้จะกังวลแต่ก็ไม่สามารถห้ามเจ้านายได้ จึงขับตามไปแบบเว้นระยะให้ความเป็นส่วนตัวกับเจ้านาย

ด้านมาร์คเมื่อรถออกมาได้สักครู่ก็เปิดกระจกทั้งสองข้างลง ให้คนตัวเล็กได้ดื่มด่ำกับธรรมชาติสองข้างทาง โดยที่เขาก็ขับไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน ที่นี่บรรยากาศดีเหมาะต่อการขับรถชมวิวเล่นเอามากๆ

“มาร์คดูโน่นซิ...ดอกไม้สวยมาก” แบมแบมชี้ดอกไม้ริมทางด้วยแววตาเปล่งประกาย

“ครับสวยมาก แบมชอบไหมครับ?”

“ชอบ...นั่นๆตัวไรอ่ะ?” ร่างเล็กชี้ไปฝูงแกะที่ชาวบ้านต้อนมาเลี้ยงริมทางอย่างตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็นแกะตัวเป็นๆมาก่อน

“แกะครับ ที่ไร่ของเราก็มีนะ”

“มันกัดไหม? แบมเล่นด้วยได้เปล่า?”

“ไม่กัดครับ เอาไว้มาร์คจะพาไปเล่นนะ” มาร์คพูดพลางจินตนาการถึงตอนที่แบมแบมอยู่กับลูกแกะตัวเล็กๆไปด้วย เขาคิดว่ามันต้องน่ารักแน่ๆ

“มาร์คสัญญาแล้วนะ แบมได้เล่นกับแกะจริงๆนะ”

“จริงสิครับ” เมื่อได้รับการยืนยันคนตัวเล็กก็ยิ้มกว้างแล้วหันกลับไปสนใจวิวข้างทางต่อ หากแต่รถที่ขับด้วยฝีมือของมาร์คที่ใส่ใจผู้โดยสารเป็นพิเศษนั้นออกจะนุ่มนั่งสบายบวกกับสายลมเบาๆที่พัดเข้ามานั้นทำให้แบมแบมเกิดอาการเคลิ้มจนในที่สุดก็เข้าสู่ภวังค์ 

“หลับซะแล้ว” มาร์คเหลือบมองคนตัวเล็กแล้วคลี่ยิ้มก่อนจะหันไปสนใจขับรถต่อ และดูเหมือนว่าจะใช้สมาธิมากกว่าเก่าด้วย เขาอยากขับให้คนตัวเล็กได้หลับสบายมากสุดและมันก็ต้องไม่ช้าเกินไปเพราะเขาอยากให้ได้นอนกับเตียงนุ่มๆมากกว่าบนเบาะรถแบบนี้

จากนั้นเกือบๆครึ่งชั่วโมงรถก็จอดหน้าบ้านพักหลังโต ตรงบันไดบ้านมีพ่อบ้านแม่บ้านและคนงานในไร่มารอหลายสิบคน มาเฟียหนุ่มลงจากรถมาพลางทำมือจุ๊ปากให้ทุกคนเงียบอย่าส่งเสียง จากนั้นก็เดินวนไปทางที่นั่งข้างคนขับเปิดประตูรถแล้วอุ้มแบมแบมลงมาอย่างเบามือที่สุด

ดวงตาหลายสิบคู่จ้องมายังว่าที่นายหญิงของตระกูลต้วน พวกเขารู้เพราะแจ็คสันประกาศไปยังคนใต้อำนาจให้รู้โดยทั่วกันแล้ว แต่ยังไม่วายอยากเห็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ว่าที่นายหญิงเดินทางมาที่นี่ 

มาเฟียหนุ่มไม่ได้เอ่ยทักทายใครเขาแค่อุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปชั้นบน ซองฮีเห็นอย่างนั้นจึงหันกลับไปมองบรรดาคนที่มาต้อนรับแล้วเอ่ยปากทักทายแทนเจ้านาย

“ขอบคุณที่มาต้อนรับกันนะ แต่เจ้านายคงต้องการให้นายหญิงพักผ่อนหวังว่าทุกคนคงเข้าใจ อ่อ...แล้วก็ตอนนี้นายหญิงป่วยอยู่ คนดูแลมีฉันแล้วก็คนติดตามจากฮ่องกง ส่วนคนอื่นๆที่ไม่ได้มีหน้าที่กรุณาอย่าเข้าใกล้หรือพูดนินทาเด็ดขาด หากไม่ทำตามคงรู้นะว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง” ถึงแม้ทุกคนจะรู้สถานะของแบมแบมแต่คนอื่นๆนอกจากคนใกล้ชิดไม่มีใครรู้ถึงอาการป่วย ซองฮีไม่ต้องการให้ใครมองในแง่ลบ ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครกล้าเอาไปพูดก็เถอะ แต่เธอก็อยากจะป้องกันเอาไว้ก่อน

“เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่เจ้านายจะลงมาจัดการเรื่องนั้นเลยหรือเปล่าครับ?”

“นี่ก็เย็นมากแล้ว คงน่าจะเริ่มพรุ่งนี้มากกว่า เอาเป็นว่าแยกย้ายกันไปก่อนแล้วกัน” แม่บ้านสาวครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป แบมแบมหลับอย่างนั้นไม่มีทางที่เจ้านายจะกล้าทิ้งมาแน่ อย่างน้อยก็ต้องรอให้ตื่นก่อนไม่อย่างนั้นเดี๋ยวโดนงอนอีก

“ครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ” คนที่มาต้อนรับค่อยๆพากันแยกย้ายออกไป ซองฮีเองก็ตามขึ้นไปดูแลแบมแบมในบ้านพัก

แม่บ้านสาวเดินมาที่ประตูห้องเธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเจ้านายกำลังถอดรองเท้าให้คนตัวเล็กที่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ภาพที่เธอเห็นมันช่างอ่อนโยนละมุนละไมจนอดยิ้มตามไม่ได้ บอกตามตรงว่าถ้าไม่มีแบมแบมคงไม่มีทางได้เห็นเจ้านายทำอะไรแบบนี้แน่ๆ

“อ้าว...มานานแล้วเหรอซองฮี?”

“เพิ่งมาค่ะ เจ้านายมีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?”

“ไม่หรอก ไปพักผ่อนก่อนเถอะ อีกพักแบมตื่นเธอคงยังต้องเหนื่อยอีกเยอะเลย” คนเป็นเจ้านายพูดโดยที่ดวงตาคมยังจ้องมองแบมแบมอยู่

“ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

คนตัวเล็กตื่นขึ้นมาอีกทีประมาณสามทุ่ม ซองฮีจัดการทำโจ๊กร้อนๆให้ทานเพราะทั้งเจ้านายทั้งแบมแบมยังไม่มีใครได้ทานมื้อเย็นเลย

“มาร์คแบมจะไปเล่นกับแกะ” ตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังฝังใจว่าจะได้ไปเล่นกับแกะเสียให้ได้

“พรุ่งนี้นะครับตอนนี้มืดแล้ว”

“แต่ว่าแบมอยากเล่นกับแกะนี่น่า” เจ้าตัวทำปากยื่นอย่างคนไม่พอใจ เดือดร้อนให้ซองฮีต้องช่วยกล่อมอีกแรง

“แต่แกะต้องนอนกลางคืนนะ ถ้าแกะไม่นอนแกะจะป่วย แบมแบมอยากให้แกะป่วยเหรอ?”

“ไม่นะ แบมไม่อยากให้แกะป่วย”

“งั้นแบมต้องให้แกะนอนก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเล่นกับแกะเนอะ” ซองฮีกล่อมจนแบมแบมยอมจำนน เจ้าตัวหยุดงอแงหนำซ้ำยังรีบอาบน้ำเข้านอนเพื่อจะได้ตื่นแต่เช้าไปเล่นกับแกะด้วย

“มาร์คพรุ่งนี้แบมเล่นซ่อนแอบกับแกะได้ไหม?” คนตัวเล็กที่นอนซบอกถามขึ้น ทำเอามาเฟียหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ

“แกะเล่นซ่อนแอบไม่เป็นหรอกนะ”

“งื้ออออ แล้วแกะเล่นอะไรได้บ้างล่ะ?” คำถามนั้นทำเอามาร์คต้องขมวดคิ้วคิดหนัก จะให้สัตว์ที่คุยด้วยไม่รู้เรื่องเล่นด้วยนี่มันเป็นปัญหาใหญ่เลยนะ

“ไล่จับมั้ง”

“ไล่จับเหรอ? แบมเป็นคนไล่จับใช่ไหม?”

“ครับ แบมไล่จับแกะได้ เอาไว้พรุ่งนี้ไปเล่นไล่จับแกะงั้นเนอะ ตอนนี้นอนได้แล้วนะครับคนเก่ง” ริมฝีปากหยักประทับจูบเบาๆที่หน้าผากเมื่อแบมแบมว่าง่ายหลับตาทันทีที่เขาบอกให้หลับ ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะรู้ไหมแต่เขามีความสุขมากจริงๆยามที่ได้กอดได้อยู่แบบนี้

 เขากล้ายอมรับอย่างลูกผู้ชายเลยว่าแบมแบมเป็นหัวใจของเขา ...

หัวใจที่ขาดไม่ได้อีกต่อไป...

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4773 Maewmiaow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 12:20

    เขินไปหมดแล้วววว
    #4,773
    0
  2. #4718 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:32
    ขี้อ้อนจริงๆเลย
    #4,718
    0
  3. #4294 Chollysayzeed (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 14:02
    หวานมากกก อยากมีคุณมาเฟียมาร์คเป็นของตัวเองจังเจ้าค่ะ
    #4,294
    0
  4. #522 RujiraH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 13:18
    ต่อน้าาาา.....

    ชอบบง่าาาาา

    ขอคู่ บีเนียร์เยอะๆน้ะ

    อิมแจบอมคนโง่เอ้ยยยย....ฉลาดขึ้นบ้างเถอะะะะ
    #522
    0