[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 14 งอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

มือแกร่งค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนอย่างแผ่วเบา จากนั้นอาศัยความเคยชินเดินตรงไปที่เตียงโดยไม่ชนสิ่งกีดขวางใดๆ ที่เขาพยายามไม่ทำเสียงดังและเลือกที่จะเดินเข้ามามืดๆไม่ยอมเปิดไฟก็เพราะไม่อยากให้เจ้าของห้องตื่น

ร่างสูงของมาร์คนั่งลงที่เตียงก่อนที่ใจจะหายวูบเพราะรู้สึกได้ว่าที่เตียงว่างเปล่า ไม่มีร่างคนตัวเล็กที่หลับสนิทก่อนเขาจะออกไป

“แบมหายไปไหน?” ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้คือกลัว! รีบถลาไปหาสวิตช์ไฟแล้วกดเปิดให้สว่างไปทั่วทั้งห้อง จากนั้นก็กวาดสายตาหา เขาเกือบจะโวยวายให้คนทั้งบ้านตื่นขึ้นมาช่วยตามหาอยู่แล้วถ้าไม่ติดว่าหันไปเห็นชายผ้าห่มข้างๆซอกตู้เสื้อผ้าเสียก่อน

“แบมอยู่ตรงนั้นหรือเปล่าครับ?” แม้สิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือความเงียบแต่มาร์คก็เลือกที่จะเดินไปดูใกล้ๆ

ร่างที่สั่นเทาถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนหนาจนมองไม่เห็นตัว ถ้าเป็นคนอื่นทำมันอาจดูตลกหรือดูน่าโมโห แต่นี่คือแบมแบมจึงรู้สึกน่าสงสารมากกว่าและมาเฟียหนุ่มรู้ดีว่านี่คือความผิดของเขา คนตัวเล็กคงตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองอยู่คนเดียว คงจะกลัวเอามากๆและคงคิดว่าถ้าซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มจะปลอดภัยจากทุกๆสิ่ง

“แบมครับออกมาหามาร์คนะครับ”

“ไม่เอา...ฮึก...มาร์คทิ้งแบม...มาร์คใจร้าย...ฮึก...” เจ้าตัวตอบเสียงสะอื้นกลับมา ยิ่งทำให้อีกคนรู้สึกผิดขยับตัวเข้าไปกอดร่างเล็กทั้งๆที่อีกฝ่ายอยู่ในม้วนผ้าห่ม

“มาร์คขอโทษ มาร์คแย่จริงๆ” งานนี้ไม่มีคำตอบโต้กลับมา มีเพียงเสียงสะอื้นร้องไห้เท่านั้น แบมแบมร้องเพราะกลัวโดยที่ไม่รู้เลยว่าเสียงสะอื้นของตนเองนั้นมันไม่ต่างอะไรกับเข็มเล่มเล็กๆทิ่มแทงเข้ามาในใจของมาร์ค เขากำลังเจ็บปวดเหลือเกินที่ปกป้องความรู้สึกอันเปราะบางของแบมแบมไว้ไม่ได้

เป็นเพราะความโมโหศัตรูที่บุกรุกเข้ามาจนรีบพาตัวเองไปจัดการโดยลืมคิดให้รอบคอบว่าไม่ควรปล่อยให้คนตัวเล็กต้องอยู่คนเดียว ทำให้ผลที่ตามมามันแย่ สภาพของอีกฝ่ายในยามนี้ดูไม่ต่างอะไรกับช่วงแรกๆที่ถูกพาขึ้นมาจากเรือ

“แบมครับ มาร์คขอโทษจริงๆ มาร์คผิด แบมจะตีมาร์คก็ได้แต่ออกมาจากผ้าห่มเถอะนะ”

“ไม่เอา ออกไปแล้วไม่เจอมาร์ค...ไม่มีใครเลย ฮึก...ฮืออออออ...แบมกลัว แบมอยู่คนเดียว...ไม่มีมาร์ค” การกล่อมของมาร์คดูเหมือนไม่ได้ผล คนตัวเล็กร้องไห้หนักกว่าเก่าแล้วกระชับผ้าห่มแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วย

“งั้นไม่ต้องออกมาก็ได้ แต่มาร์คขอเข้าไปนะ” คนถูกขอจะชั่งใจอยู่นานกว่าจะยอมคล้ายผ้าห่มออกให้มาร์คสอดตัวเข้าไปด้วย

“มาร์คขอโทษนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขอโทษก่อนจะจูบหน้าผากเบาๆเชิงปลอบขวัญ จากนั้นกอดคนตัวเล็กเอาไว้แนบอก โดยหวังว่าไออุ่นจากตัวเขาจะช่วยบรรเทาความกลัวให้อีกฝ่ายลงได้บ้าง

มาร์คนั่งกอดแบมแบมเอาไว้นานสองนานจนกระทั่งได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอ จึงค่อยๆสลัดผ้าห่มออกแล้วอุ้มคนตัวเล็กไปที่เตียง เขาจัดให้นอนในท่าที่สบายแล้วห่มผ้าให้ หากแต่เพียงไม่กี่อึดใจร่างเล็กๆก็เริ่มดิ้น กวาดมือไปทั่วเตียงเหมือนหาอะไรบางอย่างทั้งๆที่หลับอยู่

“โธ่...แบมของมาร์ค” ร่างสูงถึงกับไปไหนไม่เป็นเพราะเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่แบมแบมหาคือตนเอง เพราะหลังจากที่อีกฝ่ายกวาดมือมาโดนตัวเขาก็จับเอาไว้แน่นแล้วขยับตัวเข้ามากอดแนบชิดไม่ยอมปล่อย

เรียกร้องหากันทั้งๆที่ยังหลับแบบนี้จะให้มาร์คต้วนไม่รักไม่หลงยังไงไหว

 

เช้าวันต่อมา

แบมแบมยังมีอาการงอนมาร์คอย่างเห็นได้ชัด เจ้าตัวไม่ยอมพูดด้วยหากแต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้มาร์ครู้สึกแย่เหมือนเมื่อคืน เพราะอะไรนะเหรอ?...

“แบมครับ ออกไปนั่งเล่นกับพี่ซองฮีดีกว่า อย่าตามเจ้านายแบบนี้เลย เจ้านายต้องทำงานนะครับ” แม่บ้านสาวพยายามกล่อม เพราะตั้งแต่ตื่นมาคนตัวเล็กก็เอาแต่อุ้มตุ๊กตาหมีคุมะเดินตามเจ้านายใหญ่ของบ้านแทบจะทุกฝีก้าว

“ไม่เอา เดี๋ยวมาร์คทิ้งแบม”

“มาร์คไม่ทิ้งแบมอีกแล้วล่ะครับ” มาเฟียหนุ่มหันกลับมาจะกอดแต่กลับคว้าลม อีกฝ่ายไม่ยอมให้กอดวิ่งไปหลบหลังซองฮี

“แบมโกรธมาร์คอยู่ แบมจะไม่คุยกับมาร์ค”

“แบมจะไม่คุยกับมาร์คจริงๆเหรอครับ”

“ใช่แบมจะไม่คุยกับมาร์คแล้ว” เจ้าตัวทำแก้มพองลมด้วยความงอน แต่แทนที่จะมาร์คจะรู้สึกผิดเหมือนเมื่อคืน เขากลับรู้สึกชอบใจเสียนี่ ก็แบมแบมในลุคนี้ช่างน่ารักน่าชังเสียจริง ที่ไม่ยอมคุยด้วยน่ะเรื่องจริงนะ ประโยคที่ผ่านๆมาก็แค่การถามตอบกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้นเอง ไม่คุยนะ...ไม่คุยจริงๆอันนี้มาร์คต้วนยืนยันแล้วยิ้มอย่างเปี่ยมสุข

“ตกลงยังไงดีคะ? เจ้านายต้องเคลียร์งานใหญ่คงไม่ดีมั้งคะถ้าจะให้แบมแบมอยู่ใกล้ๆ?” ซองฮีถามเพราะรู้เรื่องเมื่อคืนแล้ว และเช้านี้เจ้านายก็คงไม่พ้นจัดการเรื่องที่อาจจะค้างคาจากเมื่อคืน ซึ่งเนื้องานคงไม่เหมาะที่จะให้เด็กไร้เดียงสาอย่างแบมแบมได้ยินหรือรับรู้

“อืม...นั่นสิ แบมครับไปเล่นกับซองฮีก่อนไหม เดี๋ยวมาร์คตามไป”

“งื้ออออ...ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวมาร์คทิ้ง”

“ไม่ทิ้งหรอกครับ เดี๋ยวมาร์คตามไปเล่นด้วยนะเด็กดี”

“แต่ว่า...”

“ไปเล่นกับพี่ยองแจไงคะ แบมแบมไม่อยากเล่นกับพี่ยองแจเหรอ?” ชื่อเพื่อนสนิทคนใหม่หลุดออกมาจากปากของซองฮี งานนี้คนตัวเล็กมีท่าทีหนักใจอย่างเห็นได้ชัด มองหน้ามาเฟียหนุ่มกับทางไปห้องยองแจสลับกันไปมาอยู่นาน

“มาร์คจะตามไปจริงๆใช่ไหม?”

“จริงสิครับ มาร์คสัญญา” มาเฟียหนุ่มยื่นนิ้วก้อยให้พร้อมทำสัญญา แบมแบมมองอย่างชั่งใจแต่ในที่สุดก็ยอมยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวด้วย

“มาร์คต้องตามไปจริงๆนะ...”

“ครับ เสร็จงานแล้วจะรีบตามไปเลย”

“งั้นแบมจะไปเล่นกับแจ ป่ะ...ซองฮีไปหาแจกัน เร็วดิเร็ว แบมจะเล่นกับแจ” ท่าทางดีใจที่จะได้ไปหายองแจทำให้มาร์คคลี่ยิ้มก่อนจะสาวเท้าเดินไปที่ห้องทำงาน เขาควรจะรีบสะสางเรื่องที่ค้างๆคาๆให้เสร็จแล้วตามไปเล่นด้วย ไม่อย่างนั้นความสำคัญของเขาอาจจะน้อยกว่าเพื่อนใหม่อย่างยองแจก็เป็นได้

หลังจากที่ฟังรายงานเรื่องที่คนใต้อำนาจจัดการเรื่องเมื่อคืนจบ มาร์คก็ร่วมการ*ประชุมConference กับบรรดาผู้บริหาร หัวหน้าของธุรกิจต่างๆ จริงๆก็อย่างที่แจ็คสันเคยพูดไว้ธุรกิจของเขาเป็นไปอย่างโปร่งใสและถูกกฏหมาย แต่เพราะเขาคุมพื้นที่เอาไว้มากผู้ทรงอิทธิพลคนอื่นจึงไม่สามารถขยายอำนาจและเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ตามที่ต้องการ คนพวกนั้นจึงคิดกำจัดส่วนเขาก็ต้องตอบโต้ไม่ให้ใครมาหยามได้ง่ายๆ ดังนั้นคนอย่างมาร์คต้วนจึงหนีเลือดไม่พ้น ยังไงในมือก็ต้องถือปืน ทำให้หนีเท่าไหร่ก็ยังถูกตราหน้าว่ามาเฟีย

“คาสิโนปีนี้ผลกำไรสูงขึ้นกว่าปีที่แล้ว 13% ครับ”

“สนามแข่งม้า 11% ครับ”

“สนามแข่งรถ 3 % ครับ” ผู้บริหารของคาสิโน สนามแข่งม้า สนามแข่งรถในฮ่องกงรายงานผลกำไรที่ได้ ซึ่งมันไม่ได้ทำให้ผู้เป็นนายตื่นเต้นอะไรสักเท่าไร่ เพราะกลยุทธ์และการบริหารที่นี่ทั้งเขาและแจ็คสันมือขวาดูแลโดยตรง

“คาสิโนที่เกาหลี 4% ครับ ลดลงจากปีที่แล้วเพราะมีคาสิโนมาเปิดแข่งไม่ไกลจากเราเท่าไหร่ครับ”

“สนามแข่งม้าก็ลดลงเช่นกันครับ กำไรเพิ่มแค่ 1% เองครับ”

“ฉันเข้าใจนะ แต่ยังไงการบริหารให้ผลกำไรมากขึ้นมันเป็นหน้าที่ของพวกคุณ จะใช้ลูกเล่นอะไรฉันไม่รับรู้แต่งานต้องเดินและดีขึ้น ถ้าพวกคุณมีประโยชน์ก็อย่าให้ฉันกับแจ็คสันต้องไปจัดการด้วยตนเอง อย่าปล่อยให้ปัญหานี้มันเรื้อรังไปกว่านี้เข้าใจใช่ไหม?” คำพูดเรียบนิ่งนั่นทำให้เหล่าผู้บริหารทางเกาหลีมองหน้ากันก่อนจะก้มหัวรับ มันจริงอย่างที่มาร์คพูด ถึงจะยังไม่ขาดทุนแต่เรื่องนี้ก็ปล่อยให้เป็นปัญหาเรื้อรังไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอีกหน่อยคงถูกแย่งนักเสี่ยงโชคไปหมด

“ท่าเรือและการข่นส่งทางเรือเรายังครองอันดับหนึ่งอยู่ครับ กำไรปีนี้สูงขึ้นกว่าปีที่แล้ว 17% ครับ”

“ดีมาก แล้วโรงบ่มไวน์ล่ะเป็นยังไงบ้าง?” มาร์คต้วนหันไปมองผู้บริหารของไร่องุ่นและโรงบ่มไวน์ที่อยู่ในปักกิ่งอย่างรอคำตอบ เป็นเพราะชอบดื่มไวน์ เขาจึงเลือกที่จะผลิตมันด้วยตนเอง ถึงจะเริ่มมาแค่สี่ปีแต่ก็อยู่ในเกณฑ์ที่น่าพอใจมาตลอด

 “เอ่อ...คือตอนนี้เรากำลังมีปัญหาครับนิดหน่อยครับ”

“นิดหน่อยที่ว่าคืออะไร?” มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วถามทำเอาอีกฝ่ายเม้มปากเข้าหากันเหมือนคนกำลังกังวลและเครียด

“เอ่อ...องุ่นบางแปลงอยู่ๆก็เฉาตายตอนแรกผมก็คิดว่าเป็นเพราะโรค แต่มาเมื่อคืนก่อนเกิดเหตุบางอย่างขึ้นผมเลยคิดว่าองุ่นของเราอาจจะโดนมือดีโรยยามากกว่า”

“ทำไมถึงคิดแบบนั้น?”

“เพราะคืนก่อนโรงบ่มไวน์ โรงสามถูกวางเพลิงครับ โชคดีเราดับทันเลยเสียหายแค่ด้านนอกเล็กน้อย เจ้านายครับผมอยากจะขอให้ส่งคุณแจ็คสันมาช่วยจัดการเรื่องนี้ครับ ดูๆแล้วมีคนจ้องเล่นงานเราอยู่ ถึงขั้นกล้าเผาโรงบ่มไวน์ผมว่ามันไม่รามือแน่ๆ” คำขอที่พูดมาไม่ได้ทำให้มาร์คนึกโกรธที่อีกฝ่ายไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองได้ และเขาไม่ได้สองมาตรฐานเพียงแต่เข้าใจดีว่าคนทางฝั่งไร่องุ่นและโรงบ่มไวน์เป็นเพียงลูกจ้างที่ทำงานด้านเกษตร ไม่ได้ถือปืนหรือเจอกับพวกเขี้ยวลากดินเหมือนธุรกิจในฮ่องกงกับเกาหลี

“แจ็คสันติดงานสำคัญอยู่ เอาเป็นว่าฉันจะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

“ขอโทษนะครับเจ้านาย ที่ต้องทำให้ท่านลำบากเองแบบนี้”

“ไม่เป็นไร ฉันจะเดินทางภายในวันสองวันนี้แหละ ในระหว่างนี้ก็จัดเวรยามรอบๆให้ดี เลิกประชุมเท่านี้หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น”

“ครับ” การประชุมสิ้นสุดลงมาร์คถอนหายใจเฮือกใหญ่ จริงอยู่ปัญหาไร่องุ่นที่ปักกิ่งดูเหมือนไม่ใหญ่โต ยังไม่ถึงขั้นเสียหายหรือขาดทุน แต่เขาไม่ชอบให้ใครมาเหยียบจมูก ไม่ว่าทางนั้นจะเป็นใครแต่ถึงขั้นเข้ามาก่อกวนเขาจะไม่ปล่อยเอาไว้

หากแต่...

เพิ่งจะนึกได้ว่าสัญญากับแบมแบมเอาไว้ว่าจะไม่ทิ้ง ก็ถูกแหละเขาไม่ได้ทิ้งเพียงแต่อาจจะต้องไปที่ปักกิ่งนานหลายวัน คิดแล้วก็ยิ่งห่วงคนตัวเล็กจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเขา…

 

“ไม่!” 

แบมแบมไม่ยอมทันทีที่ได้ยินว่ามาร์คจะทิ้งให้ตนอยู่บ้าน แม้ว่ามาร์คจะพยายามกล่อมแค่ไหนก็ไม่เป็นผล

“แต่มาร์คต้องไปทำงาน ไม่นานหรอกเดี๋ยวมาร์คก็กลับ”

“มาร์คบอกว่าจะไม่ทิ้งแบม มาร์คโกหก...” คนตัวเล็กเริ่มเบะจนยองแจต้องช่วยพูดกล่อมปลอบอีกแรง

“น้องแบมแบมอยู่กับพี่แจดีกว่านะ? ให้คุณมาร์คเขาไปทำงานเถอะนะ”

“ไม่เอา...แบมจะให้มาร์คอยู่ด้วย ฮึก...ฮือออออ...ไม่ให้มาร์คไป” งานนี้ถึงขั้นร้องไห้โฮ เพราะมีคนมาปลอบทำให้เจ้าตัวเริ่มรู้ว่ามาร์คจะทิ้งตนไปแน่ๆ

“ไม่เอานะครับไม่ร้องนะคนเก่งของมาร์ค”

“ก็มาร์คจะทิ้งแบม...ฮึก...มาร์คนิสัยไม่ดี แบมจะฟ้องพี่หมีว่ามาร์คทิ้งอีกแล้ว...ฮึก...” เจ้าตัวร้องไห้สะอื้นหันไปคว้าตุ๊กตาหมีคุมะกอดซบไม่ยอมเงยขึ้นมองหน้าใครอีก จนมาร์คขยับตัวเข้าไปกอด อันที่จริงบรรยากาศควรเศร้า แต่คนที่มองอยู่อย่างยองแจกับซองฮีต่างรู้สึกว่าน่ารัก เพราะแบมแบมกอดตุ๊กตาส่วนมาเฟียหนุ่มกอดแบมแบมอีกที มันดูเป็นห่วงโซ่ที่ละมุนจริงๆ

“มาร์คไม่อยากไปเลย แต่ว่าถ้ามาร์คไม่ไปคนที่โน่นจะต้องลำบาก มาร์คต้องไปช่วยเขา”

“มาร์คต้องไปช่วยเหรอ?”

“ใช่ครับ” ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะยอมฟังมากขึ้นเมื่อบอกว่าไปช่วยคนอื่น เจ้าตัวเงยหน้าจากการกอดซบตุ๊กตาแล้วเอียงคอเหมือนกันกำลังครุ่นคิด

“งั้นแบมจะไปด้วย”

“ห๊ะ? จะไปด้วย? ไม่ได้หรอกครับแบมรอมาร์คอยู่ที่บ้านดีกว่าเนอะ”

“แบมจะไปด้วย มาร์คให้แบมไปนะ...นะมาร์คคคคค” งานนี้แบมแบมปล่อยตุ๊กตา แล้วขยับมานั่งตักมาร์คใช้สองขาเกี่ยวเอว ซบใบหน้ากับอกกว้างอย่างออดอ้อน โดนขนาดนี้มีหรือมาร์คต้วนจะทนใจแข็งได้นาน

“โอเค เราไปด้วยกันเนอะ”

“เจ้านายคะ แบบนี้จะดีเหรอคะ?” ซองฮีเอ่ยถามขึ้น รู้สึกเป็นกังวลที่จะให้แบมแบมออกเดินทางไกล หนำซ้ำที่นั่นดูเหมือนจะมีปัญหาเสียด้วย

“ฉันรู้ว่ามันไม่ถูก แต่ฉันเองก็ไม่อยากจะทิ้งแบมเอาไว้ที่บ้าน”

“แต่ฉันเกรงว่า...”

“พอเถอะฉันจะให้มีคนคอยดูแลความปลอดภัย ส่วนเธอเองก็ตามไปดูแลด้วย เท่านี้คงไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างที่นั่นอากาศดีอาจทำให้แบมผ่อนคลายมากกว่าอุดอู้อยู่ที่นี่” เหตุผลของมาร์คทำให้ซองฮีจำยอม มันถูกที่คนตัวเล็กควรจะได้ออกไปข้างนอกบ้างและที่นั่นก็มีทั้งสวนองุ่น ดอกไม้ ลำธารที่สำคัญยังมีสัตว์หลายชนิด ทั้งแพะ แกะ โคและม้า อาจจะให้แบมแบมมีความสุขมากขึ้นก็ได้

“ก็ได้ค่ะ แต่คุณหนูยองแจล่ะคะ? คุณแจ็คสันเองก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน จะดีหรือคะที่จะปล่อยให้คุณยองแจอยู่คนเดียวแบบนี้”

“ยองแจไม่เป็นไรหรอกครับ” คนถูกเอ่ยถึงรีบพูดขึ้นทั้งๆที่จริงๆแล้วสีหน้าก็ดูเหมือนกำลังเสียใจที่ทุกคนจะไม่อยู่บ้าน

“ไม่เป็นไรได้ไงล่ะคะ? เจ้านายคะ ให้คุณหนูยองแจไปด้วยแล้วกันนะคะ”

“ที่ซองฮีขอก็ไม่เลวเหมือนกัน คุณสนใจไปเที่ยวสวนองุ่นด้วยกันไหมล่ะ?” หลังจากที่นิ่งคิดไปอึดใจหนึ่งมาร์คก็เอ่ยชวนยองแจขึ้น หากแต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้สึกกระดากใจ

“จะดีเหรอครับ”

“ไปด้วยกันนะแจ แบมจะได้เล่นกะแจด้วย” งานนี้แบมแบมผละออกจากอกมาร์คแล้วหันมาชวนแล้วเอียงคอมองอย่างรอคำตอบ

 “อะ...อืม! พี่แจจะไปกับน้องแบมแบมด้วย” คำตอบทำให้ซองฮีที่มองอยู่คลี่ยิ้ม สรุปว่าก็เสร็จแบมแบมผู้น่ารักไปอีกราย

ก็จริงอย่างที่ซองฮีคิดแหละ ยองแจรู้สึกชอบน้องคนนี้มากจริงๆ อยากมีน้องแบบนี้สักคนแต่หันกลับไปมองอายุพ่อแม่แล้วดูท่าความหวังจะเท่ากับศูนย์ ดังนั้นเลยมโนเอาแบมแบมเป็นน้องเสียเลย พอมาถูกชวนด้วยท่าทีน่ารักแบบนี้ คนเป็นพี่จะใจร้ายกับน้องลงได้ไงกัน

“เจ้านายครับ” ทุกคนหันไปมองต้นเสียง แจ็คสันที่หายไปทั้งคืนเพิ่งกลับมาถึงบ้านด้วยท่าทางเหมือนคนอดหลับอดนอน

“กลับมาแล้วเหรอ? เป็นไงคืบหน้าขึ้นไหม?”

“ครับ ได้เบาะแสแล้ว ต้นเรื่องอยู่เกาหลีครับ” แจ็คสันรายงานทำให้คนที่ได้ยินอย่างยองแจหูผึ่ง รู้สึกใจกระตุกเมื่อได้ยินชื่อประเทศบ้านเกิดของตนเอง

“นายจะไปสืบต่อใช่ไหม?”

“ครับ แล้วก็ไปติดตามความคืบหน้าของนายตำรวจจินฮยอกด้วย” มือขวาหนุ่มตอบพลางชำเลืองมองคุณหนูตัวแสบที่มีแววตาเศร้าหมองทันทีที่ได้ยินชื่อของพ่อ

“เดินทางดีๆแล้วกัน และฉันหวังไว้สูงนะแจ็คสัน หวังว่าคราวนี้เรื่องจะจบได้”

“ครับ ยังไงมันต้องจบแน่ครับ ผมขอไปเตรียมตัวก่อนนะครับ” แจ็คสันรับปากก่อนจะโค้งขอตัวขึ้นไปเตรียมข้าวของในการเดินทาง ยองแจมองตาละห้อยรู้สึกคิดถึงและอยากกลับประเทศของตนบ้าง

 “คนที่ไม่เคยห่างบ้านเกิดอย่างคุณ คงอยากกลับใช่ไหม?”

“ผมรู้ดีครับว่ายังกลับไม่ได้”

“แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไปเยี่ยมไม่ได้ ผมอนุญาตนะถ้าคุณจะไปเยี่ยมที่บ้าน เหลือก็แต่แจ็คสันเขาดูแลคุณอยู่ ถ้าเขายอมพาคุณไปด้วยผมก็ไม่ขัด” คำพูดของมาร์คทำให้ยองแจตาโตรีบลุกขึ้นโค้งขอบคุณแล้ววิ่งกวดตามมือขวาหนุ่มขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว ไม่ว่ายังไงยองแจตั้งใจแล้วว่าก็จะกลับเกาหลีด้วยให้ได้

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4772 praew-yyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 19:21
    น่ารักมากกก น้อนจะไปด้วยค้าบบ
    #4,772
    0
  2. #4257 Cbaze (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:27
    น่ารัก น้องแบมอ้อนน่ารัก
    เรายังจำได้นะ ฉากที่ไร่.. รอเลยอ่าาา
    มาต่อน้าาา อยากอ่านอีกกก
    #4,257
    0
  3. #416 Pmiiz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2557 / 19:31
    โอ้ยแบมคือน่ารักเกินไปไงเราไม่ไหวแล้ว

    ไรท์ก็อัพไวเว่อร์อะ เราชอบมากเลย

    ตอนนี้ไม่มีคำผิดนะเท่าทีดูๆอยู่

    แจ็คสันคนสุขุมหายตัวไป ประกาศตามหาด่วน 555

    ตอนนี้มีครบทุกคู่เลยอะ ชอบๆ
    #416
    0