[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 ของฝากจากแจบอม - อ่อนโยนเฉพาะคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,849
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

ทั้งคู่มาถึงฮ่องกงประมาณสิบโมงเช้าและพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากการเดินทางตามอัธยาศัย จนกระทั่งค่ำๆแจบอมก็หนีบเลขามาหาเพื่อนสนิทที่คฤหาสน์ตระกูลต้วน

“ไงเพื่อนไม่เจอกันตั้งนานสบายดีไหม?”

“ก็ดี งานนี้อยู่ยาวเลยใช่ไหม?” มาร์คยิ้มแล้วจับมือชนอกทักทายกันตามประสาเพื่อน

“อืม อาจจะเดือนหรือสองเดือน ดูงานฝั่งนี้ให้เรียบร้อยชัวร์ๆก่อนน่ะ แล้วแจ็คสันล่ะประจำมันต้องตัวติดกับนายนี่น่า?” แจบอมตอบก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนสนิทอีกคน

“ฉันให้ไปตามแบมแบมกับคุณหนูยองแจที่สวนหลังบ้านน่ะ ว่าแต่คุณเลขาถืออะไรมาน่ะเยอะแยะเชียว”

“เอ่อ...ของฝากน่ะครับ ท่านบอกว่าเอามาฝากเด็กของคุณมาร์ค” เมื่อจับใจความที่เลขาพูดได้ มาเฟียหนุ่มก็หันไปส่งสายตาพิฆาตเพื่อนทันที เดาได้ว่าอีกฝ่ายคงหลอกด่าเขาแบบเนียนๆไปเยอะเลยแน่ๆ

“ไม่เอาน่าเพื่อน อย่าดุ...เดี๋ยวเห็นน้องน้อยของนายใช้ของฝากนี่แล้วนายจะต้องมาขอบอกขอบใจฉันแน่นอน”

“นายนี่มันจริงๆเลยแจบอม อย่าให้ถึงคราวฉันนะ”

“แหมๆ เพื่อนกันเขาไม่ผูกใจเจ็บหรอกน่า” การคุยเชิงหยอกกันอย่างสนิทสนมทำให้ จินยองที่ยืนมองอยู่เงียบๆอดยิ้มไม่ได้ อันที่จริงเจ้านายของเขาก็มีด้านสบายๆที่น่ามองกว่าด้านของประธานอิมกรุ๊ปผู้เอาแต่ใจหลายขุม

“มาร์คคคคค...แบมกลับมาแล้วคิดถึงแบมไหม?” เสียงน่ารักดังขึ้นขัดจังหวะการคุยกันของเพื่อนสนิท แต่ไม่มีใครโกรธเพราะเจ้าของเสียงคือแบมแบม เด็กน้อยน่ารักในอาณัติของมาร์คต้วน

“คิดถึงสิครับไปซนให้พี่ยองแจกับซองฮีเหนื่อยหรือเปล่า?”

“ไม่นี่...แบมเป็นเด็กดีมากเนอะแจเนอะ” เจ้าตัวไม่ยอมรับ แถมยังหันไปหาเพื่อนสนิทคนใหม่อย่างยองแจให้เออออกับตนด้วย

“ใช่ครับคุณมาร์ค น้องแบมแบมไม่ดื้อเลยครับ” ยองแจเองก็คลี่ยิ้มตอบอย่างจริงใจ เขารู้สึกสนุกและผ่อนคลายมากกว่าถูกขังอยู่ในห้องคนเดียวตั้งเยอะ

“เห็นไหม? แจบอกว่าแบมเป็นเด็กดี”

“จ้าๆ แบมเป็นเด็กดีที่สุด แล้วนี่จำพี่แจบอมเพื่อนของมาร์คได้ไหม?” ทันทีที่มาร์คถามแบบนั้น แจบอมก็ตรงเข้ามาหาหมายจะคว้าแบมแบมไปกอดยั่วโมโห แต่คนบางคนดันรู้เลยคว้าตัวหลบอย่างทันท่วงที

“หวงจังเลยนะ คุณเพื่อน”

“ยังมีหน้ามาพูดอีกนะ แจบอม จะทำอะไรเกรงใจคุณเลขาบ้าง” เป็นแจ็คสันที่เอ่ยขึ้นพร้อมๆกับสบตาจินยอง ความหมายรอยยิ้มที่แสดงออกว่ารู้บางอย่างทำให้อีกฝ่ายต้องหลบตาหนี

“ชริ! หวงกันจัง... สวัสดีครับน้องแบมแบมพี่แจบอมนะและนี่จินยองเลขาของพี่” แจบอมทำหน้าหน่ายเพื่อนก่อนจะหันไปยิ้มกว้างทบทวนความจำและแนะนำคนที่ยืนข้างๆให้แบมแบมรู้จัก แต่คนแปลกหน้าเยอะแบบนี้ทำให้คนตัวเล็กเกิดอาการกลัวจนกอดแขนมาเฟียหนุ่มแน่น

“มาร์ค...”

“ไม่ต้องกลัวนะครับ แจบอมเป็นเพื่อนมาร์คเอง” เมื่อได้รับคำปลอบโยนท่าทีหวาดระแวงก็น้อยลง พร้อมกับหันไปส่งยิ้มให้แขกทั้งสอง

“เอาล่ะจินยองรู้จักแบมแบมแล้วนะ ทีนี้ก็คุณหนูยองแจรู้จักกันไว้สิ” แจบอมยิ้มรับแบมแบมเสร็จก็หันมามองร่างบางอีกคนที่ยืนยิ้มเงียบๆข้างแจ็คสัน แน่นอนว่าอีกฝ่ายมีท่าทีตกใจที่เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนาม

“คุณรู้จักผม?”

“อ่าห๊ะ...ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของนายตำรวจใหญ่อย่างชเวจินฮยอกใครบ้างจะไม่รู้จักล่ะครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้น ยองแจก็ดีใจขึ้นมาทันทีเพราะเขาอาจจะขอความช่วยเหลือจากคนๆนี้ได้

“อย่าวาดวิมานเลยครับ เพราะคนๆนี้คือคนแนะนำให้ผมไปจับตัวคุณมา” เหมือนแจ็คสันจะมองออกทะลุปรุโปร่ง เขาปล่อยคำพูดทำลายความหวังอย่างไม่ใยดี

“จริงเหรอ?”

“แหมๆ เรื่องมันผ่านไปแล้วน่า น้องแบมแบมครับมาดูของฝากจากพี่แจบอมดีกว่าเนอะ” อีกฝ่ายไม่ปฏิเสธแถมยังเนียนเปลี่ยนเรื่องไปเรียกร้องความสนใจจากแบมแบมด้วยของฝาก ทำเอายองแจเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นรู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลาง “เสือ สิงห์ กระทิง แรด” ที่หนียังไงก็หนีไม่พ้น

“ทำใจเถอะครับคุณหนูยองแจ รอให้พ่อของคุณจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเดี๋ยวก็ได้กลับเองแหละ”

“เหอะ! ฉันรู้หรอกน่า...น้องแบมแบมครับพี่แจเล่นด้วยคนนะ” คุณหนูที่ยังไม่ทิ้งลายของตัวเองสะบัดหน้าใส่แจ็คสัน ก่อนจะไปร่วมวงเล่นของฝากกับแบมแบม

ไม่กี่นาทีต่อมามือขวาผู้แสนเย็นชาก็ถึงขั้นเอามือกุมหัวกับสิ่งที่เห็น ภาวนาอย่าให้ใครมาพบเจอมาเฟียที่ยิ่งใหญ่อย่างมาร์คต้วน กับนักธุรกิจผู้ทรงอำนาจอย่างอิมแจบอมในเวลานี้เลย...

ทำไมน่ะเหรอ?...

ก็เพราะ...

“มาร์ค อันนี้สวยกว่าใส่อันนี้นะ” ดวงใจอย่างแบมแบมเป็นคนใส่ที่คาดผมหูกระต่ายลายจุดสีแดงให้กับมือ มีหรือมาร์คจะกล้าถอดออก จะมีก็แต่ยิ้มกว้างๆยอมให้อีกฝ่ายเอาสารพัดของฝากจากแจบอมมาประดับบนหัว

“ฉันฆ่าแกแน่ แจบอม”

“ไม่เอาน่า ฉันก็ไม่รอดเหมือนกันไม่เห็นเหรอ?” คนที่เจ้าเล่ห์เอ่ยด้วยใบหน้าฝืนยิ้ม ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่เอาของฝากแบบนี้มาให้ เพราะในยามนี้ตนก็ไม่รอดมือแบมแบมเช่นกัน บนหัวมีที่คาดผมประปลาดๆไม่พอเด็กน้อยของมาร์คยังจับเขาใส่แว่นตากลมๆน่าอายอีก!

“ห้ามถอดออกนะ อย่าขัดใจแบมแบมเด็ดขาด”

“ครับคุณมาร์ค กระผมไม่กล้าขัดใจเมียมาเฟียหรอกครับ”

“หยุดพูดคำไม่สุภาพด้วย” แม้เพื่อนจะพูดถูกใจจนต้องลอบยิ้มแต่ก็ เขาก็ต้องปรามเพราะไม่สุภาพไม่อยากให้คนตัวเล็กจำสิ่งที่ไม่ดี

“อ๊ะ!...น้องแบมแบมจะแขวนป้ายนั่นจริงๆเหรอครับ?” เสียงท้วงของจินยองทำให้สองเพื่อนซี้หันไปสนใจแบมแบมที่กำลังเอียงคอเหมือนไม่เข้าใจอะไรบางอย่าง

“ทำไมอ่ะ แบมใส่ไม่ได้เหรอ?”

“เอ่อ...ก็ใส่ได้อยู่หรอก” เมื่อเห็นท่าท่างน่ารักจินยองก็ขัดไม่ลง ได้แต่หันไปส่งสายตาตำหนิเจ้านายซึ่งอีกฝ่ายก็ตีหน้าเนียนไม่รู้ไม่ชี้จนกระทั่งยองแจเป็นคนอ่านป้ายที่แบมแบมเพิ่งแขวนคอออกมา

“หนูเป็นเด็กเสี่ยมาร์ค”

“นี่นายคิดจะเอาอะไรมาใส่หัวแบมแบมของฉันกันแน่วะ แจบอม?” มาเฟียหนุ่มหันไปหรี่ตามองเพื่อนที่กำลังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับความผิดของตน

“ขำๆน่าเพื่อน จินยองคุณใส่อันนี้ดีกว่านะน่ารักดี” ไม่แถเปล่าแต่แถจนสีข้างถลอก ทำเนียนหยิบที่คาดผมโบว์สีแดงลายจุดไปสวมให้เลขาของตนด้วย ซึ่งอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งใส่นิดๆแต่ก็ไม่ได้เอาออกไปจากหัว

“ว้าว!...ทุกคนสวยหมดเลย ไม่เอาไม่ยอมแบมจะสวยกว่า” หลังจากที่กวาดตามองทุกคนแล้วก็หยิบอะไรที่คิดว่าสวยมาใส่ทุกอัน จนกลายเป็นว่ามีที่คาดผมอยู่บนหัวสามอัน มีป้ายเด็กเสี่ยมาร์คที่คอ และยังมีแว่นตาดาวใหญ่เกินหน้าเกินตาอีกหนึ่งอัน

เจ้าตัวน่ารักจนเรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างได้ไม่ยาก โดยเฉพาะยองแจที่เป็นลูกคนเดียวเกิดอาการหลงนึกอยากมีน้องแบบนี้ขึ้นมาทันที

“น้องแบมแบมสวยกว่าน่ารักกว่าทุกคนอยู่แล้วเนอะพี่จินยอง”

“ครับคุณยองแจ” จินยองหันมาพยักหน้ารับในขณะที่แบมแบมกวาดสายตามองทุกคนอีกครั้งแล้วทำหน้าไม่พอใจขึ้นมา

“แจใส่หูพี่หมี...จินยองใส่โบว์ ทุกคนสวยหมดแล้ว...แต่ทำไม?”

“ทำไมเหรอครับน้องแบมแบม?”

“ก็แจ็คน่ะสิแจ ไม่ยอมสวยด้วยอ่ะ” เจ้าตัวเบ้ปากมองมือขวาผู้เย็นชาด้วยแววตาเคืองสุดๆ อีกฝ่ายก็เริ่มรู้ว่าภัยกำลังจะมาถึงตัวค่อยๆก้าวถอยหลังตั้งใจเลี่ยงออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!

“หยุดเลยแจ็คสัน อย่าแม้แต่จะคิด” แต่เหมือนโชคจะไม่เอาข้าง คำประกาศิตจากผู้เป็นนายทำให้จำต้องหยุดอยู่กับที่แล้วยอมรับชะตากรรมที่กำลังเกิดขึ้น

“รอแป๊ปนะครับน้องแบมแบม พี่แจจะทำให้แจ็คสวยที่สุดเลย”

“อื้อ!...เร็วๆนะแจ” เมื่อได้รับการสนับสนุนจากแบมแบม คุณหนูตัวแสบก็ส่งยิ้มร้ายๆแล้วคว้าไอเทมที่คิดว่าเริ่ดแล้วเดินตรงไปหาแจ็คสัน

“นี่คุณคงไม่ให้ผมใส่มันจริงๆใช่ไหม?”

“แล้วนายกล้าขัดใจน้องแบมแบมไหมล่ะ?” คนที่กำลังเป็นต่ออยู่หรี่ตามองอย่างคาดคั้น ทำให้แจ็คสันอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“จะให้ผมใส่ก็อะไรก็รีบๆเลย”

“จัดให้ครับ” ยองแจยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะบังคับให้แจ็คสันใส่เสื้อยืดกางเกงนอนลายหัวใจ ถุงเท้าลายเสือข้างหนึ่งและสีแดงลายจุดอีกข้าง ปิดท้ายด้วยไพ่เด็ดอย่างหมวกที่มีหนามแหลมๆหลากสีชี้โด่ชี้เด่เป็นสิบเหมือนเกล็ดไดโนเสาร์

“ฮ่ะ ฮา ฮา ฮา! โอ้ย! แจ็คสันนายวินสุดแล้ว ฮ่ะ ฮา ฮา ฮา! มาร์คมือขวานายสุดยอดมาก” แจบอมเป็นคนขำแตกคนแรกเมื่อเห็นผลลัพธ์ ในขณะที่จินยองพยายามกลั้นขำเอาไว้จนหน้าเขียวหน้าเหลือง ส่วนมาเฟียหนุ่มแม้จะรู้สึกขำแต่ก็จำต้องเก็บอาการเพราะสงสารมือขวาที่สุขุมมาตลอด

“แบมครับ แจ็คสันสวยแล้ว ให้เอาออกได้แล้วเนอะ”

“งื้อ...แบมไม่อยากให้เอาออก” คนมีอำนาจตัดสินใจบ่ายเบี่ยงจนแจ็คสันยืนส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเจ้านายเหงื่อแตกซิก เกิดมาไม่เคยอยู่ในสภาพแบบนี้มาก่อนทั้งหมดนี่เพราะคุณหนูตัวร้ายทั้งนั้น

“คิกๆ นายน่ารักมากเป็นมือขวามาเฟียที่มุ้งมิ้งที่สุดในโลกเลย”

“รอให้ถึงทีผมบ้างเถอะ” เขาเข่นเขี้ยวพูดเชิงผูกใจเจ็บ แต่ยองแจกลับมองตา เบ้ปากเชิงล้อเลียนใส่อย่างลืมตัวว่าตนเองนั้นกำลังอยู่ในฐานะตัวประกัน

“ทุกท่านค่ะได้เวลาอาหารค่ำแล้วค่ะ” อยู่ๆเสียงของแม่บ้านซองฮีก็ดังขึ้น ทำเอาสามหนุ่มที่เคยโหดสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ มาร์คกับแจบอมโชคดีที่สลัดที่คาดผมออกทัน แต่แจ็คสันนั้นช่างน่าสงสาร...

“อย่ามองฉันแบบนั้น เธอก็รู้ใช่ไหมว่าเพราะใคร?” มือขวาหนุ่มไม่พูดเปล่าหันมองว่าที่นายหญิงเชิงโบ้ยให้ซองฮีรู้

“เอ่อ...วางใจเถอะค่ะคุณแจ็คสัน วันนี้ฉันสายตาไม่ค่อยดีค่ะไม่เห็นอะไรเลยค่ะ” แม่บ้านสาวยิ้มแห้งๆให้ ก่อนจะทำเป็นเมินมองไม่เห็นแล้วเดินตรงไปหาแบมแบม

“ซองฮีใส่อันนี้นะ”

“ไม่ได้ครับเราต้องไปกินข้าวแล้ว เด็กดีต้องไม่เล่นตอนกินข้าวใช่ไหม?” คนที่ดูแลมาตั้งแต่ต้นงัดคำว่าเด็กดีมาใช้ยามต้องการให้คนตัวเล็กยอมเชื่อฟัง

“อื้อ...แบมเป็นเด็กดีกินข้าวไม่เล่น แต่สวยได้ใช่ม่ะ?” ดูเหมือนเกือบเชื่อฟังแล้วล่ะถ้าไม่ติดว่าเอามงกุฎดอกไม้ปลอมหลากสีมาใส่หัวอีกอัน

“คิกๆ น้องแบมแบมจะสวยครับถ้าใส่อันนี้อันเดียว” ยองแจรีบเข้ามาช่วยเมื่อเห็นว่าแม่บ้านนิ่งอึ้งไปกับการกระทำอันเกินคาด เขาหยิบทุกชิ้นออกเหลือไว้แค่โบว์ลายน่ารักอันหนึ่งเท่านั้น

“จริงเหรอมาร์ค? อันเดียวดีกว่าใช่ไหม?”

“จริงครับ แบมใส่แบบนี้น่ารักที่สุด” มาเฟียหนุ่มยิ้มพลางขยับเข้ามาจัดผมของคนตัวเล็กให้เข้าทรงมากขึ้นด้วย

“งั้นแบมใส่อันเดียวนะซองฮี”

“ดีมากครับแบมแบม เอ่อ...ทุกท่านคะ โต๊ะอาหารพร้อมแล้วค่ะเชิญเลยค่ะ” ซองฮียิ้มรับแล้วส่งเสียงบอกเรื่องอาหารค่ำอีกครั้ง ส่งผลให้ทุกคนเริ่มเดินไปที่ห้องอาหาร
 

ทุกคนอยู่นั่งกินและคุยกันอย่างสนุกสนานจนเวลามาสี่ทุ่มกว่า มาเฟียหนุ่มก็ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปเพราะต้องการให้แบมแบมพักผ่อน เอาจริงๆเจ้าตัวก็อิดออดไม่อยากจากยองแจกับจินยองแต่ก็ทนความง่วงไม่ไหวจำยอมต้องขึ้นห้องอาบน้ำและเข้านอน

“หมดฤทธิ์แล้วสิตัวแสบ” ร่างสูงที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงแล้วทอดสายตามองคนตัวเล็กที่กำลังหลับลึกด้วยแววตาเอ็นดู

พอได้มองอีกฝ่ายเงียบๆแบบนี้แล้วอดคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาไม่ได้ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจง่ายจนกระทั่งได้มาดูแลเด็กคนนี้ แค่เวลาสั้นๆความน่ารักของอีกฝ่ายสามารถละลายเขาได้ไม่ต่างจากขี้ผึ้งโดนไฟลน ทำให้ตกหลุมรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น จนบางทีคิดไม่ได้ว่าทำไมก่อนหน้านี้ตนถึงได้มองข้ามแบมแบมไป ทำไมไม่เห็นความน่ารักของเด็กที่คอยยืนอยู่ข้างๆคุณย่า เขาช่างตาบอดจริงๆที่ให้ระยะเวลาล่วงเลยมาจนเกิดเรื่องนั้น...

“ให้ตายเถอะ...” พอนึกได้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้ใกล้ชิดกันความเครียดก็เข้าเล่นงานทันที ทุกวันนี้ดูเหมือนจะมีความสุขล้นอกไม่ใช่ว่าไม่คิด จริงๆแล้วพยายามที่จะไม่คิดมากกว่า

ใครบ้างล่ะที่จะอยากนึกถึงความโหดร้ายของตัวเองที่ทำลายคนบริสุทธิ์คนหนึ่งจนได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง ยิ่งมาวันนี้ดันรักคนที่ตัวเองทำร้ายไป มันยิ่งแย่จนนึกกลัว ....

กลัวว่าความจริงมันจะตามมาทำลายความรักครั้งนี้...

กลัวว่าวันหนึ่งหากแบมแบมกลับมาเป็นปกติจะเกลียดตนเพราะเรื่องในอดีต...

และสิ่งที่กลัวที่สุดคือกลัวว่าแบมแบมจะไม่มีทางรักเขาได้อย่างที่ทุกคนพูด...

“แบม...หากวันนั้นมาถึงช่วยมองความรักของมาร์คด้วยนะ” เสียงทุ้มอ้อนวอนเบาๆ ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องแต่เขาก็ยังอ้อนวอน

“อย่าเพิ่งเกลียดจนมองข้ามหัวใจของคนเลวๆคนนี้เลยนะ ...” แววตาคมยามเอ่ยทุกคำขอออกมาช่างเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว มาเฟียไร้หัวใจไม่สามารถใช้ได้กับมาร์คต้วนคนนี้อีกแล้วเพราะหัวใจของเขามีและกำลังอยู่ตรงนี้

“รักนะครับ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมาร์คจะอดทน” ความในใจถูกเอ่ยอีกครั้ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะประทับจูบหน้าผากเนียนเบาๆ จะทำอย่างไรถึงจะปกป้องความสัมพันธ์แบบนี้เอาไว้ได้ จะทำอย่างไรไม่ให้อีกฝ่ายต่อต้านเขาทั้งกายและใจ ในวันที่รู้ว่ามีและต้องมาถึงแน่ๆ หากมีคำตอบให้มาร์คต้วนก็พร้อมที่จะทำตามอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด...

ก๊อกๆ 

เสียงเคาะประตูทำให้มาเฟียหนุ่มที่กำลังจะทิ้งตัวลงนอนกอดแบมแบมชะงัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหาเมื่อหันไปมองนาฬิกา ณ เวลานี้

“จะเที่ยงคืนอยู่แล้วนะ” อารมณ์ไม่พอใจผุดขึ้นมาแต่ก็ยอมลุกจากเตียงไปเปิดประตูให้คนที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“ขอโทษที่ต้องรบกวนเวลานี้ครับ”

“ถ้าเหตุผลไม่ดีพอแกเจ็บตัวแน่แจ็คสัน” ดูเหมือนคำขู่นั่นไม่ได้ทำให้มือขวาสะทกสะท้านแถมยังขยับเข้ามากระซิบบางอย่างจากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกมาจากห้องโดยไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาปาก หากในยามนี้แสงไฟตามทางเดินสว่างมากพอก็อาจจะเห็นแววตาของมาร์คต้วนที่เปลี่ยนไปจนน่ากลัว! ทั้งดุดันและแข็งกร้าวใครก็ตามสบตาด้วย ณ เวลานี้อาจจะถูกกระชากเชือดเฉือดด้วยแววตาอย่างไร้ความปราณี

ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มลงจากรถหรูทั้งชุดนอนโดยที่ไม่มีใครคนไหนที่กำลังยืนอยู่ในโกดังแห่งนี้รู้สึกว่าเจ้านายของตนดูอ่อนแอเลยสักนิด มันตรงกันข้ามเลยต่างหากเพราะใบหน้าที่เรียบเฉยกับแววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธแบบนี้นอกจากจะทำให้รู้สึกว่าอากาศมันหนาวกว่าปกติแล้วทุกคนยังรู้สึกใจคอไม่ดีไปด้วย

“จับมันได้ที่ไหน?”

“เอ่อ...ในสวนละ...โอ้ย!”

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

ยังไม่ทันที่จะตอบจบประโยคผู้ถามก็รู้คำตอบ จึงเกิดเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังลั่นหลายทีติดต่อกัน!

“ฉันควรจะเลี้ยงพวกแกเอาไว้ไหม? ทำไมปล่อยให้ไอ้สวะนั่นผ่านรั้วเข้ามาได้!” ไม่มีใครกล้าสบตามาร์คต้วนในยามนี้เลย ยิ่งคนที่ถูกทำโทษยิ่งเอาแต่ก้มหน้ามองเท้าตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยขอความเมตตา จนแจ็คสันที่ไม่อยากให้เกิดเหตุร้ายแรงกับคนในต้องออกมากางปีกช่วย

“มันแฮ็กกล้องวงจรปิดของเราครับ เอาเป็นว่าเรื่องเจ้าพวกนี้เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง เจ้านายเข้าไปจัดการไอ้สวะนั่นดีกว่านะครับ”

“หึ!” คนเป็นเจ้านายทำเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจ แต่ก็เลือกที่จะทำตามที่มือขวาแนะนำ นั่นคือเดินเข้าไปด้านในเพื่อดูหน้าคนที่ไม่กลัวตายจนถึงขั้นกล้ามาเหยียบจมูกของเขา!

ฟ่ออออ! ฟ่ออออ!

“ทำไมมีงูอยู่ในกล่องนั่น?” มาเฟียหนุ่มชะงักเมื่อเห็นว่าไม่ไกลจากศัตรูที่ถูกมัดมีกล่องบรรจุงูพิษเอาไว้หลายตัว

“เอ่อ...งูพวกนี้มันตั้งใจจะเอามาปล่อยในสวนครับ”

“แล้วมันปล่อยไปหรือยัง?” ไม่ถามเปล่าดวงตาคมหันมาตวัดมองมือขวาอย่างคาดคั้น นึกกังวลห่วงอีกคนที่นอนอยู่ที่บ้าน

“ยังครับ เราเจอตัวมันก่อนและผมก็ให้คนตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ไม่มีงูอยู่ในสวนหรือในบ้านแน่นอนครับ”

“แล้วไป...ส่วนแกใครส่งแกมาตอบมาซิ เผื่อจะทำให้ฉันเมตตาแกได้บ้าง” คำตอบทำให้มาเฟียหนุ่มโล่งอกขึ้น แต่ความโกรธยังไม่เบาบางลงเขาหันไปมองคนผิดด้วยแววตาเย็นยะเยือกแล้วเอ่ยถามน้ำเสียงเหมือนจะเมตตาแต่ทว่าคนใกล้ชิดรู้ดีว่าไม่ใช่

“มันปากแข็งไม่ยอมพูดอะไรเลย แต่ผมว่าคนที่มันจ้องเล่นงานคือคุณแบมแบม” แจ็คสันเอ่ยขึ้นมาโดยคำใช้เรียกแบมแบมนั้นแสดงถึงการให้เกียรติในฐานะว่าที่นายหญิงด้วย

“อะไรทำให้คิดแบบนั้น?”

“เพราะมีคนเดียวที่ใช้เวลาในสวนพอๆกับใช้เวลาในบ้าน นอกจากนั้นยังมีนี่เป็นเครื่องยืนยัน” ไม่พูดเปล่ามือขวาหนุ่มส่งมือถือให้ดูด้วย ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันทันทีที่เห็นรูปของคนที่ตนรักโชว์หราอยู่บนหน้าจอ เขาตวัดตาคมกลับไปมองศัตรูอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามโดยที่ยังไม่ใช้ความรุนแรง!

“ตอบฉันมาสิใครใช้ให้แกมาทำร้ายเด็กคนนี้”

“หึ!” อีกฝ่ายไม่ยอมตอบกลับยิ้มยั่วโมโห ทำให้มาร์คพอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายไม่กลัวและยังดูแคลนว่าตนเป็นมาเฟียหน้าหยกอ่อนปวกเปียกไม่กล้าพอที่จะตัดสินใจเชือดใครด้วยมือตนเอง

“ผมจัดการมันเองดีกว่าครับเจ้านาย”

“นายได้จัดการแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” มาเฟียหนุ่มมองคนที่ยังยิ้มยั่วล้อเลียนไม่กลัวตายด้วยหางตา ก่อนจะเดินตรงไปที่กล่องใส่งู

ฟ่ออออ! ฟ่ออออ! 

งูพิษไม่ต่ำกว่าห้าชนิดกำลังเลื้อยยั้วเยี้ยแต่ดูเหมือนมาร์คต้วนจะไม่กลัวเลยสักนิด! ยิ่งกว่านั้นคนใต้อำนาจต่างใจหายใจคว่ำ เมื่อคนเป็นนายเปิดกล่องแล้วคว้างูออกมาตัวหนึ่งอย่างไม่กลัวว่าจะโดนฉก

“แกเป็นคนเอามันมา คงรู้สินะว่าไอ้ตัวนี้มันคืออะไร?”

“นะ...นี่แก!” คนถูกถามถึงกับสะดุ้งโหยงเพราะไม่ใช่แค่ถาม งูถูกเอามาจ่อใกล้ๆจนสัมผัสได้ถึงลมที่มันพ่นออกมาทางรูจมูกเล็กๆนั่น

“ทำไม? กลัวเหรอ? คิงคอบร้ามันไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า เชื่อไหมว่าถูกกัดจริงๆก็ยังอยู่ได้อีกเกือบชั่วโมง”

“อะ...เอามันออกไปนะ” คนที่เคยทำตัวยั่วโมโหไม่เกรงกลัวบัดนี้เหงื่อแตกพลั่กเมื่องูถูกปล่อยให้เลื้อยพันขา ถึงจะรับหน้าที่เอางูมาปล่อยแต่ก็ไม่เคยสัมผัสแนบชิดแบบนี้ มันทั้งสยองขยะแขยงและน่ากลัวจนรู้สึกเหมือนสติจะหลุดให้ได้

“งั้นบอกมาสิ ทำไมต้องคิดฆ่าเด็กคนนั้น”

“ก็เขาอยากให้แกบ้าตายเพราะเสียของรักไง ฉะ...ฉันบอกแล้วนะ เอามันออกไปที”

“บอกมาก่อนสิว่า ‘เขา’ ที่แกว่าเป็นใคร?”

“ฉันพูดไม่ได้ ถ้าพูดเขาฆ่าฉันแน่ โอ้ย!!...มันเลื้อยจะถึงหน้าฉันอยู่แล้วนะ เอามันออกไปสักทีเถอะ” อีกฝ่ายตอบเสียงสั่นโดยที่ดวงตายังจ้องงูที่กำลังเลื้อยสูงขึ้นมาเรื่อยๆด้วยความหวาดกลัว

“แต่ถ้าไม่บอกแกก็จะได้เพื่อนสนิทเพิ่มอีกตัว” พออีกฝ่ายลีลาที่จะตอบ มาเฟียหนุ่มจับงูในกล่องออกมาเพิ่ม ด้วยแววตาที่สุดแสนจะเย็นชาไม่ได้นึกสงสารอีกฝ่ายที่กลัวจนหน้าซีด

ในตอนนี้ตัวหนึ่งเลื้อยขึ้นหน้า อีกตัวกำลังเลื้อยมุดเข้าไปในกางเกงทำเอาร่างหนาสั่นเทาและจิตหลอนจนฉี่ราด! งูตัวไม่ใช่เล็กและยิ่งรู้ว่าพิษของมันร้ายแรงแค่ไหนยิ่งทำให้รู้สึกกลัว หากมันฉกใกล้อวัยวะสำคัญแม้หาเซรุ่มช่วยได้ก็รอดยาก

“ก็ได้ฉันจะบอก คนที่สั่งเขาชื่อ…”

“ฉันต้องการรู้มากกว่านี้” มาร์คยังไม่พอใจกับคำตอบในเมื่อชื่อที่ได้ยินคือโค้ดเนม

“ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ลูกน้องทุกคนไม่เคยเห็นหน้าเลย ผมพูดจริงๆเมตตาผมเถอะนะ...ผมยอมถวายชีวิตให้เลยนะครับคุณมาร์ค” ไม่ใช่แค่ยอมขายเจ้านายตนเองแต่ถึงขั้นเปลี่ยนมาสวามิภักดิ์ด้วยทำให้มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มหยัน

“คิดว่าฉันจะหน้าชื่น ที่สวะอย่างแกมาเข้าพวกด้วยเหรอ? เจ้านายตัวเองยังหักหลังได้คนอย่างแกยังน่าปล่อยให้รอดอีกเหรอ?”

“แต่คุณบอกว่าจะเอางูออกไป คุณจะผิดคำพูดเหรอ?”

“ฉันไม่ได้รับปากอะไรแกเลยสักคำ แต่เอาก็เถอะจะถือว่าเมตตาก็แล้วกัน” มือแกร่งคว้างูออกมาแล้วส่งให้คนใต้อำนาจมารับไป หากแต่ดูเหมือนว่าศัตรูที่ถูกจับได้จะกลัวหนักกว่าเก่า เพราะคนที่เป็นมือขวาคว้าปืนออกมาขึ้นไกจ่อหัว

“งูฉันเอาออกให้ แต่แจ็คสันจะยัดลูกปืนให้แกแทน”

“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ...”

ปัง!

ไม่รอให้มีคำอ้อนวอนอะไร แจ็คสันก็เหนี่ยวไกปืนจนเสียงดังสนั่นลั่นโกดัง ความผิดที่คิดฆ่าว่าที่นายหญิง ความผิดที่เหยียบจมูกเข้ามาถึงบ้าน ความผิดที่คิดจะแปรพักตร์และเหนือสิ่งอื่นใดความผิดที่แสดงท่าทีดูแคลนมาร์คต้วนมันไม่อาจจะให้อภัยได้

ดวงตาคมของมาร์คมองร่างไร้ลมหายใจด้วยหางตา ไม่ว่ายังไงเส้นทางนี้ก็ต้องอาศัยความเด็ดขาด ถ้าอ่อนปวกเปียกใจดีมีเมตตาเกินไปก็จะกลายเป็นคนไร้ลมหายใจเสียเอง

“หามันให้เจอ หวังว่าคงไม่ยากสำหรับนายนะแจ็คสัน”

“เป็นพวกเดียวกับที่จะฆ่าคุณท่านครับ คราวนี้มีทั้งมือถือมีทั้งชื่อผมเชื่อว่าตามไม่ยากแล้วล่ะครับ”

“อืม...อย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาด” คนเป็นนายทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปที่รถ โดยที่ดวงตาทุกคู่ของคนใต้อำนาจที่จ้องมามีแต่ความเคารพและยำเกรง ต่างเข้าใจแจ่มแจ้งว่าความอ่อนโยนของเจ้านายมีให้เฉพาะกับคนพิเศษและที่สำคัญไม่มีทางที่คนอย่างมาร์คต้วนจะไร้พิษสง ฉะนั้นอย่าได้ทำให้คนๆนี้แสดงด้านโหดร้ายออกมาเด็ดขาด!

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4771 praew-yyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 18:27
    คงต้องมีโกรธกันบ้างแหละ
    #4,771
    0
  2. #4240 Janriel (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 20:02
    เพราะรักเลยยอมให้น้องเล่น น่ารักไปอีก
    #4,240
    0
  3. #349 na.name' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 19:25
    สะใจอะแกรรรร คือแบบขอสมมติว่าตัวเองเป็นซองฮีแปปนะ จะไม่แค่ตบค่ะ จะไฟล์อิ้งคิกใส่หน้านางตอนที่กำลังใส่รองเท้าส้นเข็มอยู่55555555555 (อีนี่โรคจิต) ปล.เม้นจะติดมั้ย ฮือออออ
    #349
    0