[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10 : มงกุฎดอกไม้ - ความสุขุมที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 408 ครั้ง
    19 มิ.ย. 63

 

ในเช้าของอีกวันยองแจก็ถูกพามาถึงคฤหาสน์ตระกูลต้วนที่ฮ่องกง ในใจของยองแจนั้นกลัวแสนจะกลัว แต่กลับแสดงออกตรงกันข้าม เจ้าตัวพยายามทำตัวเข้มแข็งไม่แสดงความรู้สึกออกมาให้แจ็คสันเยาะเย้ย

“เจ้านายของนายน่ากลัวไหม? เขาเป็นคนยังไง?” ยองแจรวบรวมความกล้าขึ้นเมื่อกำลังถูกพาไปพบเจ้านายของอีกฝ่าย

“ไม่รู้ว่าน่ากลัวรึเปล่า รู้แค่ว่าคนใหญ่คนโตในแถบเอเชียยำเกรง และเขาก็เป็นคนที่ลูกน้องทุกคนให้ความเคารพ ยอมตายแทน อ่อ...แล้วก็บอกไว้ก่อนเจ้านายของผมมีคนที่รักอยู่แล้ว อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ อย่างเช่น ยั่วหรือคิดจะจับ เด็ดขาด เพราะการทำเช่นนั้นถือเป็นการกระทำที่โง่มาก” แจ็คสันมีการเตือนคุณหนูยองแจทิ้งท้ายด้วย แต่การเตือนของเขานั้นทำให้คนที่เดินตามหลังกัดปากแน่นด้วยความโมโห

“คิดว่าฉันจะเอาอนาคตที่สดใสมายุ่งกับมาเฟียหรือไง”

“ก็ดีครับ เชิญด้านในครับ แล้วก็อย่าลืมนะคุณหนูยองแจ เจ้านายของผมมีคนรักอยู่แล้ว” แจ็คสันพูดย้ำพร้อมกับเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเข้าไปในห้องทำงานของผู้เป็นเจ้านาย

“รู้แล้วน่า” ยองแจตวัดน้ำเสียงไม่พอใจ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องโดยมาแจ็คสันที่เปิดประตูให้ตามรั้งท้ายเข้ามา

“สวัสดีครับคุณหนูยองแจ มือขวาของผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้ว” มาร์คต้วนเงยหน้าจากกองเอกสารแล้วทักทายเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะเจอกันด้วยภาษาเกาหลี ดวงตาคมมองเด็กหนุ่มคนนี้อย่างพิจารณา

“อะเอ่อ... สวัสดีครับ คุณ...” ยองแจถึงกับพูดติดๆขัดๆเมื่อเห็นคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาผิวขาวเนียนราวกับน้ำนมไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าคนๆนี้เป็นมาเฟีย เขาเหมาะที่จะเป็นนักร้องหรือไม่ก็ดาราขวัญใจประชาชนเสียมากกว่า

“ผมชื่อมาร์คต้วน เชิญนั่งก่อนสิ”

“ขอบคุณครับ” เจ้าตัวยอมทำตามง่ายๆ ทำเอาแจ็คสันแอบกรอกตาไปมาหมั่นไส้คุณหนูคนนี้ ทีตอนอยู่กับเขาแผลงฤทธิ์ใส่ซะเยอะ

“ก่อนอื่น ผมต้องขอบคุณที่ยอมมาอยู่ที่นี่เป็นการชั่วคราว คุณอาจจะอยู่นี่ไม่ต้องนานมากนัก หากคุณพ่อของคุณยอมรามือจากเรา” คนที่มีอำนาจที่สุดเอ่ยขึ้น ส่งผลให้ยองแจสลดลงหวั่นเกรงขึ้นมาว่าพ่อของตนอาจจะได้รับอันตรายจากมาเฟียผู้นี้

“คุณจะไม่ทำร้ายคุณพ่อของผมใช่ไหมครับ”

“คิดว่าไม่ครับ เพราะเรามีนโยบายไม่ทำร้ายตำรวจดีๆ อีกอย่างลูกมาอยู่ในมือผมแบบนี้ คุณพ่อของคุณคงยอมล่าถอยไปบ้าง คงไม่ต้องถึงกับเสียเลือดเสียเนื้อ”

“งั้น ถ้าผมทำตามที่คุณบอก หรือช่วยทำให้คุณพ่อถอยได้คุณจะเลิกยุ่งกับท่านใช่ไหมครับ” คุณหนูยองแจถามขึ้น

“ถูกแล้วล่ะครับ ถ้าคุณทำตัวให้มีประโยชน์ และทำให้คุณพ่อของคุณยอมถอยได้ผมสัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย จะไม่ทำร้ายคุณพ่อของคุณโดยเด็ดขาด” มาร์คให้คำยืนยันจนยองแจสบายใจขึ้น

“ผมจะทำตามที่คุณบอก ขอบคุณนะครับที่สัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคุณพ่อของผม”

“เช่นกัน ขอบคุณที่ให้ความร่วมเหมือนครับคุณหนูยองแจ งั้นเชิญคุณทำตัวตามสบายคิดว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านญาติสนิทก็แล้วกัน ผมจะให้แจ็คสันเป็นคนดูแลความสะดวกสบายของคุณทุกอย่าง” มาร์คพูดพลางปรายตามองมือขวาเล็กน้อย ทำให้ยองแจรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที จะให้คนเถื่อนๆแบบนั้นคอยดูแลมันน่ากลัวจริงๆนะ

“เอ่อ คือว่าผมขอร้องอีกสักนิดได้ไหมครับ”

“เรื่องอะไรครับ?” มาร์คเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆเด็กหนุ่ม เอ่ยปากอยากจะขออะไรบ้างอย่างขึ้นมา

“คือว่า ลูกน้องของคุณคนนี้ให้คุณสั่งเขาได้ไหมว่าห้ามทำมิดีมิร้ายผม” คำขอของเด็กหนุ่มทำให้มาร์คมองหน้ามือขวาทันที ซึ่งเจ้าตัวก็หลบตาทันควันเช่นกัน ทำให้มาร์คต้วนมองด้วยแววตาแอบขบขันเดาได้ลางๆว่าเจ้าตัวน่าจะทำบางอย่างเกินขอบเขต เด็กคนนี้ถึงได้ขอร้องแบบนี้

“อืมม...ตามธรรมดาแล้วแจ็คสันเขาไม่ใช่คนที่จะทำร้ายจิตใจใครง่ายๆนะครับ หากเขาทำ แสดงว่าต้องมีเหตุผลที่ดีพอ สรุปผมคงช่วยเรื่องนี้ไม่ได้”

“แต่ว่า...”

“หยุดกวนใจเจ้านายของผมได้แล้ว คิดว่าผมอยากจะทำอะไรคุณนักหรือไง?”

“ถ้าไม่อยากแล้วนายทำ ทำไม?” ยองแจสวนกลับแทบจะทันที ทำเอาคนที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งคู่เลิกคิ้วแล้วมองแจ็คสันอย่างจับผิด

“ผมแค่สั่งสอนคนดื้อครับเจ้านาย ไม่ได้คิดทำอย่างเด็กคนนี้พูดเลยสักนิด” เหมือนร้อนตัวชอบกล ในขณะที่เจ้านายทำเพียงคลี่ยิ้มนิดๆ

“ฉันไม่ได้ว่าอะไรนี่ พาคุณหนูยองแจไปพักผ่อนซะ แล้วมาช่วยฉันเคลียร์งานที่ค้างๆอยู่ให้เสร็จ”

“ครับ เชิญทางนี้ครับคุณหนูยองแจ” แจ็คสันรับคำก่อนจะผายมือเชิญยองแจออกมาจากห้องทำงานของเจ้านาย ส่วนยองแจเองก็ต้องยอมทำตาม ในเมื่อคนมีอำนาจที่สุดไม่ออกคำสั่งกันคนเถื่อนๆให้ เขาก็ต้องว่านอนสอนง่ายอย่าขัดใจจะดีที่สุด

“คุณต้องอยู่ในห้องนอนเท่านั้น อย่าออกมาเพ่นพ่านเด็ดขาด?” แจ็คสันสั่งแล้วเปิดประตูห้องนอนให้ยองแจเข้าไปด้านใน

“ล่ามโซ่ฉันไว้ด้วยเลยไหม? ฉันจะได้ไม่เพ่นพ่าน” ยองแจประชดเสียงเบาๆ แต่อีกคนดันหูดีได้ยินทุกคำ

“ผมทำแน่ถ้าคุณดื้อ ห้องข้างๆเป็นห้องของผม มีประตูเชื่อมถึงกัน มีอะไรก็เคาะเรียก แต่ถ้าผมไม่อยู่เวลาต้องการอะไรก็กดกริ่งเรียกแม่บ้านเอา เข้าใจใช่ไหม?”

“เข้าใจ แต่ทำไมต้องมีเชื่อมถึงกันด้วย ฉันอยู่ห้องอื่นไม่ได้เหรอ?”

“กรุณาอย่าเรื่องมากครับ ผมขอตัวก่อนแล้วจะให้แม่บ้านขึ้นมาดูแล” แจ็คสันพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป ยองแจไม่ใส่นักกับการจากไปของอีกฝ่าย เพราะทันทีที่ประตูปิดลง เจ้าตัวก็กระโดดไปที่ประตูเชื่อมนั่น แล้วพยายามล็อกปิดตายมันซะ!

“บ้าจริง! ล็อกไม่ได้!” ประตูมันล็อกจากฝั่งนี้ไม่ได้ ทำเอาปากอิ่มเบะออกอย่างคนไม่พอใจ นี่เท่ากับว่าตอนกลางคืนเขาก็นอนหลับอย่างสบายใจไม่ได้ ต้องหวาดระแวงว่าคนเถื่อนๆอย่างแจ็คสันจะเปิดประตูมาข่มเหงเอาเมื่อไหร่!

“ทำไงดีเนี่ย…” ร่างบางๆของยองแจเดินวนไปวนมาอย่างคนคิดไม่ตก แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มใบหน้าเนียนซุกกับหมอนใบใหญ่

คิดถึงพ่อแม่แต่เพราะความดื้อรั้นเจ้าประชดประชันทำให้เจ้าตัวต้องมาตกเป็นตัวประกันไม่สามารถกลับไปหาได้ สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้มีเพียงเอ่ยคำขอโทษที่คนไกลอาจจะไม่ได้ยินเท่านั้น ...

 

ขณะเดียวกันในสวนหลังบ้าน

“เหมียวๆ แมวอาบน้ำในคลอง ...ปลาก็จ้องแลมอง...” แบมแบมร้องเพลงแปลกๆออกมาไม่พอยังอุ้มตุ๊กตาหมีคุมะเต้นไปมาด้วย จนซองฮีที่กำลังจัดขนมให้หัวเราะอย่างขำๆ ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กไปจำมาจากไหน

“เหมียวๆ ...ซองฮีอาบน้ำในคลอง...” ร้องไปร้องมาดูเหมือนว่าเนื้อร้องมันจะเพี้ยนหนักจนซองฮีชักเริ่มจะรับไม่ได้

“ไม่ใช่นะแบมแบม ไม่ใช่แมวไม่ใช่พี่ แต่เป็นเป็ดต่างหากล่ะ...”

“ทำไมต้องเป็นเป็ดด้วย ไม่เอาแบมไม่ชอบเป็ด” ดูท่าทางจะพูดไม่ง่าย เจ้าตัวกอดตุ๊กตาแนบอกแล้วสะบัดหน้างอนๆ จนคนที่แอบมองอยู่อดหัวเราะไม่ได้

“ยอมแบมแบมหน่อยสิซองฮี” คนที่แอบดูอยู่ตัดสินใจเดินเข้ามามีส่วนร่วม แต่ดูเหมือนว่าแบมแบมจะไม่สนใจ เจ้าตัวหันมามองแล้วเมินไปอีกทาง

“ซองฮีเล่นกันๆ”

“เล่นอะไรครับ? ขอมาร์คเล่นด้วยสิ”

“ไม่ให้มาร์คเล่นหรอก มาร์คลืมแบม” คนตัวเล็กหน้างอ ในขณะที่มาร์คยิ้มแห้งๆ ผลจากการรักษามันเห็นผลชัดขึ้นเรื่อยๆ แบมแบมเริ่มมีตรรกะการคิดและจำได้เรื่องราวต่างๆได้มากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องที่เจ้าตัวไม่ชอบใจ จะยิ่งจำแม่น ทำเอามาเฟียหนุ่มจะง้อแต่ละครั้งถึงกับหืดขึ้นคอ

“มาร์คไม่ได้ลืมแบมนะครับ”

“มาร์คลืม มาร์คทิ้งให้แบมนอนในห้องคนเดียว”

“มาร์คนอนกับแบมทั้งคืนนะ แต่เมื่อเช้ามาร์ครีบตื่นก่อน แบมเลยไม่เห็นมาร์คไง” มาเฟียหนุ่มพยายามอธิบาย ช่วงที่มือขวาไม่อยู่เขาต้องจัดการงานทุกอย่างด้วยตัวเอง เวลาที่มีให้คนตัวเล็กก็น้อยลงไปด้วยจนถูกงอนไปหลายครั้ง

“ไม่รู้ไม่ชี้ มาร์คลืมแบม เดี๋ยวแบมจะลืมมาร์คบ้าง”

“ไม่เอานะ มาร์คไม่ให้แบมลืม มาร์คขอโทษนะครับ หายงอนนะคนดี” มาร์คยื่นนิ้วก้อยง้อหากแต่ก็ยังถูกเมิน

“พี่หมีร้องเพลงกันดีกว่าเนอะ เจี๊ยบ เจี๊ยบ ลูกไก่อาบน้ำในคลอง...” แบมแบมหันไปคุยกับตุ๊กตาหมีคุมะ แล้วร้องเพลงเพี้ยนๆต่อ หนำซ้ำยังเดินชมนกชมไม้กับพี่หมีสองคนไม่สนใจมาร์คต้วนเลยสักนิด

“ซองฮี...นี่ฉันไร้ตัวตนไปแล้วใช่ไหม? ไอ้ตุ๊กตาหมีขี้เกียจนั่นมันดีกว่าฉันตรงไหน?”

“สำหรับแบมแบมคงดี ที่พี่หมีเขาอยู่ด้วยตลอดมั้งคะ” รู้สึกคำตอบมันช่างทิ่มแทงจิตใจ ดูเหมือนเขาจะเรียกแจ็คสันกลับมาช้าไปมั้ง เหตุการณ์แบบนี้มันถึงได้เกิดขึ้น

“ง้อยังไงดีเนี่ย ยิ่งง้อยากๆอยู่”

“ฉันว่า...เอ๊ะ! แบมแบมเด็ดดอกไม้อีกแล้ว เดี๋ยวก่อนแบมแบมอย่าเพิ่งเด็ด” ซองฮีเกือบจะให้คำแนะนำถ้าไม่ติดว่าหันไปเห็นคนตัวเล็กกำลังเด็ดดอกไม้เสียบผมตัวเองเต็มหัวไปหมด เธอวิ่งไปห้ามก่อนที่ดอกไม้จะโกร๋นหมดต้นเหมือนคราวที่แล้ว ในขณะที่มาร์คมองแล้วยิ้มบางๆ จริงๆดอกไม้ในสวนนี้ค่อนข้างสำคัญเพราะแม่ของเขาเป็นคนปลูก เขาไม่อนุญาตให้ใครเด็ด แต่สำหรับแบมแบมคือกรณียกเว้นถ้ามันทำให้แบมแบมยิ้มได้เขาก็ยอม

ซองฮีจูงมือแบมแบมกลับมานั่งใต้ต้นไม้ข้างๆกับเจ้านายของเธอ จากนั้นก็แxกไม้ออกจากหัวทีละดอก ร่างบางก็ช่างว่าง่ายจนน่าตี เพราะดอกไหนที่ถูกแกะออกมาวางไว้เจ้าตัวก็หยิบมันกลับขึ้นไปเสียบที่ผมอีกมันกลายเป็นการวนลูปจนมาร์คต้องสั่งให้ซองฮีหยุด

“พอเถอะซองฮี”

“แต่ถ้าเอาไว้แบบนี้ เดี๋ยวแบมแบมติดเพิ่มอีก ดอกไม้น่ะไม่เท่าไหร่ค่ะ แต่ถ้าไปเก็บลูกหญ้ามาติดด้วยคงต้องมีตัดผมแน่ค่ะ” คำพูดนั้นทำให้มาร์คขมวดคิ้วคิดตามก็จริงอย่างที่ซองฮีพูด มันไม่ดีแน่หากแบมแบมต้องถูกจับตัดผม

“อืม เข้าใจล่ะ แกะแล้วส่งมาให้ฉัน”

“ค่ะ” ซองฮีทำตามที่เจ้านายสั่ง เธอคิดว่าเจ้านายจะทิ้งดอกไม้ไปให้พ้นมือของแบมแบม หากแต่ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิด เพราะไม่กี่นาทีต่อมาดอกไม้ที่ถูกยื่นไปก็ค่อยๆกลายเป็นมงกุฎดอกไม้

“มงกุฎของเจ้าชาย” งานนี้พี่หมีหมดความสำคัญไปเลย แบมแบมโยนให้ซองฮีถือแล้วตัวเองก็ขยับมานั่งชิดมาร์ค มองมงกุฎดอกไม้ที่ถูกถักขึ้นมาอย่างสนอกสนใจ

“แบมชอบไหมครับ?”

“ชอบ แบมจะเป็นเจ้าชาย มาร์คให้แบมนะ แบมจะเอา” คนตัวเล็กขอมงกุฎดอกไม้ด้วยสายตาอ้อนๆ แล้วมีหรือที่คนถูกอ้อนจะไม่ใจอ่อน

“ของแบมอยู่แล้ว แต่แบมไม่ใช่เจ้าชายนะ”

“ทำไมล่ะ? แบมมีมงกุฎนะแบมต้องเป็นเจ้าชายสิ”

“แบมเป็นเจ้าหญิงต่างหากล่ะ เป็นเจ้าหญิงของมาร์ค” มาเฟียหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะสวมมงกุฎดอกไม้ที่ตนเพิ่งถักเสร็จให้ ตามด้วยจูบหน้าผากเบาๆอย่างอ่อนโยน

“งั้นแบมก็เป็นเจ้าหญิง? มาร์คเป็นเจ้าชาย?” แบมแบมชี้ที่ตัวเองกับมาร์คแล้วเอียงคอเหมือนคนกำลังสงสัย

“ถูกต้องครับ”

“ไม่ถูกสักหน่อย!” คนตัวเล็กทำหน้าตาขึงขังโวยเสียงดังอย่างไม่พอใจ! ก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีออกไปท่ามกลางความตกใจของคนที่เหลือ

“แบมแบม!” มาร์คลุกจะวิ่งตามแต่โดนซองฮีรั้งเอาไว้เสียก่อน

“เดี๋ยวค่ะ! เจ้านายรออยู่นี่เถอะค่ะแบมแบมกำลังไม่พอใจเดี๋ยวจะแย่ไปกว่าเดิม”

“แต่...”

“เดี๋ยวฉันไปดูเองค่ะ” เธอไม่รอฟัง ชิงวิ่งตามแบมแบมออกไปเสียก่อน คนเป็นเจ้านายจึงทำได้แค่รอ จะวิ่งตามไปก็กลัวจะเป็นอย่างซองฮีพูด กลัวว่าจะทำให้คนตัวเล็กไม่พอใจหนักกว่าเดิม!

ผ่านไปสิบกว่านาทีความทรมานใจสิ้นสุดลง เมื่อแบมแบมที่เดินตามแม่บ้านกลับมา แต่ดูเหมือนว่าจะยังเคืองอยู่เพราะเอาแต่หลบหลังซองฮีไม่ยอมเดินมาหาเขา

“มาร์คเป็นเจ้าชายไม่ได้”

“ครับมาร์คขอโทษ” มาเฟียหนุ่มเอ่ยยอมทั้งที่ลึกๆแล้วเสียใจที่ถูกปฏิเสธ

“เจ้าชายต้องมีมงกุฎ” คนตัวเล็กเดินออกมายืนตรงหน้าพร้อมกับยื่นสิ่งที่ตนกำลังหอบเอาไว้ให้มาร์ค...

“ดอกไม้?”

“มาร์คต้องมีมงกุฎเหมือนแบม มาร์คถึงจะเป็นเจ้าชาย” แบมแบมพูดพลางเอียงคอยิ้มน่ารัก มาร์คคิดได้ทันอย่างที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา จากนั้นก็รับดอกไม้มาถักเป็นมงกุฎอีกอัน

“ให้แบมนะ เสร็จแล้วให้แบม” เมื่อถักไปได้เกือบจะเสร็จแบมแบมก็ดิ้นเร่าๆร้องจะเอา...

“นี่ครับ เสร็จแล้ว” เมื่อเสร็จแล้วมาเฟียหนุ่มก็ยอมส่งมงกุฎให้แต่โดยดี พอแบมแบมรับไปก็ทำตาแวววาวยิ้มเล็กยิ้มใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นขยับเข้ามาชิดร่างสูง

ดวงตาคมที่สังเกตการกระทำอยู่ถึงกับเบิกกว้างเมื่อมือบางวางมงกุฎลงที่หัวของเขาตามด้วยจูบหน้าผากเบาๆ

“มาร์คเป็นเจ้าชายของแบม” น้ำเสียงน่ารักเอ่ยขึ้น ณ เวลานี้มาร์คต้วนกำลังมีความสุขแทบล้นอก โดยไม่สนใจสักนิดว่าถ้าคนอื่นมาเห็นแล้วจะคิดอย่างไร

ก็ไม่เห็นจะผิดนี่ ที่มาเฟียโหดๆจะมีความรักแบบมุ้งมิ้งบ้าง...

 

มาเฟียหนุ่มเอาแต่จ้องมงกุฎดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานแล้วยิ้มออกมา มือขวาอย่างแจ็คสันดีใจนะที่เจ้านายมีความสุข หากแต่ลึกๆแล้วอดห่วงไม่ได้ ความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่แบมแบมเคยได้รับจากเจ้านายก่อนจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่เพียงขอโทษแล้วลืมๆไปแล้วจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง

เขากำลังแอบกลัวว่าวันหนึ่งหากเด็กคนนั้นกลับมาเป็นปกติแล้วจะทำให้เจ้านายเจ็บปวด ยิ่งรักมากขึ้นทุกวันแบบนี้ เขาไม่อยากจะคิดว่าวันหนึ่งแบมแบมแสดงความรู้สึกที่สวนทางออกมาแล้วจะเป็นอย่างไร

“ขอพูดบางอย่างในฐานะเพื่อนได้ไหมครับ?”

“ว่ามาสิ” เสียงแจ็คสันดังขึ้นทำให้มาร์คหยุดให้ความสนใจกับมงกุฎดอกไม้ การที่มือขวาเอาคำว่า ‘ฐานะเพื่อน’ มาใช้แสดงว่ากำลังจะตักเตือนหรือให้คำแนะนำที่สำคัญ

“เรื่องแบมแบม ผมไม่เคยคิดขัดหรือคิดว่าไม่เหมาะสมหากเจ้านายจะอยากได้ แต่ผมกำลังกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของเจ้านาย นี่ไม่ใช่แค่ชอบหรือถูกใจเหมือนคนก่อนๆแต่มันคือความรัก”

“คิดว่าฉันไม่รู้ตัวหรือไงแจ็คสัน” มาร์คหรี่ตามองมือขวา คำตอบที่เขาตอบกลับไปทำให้อีกฝ่ายจ้องตาราวๆกับกำลังตำหนิ

“รู้แต่ไม่หักห้ามใจ ผมว่ามันไม่ถูก”

“แล้วทำไมต้องหักห้ามใจ ในเมื่อจะรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องผิด”

“แต่ใครสักคนที่เจ้านายพูดถึงคือแบมแบม เด็กคนนั้นเกือบตายเพราะเจ้านาย” มันเป็นความจริงที่หนียังไงก็หนีไม่พ้น! มาร์คต้วนไม่เคยลืมแค่ไม่อยากพูดถึง

“แจ็คสัน...”

“หากเจ้านายอยากได้แค่ตัวของเด็กคนนี้ มันไม่ยากและผมจะไม่พูดอะไรเลย แต่นี่มันมากกว่า ตัวผมไม่คิดว่าแบมแบมจะรักเจ้านายได้ แล้วยิ่งเจ้านายรักมากขึ้นทุกวันแบบนี้ ผมเกรงว่าหากวันที่แบมแบมกลับมาปกติเมื่อไหร่เจ้านายจะรู้สึกทรมานที่ได้แค่ตัวแต่ไม่ได้ใจ” แจ็คสันพูดตรงจนคนฟังเงียบนิ่งไป จากนั้นก็ถอนหายใจยาวออกมา

“นายยังไม่เคยรักใคร นายไม่รู้หรอกว่าหักห้ามใจไม่ได้มันเป็นยังไง”

“แต่เจ้านาย...”

“หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ เมื่อตอนบ่ายแจบอมมันโทรมาบอกว่าอาทิตย์หน้าจะมาอยู่ฮ่องกงเดือนสองเดือนให้เราเตรียมหาเวลาว่างไปสังสรรค์ด้วยกัน ยังไงฝากแกดูเรื่องเวลาด้วยก็แล้วกัน” มาร์คพูดตัดบท หนำซ้ำยังเปลี่ยนเรื่องได้หน้าตาเฉย แจ็คสันจึงจำต้องหยุดเซ้าซี้ บางทีเขาอาจจะพูดเรื่องนี้ช้าเกินไป เพราะในยามนี้อีกฝ่ายคงตัดสินใจแน่วแน่ไปแล้ว และคงไม่มีวันเปลี่ยนใจ เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนดูความยุ่งเหยิงในวันที่แบมแบมกลับมาปกติ

ก๊อกๆ ... 

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้แจ็คสัน ถอนหายใจหยุดคิดเรื่องที่มันยังไม่เกิดก่อนจะอนุญาตให้ผู้เคาะเข้ามาด้านในได้

“เข้ามา”

“เอ่อ...คุณแจ็คสันคะ คุณยองแจไม่ยอมทานข้าวค่ะ” แม่บ้านที่เข้ามาเคาะเอ่ยขึ้น

“เมื่อกี้นี้เหรอ?” แจ็คสันถามเข้าใจว่าน่าจะเป็นมื้อเย็นที่เพิ่งจะผ่านมาเมื่อครู่

“เอ่อ อันที่จริงตั้งแต่เช้าเลยค่ะ” คำตอบนั่นทำให้คนฟังถอนหายใจระงับอารมณ์ขุ่นเคือง ทั้งที่ไม่ควรจะสร้างปัญหาแท้ๆแต่เด็กนั่นกลับทำ!

“เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเอง”

“ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” แม่บ้านคนเดิมโค้งแล้วขอตัวเดินออกไป ในขณะที่มาร์คนั่งสังเกตเหตุการณ์เงียบๆแล้วคลี่ยิ้มออกมา ไม่รู้ว่าแจ็คสันจะรู้ตัวหรือไม่ ว่าเพียงแค่ได้ยินชื่อยองแจความนิ่งสุขุมหก็ายไปแทบจะทันที ...

“ขอให้มันเป็นอย่างที่ฉันเดาทีเถอะ”

“ว่าไงนะครับเจ้านาย?” แจ็คสันไม่เข้าใจที่อยู่ๆเจ้านายก็พูดประโยคชวนสงสัยออกมา

“เปล่า...ไปดูคุณหนูยองแจเถอะ แล้วก็อย่าเพิ่งไปใส่อารมณ์ล่ะ บางทีที่คุณหนูยองแจไม่กินอาจจะเป็นเพราะไม่คุ้นเคยกับอาหารจีนก็ได้”

“เรียกร้องความสนใจ ไม่ก็ต่อต้านมากกว่า เอาเป็นว่าผมขอตัวไปดูคุณหนูยองแจก่อนก็แล้วกันนะครับ” แจ็คสันไม่ได้มองในแง่ดีเหมือนเจ้านาย เขาพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา ก่อนจะโค้งขอตัวออกมาจากห้องทำงานซึ่งเจ้านายก็ยกมือเชิงอนุญาต

สองเท้าของแจ็คสันมาหยุดที่หน้าประตูห้องนอนของยองแจ จากนั้นก็เคาะสองสามทีตามมารยาท หากแต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

“เด็กคนนี้มันน่าจริงๆ” เสียงทุ้มต่ำพึมพำอย่างไม่ชอบใจนักก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านในโดยไม่เสียเวลายืนรออีก

ห้องทั้งห้องไม่มีแม้เงาของคุณหนูจอมเอาแต่ใจ แจ็คสันหันซ้ายหันขวาวิ่งไปดูที่ห้องน้ำแล้วก็พบกับความว่างเปล่า! ยองแจหายไป! เขายังไม่โวยวายแต่หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรหาคนที่มีหน้าที่ดูแลกล้องวงจรปิด

“เช็คสิว่าคุณหนูยองแจเดินออกไปจากตัวบ้านไหม?” 

“ไม่มีนะครับ ผมนั่งดูอยู่ตลอด คุณหนูยองแจไม่ได้ออกมาด้านนอกเลยครับ” คำตอบที่ได้กลับมาทำให้แจ็คสันถอนหายใจยาว จริงๆแล้วออกไปนอกบ้านจะตามง่ายกว่าเสียอีก เพราะทั้งเจ้านายและคุณย่าต้วนต้องการความเป็นส่วนตัวไม่ชอบให้มีกล้องค่อยส่องตลอดเวลา ชั้นสองและสามที่เป็นส่วนพักผ่อนจึงไม่มีกล้องวงจรปิด ห้องแต่ละห้องก็เยอะเหลือเกิน หากคิดจะเล่นซ่อนแอบละก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาเจอ

“เด็กดื้อ! คอยดูเถอะเจอเมื่อไหร่จะตีให้ก้นลายเลย” เขาเอ่ยคาดโทษก่อนจะเดินออกไปจากห้องแล้วเรียกคนในบ้านให้ออกมาช่วยกันหา

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงที่ทั้งบ้านเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แจ็คสันเองขอโทษเจ้านายตัวเองเป็นการยกใหญ่เพราะการค้นหาในครั้งนี้ไปรบกวนเวลาพักผ่อน

“คุณแจ็คสันคะ นี่จะสี่ทุ่มแล้วยังหาไม่เจออีกเหรอคะ? แบมแบมง่วงแล้วด้วย” ซองฮีเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังใช้ผ้าห่มผืนบางคลุมคนตัวเล็กที่กำลังโงนเงนเพราะความง่วง

“ยังเลย รออีกแป๊ปนะ ขอให้มั่นใจก่อนว่าเด็กนั่นไม่ได้ไปอยู่ฝั่งตะวันออก” นี่เป็นสาเหตุที่แจ็คสันซีเรียส ฝั่งตะวันออกของคฤหาสน์เป็นพื้นที่เฉพาะไม่อนุญาตให้คนนอกเดินเข้าไปเพ่นพ่าน คนที่อยู่ฝั่งนั้นก็มีเจ้านาย คุณย่าต้วนและแบมแบม ส่วนเขาที่เป็นมือขวาได้รับอนุญาตให้อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ด้วย แต่เป็นฝั่งตะวันตกซึ่งเป็นส่วนที่เอาไว้รับรองแขกจะได้คอยเป็นหูเป็นตาและควบคุมไม่ให้แขกเข้าไปก้าวล้ำพื้นที่ส่วนตัว

“ฉันไม่ได้ซีเรียสนะแจ็คสัน ยังไงคุณหนูยองแจก็คงไม่มีพิษภัยอะไร” มาร์คพูดขณะที่คว้าตัวแบมแบมที่โงนเงนมานั่งตักซบอกตัวเอง

“แต่ยังไงก็เป็นคนนอกครับ อีกไม่นานเด็กนั่นต้องกลับไปอยู่ดี ไม่รู้ว่าจะเอาเรื่องภายในของเราออกไปพูดรึเปล่า”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าให้กลับสิ”

“เจ้านายว่ายังไงนะครับ?”

“เปล่า รีบหาเถอะฉันให้เวลาอีกครึ่งชั่วโมง” มาร์คตอบปัดๆไป ก่อนจะออกคำสั่งให้รีบหา เพราะคนตัวเล็กบนตักกำลังจะไม่ไหวจริงๆแล้ว

“ครับ”

“เอ่อ...คุณแจ็คสันพวกเราหาทั่วบ้านแล้ว” พ่อบ้านวิ่งเข้ามาบอก มือขวาหนุ่มถึงกับขมวดคิ้ว ข้างนอกก็ไม่ได้ออกไปจะหาไม่เจอได้ไงกัน

“หาทุกห้องแล้วหรือยัง?”

“เอ่อ...ยังครับ”

“ยังหาไม่ครบแล้วมารายงานฉันได้ยังไง” แจ็คสันตวัดสายตาตำหนิ ทำให้คนที่มารายงานก้มหน้าหลบสายตาดุๆนั่น

“คือเหลืออีกห้องหนึ่ง เราเข้าไปไม่ได้ครับ มันถูกล็อกกลอนสลักจากด้านใน” คำตอบนั้นทำให้มือขวาหนุ่มอยากรู้ว่าเป็นห้องไหนขึ้นมาทันที เพราะหากล็อกกลอนสลักแสดงว่าต้องมีคนอยู่ด้านในแน่ๆ และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากยองแจ

“ห้องไหน?” คนรายงานไม่ตอบแต่เงยหน้าขึ้นมามอง แจ็คสันนิ่งไปชั่ววินาทีก่อนที่รู้คำตอบโดยไม่ต้องฟังอีกฝ่ายพูด

“เด็กบ้า!” เสียงทุ้มสบถออกมาก่อนรีบก้าวเท้าไปทางห้องของตนเอง ทิ้งให้คนเป็นเจ้านายมองตามหลังส่ายหัว คงหายไปจริงๆแล้วล่ะความสุขุมของมือขวา

 

 

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 408 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4747 WaterIsMe (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 00:11
    น้อนไปทำอะไรห้องแจ็ค55555
    #4,747
    0
  2. #4712 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 15:24
    อยู่แจ็คนั้นเอง 555
    #4,712
    0
  3. #4558 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 17:23
    อยู่ห้องแจ็คแน่ๆๆ
    #4,558
    0
  4. #4347 mai_maylody (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 22:15
    ลืมนึกไปเลย ถ้าแบมจำได้แล้ว ฮืออ ไม่อยากจะคิด
    #4,347
    0
  5. #4231 xstcphpp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 05:39
    ห้องอะไรรรรร
    #4,231
    0
  6. #4230 xstcphpp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 05:39
    ห้องอะไรรรรร
    #4,230
    0
  7. #4201 อากาเซ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 08:33
    เรื่องนี้สนุกมากนะ เรารออ่านอยู่นะค่ะ
    #4,201
    0
  8. #4199 KaoRungnapa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:15
    รอนะคะ
    #4,199
    0
  9. #4197 KuenNun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 23:32
    อยากให้แบมจำได้ ///ใจนึงก้อยากสมน้ำหน้ามาร์ค แต่ใจนึงก้กลัวม่า
    #4,197
    0
  10. #4196 Elle1995 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:45
    กลัวแบมจำได้แล้วเกลียดมาร์คจัง

    รอไรท์อัพนะคะ :)
    #4,196
    0
  11. #4195 Bbiwbiw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 02:26
    ไรท์ เราชอบพล็อตของบีเนียร์มากเลย จะเป็นไปได้มั้ยถ้าไรท์จะดึงมาสร้างเป็นพล็อตหลักของเรื่องใหม่

    ปล.อัพบ่อยๆนะ เรารอเดวิล อยากรู้จะเป็นยังไงต่อไป
    #4,195
    0
  12. #4193 อากาเซ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:58
    ไรท์อัพบ่อยๆนะ เรารออ่านอยู่ ~

    ชอบๆแบมแบม น่ารักอ่าาาาา ใสๆมากเลย

    ถ้าแบมแบมจำได้ จะทำไงอ่ามาร์ค ไม่อยากจะคิดเลย -^-
    #4,193
    0
  13. #4192 khunsom08 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:18
    แบมสดใสน่ารัก
    #4,192
    0
  14. #4191 baibua (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:03
    ก็ห้องคุณมือขวาล็อกได้นี่เนอะ น้องก็เลยขอยืมใช้หน่อย
    #4,191
    0
  15. #4190 thuglifes (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 22:43
    มาร์คแบมน่ารัก อยากรู้เหมือนไหร่แจบอมจะรู้ว่าจินยองเป็นใคร แล้ววแจ็คแจน่ารักอ่ะ แจซน555
    #4,190
    0
  16. #4189 nichamon_ncm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 21:30
    ความหลงนี้......
    #4,189
    0
  17. #4188 Janriel (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 21:08
    ยองแจแสบ
    #4,188
    0
  18. #4187 0942845903 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 21:01
    มาร์ค มาเฟีย ฟรุ้งฟริ้ง
    #4,187
    0
  19. #4186 praew-yyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 20:35
    พี่มาร์คนี่หลงแบมขั้นสุด
    #4,186
    0
  20. #184 moonoy68 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 10:43
    น้องแตงน่าเอ็นดูไปแล้วนะลูก ประชดอะไรไม่ประชดนี้หาเรื่องใส่ตัวจริงๆเลยลูก
    #184
    0
  21. #182 aum5120 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 21:53
    เหยยยยยยยยยยย คุณหนูยองแจผู่เอาแต่ใจกับมือขวามาเฟีย
    แกกกกกก ฉันฟินเว้ยยยยยยยยย ฟินจริงๆๆๆนะ เกือบแล้วๆๆๆๆๆๆๆ
    สงสารยองแจนะ พ่อไม่มีเวลาให้น่ะ 

    #182
    0
  22. #179 LotusSi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 17:44
    คุณหนูยองแจผู้เอาแต่ใจ 555+ ต้องเจอแจ๊คสันจัดการหาเอาแต่ใจแน่ๆ คิดถึงบ้านตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ 
    #179
    0
  23. #177 Kaew Gurlie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 05:02
    คือสกรีมแจ็คแจ มาหลังสุดแต่คือเริ่ดมากค่ะ คุณหนูที่ว่าแน่ยังแพ้แจ็คมือขวาโหดมากจริงๆ ขนาดมือขวายังโหดขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดถึงเจ้านาย ไรท์สู้ๆ นะคะ สนุกมากเลยค่ะ คืออ่านแล้วแบบสนุกมาก ไม่ว่าบทจะเปลี่ยนไปเป็นพาร์ทของตัวไหน ก็อ่านเพลินหมดเลยค่ะ
    #177
    0
  24. #176 shukreem (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 00:56
    คือสงสารแตงนะ...

    แต่ทำไมฉันฟินละ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด //ตบหน้าตัวเอง

    ฮืออออออออออ สงสารแตงจริงๆนะ แต่แบบ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    นั่นมันแจ๊คแจเลยนะพี่ชาย!!!! TOT

    แจ๊คสันดูไม่เยือกเย็นเลยนะคะเมื่ออยู่กับยองแจ อิอิ
    #176
    0
  25. #174 pedfay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 23:00
    สู้ๆคะไรต์ ฟิคน่ารักกกมากกก ตามตลอดนะคะ ปล.เพิ่งอ่านวันนี้
    #174
    0
  26. #170 aum5120 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 21:37
    จะไปฮ่องกงด้วยกันนนนนนนนนนนน
    แจบอมไม่ให้จินยองออกหรอก 
    สงสารจินยองเนอะ ภาระเยอะจริงๆๆๆๆ
    แจบอมก็จะเอาเดวิลอย่างเดียวเลยยยยย
    เป็นกกำลังใจให้ไรต์นะคะ อย่านอยด์ น้อยใจเลยยยค่ะ 
    #170
    0
  27. #165 pimmiepimprae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 20:28
    โอ๊ยย ขอเกาะกระเป๋าเดินทางไปฮ่องกงด้วย 5555555

    ทีนี้แหละเราจะมาดูกันว่าแจบอมจะชอบเดวิลก่อนหรือจินยองก่อน
    #165
    0
  28. #164 russy1101 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 19:58
    จินยองคือเดวิลเหรอเนี่ย พี่บีทำไมจำไม่ได้อ่าาา
    #164
    0
  29. #163 therip time (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 19:28
    ไม่ค่อยที่จะเผด็จการเลยนะคะ ท่านประทานฮิม
    ชอบคู่นี้จังเลย
    แต่ก่อนก็ไม่อะไรมากกับคู่นี้นะคะ
    แต่ตอนนี้ช๊อบชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    น่ารักอ่ะ
    #163
    0
  30. #162 At love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 17:45
    แจบอมโหดอ่ะ
    #162
    0
  31. #161 natrujaja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 17:34
    เรื่องนี้สนุกมากมากๆเลยนะ ตื่นเต้นและสนุกทุกตอนเลย ไรท์สู้ๆนะเราเปนกำลังใจให้
    #161
    0
  32. #160 natrujaja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 17:34
    เรื่องนี้สนุกมากมากๆเลยนะ ตื่นเต้นและสนุกทุกตอนเลย ไรท์สู้ๆนะเราเปนกำลังใจให้
    #160
    0
  33. #154 patta_PAh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 14:12
    มาอัพเถอะค่าา สนุกดีค่าาาาา
    #154
    0
  34. #153 gg_giig (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 12:01
    สนใจอ่านอยู่นะคะะะ สู้ๆนะ อย่าเพิ่งท้อน้าา >_<
    #153
    0
  35. #152 Bow Bowv (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 08:46
    น่าสนใจดีค่ะ สู้ๆนะคะ เราตามอ่านอยู่ ถึงจะเพิ่งเข้ามาตามอ่านก็เถอะ ยังไงก็สู้ๆแล้วกันค่ะ. ถ้าน้องแบมจำได้จะเป็นยังไงเนี่ย นึกถึงตอนนั้นไม่ออกเลย แบบคนที่ไว้เนื้อเชื่อใจ เป็นคนที่ทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้ โอ้ยยยยย สงสารน้องแบม พี่มาร์คนะพี่มาร์ค
    #152
    0
  36. #151 Bow Bowv (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 08:44
    น่าสนใจดีค่ะ สู้ๆนะคะ เราตามอ่านอยู่ ถึงตะเพิ่งเข้ามาตามอ่านก็เถอะ ยังไงก็สู้ๆแล้วกันค่ะ
    #151
    0
  37. #150 LotusSi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 07:53
    ไรท์อย่าน้อยใจเลยยยย เรื่องนี้สนุกออก ถ้าเราเห็นเรื่องนี้อัพเดทเราก็เลือกอ่านเรื่องนี้ก่อนนะ บางทีไม่ได้คอมเม้นอาจจะเป็นที่โปรแกรมอย่างเราอ่านในโปรแกรมเด็กดีในมือถือบางทีคอมเม้นก็ไม่ขึ้นเราเองก็ไม่เข้าใจ แต่ไรท์โปรดมาอัพบ่อยๆ เรื่องนี้สนุกนะ
    #150
    0
  38. #149 Kaew Gurlie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 00:51
    ชีวิตลำบากขึ้นไหมเนี่ยจินยองก็ไม่ให้ลาออก เดวิลก็ยังตามหาจุดนี้คือสนุกมากค่ะ ลุ้นเชียวและถ้าไปฮ่องกงเดวิลก็หายไปซิ่คุณแจบอม
    #149
    0