จอมใจของนายหัว [E-book]

ตอนที่ 11 : บทที่ 3 คุณจับฉันมาทำไม! [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    3 ก.ย. 61

ร้อยรักพันเสน่หา
ปานไพลิน
www.mebmarket.com
นายหัวธรณ์เทพ ธรรมธรา เดินทางมาร่วมงานศพของบิดาที่เสียชีวิตเพราะหัวใจวายอย่างกะทันหันในคืนส่งตัวเข้าหอ เป้าหมายก็เพื่อชำระแค้นเจ้าสาวอายุวัยยี่สิบปีของบิดา ทำหน้าใสซื่อ ร้องไห้จนหน้าซีดเซียว คิดหรือว่าจะทำให้เขาหลงกล ไม่มีทาง! มารยากี่ร้อยเล่มเกวียนก็ใช้กับเขาไม่ได้ผล และในเมื่อกฎหมายไม่สามารถเอาผิดเธอได้ เขานี่ล่ะที่จะเป็นคนพิพากษาเธอเอง! หัวใจ...เขาคือรักแรกที่เธอเฝ้าฝันถึง


คำเตือน

นิยายเรื่องนี้พล็อตเบา มีดราม่าตบจูบ กอดจูบ เอะอะจูบ จูบ จูบ
เน้นฟิน จิ้น จิกหมอน 
หื่นพอให้เลือดลมกระชุ่มกระชวย
ไม่มีสาระ ไม่มีแก่นสารใดๆ โปรดใช้วิจารณญาณในการเสพ 
หากไม่ชอบแนวนี้ผ่านไปได้เลยน๊าาา



 

 

ชายหนุ่มปิดประตูรถปล่อยให้หญิงสาวดิ้นขลุกขลักร้องโวยวายอย่างไม่ยี่หระ ส่วนเขาเอนหลังพิงตัวรถถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นบีบขมับและสันจมูกด้วยความหนักใจ ยอมรับเลยว่าเพียงขวัญทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่ อีกนิดเดียวเท่านั้นหากสติของเขาขาดสะบั้นนั่นก็เท่ากับว่าเขาเองก็ไม่ได้ต่างไปจากบิดา ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงอย่างเพียงขวัญเข้ามาครอบงำอย่างเด็ดขาด

 

ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย หญิงสาวแหกปากร้องเสียงดังทันทีที่ชายหนุ่มเปิดประตูรถเข้ามา หวังว่าเสียงร้องขอความช่วยเหลือจะดังเล็ดลอดออกไปบ้าง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อชายหนุ่มปิดประตูรถแล้วหันมาจ้องหญิงสาวเขม็ง

 

ถ้าแหกปากอีกละก็ฉันจะใช้ผ้าปิดปากเธอ

 

เพียงขวัญลังเล สุดท้ายก็ยอมเงียบเสียง อย่างน้อยหล่อนควรจะมีปากเอาไว้ เผื่อโชคดีจะได้ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือได้บ้าง

 

ธรณ์เทพขับรถออกไปเมื่อเห็นว่าหญิงสาวสิ้นฤทธิ์ เขาขับรถเร็วแล่นไปยังท้องถนนต่างจังหวัดที่สองข้างทางเต็มไปด้วยท้องทุ่งและป่าเขา เพียงไม่กี่ชั่วโมงถัดมาลำแสงแรกของดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ถักทอแสงขึ้นจากโค้งทะเลสีคราม สาดแสงลงบนพื้นน้ำจนแปรเปลี่ยนเป็นสีทองระยิบระยับเป็นประกายไปกับเกลียวคลื่นที่สาดซัดเข้าหาหาดทรายสีขาว เมื่อหันไปมองร่างบางที่นั่งสัปหงกมาตลอดทาง จึงเห็นว่าหล่อนตื่นแล้วและกำลังตื่นตาตื่นใจกับภาพสวยงามเบื้องหน้าไม่น้อย

 

โห...สวยจัง

 

เด็ก ชายหนุ่มส่ายหน้า เด็กอย่างไรก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำอายุแค่ยี่สิบปีแทนที่จะร่ำเรียนหนังสือแต่กลับมาริจับผู้ชายหวังรวยทางลัด

 

ใครเด็ก หญิงสาวหันมาแหวเสียงเขียว

 

ลืมไปว่าไม่เด็กแล้ว ผู้หญิงที่นอนกับผู้ชายได้ถือว่าโตแล้วสินะ ไม่วายค่อนขอดหญิงสาว เพียงขวัญเมินหน้าหนีออกไปยังนอกหน้าต่าง รู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่ชนะ รังแต่จะเข้าเนื้อปวดแสบปวดร้อนเสียก็เท่านั้น

 

 

 

 

ล่วงเข้าเที่ยงวันชายหนุ่มแวะจอดที่ปั๊มน้ำมันข้างทาง เขาลงจากรถแล้วกลับเข้ามาพร้อมขนมปังอีกครั้ง เขานั่งรับประทานขนมปังเงียบๆ ไม่สนใจว่าจะมีสายตาหิวโหยที่จับจ้องมาที่ขนมปังของเขาตลอดเวลา ภายในไม่ถึงห้านาทีขนมปังสองก้อนก็ลงไปอยู่ในท้องของธรณ์เทพ ก้อนสุดท้ายเขาแกะพลาสติกออกก่อนจะโยนไปที่เบาะด้านหลัง

 

กินซะ

 

หญิงสาวอ้าปากค้าง มองขนมปังข้างกายสลับกับใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยหนวดเคราด้วยความสงสัย

 

แล้วจะให้ฉันกินยังไงคะ หญิงสาวถามเสียงห้วนไม่สบอารมณ์ โมโหหิวจนตาลาย แต่เมื่อเห็นสายตาวาววับ ทั้งยังโน้มตัวมาหมายจะหยิบขนมปัง เพียงขวัญก็ตัดสินใจนอนทับขนมปังไส้เผือกชิ้นนั้นทันที

 

จำไว้ว่าฉันไม่ชอบคนพูดมาก ชายหนุ่มหันกลับแล้วขับรถต่อไปหน้าตาเฉย เพียงขวัญค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งมองขนมปังบี้แบนด้วยความสังเวชตัวเอง น้ำตาซึมขึ้นเกาะขอบตา หญิงสาวค่อยๆ โน้มตัวลงแล้วใช้ปากกินขนมปังช้าๆ จนหมดก้อนในที่สุด

 

ขอกินน้ำได้มั้ยคะ หลังจากนั่งลังเลอยู่นานจึงเอ่ยปากขอกับชายหนุ่ม พยายามไม่โกรธไม่เกลียดเขาเพราะถึงอย่างไรเขาก็คือลูกเลี้ยงของหล่อน เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของคนที่หล่อนเคารพรัก และเป็นผู้ชายคนแรกที่หล่อนฝันถึงมาตลอดสิบปี

 

เรื่องมาก

 

ชายหนุ่มหักรถเข้าข้างทาง เปิดขวดน้ำแล้วส่งให้หล่อน เพียงขวัญทำตาละห้อยมองขวดน้ำด้วยความกระหาย ในเมื่อหล่อนถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้แล้วหล่อนจะดื่มน้ำเองได้อย่างไร ธรณ์เทพสบถอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหยิบหลอดขึ้นมาแล้วจึงป้อนหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจนัก

 

ขอบคุณ

 

ชายหนุ่มตีหน้าเรียบขรึม เมื่อหญิงสาวเอ่ยขอบคุณ อิ่มแล้วก็หุบปากเสียล่ะ ตวัดเสียงห้วนแล้วหันกลับไปขับรถ เพียงขวัญลอบยิ้มน้อยๆ เมื่อสังเกตว่าธรณ์เทพไม่ใช่คนใจร้ายใจดำอะไร แค่เป็นคนเถื่อนที่ไม่มีเหตุผลก็เท่านั้นเอง...


ใครตามอ่านคนเถื่อนอยู่บ้างคะ ขอเสียงโหน่ยยย



ร้อยรักพันเสน่หา
ปานไพลิน
www.mebmarket.com
นายหัวธรณ์เทพ ธรรมธรา เดินทางมาร่วมงานศพของบิดาที่เสียชีวิตเพราะหัวใจวายอย่างกะทันหันในคืนส่งตัวเข้าหอ เป้าหมายก็เพื่อชำระแค้นเจ้าสาวอายุวัยยี่สิบปีของบิดา ทำหน้าใสซื่อ ร้องไห้จนหน้าซีดเซียว คิดหรือว่าจะทำให้เขาหลงกล ไม่มีทาง! มารยากี่ร้อยเล่มเกวียนก็ใช้กับเขาไม่ได้ผล และในเมื่อกฎหมายไม่สามารถเอาผิดเธอได้ เขานี่ล่ะที่จะเป็นคนพิพากษาเธอเอง! 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

300 ความคิดเห็น

  1. #9 muttanaseemawong (@muttanaseemawong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 19:32

    ✌✌^___^
    #9
    0