ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 49 : บทที่ 8 ความทรงจำวัยเยาว์ [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 มิ.ย. 62





บทที่ 8 ความทรงจำวัยเยาว์ [6]

 

         อย่ามาโกหก ก็เห็นอยู่ว่าแกจงใจขว้างลูกบาสมากระแทกหน้าฉัน แกเกลียดฉันมากใช่มั้ยไอ้ภีม ถ้าเกลียดฉันนักก็ออกจากบ้านนี้ไป ไม่ต้องมาเป็นลูกฉัน เกื้อกูลเขย่าคอเสื้อ เขาปล่อยความโกรธเข้าครอบงำ โดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดีว่าการกระทำของเขานั้นมันสมควรหรือไม่

         ภีมวัจน์ยืนนิ่ง ไม่คิดต่อสู้ด้วยรู้ว่าตัวเองผิด แต่มันคืออุบัติเหตุ เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น และเขาก็ได้ขอโทษบิดาไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าแค่คำขอโทษจะไม่ทำให้บิดาพอใจ

         ฉันรู้นะว่าแกเกลียดฉันมาก นี่แม่แกคงจะสอนให้แกเกลียดฉันสินะ เลวเหมือนกันทั้งแม่ทั้งลูก เลี้ยงเสียข้าวสุก ฉันไม่น่าไปยุ่งกับคนใช้เลยจริงๆ นี่ถ้าแม่แกเป็นผู้หญิงดีๆ มีชาติตระกูล แกคงไม่มีนิสัยเลวๆ แบบนี้

         เกื้อกูลบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเกลียดหรือรักบุตรชายคนนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตภีมวัจน์แทบไม่เคยเข้ามาคลุกคลีกับเขา ความจริงบุตรคนอื่นๆ ก็ไม่เคยเข้ามาคลุกคลีหรอกนะ เพราะเขาไม่เคยมีเวลาว่างให้คนในครอบครัว แต่บุตรคนอื่นก็ยังดีกว่าภีมวัจน์ อย่างน้อยเวลาเรียกหรือคุยด้วยก็ยังตอบเขาบ้าง แต่ภีมวัจน์นอกจากจะเดินหนีไม่คิดเสวนากับเขาแล้ว ยังมองเขาราวกับเขาเป็นตัวอะไรสักอย่าง ซึ่งมันทำให้เขาโกรธแล้วพานโมโหด่าทอพรรณีอยู่เนืองๆ

ถ้าผมจะชั่ว ผมคงชั่วเหมือนพ่อ คงไม่ได้มาจากแม่หรอกครับ

         ไอ้ภีม! ปากดีนักนะแก เกื้อกูลหมายจะสั่งสอนบุตรชายให้หลาบจำ จะได้ไม่กล้ามากำแหงกับผู้ให้กำเนิดอีก ทว่าทันทีที่เงื้อหมัด เสียงประกาศิตของเจ้าสัวเกริกไกรก็ดังขึ้น

         ไอ้เกื้อ! ปล่อยลูกเดี๋ยวนี้นะ

         ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ภีม เกื้อกูลเค้นเสียงลอดไรฟันพอให้ได้ยินกันแค่สองครั้ง ก่อนจะปล่อยคอเสื้อบุตรชายโดยการผลักแรงๆ จน     ภีมวัจน์หงายหลังล้มลง

         คุณพ่อก็ดูหลานชายตัวดีของคุณพ่อสิครับ มันแกล้งผมจนเลือดออกขนาดนี้ เกื้อกูลโชว์จมูกที่ช้ำและมีเลือดกำเดาไหลออกมามากพอสมควรให้บิดาดู

         แช่มเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว แกมาที่นี่เพื่อจะมาขอเงินฉันใช่มั้ย งั้นก็ไปรอฉันบนห้องทำงาน เดี๋ยวฉันจะตามไป เจ้าสัวเกริกไกรทราบดีว่าหากเงินไม่หมดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไม่มีทางโผล่หน้ามาให้เห็นแน่ แล้วกลับบ้านมาทีไรก็ต้องหาเรื่องทะเลาะกับคนนู้นคนนี้ทุกที ไม่ทะเลาะกับอังคณาก็ทะเลาะกับพรรณี หรือที่หนักสุดก็คือหาเรื่องทะเลาะกับบุตรชายของตัวเอง

         ครับคุณพ่อ แหม...คุณพ่อนี่รู้ใจผมที่สุดเลย เกื้อกูลอารมณ์ดี ลืมอาการเจ็บไปเสียสนิท

         ไปอาบน้ำเถอะภีม เหงื่อซกไปทั้งตัวแล้ว

         ครับคุณปู่ ภีมวัจน์เก็บลูกบาสเก็ตบอลแล้วเดินกลับไปยังบ้านตัวเอง โดยเดินลัดเลาะเข้าไปในสวนแทนที่จะเดินผ่านหน้าคฤหาสน์ ด้วยไม่อยากพบหน้าบิดาผู้ให้กำเนิด

         แช่ม ฉันเสียใจจริงๆ เสียใจที่ปล่อยให้เรื่องมันแย่ลงขนาดนี้ เจ้าสัวเกริกไกรยกมือขึ้นบีบสันจมูกอย่างคิดไม่ตก

         คุณท่าน... นายแช่มไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร ดูเหมือนครอบครัวปัทมนันท์จะไม่เคยได้สัมผัสคำว่าความสุข ทุกคนที่อาศัยอยู่ภายในรั้วคฤหาสน์หลังนี้ไม่มีความรักมอบให้แก่กัน มีแต่ความเกลียดชังและมุ่งร้าย ส่วนหนึ่งก็มาจากการที่เจ้าสัวเกริกไกรตามใจบุตรชายและเลี้ยงด้วยเงินจนเคยตัว เมื่อมีหลานก็ยังคงตามใจ แม้จะเข้มงวดกว่าตอนเลี้ยงคุณเกื้อกูล แต่จากสายตาชาวบ้านอย่างเขาก็ยังมองว่าเป็นการตามใจอยู่ดี



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

13 ความคิดเห็น