ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 48 : บทที่ 8 ความทรงจำวัยเยาว์ [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    26 มิ.ย. 62





บทที่ 8 ความทรงจำวัยเยาว์ [5]

 

         ปู่จะไปให้เอง ภีมไม่ต้องร้องไห้นะครับ

         ‘แต่คุณปู่ไม่ใช่คุณพ่อนี่ครับเด็กชายถามออกไปตามประสาซื่อ

         ปู่ไม่ใช่พ่อของภีม แต่เป็นพ่อของพ่อภีมถูกมั้ยครับ แบบนี้ปู่พอจะไปแทนได้มั้ย

         เด็กชายพยักหน้าอย่างงงๆ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็รับรู้ได้ว่าวันพ่อที่จะถึงนี้เขาจะมีคุณปู่ไปนั่งที่เก้าอี้ เพื่อให้เขาเอาพวงมาลัยไปไหว้เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ เพราะปีที่แล้วเก้าอี้ตรงหน้าเขาว่างเปล่า และนั่นทำให้เขาถูกเพื่อนๆ ล้อว่าเขาเป็นลูกไม่มีพ่อ

         ปู่รักภีมนะลูก ต่อไปภีมต้องเข้มแข็ง เพราะภีมเป็นหลานชายคนโตของปู่ ภีมมีแม่ที่ต้องดูแล ภีมจะร้องไห้ให้คนอื่นเห็นว่าภีมอ่อนแอไม่ได้ เข้าใจมั้ยครับ

         ร้องไห้ แปลว่า อ่อนแอ...เด็กชายจับใจความได้เช่นนั้นก็รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า แล้วยืนตรงยืดอกขึ้น

         ‘ต่อไปผมจะเข้มแข็ง ผมจะดูแลคุณแม่และคุณปู่เองครับ

         ‘ดีมากหลานรักของปู่ เป็นหลานของปู่ต้องเข็มแข็งแบบนี้ มาให้ปู่อุ้มหน่อย ไปดูในครัวกันดีกว่าว่ามีขนมอะไรอร่อยๆ น่ากินมั้ยเกริกไกรอุ้มหลานชายคนโตเข้าไปในบ้าน โดยมีพรรณีเดินตามมาห่างๆ

 

 

 

         หลังจากนั้นหากไม่จำเป็นภีมวัจน์ก็จะไม่เข้าใกล้บิดาอีก จนกระทั่งเขาย่างเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นตอนต้น เติบโตเป็นเด็กชายตัวสูงเก้งก้างอายุสิบสี่ปี ช่วงนั้นกีฬาที่ฮิตในหมู่เด็กผู้ชายคือบาสเก็ตบอล คุณปู่จึงทำสนามบาสให้เขาได้พาเพื่อนๆ มาเล่นกีฬาโดยอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ สนามบาสตรงนี้อีกไม่กี่ปีต่อมาก็ถูกรื้อออก แล้วสร้างบ้านให้กับนาธานที่เริ่มโตเป็นวัยรุ่น โดยสร้างพร้อมกับบ้านของอัครัช ซึ่งอยู่ทางด้านหลังใกล้กับบ้านของภีมวัจน์และพรรณี

          วันนั้นเป็นวันอาทิตย์เช่นเดียวกับวันนี้ เด็กหนุ่มซ้อมบาสเก็ตบอลเพียงลำพัง โดยไม่ได้สังเกตว่ารถยนต์ของบิดาแล่นเข้ามาในรั้วคฤหาสน์ปัทมนันท์ เขาซ้อมชู๊ตลูกบาสเก็ตบอลลงห่วงเพราะจะคัดตัวเป็นนักกีฬาของโรงเรียน

         ‘ภีม...คุณปู่อยู่หรือเปล่า เกื้อกูลร้องถามบุตรชาย แต่ดูเหมือนบุตรชายจะไม่ได้ยินหรือแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินก็มิอาจรู้ได้ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ

          และนั่นคืออีกหนึ่งรอยร้าวที่ทำให้ความสัมพันธ์พ่อลูกยิ่งไกลห่าง

         ไอ้ภีม ฉันถาม...โอ๊ย!’

         ลูกบาสชนแป้นเต็มแรง ก่อนจะกระดอนกลับมาแล้วกระแทกใบหน้าของเกื้อกูลเข้าเต็มๆ

         คุณพ่อ!’ ภีมวัจน์ตกใจไม่น้อย ด้วยไม่รู้ว่าบิดามายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่

         แก!’ เกื้อกูลกุมจมูกด้วยความเจ็บปวด เมื่อแบมือออกก็เห็นเลือดสีแดงชาด เกื้อกูลโกรธจนหน้ามืด ตรงเข้ากระชากคอเสื้อบุตรชายเพราะคิดว่าบุตรชายแกล้งตน

         ไอ้ภีม! แกแกล้งฉัน ไอ้ลูกเวร!’

         ผมไม่ได้ตั้งใจครับคุณพ่อ ผมขอโทษ เด็กหนุ่มไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ทว่าคนเป็นพ่อกลับไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น

         ลุงแช่มซึ่งยืนรดน้ำต้นไม้อยู่ในสวน เห็นท่าไม่ดีจึงรีบไปตามเจ้าสัวในบ้าน ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้


ไม่ใช่มนุษย์ผู้ชายทุกคนจะเป็นพ่อได้ เกื้อกูลก็เช่นกันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

19 ความคิดเห็น