ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 42 : บทที่ 7 สัมภาษณ์เลขาสุดเชย [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62






บทที่ 7 สัมภาษณ์เลขาสุดเชย [5]

 

          “ผมก็มองอย่างที่ผู้ชายทั่วไปมองผู้หญิง ไม่ได้คิดอะไรกับวาดตะวันแบบนั้น แค่รู้สึกสนุกที่ได้พูดคุยกับเธอก็เท่านั้นเอง ผู้หญิงรอบตัวผมมีแต่ความสวย คุณก็รู้ดีนี่คุณอนันต์” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน

         “คุยกับพวกหล่อนทีไรก็พาวกเข้าเรื่องแฟชั่น เครื่องเพชร ไอ้ประเภทคุยถกเถียงปัญหาข่าวสารบ้านเมืองนั้นอย่าหวัง เพราะในหัวสมองของพวกหล่อนบรรจุรายชื่อแบรนด์เนมและเครื่องสำอางเอาไว้จนเต็มหมดแล้ว

         “คุณภีมก็เปรียบเสียเห็นภาพเลย แต่ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็ค่อยโล่งใจครับ” อนันต์ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ว่าแต่ตกลงคุณภีมจะเลือกใครเป็นเลขาฯ หรือครับ” อนันต์เอ่ยถามอย่างรู้ใจเจ้านาย จากที่ดูแล้วน่าจะเป็นเบอร์สี่กับเบอร์แปด เพราะสวยจนเขาเองยังต้องลอบแอบมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

         “ผมบอกคุณอนันต์แล้วนี่ว่า ผมจะปฏิวัติตำแหน่งเลขาฯ ใหม่ ผมจะเลือกผู้หญิงที่สมองและการทำงาน ส่วนหนึ่งก็เพื่อแบ่งเบาภาระคุณอนันต์ด้วย คุณจะได้มีเวลาไปนัดเดตสาวๆ บ้าง”

         อนันต์มีท่าทางเขินอายอย่างเห็นได้ชัด เขายกมือลูบท้ายทอยตัวเองแก้เขิน แต่เมื่อคิดได้ว่าไม่ควรไปจับไปดึงให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นมันคงล้านเตียนทั้งศีรษะ ก็รีบดึงมือลงมาประสานกันไว้ข้างหน้าแทน

         “ขอบคุณครับคุณภีมที่เป็นห่วงผม ถ้าจะให้ดีแบ่งสาวๆ มาให้ผมบ้างก็ได้นะครับ”

         “ของแบบนี้มันอยู่ที่ฝีมือคุณอนันต์”

         “นั่นสินะครับ” อนันต์รู้ตัวว่าอดจึงยิ้มเฝื่อนกลบเกลื่อน

หากอนันต์หาผู้หญิงที่เหมาะสมกับตนได้ คงแต่งงานมีเมียมีลูกไปเสียนานแล้ว แต่เพราะอนันต์มองสูง แหงนคอมองผู้หญิงสวยๆ อย่างบรรดาคู่ขาของเจ้านาย เขาจึงเป็นได้แค่เพียงหมาวัดคอยแหงนมอง ดอกฟ้าเท่านั้นเอง

 

 

ที่โถงหน้าห้องทำงานของภีมวัจน์ สาวสวยทั้งสิบเก้าคนจ้องมองวาดตะวันที่หายเข้าไปในห้องประธานหนุ่มนานกว่าคนอื่นๆ ด้วยสายตาจับผิด วาดตะวันชะงักเพียงเล็กน้อยเมื่อถูกจ้องมองราวกับจะตรงเข้า แล่เนื้อเถือหนัง ถ้าเธอไม่ทำอะไรสักอย่างอาจโดนรุมทึ้งก็เป็นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงยิ้มน้อยๆ อย่างนึกสนุก

“คุณภีมชมฉันว่า...”

ทุกคนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจจนน่าขัน นั่นก็เพราะว่าทุกคนพยายามโกหกพูดข่มกันเองด้วยกลัวจะเสียหน้า ตั้งแต่คนแรกจนถึงคนสุดท้าย เธอก็ต้องรับมุกให้เข้ากับคนอื่นๆ สักหน่อย

“คุณภีมชมว่าไฝฉันสวยมากค่ะ” พูดจบก็เดินไปนั่งที่ตัวเอง ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างพร้อมเพรียงกัน ตามด้วยเสียงหัวเราะโล่งใจระคนขบขัน วาดตะวันทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างระอา อยากกลับบ้านไปล้างหน้าเอาไฝเม็ดนี้ออกจะแย่แล้ว เมื่อไหร่จะประกาศชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเป็นเลขาฯ เสียทีก็ไม่รู้


อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

18 ความคิดเห็น