ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 38 : บทที่ 7 สัมภาษณ์เลขาสุดเชย [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62





บทที่ 7 สัมภาษณ์เลขาสุดเชย [1]

 

         “เชิญคนสุดท้าย...คุณวาดตะวันครับ” อนันต์เดินออกมาพลางล้วงผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผากกว้างด้วยท่าทางเหน็ดเหนื่อย

         วาดตะวันลุกขึ้นจากที่นั่งท้ายสุดแล้วเดินไปยังประตูที่อนันต์ยืนอยู่ ทว่ากลับมีผู้เข้ารับการสัมภาษณ์คนหนึ่งยื่นขาออกมาขัดขาเธอ ทำเอาเธอสะดุดล้มลงไม่เป็นท่า

         เสียงหัวเราะครืนใหญ่ดังขึ้น สาวๆ ต่างหัวเราะคิกคักเมื่อได้แกล้งผู้หญิงเฉิ่มอย่างวาดตะวัน อนันต์ส่ายหน้าแล้วรีบพยุงวาดตะวัน ให้ลุกขึ้น

         “เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณวาดตะวัน”

         “ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ดีนะที่พื้นปูพรมเอาไว้ เลยแค่ถลอกนิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวถลกกระโปรงดูหัวเข่าและข้อศอกที่มีรอยแดงอย่างเห็นได้ชัด “พวกสวยแต่หน้าตาทว่าจิตใจต่ำ ฉันไม่ถือหรอกค่ะคุณอนันต์” วาดตะวันเหลือบมองคนที่จงใจกลั่นแกล้งเธอแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่สนใจ

         “ยายเฉิ่ม ทำเป็นปากดี” หญิงสาวที่ยื่นขาออกไปแกล้งวาดตะวันเบ้ปากเล็กน้อย แล้วค่อนขอดอย่างไม่ยอมเสียหน้า เมื่อคนอื่นๆ มองมายังตนเอง เธอก็เชิดหน้าขึ้นแล้วยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้างอย่างไม่สนใจ

         “เชิญครับคุณวาดตะวัน” ภีมวัจน์เอ่ยเชื้อเชิญหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามา ทว่ายายแว่นกลับยืนนิ่งราวกับเป็นหุ่นขี้ผึ้ง เธอมองเขานิ่งนาน ก่อนจะกลอกตาไปมาทำท่าคล้ายจะเป็นลมเสียอย่างนั้น

         “คุณภีมวัจน์! ท่านประธานบริษัทปัทมนันท์เหรอคะ” หญิงสาวอ้าปากค้าง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างไม่เชื่อสายตา นี่เธอต้องฝันไป ใช่! เธอต้องกำลังอยู่ในความฝันแน่ๆ

         “ใช่ ผมเอง” ชายหนุ่มหยักยิ้มที่มุมปาก คิดเอาไว้แล้วว่ายายแว่นต้องตกใจ แล้วก็จริงอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้ แต่สิ่งที่ภีมวัจน์ไม่มีทางรู้ก็คือ ความรู้สึกผิดหวังที่เกาะกุมหัวใจของหญิงสาว...

         ฮีโร่ของเธอ เป็นคนเดียวกับตาบ้ากามภีมวัจน์ เป็นไปไม่ได้ ต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ๆ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ สุภาพบุรุษที่ช่วยเหลือเธอกลายเป็นผู้ชายใจร้ายที่ฟันหญิงสาวไม่เลือกอย่างนั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย!

         “คุณวาดตะวันครับ ท่านประธานเชิญให้นั่งครับ” อนันต์ต้องเดินไปบอกหญิงสาวที่เอาแต่ยืนนิ่ง มองหน้าประธานหนุ่มราวกับเห็นผีเสียอย่างนั้น

         “เอ่อ...ขอโทษค่ะ” หญิงสาวเอ่ยขอโทษก่อนจะเดินไปนั่งตรงข้ามชายหนุ่ม

         “เจอกันอีกครั้งนะคุณวาดตะวัน คราวนี้คุณคงทราบแล้วนะครับว่าผมทำงานอยู่แผนกอะไร” ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างเห็นขัน หลังจากเครียดกับการสัมภาษณ์สาวสวยมาถึงสิบเก้าคน เมื่อมาถึงคนสุดท้ายเขากลับรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะผู้หญิงตรงหน้า  ไม่สวยหรอกนะ แต่เพราะเธอดูน่าแกล้งจนเขานึกสนุกต่างหากล่ะ

         “ขอโทษค่ะท่านประธานที่ดิฉันเสียมารยาทเช่นนั้น เพราะดิฉันไม่ทราบ...”



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

13 ความคิดเห็น