ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 37 : บทที่ 6 รับสมัครเลขา VS ประกวดนางงาม [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    18 มิ.ย. 62





บทที่ 6 รับสมัครเลขา VS ประกวดนางงาม [6]

 

         “เหลืออีกกี่คนคุณอนันต์”

         ภีมวัจน์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน ผู้หญิงแต่ละคนที่เข้ามาล้วนชม้ายชายตาให้เขาอย่างยั่วยวน ความสวย ความสาว และทรวดทรงองค์เอวของพวกเธอมันก็เจริญตาเจริญใจดีอยู่หรอกนะ แต่มันผิดที่ผิดเวลาไปหน่อย เวลานี้เขาอยากได้เลขาฯ ไม่ได้คัดเลือกสาวงามเป็นตัวแทนส่งประกวดนางงามโลก

         ไหนคุณลองบอกข้อดีและข้อเสียของคุณให้ผมฟังหน่อยสิครับ

         ‘ดิฉันเป็นคนรักเด็กค่ะ ชอบช่วยเหลือเด็กที่ด้อยโอกาส ถ้าเห็นเด็กขายพวงมาลัยตามสี่แยกจะต้องช่วยอุดหนุนทุกทีเลยค่ะ สงสารมากจน...

         แล้วเจ้าหล่อนก็บีบน้ำตาไหลพรากจนทำเอาเขาเวียนศีรษะ เขาต้องการข้อดีของการทำงานไม่ใช่ข้อดีสำหรับประกวดนางงาม!

         ส่วนอีกคนก็ตอบคำถามได้ชวนเวียนหัวไม่น้อย

         ดิฉันนวดเก่งค่ะท่านประธาน ไม่ว่าท่านประธานจะปวดเมื่อยตรงไหน ดิฉันสามารถทำให้หายเมื่อยได้เป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ

         ภีมวัจน์ถึงกับส่ายหน้า เมื่อได้ฟังคำตอบเชิญชวนอย่างโจ่งแจ้งเช่นนั้นจากเจ้าหล่อน

         คุณช่วยอธิบายเกี่ยวกับตัวคุณอย่างย่อๆ ให้ผมฟังหน่อยสิครับ

         ‘ดิฉันเป็นสาวเหนือ มาจากจังหวัดลำปางค่ะ เป็นลูกสาวคนที่ห้า คุณแม่มีลูกทั้งหมดเจ็ดคนค่ะ เป็นชายสามคน หญิงสี่คน บ้านเราฐานะยากจนมากค่ะ คุณพ่อทำงานรับจ้างขับรถไถ คุณแม่ทำขนมขายในโรงเรียนประถมแถวบ้านค่ะ บ้านเราเป็นบ้านไม้สองชั้น เดิมทีที่ดินเป็นของคุณย่า เมื่อท่านเสียก็มอบให้คุณพ่อเอาไว้ปลูกบ้านค่ะ ดิฉันเรียนประถมที่...

         ขอบคุณครับ ผมขอคำถามต่อไปเลยแล้วกัน ชายหนุ่มตัดบท ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องนั่งฟังประวัติชีวิตของหญิงสาวโดยละเอียดแน่ๆ นี่เจ้าหล่อนไม่เข้าใจคำว่าสัมภาษณ์เพื่อการสมัครงานกันเลยหรือไงนะ  ถึงได้แต่งเรื่องเศร้าเคล้าดราม่าให้เขาฟังราวกับละครหลังข่าวแบบนี้

         และรายล่าสุดที่เพิ่งผ่านการสัมภาษณ์ไปสดๆ ร้อนๆ ก็ทำให้เขาไม่สามารถระงับอารมณ์เอาไว้ได้อีกต่อไป...

         ‘คุณทำอะไรเป็นบ้าง ผมหมายถึงทำงานน่ะครับชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิด แต่พยายามควบคุมอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ

         ดิฉันทำอาหารได้ค่ะ ทั้งอาหารไทยและอาหารยุโรป เย็บปักถักร้อยก็เป็นนะคะ

         ‘ผมหมายถึงงานในตำแหน่งเลขาฯ คุณทำอะไรเป็นบ้าง!’

         หญิงสาวถึงกับชะงัก ปากสั่น เบ้หน้า ก่อนจะร้องไห้โฮออกมา ทำไมคุณภีมต้องตวาดนิสาด้วยค่ะ นิสาทำอะไรผิดพูดจบก็ร้องไห้โฮวิ่งหนีออกไปจากห้องทำงานของเขาเสียดื้อๆ

         นี่แค่ตัวอย่างคำถามและคำตอบที่หยิบยกขึ้นมา ยังมีคำตอบที่ชวนเวียนหัวอีกมากมายที่ทำให้เขาถึงกับต้องกุมขมับ เขาจึงพยายามใช้เวลาในการสัมภาษณ์ต่อคนให้น้อยที่สุด ไม่อย่างนั้นเส้นเลือดในสมองของเขาคงระเบิดแน่ๆ

         “เหลืออีกหกคนครับคุณภีม” อนันต์มองเจ้านายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง เพราะเขายืนฟังการสัมภาษณ์อยู่ข้างๆ ก็แทบล้มทั้งยืนเช่นกัน

         “คุณอนันต์...ขอผมพักสิบห้านาที แล้วเอายาแก้ปวดหัวมาให้ผมด้วย” พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟาแล้วปิดเปลือกตาลงทันที


จะสงสารท่านประธานดีม้ายยยยยยยยยยยยย 



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

17 ความคิดเห็น