ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 33 : บทที่ 6 รับสมัครเลขา VS ประกวดนางงาม [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    15 มิ.ย. 62






บทที่ 6 รับสมัครเลขา VS ประกวดนางงาม [2]

 

“ทำไมมานอนอยู่แบบนี้ หรือว่าจะเป็นศพ!” หญิงสาวผงะถอยกรูดด้วยความตกใจ เพราะคนปกติคงไม่มานอนอยู่ในพุ่มไม้เช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่าคนที่นอนอยู่จะถูกฆ่าแล้วเอาศพมาทิ้งไว้

หญิงสาวกำลังจะหมุนตัวกลับด้วยไม่อยากรับรู้ เพราะถ้าเธอแจ้งความเธอก็ต้องไปเป็นพยาน เนื่องจากเธอคือผู้พบศพเป็นคนแรก เรื่องมันก็จะวุ่นวายจนเธอไม่เป็นอันทำงานทำการ แต่สุดท้ายหญิงสาว ก็ตัดใจทิ้งไม่ลง เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วย่นจมูกน้อยๆ เมื่อไม่ได้กลิ่น เหม็นเน่าก็ถอนหายใจเฮือก แสดงว่าศพยังไม่ขึ้นอืด เช่นนี้สภาพศพคงไม่น่ากลัวเท่าใดนัก

เธอค่อยๆ แหวกพุ่มไม้ออก แล้วก็ต้องตกใจที่ผู้ชายคนนี้ยังไม่ตาย แถมยังนอนหลับด้วยท่าทางสบายอีกด้วย และที่น่าตกใจที่สุดคือผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ช่วยเธอจากเสี่ยวิบูรณ์

ฮีโร่ของเธอ!

เจ้าของใบหน้าคมค่อยๆ ปรือตาขึ้นสบกับดวงตาใสแจ๋วที่ถูกกรอบแว่นหนาเตอะบดบังเอาไว้ เขาค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน มองหน้าหญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา

“เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง” ใครๆ ต่างก็รู้กันทั่วว่าสวนเล็กๆ ทางปีกขวาของบริษัทปัทมนันท์เป็นสวนส่วนตัวสำหรับภีมวัจน์ใช้พักผ่อน หย่อนใจ

“เอ่อ...ฉันเพิ่งมาสัมภาษณ์งานค่ะ” หญิงสาวตอบอึกอักออกไป เกือบจะน้อยใจอยู่แล้วเชียวที่เขาจำเธอไม่ได้ แต่แล้วก็คิดออก เขาจะจำเธอได้อย่างไร ในเมื่อเธอแปลงโฉมเสียขนาดนี้

ภีมวัจน์ปัดเศษใบไม้ออกจากชุดสูท มองหญิงสาวที่กำลังจ้องเขาแทบไม่กะพริบตา แววตาเช่นนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่คิด ไม่ออก อีกอย่างเขาคงไม่รู้จักผู้หญิงขี้เหร่คนนี้แน่ๆ เพราะรอบกายเขามีแต่สาวสวยพราวเสน่ห์ราวกับนางฟ้านางสวรรค์ทั้งนั้น

“เอ่อ...คุณทำงานที่นี่เหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถาม หัวใจพองโต หากเขาทำงานอยู่ที่นี่คงดีไม่น้อย นั่นก็หมายความว่าเธอจะได้เห็นหน้า ฮีโร่ของเธอแทบทุกวัน ดูจากสูทและรถที่เขาขับเมื่อวาน เขาต้องเป็นผู้จัดการแผนกใดแผนกหนึ่งในบริษัทปัทมนันท์แน่ๆ

“ใช่ ฉันทำงานที่นี่” ชายหนุ่มตอบอย่างไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิง คนนี้จะไม่รู้จักประธานบริษัทปัทมนันท์ ทั้งที่เธอเพิ่งบอกกับเขาว่าเธอมาสัมภาษณ์งานที่นี่ ซึ่งวันนี้มีนัดสัมภาณ์งานเพียงตำแหน่งเดียว นั่นก็คือตำแหน่งเลขาฯ ของเขานั่นเอง

วาดตะวันมองชายหนุ่มแล้วอมยิ้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

“เธอหัวเราะอะไร” ชายหนุ่มถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เขาไม่ชอบให้ใครมาหัวเราะราวกับเขาเป็นตัวตลกต่อหน้าคนอื่น

“ใบไม้ติดผมคุณค่ะ” หญิงสาวมองผมที่คิดว่าก่อนหน้านี้คงใส่เจลแล้วหวีจนเรียบ แน่นอนว่าข้างหน้ายังเรียบอยู่ แต่ข้างหลังยุ่งเหยิง ไม่น่าดู

“งั้นเหรอ” ชายหนุ่มยกมือปัดแล้วจัดทรงผมให้เข้าที่


อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

19 ความคิดเห็น