ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 ยื่นซองขาว [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    30 พ.ค. 62





บทที่ 1 ยื่นซองขาว [1]

 

“นี่มันอะไรกันคะคุณภีม”

วีรยาหน้าซีดเผือดเมื่อนำกาแฟเข้ามาเสิร์ฟให้เจ้านายหนุ่ม แต่เขากลับยื่นซองขาวให้เธอ แล้วคำพูดของแม่บ้านในห้องกาแฟเมื่อครู่ก็ดังขึ้นในห้วงความคิด จนทำให้เธอไม่อาจคาดเดาว่าซองสีขาวนั่นจะเป็นอื่นไปได้ นอกจาก...ซองขาวเชิญให้ออกจากงาน

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าคุณภีมจะร้อนแรงจนฉันปวดไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัววีรยาหัวเราะคิก ไม่คิดปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนายจ้าง ยิ่งคนรู้มากเท่าไหร่ยิ่งดี ทุกคนจะได้รู้ว่าควรปฏิบัติกับเธออย่างไร เพราะเธอไม่ได้เป็นเพียงแค่เลขาฯ แต่ยังเป็นคู่นอนและอาจเป็นคนรักของภีมวัจน์ในอนาคตอันใกล้

วีย่า...อย่าบอกนะว่าเธอ...อลิศาสาวสวยแผนกบุคคลเหลือกตาขึ้น รีบซักถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสาขาเมาท์ทันที

วีรยาไม่ตอบแต่พยักหน้าช้าๆ อย่างเสียไม่ได้ ยิ่งเห็นทุกคนทำท่าตกอกตกใจเธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญ เป็นที่สนใจของ ทุกคน มาเล่าในห้องกาแฟเช่นนี้ เชื่อเถอะว่าไม่เกินเที่ยงข่าวต้องแพร่ออกไปจนรู้ทั่วทั้งบริษัทแน่ๆ

มาอวดว่าได้นอนกับคุณภีมแบบนี้ สงสัยไม่รู้เงาหัวตัวเองเสียแล้วแม่บ้านบุญน้อมเดินเข้ามาทำความสะอาดในห้องกาแฟ เมื่อได้ยินวีรยาคุยโอ้อวดเรื่องความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับภีมวัจน์ให้พนักงานแผนกบัญชีฟังด้วยท่าทางราวกับนางพญา ก็อดที่จะถากถางด้วยความสมเพชไม่ได้

เอ๊ะ! ป้า ทำไมพูดจาน่าเกลียดแบบนี้ ฉันเป็นเลขาฯ คนสนิทของคุณภีมนะ จะพูดจาอะไรก็หัดใช้หัวสมองคิดเสียบ้าง แล้วป้านั่นแหละย้อนดูเงาหัวตัวเองด้วย ว่าใครกันแน่ที่จะไม่มีเงาหัววีรยาโวยวายเสียงดัง อวดเบ่งต่อหน้าพนักงานคนอื่นๆ ในห้องกาแฟ ด้วยมั่นใจว่าหากมีปัญหาทะเลาะกัน ภีมวัจน์ต้องเข้าข้างเธออย่างแน่นอน

ถ้าไม่รู้เรื่องอะไรก็จะบอกให้เอาบุญ เลขาฯ คนไหนที่ยอมขึ้นเตียงกับคุณภีม กี่รายต่อกี่รายก็โดนเชิญออกทั้งนั้น ไม่เชื่อก็คอยดูสิ ฉันทำงานที่นี่มากี่ปีแล้ว เห็นผู้หญิงวิ่งร้องไห้ออกจากห้องคุณภีมมาไม่รู้กี่สิบคนแม่บ้านแถลงไข

บุญน้อมอายุแค่เพียงสี่สิบแปดปี แต่เพราะทำงานหนักมาตั้งแต่ยังสาว จึงทำให้ดูสูงวัยเกินจริง จนใครต่อใครต่างเรียกว่าป้าบุญน้อมก้มลงดึงถุงขยะออกจากถัง ก่อนจะเปลี่ยนถุงดำเปล่ากลับลงไป แล้วสะบัดหน้าเดินออกจากห้องกาแฟไปอย่างรวดเร็ว

อีแก่ปากเสีย!’ วีรยาด่าไล่หลังด้วยความเดือดดาล ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มให้กับพนักงานคนอื่นๆ ในห้องกาแฟ อย่าไปสนใจเลยนะคะ ป้าแกแก่แล้วก็แบบนี้

ทว่าพนักงานคนอื่นๆ กลับยิ้มราวกับปลอบใจหญิงสาว วีรยาที่เพิ่งมาทำงานได้เพียงสามเดือนถึงกับใจฝ่อ เพราะนั่นแสดงว่าสิ่งที่แม่บ้านพูดเป็นเรื่องจริง



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

13 ความคิดเห็น