ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 29 : บทที่ 5 สุภาพบุรุษจำเป็น [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1970
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    13 มิ.ย. 62





บทที่ 5 สุภาพบุรุษจำเป็น [4]

 

วาดตะวันเดินเข้าไปในบ้าน เห็นวาดจันทร์นั่งดูโทรทัศน์อยู่ก็แปลกใจเพราะเกือบเที่ยงคืนแล้ว ปกติน้องสาวจะนอนไวเพราะต้องรีบตื่นไปทำงานแต่เช้า

“ทำไมยังไม่นอนอีก” หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเก่า เหลือบมองน้องสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อจนแทบไม่เห็นว่าพี่สาวเข้ามาในบ้านแล้ว

“จันทร์เพิ่งพาแม่เข้านอนค่ะพี่ตะวัน เพิ่งหลับไปเมื่อครู่นี่เอง แม่ทำท่าจะไม่ยอมนอน สงสัยเป็นห่วงที่ไม่เห็นพี่กลับบ้านสักที ว่าแต่พี่ไปไหนมา ทำไมกลับดึกจัง” วาดจันทร์...น้องสาวเพียงคนเดียวของวาดตะวันเอ่ยถามพลางมองเสื้อผ้าที่พี่สาวสวมใส่ แล้วก็รู้ได้ว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่ๆ เพราะเสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใช่ของพี่สาวตน

“เกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เอาไว้จะเล่าให้ฟังวันหลัง เราขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไปทำงานไม่ไหว” วาดตะวันออกปากไล่

“ไม่ค่ะ ถ้าพี่ตะวันไม่เล่าจันทร์ก็ไม่ยอมไปนอน มีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เลยใช่มั้ยคะ เห็นป้าจิตบอกว่าพี่ตะวันออกไปทำงานกับเจ๊ไก่” วาดจันทร์ซักไซ้ โดยมีสายข่าวที่รู้ทุกเรื่องคอยบอกว่าใครไปไหนยังไง นั่นก็คือป้าจิต คนข้างบ้านที่รับจ้างดูแลมารดายามที่พวกเธอไม่อยู่บ้านนั่นเอง เมื่อเห็นพี่สาวไม่ยอมเปิดปากเล่า เธอจึงซักไซ้ต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้

“ป้าจิตยังบอกอีกว่า เมื่อตอนสองทุ่มกว่ามีชายชุดดำสองสามคนมาถามหาพี่ที่บ้าน พวกนั้นเป็นใครหรือคะพี่ตะวัน จากที่ฟังดูท่าทางคงไม่ใช่คนดีแน่ๆ จะว่าเป็นคนทวงหนี้ที่เจ๊บัวส่งมาคงไม่ใช่ เพราะเราเพิ่งจะส่งดอกเบี้ยไปเมื่อวานนี้เอง”

“เฮ้อ...” วาดตะวันอ่อนใจ ปกติเธอกับน้องสาวไม่เคยมีความลับต่อกันอยู่แล้ว เป็นพี่น้องที่แค่มองหน้ากันก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังทุกข์หรือสุข “ถ้าพี่บอกจันทร์ จันทร์ต้องห้ามบอกแม่นะ”

“ค่ะ จันทร์จะไม่บอกแม่”

เมื่อวาดจันทร์รับปาก วาดตะวันจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้น้องสาวฟัง แล้วสองพี่น้องก็พากันนั่งเงียบอย่างคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

“เดือนหน้าจันทร์ก็จะมีเงินเดือน คงช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านและพอส่งดอกเบี้ยให้เจ๊บัวได้บ้าง แต่เราส่งแต่ดอกเบี้ยแบบนี้ เจ๊บัวอาจจะว่าเราได้ เพราะยังไม่ได้ส่งเงินต้นเลยสักบาท ทุกวันนี้ก็ทำได้แค่ส่งดอกเบี้ยไปวันๆ”

“พี่จะหางานทำ พรุ่งนี้ว่าจะออกหางานเลย” วาดตะวันพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้โชคชะตา

“เสียดาย...ตำแหน่งพนักงานต้อนรับที่โรงแรมเต็มแล้ว เพิ่งได้คนไปเมื่อเช้านี่เอง” วาดจันทร์ขมวดคิ้วเข้าหากัน หญิงสาวเพิ่งเริ่มทำงานเป็นพนักงานต้อนรับที่โรงแรมปัทมนันท์ได้เพียงหนึ่งเดือน แม้จะยังไม่ผ่านช่วงทดลองงาน แต่หัวหน้างานก็มีท่าทางเอ็นดูเธอ หากเธอขยันและตั้งใจทำงานต่อไป คงได้เป็นพนักงานประจำเมื่อผ่านช่วงทดลองงาน

“ไม่เป็นไร ระหว่างรองานพี่อาจไปล้างจานที่ร้านข้าวต้มโต้รุ่งหน้าปากซอยไปก่อน พี่ไม่เลือกงานหรอก งานอะไรที่มันได้เงินพี่ทำได้หมด”

“อ้อ...จันทร์คิดออกแล้วค่ะพี่ตะวัน” หญิงสาวส่งเสียงดังด้วยท่าทางดีใจ แต่เมื่อเห็นสายตาดุของพี่สาวก็เงียบเสียงลง “ขอโทษค่ะ จันทร์ลืมตัวไปหน่อย” ทั้งสองมองไปยังห้องของมารดา กลัวว่าท่านจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของวาดจันทร์เสียก่อน



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

16 ความคิดเห็น