ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 19 : บทที่ 3 หนีเสือปะซาตาน [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62





บทที่ 3 หนีเสือปะซาตาน [5]

 

“ขอบคุณค่ะ” วาดตะวันนั่งลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับเสี่ย แต่เสี่ยกลับส่ายหน้าแล้วตบลงบนเก้าอี้ข้างเขา

“เอ่อ...ดิฉันนั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ” หญิงสาวรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รังเกียจสายตาแทะโลมของเสี่ยวิบูรณ์จนแทบอยากจะอาเจียนออกมา

“ตามใจหนูแล้วกัน ว่าแต่หิวหรือยัง ดูสิว่าหนูชอบกินอะไรบ้าง ถ้าบนโต๊ะไม่ถูกปากจะสั่งใหม่ก็ได้นะ ฉันเลี้ยงหนูไม่อั้น” เสี่ยวิบูรณ์ไม่ได้ไล่ต้อนรวบรัดหญิงสาวจนเกินไปนัก เมื่อเธอยังประหม่าเขาก็ควรทำให้เธอผ่อนคลายเสียก่อน ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยต่างพ่ายแพ้เสน่ห์และเงินในกระเป๋าของเขาทั้งนั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ดิฉันก็กินไม่หมดแล้วค่ะ” หญิงสาวมองอาหารบนโต๊ะอย่างไม่คิดอยากรับประทานสักนิด

“ลองชิมนี่หน่อยสิหนูวาดตะวัน หูฉลามน้ำแดงของโปรดฉันเอง” เสี่ยวิบูรณ์ตักอาหารใส่จานหญิงสาวแล้วยื่นมือไปวางบนหลังมือของเธอ บีบเล็กน้อยอย่างสื่อความนัยว่าเขาต้องการอะไร

“เอ่อ...ขอบคุณค่ะ น่ากินมากเลยค่ะ” หญิงสาวชักมือกลับแล้วรีบคว้าช้อนส้อมขึ้นมาถือเอาไว้ คิดในใจว่าถ้าหากเสี่ยวิบูรณ์คิดล่วงเกินเธอไปมากกว่านี้ละก็ เธอจะสู้จนถึงที่สุด ถึงแม้เธอจะทำงานขายรูปร่างหน้าตา แต่เธอก็ไม่คิดขายศักดิ์ศรีโดยเอาร่างกายเข้าแลกเด็ดขาด

“กินเยอะๆ นะหนู จะได้มีแรง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นวาดตะวันก็ชะงัก มองหน้าเสี่ยวิบูรณ์อย่างหวาดระแวง จากที่กำลังจะตักอาหารเข้าปากก็เปลี่ยนเป็นหยิบน้ำเปล่าขึ้นมาจิบแทน ก่อนจิบไม่วายมองแก้วน้ำเพื่อให้แน่ใจว่าในนั้นจะไม่มี  สิ่งแปลกปลอมปนอยู่

“อ้าว...ไม่กินเหรอหนู หรือว่าไม่ชอบ ถ้าอย่างนั้นเอานี่ไปลองชิมดูสิ” เสี่ยวิบูรณ์ตักเป็ดปักกิ่งใส่จานหญิงสาวแล้วยื่นมือไปหมายจะจับมือเธออีก แต่วาดตะวันเลื่อนมือลงวางบนหน้าตักของตัวเองอย่างรวดเร็ว อยากให้การรับประทานอาหารในคืนนี้จบๆ ไปเสียที เธออึดอัดจะแย่แล้ว

“ขอบคุณค่ะ เสี่ยกินเถอะค่ะ”

“แค่เห็นหน้าหนูฉันก็อิ่มแล้วละ ไม่ค่อยอยากกินอาหารคาวเท่าไหร่ ตอนนี้อยากกินอาหารหวานมากกว่า” คำพูดกำกวมสองแง่สองง่ามส่อเจตนา กระนั้นวาดตะวันก็ยังคงยิ้มแห้งๆ แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“ว่าแต่หนูยังไม่ยอมกินอะไรเลย หรือว่าอาหารจีนไม่ถูกปาก เปลี่ยนเป็นอาหารไทยหรืออาหารฝรั่งเศสดีมั้ย อยากกินอะไรหนูบอกฉันได้เลย ฉันใจดีพร้อมให้หนูได้ทุกอย่าง” หนุ่มใหญ่เอ่ยอย่างใจป้ำ ยอมเป็นพ่อบุญทุ่มพร้อมจ่ายไม่อั้นหากได้สาวสวยตรงหน้ามาครอบครอง

“ฉันไม่ค่อยหิวค่ะเสี่ยวิบูรณ์” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยความสัตย์จริง เธอไม่หิวเลยสักนิด อีกทั้งท้องไส้ยังปั่นป่วนคล้ายอยากอาเจียน คงเพราะความเครียดที่สะสมมานาน เมื่อมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ก็ยิ่งทำให้อาการของเธอแย่ลงไปอีก



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

19 ความคิดเห็น