ซาตานพยศรัก

ตอนที่ 10 : บทที่ 2 อดีตที่ไม่เคยลืม [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62





บทที่ 2 อดีตที่ไม่เคยลืม [2]

 

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในบ้านแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบว่ามารดายังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

“ทำไมกลับมาช้านักล่ะภีม เมื่อวานก็ไม่กลับบ้าน รู้มั้ยว่าแม่ เป็นห่วงขนาดไหน” พรรณีเอ่ยเสียงเย็นเนิบช้า ละสายตาจากหนังสือ  นวนิยายในมือ มองบุตรชายตัวโตที่บัดนี้นั่งลงบนพื้นแล้วกางแขนมาโอบกอดเธอเอาไว้ ไม่คิดเลยว่าลูกน้อยที่เธอกอดไว้แนบอกเมื่อแรกคลอด จะโตขึ้นเป็นหนุ่มหล่อที่มีความสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรเช่นนี้ จนกลายเป็นว่าหากเธอยืนคุยกับบุตรชายต้องแหงนหน้ามองเลยทีเดียว

“ไปนั่งดื่มกับอเล็กซ์มาครับคุณแม่ ว่าแต่ดึกแล้วทำไมยังไม่เข้านอนอีกครับ”

“ก็รอเรานั่นแหละ พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าหน่อยได้มั้ย ตักบาตรเป็นเพื่อนแม่หน่อย”

“อยู่รอเพื่อบอกเรื่องนี้กับผมน่ะหรือครับ คุณแม่น่าจะทิ้งโน้ตเอาไว้หรือโทรศัพท์บอกผมก็ได้ ไม่เห็นต้องนอนดึกเพื่อรอผมเลย ระวังจะไม่สบายนะครับ ผมยิ่งมีคุณแม่แสนดีแบบนี้อยู่คนเดียว หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วด้วย”

ชายหนุ่มเอียงศีรษะซบลงบนตักมารดาอย่างออดอ้อน เสือดาวหนุ่มจอมเจ้าชู้ยามอยู่บ้านกับมารดาจะแปลงร่างเป็นลูกแมวเชื่องๆ ได้อย่างน่ารักน่าชัง แต่เขาจะทำเฉพาะอยู่กับมารดาสองคนเท่านั้น หากมีคนอื่นหรือแม้กระทั่งคนใช้อยู่ด้วย เขาจะไม่แสดงท่าทางออดอ้อนเช่นนี้ให้ใครเห็นอย่างเด็ดขาด

“ที่นั่งรอก็เพราะอยากจะเจอหน้าภีมน่ะสิ” พรรณียิ้มกว้าง ลูบผมเส้นหนาของบุตรชายเบาๆ มองใบหน้าหล่อเหลาของบุตรชายแล้วสะท้อนในอก ยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนผู้เป็นพ่อจนเธอใจหาย

“แล้วนี่หิวมั้ย เอาข้าวต้มร้อนๆ สักถ้วยมั้ยภีม แม่จะไปทำมาให้”

“อย่าลำบากเลยครับคุณแม่”

“ลำบากที่ไหนกัน เรื่องแค่นี้เอง ภีมทำงานมาทั้งวันให้แม่ได้ดูแลภีมเถอะนะ” พรรณีทำท่าจะลุกเข้าครัว ทว่าบุตรชายตัวโตกลับไม่ยอมให้ลุก ซ้ำยังโอบเอวเธอเอาไว้แน่น

“ผมอิ่มแล้วครับคุณแม่ กินมาจากข้างนอกบ้างแล้ว”

“ในท้องมีแต่สุราน่ะสิไม่ว่า” พรรณีต่อว่าอย่างไม่จริงจังนัก “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้อย่าลืมตื่นมาตักบาตรกับแม่นะ” เอ่ยย้ำอีกครั้งด้วยกลัวว่าบุตรชายจะลืม

“ยังไงพรุ่งนี้เช้าผมจะลงมาตักบาตรกับคุณแม่แน่นอนครับ” ชายหนุ่มรับคำแข็งขัน ปกติเขาเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้ว ถ้าจะตื่นเช้าขึ้นอีกสักหน่อยเพื่อไปตักบาตรกับมารดาก็ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปนอนเถอะ ประเดี๋ยวจะตื่นไม่ทัน”

“ครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณแม่เข้านอน”

ภีมวัจน์ลุกขึ้นยืนแล้วประคองมารดาไปส่งที่ห้องนอนซึ่งอยู่ชั้นล่างของตัวบ้าน กอดและหอมแก้มท่าน บอกราตรีสวัสดิ์แล้วจึงกลับขึ้นไปบนห้องนอนของเขาซึ่งอยู่ชั้นบน



อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ >>  <<อีบุ๊คกดที่รูปเลยค่ะ 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

13 ความคิดเห็น