ทรายแสนสิเน่หา #ปราบพยศ #จอมโจรลามก

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 46,600 Views

  • 97 Comments

  • 647 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    581

    Overall
    46,600

ตอนที่ 43 : บทที่ 5 ถ้าหนี...ฉันจะปล้ำ! [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    28 ม.ค. 62

ดื้อนัก! ปล้นทั้งตัวและหัวใจเสียเลย!


(อีบุ๊คคลิ๊กที่รูปด้านบนได้เลยค่ะ)


บทที่ 5 ถ้าหนี...ฉันจะปล้ำ! [1]

 

เพียงจันทร์ถอนสะอื้น ความหวาดกลัวค่อยจางหายไปพร้อมกับความเขินอายเมื่อระลึกได้ว่าตนกำลังอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของโจรใจโฉด เขามีอ้อมกอดที่อบอุ่นและอ่อนโยนอย่างนี้ได้ยังไงกัน เหตุใดจึงดูขัดแย้งกันเสียเหลือเกิน


         หญิงสาวสะบัดตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งแล้วรีบลุกขึ้นยืน แต่เพราะยืนเร็วเกินไปจึงทำให้หญิงสาวหน้ามืดล้มทับลงบนตักของฮัสซานที่ยังคงนั่งอยู่บนผืนทราย และนั่นทำให้เธออายและเสียหน้ามากขึ้นไปอีก เธอรีบลุกขึ้นอีกครั้งราวกับว่าการใกล้ชิดเขาเป็นเรื่องที่น่ารังเกียจเสียเหลือเกิน


         “ขอบใจที่ช่วยแต่ทีหลังไม่ต้อง” หญิงสาวเอ่ยขอบคุณทว่ากลับสะบัดเสียงประชดแล้วเมินหน้าหนี


         “เป็นคำขอบใจที่น่าซาบซึ้งใจมาก”


         “...” 


          เพียงจันทร์ไม่โต้ตอบเพราะอ้อมกอดของเขาทำให้เธอใจสั่นแปลกๆ เธอจำต้องหักห้ามใจแล้วบังคับตัวเองว่าเธอควรเกลียดเขา เกลียดเขาให้มากๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็เม้มริมฝีปากเข้าหากัน แล้วหันไปพูดจาแย่ๆ เพื่อทำลายความรู้สึกประหลาดที่กำลังเกาะกุมหัวใจเธอให้หมดสิ้น “ความจริงปล่อยให้ฉันตายไปเลยน่าจะดีกว่ารู้ว่ามีชีวิตอยู่กับคนเฮงซวยอย่างนาย”


         “นั่นสินะ” ฮัสซานลุกขึ้นยืนก่อนจะพยักหน้าช้าๆ อย่างเห็นด้วย “ฉันน่าจะปล่อยให้ไฮยีน่ามันฉีกแขนขาเธอเสียก่อนค่อยช่วย เผื่อว่าเธอจะสำนึกได้ว่าเธอรอดพ้นจากคมเขี้ยวของนักล่ามาได้ยังไง”


         “อย่าคิดว่าฉันจะถือเป็นบุญคุณ นายต้องช่วยฉันเพราะฉันยังมีประโยชน์กับนาย เก็บชีวิตฉันไว้ให้ดีก็แล้วกัน! เพราะการมีชีวิตอยู่ของฉันในครั้งนี้ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อฆ่านายให้ได้” เพียงจันทร์ขู่ฟ่อ ดวงตาของเธอวาวโรจน์ บัดนี้เธอปลุกความเกลียดชังขึ้นมาปกคลุมหัวใจเธอได้สำเร็จอีกครั้ง


         “อืม...” 


          ฮัสซานพยักหน้าด้วยท่าทางยียวน “น่าสนใจดีนี่ ฉันจะคอยดูก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มแสดงให้เธอเห็นชัดว่าคำพูดของเธอมีน้ำหนักเบาเสียยิ่งกว่าสายลม มันพัดเข้าหูเขาแค่วูบเดียวแล้วก็พัดผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ เขาเดินตรงไปยังไฮยีน่าตัวสุดท้ายแล้วชักกริชกลับเข้าฝัก จากนั้นจึงเดินไปจูงไมรากลับไปที่ช่องแคบทิ้งให้เพียงจันทร์หยุดยืนอยู่ท่ามกลางซากไฮยีน่าเพียงลำพัง


         หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อไม่มีอูฐเธอคงมีชีวิตอยู่ท่ามกลางทะเลทรายไม่ถึงเที่ยง ไม่สิ! เธออาจมีชีวิตอยู่ไม่พ้นคืนนี้หากว่าเธอเจอฝูงไฮยีน่าอีกครั้ง ในที่สุดเธอก็จำต้องกัดฟันเดินตามฮัสซานไปอย่างเสียไม่ได้


         เธอเดินตามเขาห่างๆ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะหันมาเยาะเย้ยถากถาง แต่กลัวว่าเขาจะเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้อีกครั้ง เธอคิดถึงอ้อมกอดของบิดามารดาและพี่อาทิตย์ คิดถึงเตียงนุ่ม ผ้าห่มอุ่น และเจ้าถนนจอมเกียจคร้านที่ชอบมาออดอ้อนขอนอนหนุนตักไม่ห่างกาย


         ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทำไมเรื่องแย่ๆ ถึงเกิดขึ้นกับเธอราวกับจะไม่มีวันจบสิ้น ทำไม!

 


E-book คลิ๊กเลย



ซื้อ Ebooks เรื่องอื่นๆ

(คลิ๊กที่รูปMeb เลยค่ะ)










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

0 ความคิดเห็น